              Satyra Sotadica de arcanis Amoris et Veneris


This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost
no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it
under the terms of the Project Gutenberg License included with this
eBook or online at http://www.gutenberg.org/license.



Title: Aloisi Sige Toletan Satyra Sotadica de arcanis Amoris et
       Veneris
Author: Nicolas Chorier
Release Date: February 26, 2013 [EBook #42212]
Language: French and Latin
Character set encoding: ISO-8859-1


*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SATYRA SOTADICA ***




Produced by Laurent Vogel, Enrico Segre, and the Online Distributed
Proofreading Team at http://www.pgdp.net.





                             ALOISI SIGE

                            SATYRA SOTADICA




                           _Hujus editionis_

                   _exemplaria centum impressa sunt_

                         _in charta Hollandica_




                             ALOISI SIGE
                                TOLETAN
                            SATYRA SOTADICA
                     _De arcanis Amoris et Veneris_
                      _Aloisia_ Hispanice scripsit
                 Latinitate donavit Joannes _Meursius_.


                            Re vera auctore
                            NICOLAO CHORIER




                                PARISIIS
              _Cura et studio_ ISIDORI LISEUX, _editoris_
                          Rue Bonaparte, n 25
                              _Venit apud_
                     THEOPHILUM BELIN, BIBLIOPOLAM
                          Quai Voltaire, n 29
                                  1885








                                 NOTICE


                                  SUR

                            NICOLAS CHORIER




L'auteur de l'_Aloisia_, Nicolas Chorier, n  Vienne (Dauphin) en
1612, reu docteur en droit en 1639, exerait la profession d'avocat 
la Cour des Aides de sa ville natale. D'un esprit cultiv, ami passionn
des lettres, Latiniste de premier ordre, il ne consacrait aux affaires
du barreau qu'une assez faible partie de son temps. Au sortir de
l'Acadmie des Jsuites et pendant le cours de ses tudes de droit, il
s'tait dj essay dans les genres les plus divers, tant en Franais
qu'en Latin: sylves, lgies, odes, popes, tragdies, tragi-comdies.
La composition de l'_Aloisia_, le premier jet du moins, car il dut
retoucher souvent cette oeuvre capitale, remonte trs probablement 
cette poque. J'crivais alors, nous dit-il dans ses _Mmoires_[1],
c'est--dire avant d'tre avocat, des Eptres, des Discours, la Vie de
Pierre de Villars, vque de Vienne, une dissertation politique sur
l'Alliance de la France avec l'Empire Ottoman; l'_Eucharisticon_,
l'_Alithium_, et deux Satires, l'une Mnippe, l'autre Sotadique.

  [1] V. la _Curiosit littraire et bibliographique_, IIIe et IVe
      Sries (Paris, Liseux, 1880-83).

En 1640, il publia sous le titre de _Doremation_ son premier livre, un
loge de quatre archevques de Vienne, de la maison de Villars, bientt
suivi d'un trait moral: _Sentiments de l'honnte homme_ (1641), du
_Magistratus causarumque patroni veri ac perfecti icon absolutissima_
(_Type absolu du magistrat et du vritable et parfait avocat_), qui
tait un portrait idalis de Pierre de Boissat, bailli de Vienne
(1646), et de la _Philosophie de l'honnte homme_, autre trait moral,
ddi au chancelier Sguier (1647). Chorier mditait ds lors sa grande
_Histoire du Dauphin_ et il en rassemblait de toutes parts les
matriaux; il la fit prcder d'un ouvrage plein d'rudition: les
_Recherches du sieur Chorier sur les Antiquits de la ville de Vienne,
mtropole des Allobroges_ (1658), qui accrut sa rputation de savant. Il
tait entour de la considration gnrale, ses travaux l'avaient mis en
relation avec presque tous les lettrs de l'poque, son cabinet d'avocat
lui rapportait des moluments considrables, lorsque la suppression de
la Cour des Aides de Vienne vint menacer sa fortune. Rduit aux maigres
affaires d'un bailliage, il n'aurait pu gagner sa vie; il rsolut donc
de se transporter  Grenoble avec toute sa famille, et de s'y crer une
nouvelle patrie. C'est  cette poque mme (1659-1660) qu'il fit
imprimer,  quelques exemplaires seulement, pour ses amis, la premire
dition de l'_Aloisia_. Le livre fut imprim  Lyon[2].

  [2] Sur cette dition originale, ignore de Brunet et que les auteurs
      du _Supplment_ au _Manuel du Libraire_ ont mentionne sans en
      reconnatre l'importance, voir une Notice dans la IIe Srie de la
      _Curiosit littraire et bibliographique_.

A Grenoble, Chorier ne tarda pas  conqurir une situation tout au moins
quivalente  celle qu'il venait de quitter. Son _Histoire gnrale du
Dauphin_, dont il publia le premier volume en 1661, fut si bien
accueillie, que les tats, runis cette anne mme, lui votrent un don
de cinq cents louis, somme qu'il ne reut pas,  la vrit, le Parlement
ayant refus de l'ordonnancer, mais qui n'en tmoigne pas moins de la
bonne volont de ses concitoyens  son gard. En 1666, Du Gu de Bagnols
fut nomm intendant de Lyon; c'tait un haut et puissant personnage.
Beau-frre du chancelier Le Tellier[3], oncle de Louvois, pre de Mme de
Coulanges, l'aimable correspondante de Mme de Svign et l'amie de Mme
de Maintenon, Du Gu avait de grands appuis  la Cour; il devint l'ami
et le protecteur de Chorier dans des circonstances fort honorables pour
le jurisconsulte Dauphinois. L'intendant de Lyon avait ordre de
poursuivre dans sa Gnralit, compose des quatre provinces de
Lyonnais, Beaujolais, Forez et Dauphin, la grande enqute commence par
toute la France, ds 1661, sur les usurpations de titres de noblesse; il
choisit Chorier pour remplir l'office de Procureur du Roi prs de la
commission qu'il prsidait. En cette qualit, Chorier tait charg de
faire les informations, d'examiner les dossiers et de requrir; un grand
nombre de nobles durent comparatre. L'enqute ne se termina qu'en 1670,
aprs que les assises se furent tenues successivement  Grenoble, 
Vienne et  Lyon. Cette recherche des usurpations de titres nobiliaires
tait dlicate; bien des amours-propres se trouvaient froisss par cette
sorte d'inquisition royale; on cherchait  y chapper par tous les
moyens, dont le plus simple tait de corrompre les juges. Guy-Allard,
secrtaire de la commission, et quelques autres agents infrieurs, en
furent ignominieusement chasss pour s'tre laiss sduire et avoir
prt la main  la falsification de certains dossiers. Chorier suivit
partout le commissaire et dploya prs de lui un zle et une intgrit
que Du Gu de Bagnols se plut  reconnatre: telle fut l'origine de leur
troite intimit, de la protection constante accorde par l'intendant de
Lyon  l'homme qui l'avait le mieux second dans ces longues et
difficiles investigations.

  [3] Le Tellier et Du Gu de Bagnols avaient pous les deux soeurs.

Chorier n'en poursuivait pas moins la composition des ouvrages qu'il
avait entrepris; en 1669 il fit imprimer l'_Histoire de la maison de
Sassenage_; en 1671, l'_tat politique du Dauphin_; en 1672, la seconde
partie de l'_Histoire gnrale du Dauphin_; en 1680, la _Vie de
Boissat_ (en Latin), qu'il ddia  Du Gu de Bagnols. C'tait au mme
personnage, mais sans le nommer expressment, qu'il avait ddi deux ans
auparavant (1678) une seconde dition, plus complte, de l'_Aloisia_. La
premire, celle de Lyon, 1660, ne contenait que six dialogues:
_Velitatio_, _Tribadicon_, _Fabrica_, _Duellum_, _Libidines_, _Veneres_;
il en ajouta un septime, intitul _Fescennini_, qui affecte de n'tre
qu'une suite de fragments, soit que l'auteur l'ait ainsi voulu, soit que
l'imprimeur n'ait eu en sa possession qu'un manuscrit plein de lacunes.
Chorier n'en a pas moins mis sa marque  cette dition, tant par sa
longue ptre: _Summo viro Aloisia ex Elysiis hortis_, o il parle
beaucoup de lui-mme et de son protecteur Du Gu, que par l'adjonction
de deux pices de vers Latins dont il a toujours avou la paternit[4].
Par une bizarrerie qu'on ne s'explique pas bien au premier abord, la
scne qui, dans les six premiers dialogues, est place  Rome, se
trouve, dans le septime, transporte en Espagne, et les
interlocutrices, Tullia et Octavia, tout en restant les mmes, sont
devenues Espagnoles, d'Italiennes qu'elles taient. Ce changement est
une consquence de l'attribution que Chorier avait fait de l'ouvrage 
Luisa Sigea, de Tolde (_Aloisia Hispanice scripsit, Latinitate donavit
Joannes Meursius_), attribution  laquelle il ne songeait sans doute
aucunement en composant cette satire Sotadique, et que plus tard il
entreprit de justifier.

  [4] Sur l'nigmatique ptre: _Summo viro_ et les pices de vers
      Latins: _De laudibus Aloisi_ et _Tuberonis Genethliacon_, dont la
      dernire renferme de curieuses allusions  un pisode de la vie de
      Chorier, voir dans la IIIe Srie de la _Curiosit littraire_
      l'article intitul: _Eclaircissements sur le Satyre Sotadique de
      Nicolas Chorier, connue sous le noms d'Aloysia, de Meursius._

Chorier mourut en 1692; il laissait manuscrits une grande quantit
d'ouvrages, parmi lesquels on a imprim depuis son _Nobiliaire du
Dauphin_ (1697, 4 vol. in-4); ses _Mmoires_, en Latin (_Nicolai
Chorerii, Viennensis jurisconsulti, Adversariorum de Vita et rebus suis
libri III_) dont le texte a paru dans le _Bulletin de la Socit de
statistique du dpartement de l'Isre_ (1844); sa _Vie d'Artus Prunier
de Saint-Andr_ (Paris, Alph. Picard, 1880, in-8).

En rimprimant l'_Aloisia_, on s'est propos de donner de ce
chef-d'oeuvre le texte le plus soign qui ait paru jusqu'ici. La
premire dition faite par Chorier en 1660 est elle-mme trs fautive:
encore les diteurs du _XVIII_e sicle ne l'ont-ils pas connue, et
n'ont-ils pas pu profiter de l'_Errata_ o Chorier avait corrig bon
nombre de fautes d'impression. Ils ont altr beaucoup d'endroits,
qu'ils comprenaient mal, et au Latin de Chorier substitu le leur; une
ponctuation dfectueuse, le manque de guillemets, etc., rendent, de
plus, ces diverses ditions d'une lecture assez malaise. Les amateurs
seront heureux d'avoir enfin de ce livre de chevet un texte correct,
clarifi, et d'une belle excution typographique. Ils y trouveront
l'oeuvre tout entire, telle que l'auteur l'a donne lui-mme,
c'est--dire les six dialogues de l'dition originale, complts par le
septime de l'dition de 1678, et les trois pices qui l'accompagnaient:
l'ptre _Summo viro_ et les deux petits pomes Latins, _De Laudibus
Aloisi_ et _Tuberonis Genethliacon_. Quant aux autres morceaux de prose
ou de vers, insrs gnralement  la suite de l'_Aloisia_ dans les
ditions modernes: le _Fututor effoetus_, la _Formica_ de Giovanni della
Casa, les _Diversorum veterum Poetarum in Priapum lusus_, les Lettres
d'Antoine  Soranus et de Soranus  Antoine sur les drglements de
Cloptre, le Discours d'Hliogabale aux courtisanes Romaines, les
fragments de Snque, de Procope et d'Arnobe, ils sont entirement
trangers  Chorier et nous n'avions pas  en tenir compte[5].

  [5] De trs mdiocres imitations Franaises de l'_Aloisia_ ont t
      faites sous divers titres ds la fin du _XVII_e sicle, et
      frquemment rimprimes depuis; il n'en existe qu'une seule bonne
      traduction: _les Dialogues de Luisa Sigea, ou Satire Sotadique de
      Nicolas Chorier_ (Paris, Liseux, 1881, dition mixte, 4 vol. petit
      in-18), et _les Dialogues de Luisa Sigea sur les arcanes de
      l'Amour et de Vnus_ (texte Latin et traduction complte, Paris,
      Liseux, 1882, 4 vol. in-8, imprims  cent exemplaires).

    Paris, Mars 1885.




                             ALOISI SIGE

                                TOLETAN

                            SATYRA SOTADICA

                                   DE

                             ARCANIS AMORIS
                               ET VENERIS








                     _Aloisia_ _Hispanice scripsit_

                     _Latinitate donavit_ _Ioannes_

                               _MEVRSIVS_

                                 V. C.








                             MONITUM LECTORI


                              ------------

Vivebat ante annos centum et triginta Aloisia Sigea, Hispana, Toleti
nata. Ingenio, eruditione, forma prstitit, et omnibus virtutum dotibus
qu laudari solent plurimum et ingenuas maxime decent, excelluit. Sed
non in abjecta et stupida animi demissione, non in sordida rei
familiaris cura, non in vili nugarum studio virtutem sibi positam
habebat: liberalibus navare operam disciplinis, scriptis ternam sibi
parere famam, ad summam sapientiam niti, non ad summas contendere opes,
id demum optimum putabat et prdicabat; quod tamen plerque foemin
omnes per ignaviam negligunt, homines multi per socordiam stultam et
furentem contemnunt. Quamobrem veri amans, libere malas insectabatur;
qu sentiret, ultro faciebat palam, et velut quandam morum e curuli
sella Censuram exercebat, quam suspicerent omnes, et cujus ob os ora
obverterent sua. Se imprimis nobilium mulierum flagitiosis foedisque
voluptatibus infensam ostendebat, et quo, injecto saltem pudore, ad
meliorem revocaret frugem nihil non agebat. Pati non poterat, ut
dicebat, specie prlucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii aut
spe aut gustu velut emotas mente, in ludibria ipsas se vertere. Addebat,
ut Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos mortalium,
sic Vitiis esse ignominiosum. Qu meretricie viverent, ideo voluit e
fornicibus suis in quibus latebant in scenam human vit nudas educere,
qu essent documento impune non peccari, mulieres quasdam superbi
nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam quas Tulliam, Octaviam,
Semproniam, Victoriam vocat, e fuerunt Ducum, Marchionum, Comitum aut
uxores aut nat. Nihil de his enarrat quod vere factum non sit, et ut
erat a mendacio et ab omni dissimulationis specie alienissima, liberiori
omnia sermone executa est, qui solus conveniebat. Satyram Sotadicam
inscripsit opus, quod Colloquiis septem complexa est, ac Eleonor
Marguarid Roderici marchionis uxori, sodali su, dedicavit, qua jubente
susceperat, qua urgente, ut in quadam epistola ad illam data, loquitur,
intra mensem absolverat. De Sotade nihil est quod dicam; rerum
amatoriarum scriptorem fuisse liberrimum fugit neminem. Sed foeminam ad
scribendum his de rebus animum appulisse, non mirum videri debet: nam
Elephantis puella, et ali qudam, hoc fuere scriptionis genere
celebres. Prterea aptiores sunt foemin his rebus depingendis, si qu
sint cordat et non fatu procacitatis; siquidem libidinum ips sunt
campus in quo nascuntur omnes, in quo vigent, et, ut verbo dicam, in quo
oriuntur et occidunt gaudia illecebrosa, et amoeniores joci. Forte nec
tam dura fuit ut ullo nollet voluptatis sensu emollire sibi mentem ad
carpenda vit dulcia, et pars etiam puto fabularum ipsa suarum fuit non
poenitenda. Hispanice scripsit; vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis
apud Batavos Academic lumen clarissimum, adolescens, et vix ex ephebo
egressus, Latinitate donavit; etiam de suo adjecit qudam qu Aloisi
vix persuaserim mihi venisse in mentem. Sed periit liber Aloisi;
manuscripta Meursii hc tantum lucubratio, aut si mavis commentatio,
pervenit ad me: nihil ausim pro certo affirmare. Quicquid id est, non
infelicis ingenii, non proletari eruditionis partus sunt hc Colloquia,
qu nec fastidium legenti creent, nec stomachum vere Sapienti moveant.
Quinque priora, qu faustis avibus in manus nostras delata sunt, luci
damus, quibus utique carere huic tati bonis litteris amic turpe esset,
et studiosis ardu sapienti durum. Duo, qu supersunt, hc aiunt longe,
et arte et procacitate ingeniosa, antecellere. Sextum figuras objicit ob
oculos, non tantum describit. Septimum fabellis et narratiunculis, qu
ad hanc rem pertinent, mirabiliter recreat, et hoc velut cibo Attico
sale condito pascit animos, cujus nulla unquam capit satietas. Et
propediem juris publici fient meo itidem munere. Nam invideri tam salsa,
tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi prcepta, quis gre molesteque
non ferat saxeus et veternosus? Bonos utique mores Orator laudet
Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt Publius Syrus,
Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui miscet utile dulci: a qua
plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus Philosophus.
Medicamentis vires addit dum horrorem et odium adimit, qui in bellaria
format solers Medicus: hc Aloisi fuit cogitatio, et omne sibi punctum
videbatur tulisse, qu tam ingeniose, tam facete utile dulci miscuisset.
Vale.








                       _De Aloisia Siga Toletana_


                             JOANNIS VASI

                         _Hisp. Chron. Cap. 9._

                              TESTIMONIUM

                                  ----

Ut omnes alias Latinis litteris tinctas silentio prteream, dabit
Hispania Aloisiam Sigam Toletanam, sed in aula Lusitana per multos jam
annos educatam: quinque linguarum adeo peritam, ut non immerito Paulus
tertius, Pontifex Maximus, litteras illius ad se scriptas Latine, Grce,
Hebraice, Syriace, atque Arabice laudibus sit prosecutus, admiratus tam
multiplicem ingenii fructum, et donum tam multiplicis linguarum
scienti, in viris quoque rarum, nedum in foeminis: sic enim sonant
verba Diplomatis. Debetur hc laus optimo patri, et viro doctissimo
Didaco Sigo. Nec in ea solum hanc operam posuit, sed alteram quoque
filiam Angelam, Grce, Latineque, pro tate et sexu non mediocriter
eruditam, tam exacta Musices scientia curavit perdocendam, ut vel cum
prstantissimis hujus artis professoribus contendere posse putem.






                               SUMMO VIRO


                                ALOISIA

                           EX ELYSIIS HORTIS

                                 S. D.

                                  ----

Vernant et florent, _VIR SUMME_, per anni tempestates omnes, Elysiis in
campis amoeni et ridentes horti: parens felicis et uberis soli quor
adeo hortus unus est nitens et suaveolens. Non noti mortalibus generis
flores, ros et herb spirant ambrosios odores, qui beatis Manibus tenui
pro anima sunt. Lta semper coeli facies, ltus sol, puri lucis ignes:
non concreta nimbis dies, non coeno lux oblita. Qualis ipse sibi sol in
se est, talis est semper et nobis, nitidus et coruscans: cum radiis
continuo depluit fluxu e supero orbe delicias et festivos jocos. Patul
in lucis arbores, quas vester non insevit, non vidit Vertumnus, non
longo salutant intervallo sidera, et stus temperant. Nectare fontes
scatent, et aerio fluunt melle rivi. Voluptates, sed ver, sed honest,
et ver quia honest, aera hunc nostrum percursant innumerabiles, ut
vestrum illum tenebricosum leves atomi, rerum cca principia. His in
plagis nulla a furentis libidine fortun pendet felicitas, qui
felicitatis apex est arduus ver et constantis. His vero in locis centum
jam abhinc annos ltam et fortunatam lta et beata agito vitam. Undique
et undequaque delectant et juvant omnia. Sane ultra nihil esse putabam,
quod irrequiet vellem mentis correpta, ut olim fiebat, vertigine
concupiscere. Attamen erat. Miraberis, _VIR MAGNE_: tot inter gaudia
Satyram Sotadicam tibi meam placuisse, et id mihi gaudium fuit longe
maximum, et omnium cumulus. Esse acceptam tanto viro mihi gratulor et
triumpho. Illum ingenii mei partum fovisti in sinu nudum et grum:
paterno complectens tutatus es amore, quem videbar abjecisse et
abdicasse.

Confabulabamur ego, et anim magn, Lucilius, Varro, Horatius, Ovidius,
Persius, Juvenalis, Sulpicia, Petronius, Boccacius, Petrus Aretinus,
Bernius, Rabelesius, Rapinus, Barclajus et Boccalinus, sub umbrosa ulmo.
Nam vobis cibus sunt, quo enutriuntur corpora vestra, mortalibus far et
vinum; nobis vero collocutiones immortalibus mutu, quibus pascimur,
dapes et cupedi. Maia gnatum videmus cito advolare ad nos cursu. Lectum
animas venerat quibus altera, his diebus, fato corpora debebantur. Ut
prope factus est, et oculos et vocem ad me convertit: Euge, Aloisia,
inquit, euge.--Atenim hanc evocas ad superas auras, interpellat
commotior Petronius, qu nudiustertius huc demissa non ita longe distat
a vita? Me prteris qui mille ante annos exulo? O fatui injuriam
fati!--Ego vero, ait Horatius, erudit et ingenios me nug
adblandiri solit erant maximo, qui unquam fuit, rerum moderatori: et
audio in Celtico solo imperare alterum Augustum. Redde me, Mercuri,
Principi meo, redde Horatium Deo suo.--Nam, adjicit Lucilius, magna
desunt ingenia magni Principis laudi.--Tu, ait Persius, secuisti,
Lucili, et Mutios et Lupos, et Urbem totam. Tu vafer omne tangebas,
Flacce, vitium ridenti amico, et dimissus circum prcordia ludebas. Ut
ringeres, Lucili, ut obgannires, Horati! In illa Celtarum Roma
scripturiunt omnes: unus aut alter scribit. Cantillant balba de nare
rancidulum quid: unus aut alter heroice canit Heroi. Fugient, si velis,
hi Lemures. Restituetur Musis suus honos, si nobis vita.--Sed et sexus
mei, subdit Sulpicia, illecebrosa amat decora; et sexui meo decus fui,
et sum. Juvenem non fallit Heroa in ingenio pulchr puell multo majorem
elucere pulchritudinis partem. Placebo, laudabit, si viderit decimam
Musam. Et, si laudaverit, provocabo ad cantum novem sorores. Rauc
silebunt fulgentis aul cornices, et garrul pic.--In pravos tatis me
mores, inquit Varro, Satyricam commovi bilem. Menippum strinxi
stylum, doctissimus Romanorum. Nullius peperci vitiis, sed nullius
animum lsi: arte temperavi industria acerbam medicinam, sed salubrem. O
si!...

Plura volentem interrupit succensens Aretinus:--Dum essem in humanis,
ait, audiebam Flagellum Principum. Timuere Aretinum, qui Jovem non
timebant.--Apage, lavernio, refert Bernius, qui indoctis tuis et
insulsis scurrilitatibus non tam notasti mores, quam corrupisti; qui, si
scarabi non nascerentur, nequidem natus esses. Ego vero Procerum ulcera
acri tabo fluentia lavi aceto, sed roseo, sed odoro. Perfricui sale, sed
Attico. Medicinam feci sanus. O si!...--Enimvero in nugis et tu et
ille, infit Boccalinus, fuistis toti. Reges mihi et regna solerti ludus
fuerunt ludenti, ut solent esse fortun. Per me saltarunt libere,
cachinnos edidere altos et sonoros, et tetricum posuere supercilium
Politic artes, et, ut loqui solebas, Persi, rumnosi Solones. Effusi
sunt et ipsi in cachinnos sonantes.--Cui non lecta Satyra Menippa mea?
reponit Rapinus. Cui non placuit? Mal caus dum personam detraho, qua
superbiebat, bon opi fui. Novum instruxit Minerva mea armamentarium
pugnanti Marti Gallico. Ex hoc sumpsit tela, quibus perduellium
prosterneret animos, ut pectora et urbes aliis perfringebat fulminans
Heros.

--Atenim quid vobis vultis, cari Manes? infit Mercurius indignans.
Exspectatis compescam ego motus hos insanos delinific virg minis? Nam
evocat Jupiter Alexandrum Macedonem et Machiavellum Florentinum, nescio
quid magni parans. Omnia scilicet in terris improba et felici ille
temeritate, dolis hic malis et ccis artibus susque deque miscebunt,
furentes una et fallentes. Non eo sunt in statu res human, cui pro
merito debeatur Horatius aut Varro. Toti sunt qui laudantur in gerris;
toti in fabulis qui ingeniosi audiunt, et ipsi sopic fabul loquentium
et disserentium bestiarum. Qui lucubrationum laude prdicantur, striges
sunt. Florere jactitant per se ambitiosi ingenuas disciplinas;
marcescunt excis. Se tamen amant homines nihili, invicem se mirantur:
muli mulos alternis scabunt. Videntur sibi esse belli (loqui sic
solebas, Varro), festivi, saperd, cum sint {~GREEK CAPITAL LETTER KAPPA
U+039a~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL
LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER
OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}. Iniqui judices,
nihil habent in pretio prter somnia sua nullius pretii. Tibi tamen,
Aloisia, nulla irascitur in terris livoris malignitas. Satyr Sotadic
qui plausus negant, blando favent murmure. Eruditi osculantur, boni
gaudent, quod demum inveneris viam floribus consitam, qua iretur ad
virtutem. Nam mira opifex libero sermone bonos optime condoces mores, et
malis suades exemplis; obliqua ad honestatem ducis via ingenuo delinitas
ludo mentes. Non ocius alii recta irent. Compendiaria hc est.--Id mihi
quidem, cum animum ad scribendum appuli, respondeo, fuit, Mercuri,
propositum. Produxi ab intimis Amoris et Veneris arcanis, quos libido
fervens infundit furores insanientibus malis. Palam feci qu fieri
solent stulta et foeda, hoc ut spectaculo a faciendo deterrerem quibus
honor cur esset, pudorem libidinosis injicerem, odium libidinum
incuterem. Non sum, ut alii bene multi, excogitando assecuta qu
contaminatos et temulentos fieri possent inter amantes. Qu vere facta
nossem, scripto mandavi. Quasi per pompam traduxi spurca ludibria. Ope
mea, forti et fideli, de scelerata Venere triumphanti virtuti ferculum
id fuit opimum. Nam proba fuit vita et pudici mihi mores. Scis,
Mercuri.

--Scio, respondet.--Et nos omnes pariter scimus, succinunt stridulo
tinnitu circumvolitantes Manes.--Nec, per hanc barbam meam! me fallit.
Dicens, barbam longam, hircinam Aretinus lva mulcebat. Egregiis famam
compararas tibi studiis incredibilis honestatis. Lusitanorum Regi
prstans de te erat opinio, adeoque Itali toti, et terrarum capiti
Rom. Audieram de tuis Colloquiis. Tacere jussit Mercurius:--Noli,
inquit, laudare virginem, leno! Operam non dabas instituendis bonis
moribus: opus difficile, nec tuum. Probrosas scurrilium facetiarum
ineptias venditabas Osco sermone. Ingeniose desipiebas balatro amens.
Meliores habet Aloisia laudatores. Nam tuis habent in Colloquiis,
Aloisia, Ital et Gallic Mus, quos non habent in suis cum Apolline,
meros Nectaris succos. Te eruditi et ingeniosi trans et cis Alpes suam
volunt, amant et colunt:

    Te legit omnis ibi juvenisque, senexque, puerque.

Verum tibi sit unus pro omnibus. Procum habes, cujus sit amor vel
prstantissim virtuti pro prstantissima laude. Placet sibi in tuis
scriptis ut in dulcissima voluptate. Excellit ingenio, excellit et
dignitate. Sinceriorem certe non viderunt Celtic stell. Splendidis
cumulatiorem dotibus non habet Sequana fluviorum princeps.--Erat mihi
patronus in aula Domitiani, reponit Sulpicia, Plinius Secundus, vir in
tate corruptissima integerrimus, cum canerem:

    Dic mihi, Calliope, quidnam pater ille Deorum
    Cogitat? An terras et patria scula mutat?
    Quasque dedit quondam morientibus eripit artes?

Indignationem meam autoritate armavit sua vir sanctus. Illo ducente
invenit delitescentem, cum Caleno meo, me gloria, sub injustitia et
inclementia vecordis sculi. Et obstetricatus est Valerius Martialis
nascenti fam.--Solus nemo unquam aperuit sibi, infit Ovidius, honoris
difficilem aditum. Facilius multo est et proclivius laudem promereri, et
laude dignum videri, quam laudari. Me Fabius Maximus,

    ... Roman gloria prima tog,

Augusto familiaris, habuit familiarem. Maximo commendante, non ausus
est perstrepere raucus livor. Sidera nosse et syrtes, et navigationis
callere artem, id haudquaquam navigantibus satis est, ni adspiraverit
velis favens aura. Ita nec pergentibus ad gloriam bon sufficiant artes,
non ingenium, non eruditio, ni etiam opportuno impulerit flatu cymbam
favens aura.--Fateor, aio ego, parum mihi meriti, at fam multum fuit.
Grati multum fuit apud optimum quemque. Nascenti nimirum risit stella
tua, Mercuri. Si placui et vigui, tuum est. Sed amabo, perge dicere,
care Mercuri, de illo nominis mei patrono, et commentationum tutore.

--Pergam, reponit, et suave erit. Vis primum dicam de fortun bonis?
Natus est clara et nobili stirpe in magnis opibus, et Leucoteti, qu
mater urbium, ut loquitur Ammianus. Vis de animi bonis? Su solus genti
sit ipse satis ornamenti, vel deessent ctera ornamenta omnia qu
abundant. Nam, ab ineunte tate, liberalibus singularem dedit operam
disciplinis, acie pollens ingenii et proba solertia. Buleutis Celticis
adscitus adolescens, civium salute, honore et fortunis habuit nihil
antiquius. Nullus grati in judiciis apud illum locus, nullus odio,
nullus svienti ir. Sunt qui alteri non gauderent bene fecisse, nisi se
scirent alteri male fecisse. Scopus est illis male facere, et interdum
ad scopum via bene facere. Qualem optaret sibi terni numinis mentem,
talis illi mens erga reliquos homines. Sic aliis Deus erat hominibus
homo, ut bene multi his constituti in dignitatibus, aut prd aut
sanguinis avidi, videntur lupi, prostituta ad infamiam fama. Ad
sublimiores promotus honorum gradus, animum non mutavit. Nunc adsidet
Buleuta Regi, Regum Celtico Jovi. Igitur, difficillimis admotus
negotiis, visus est major. Gloriosum est quam plurimis honorum luce
fulgentibus, non omnino negotiis esse impares: huic, invenisse nulla qu
ingenio usu rerum confirmato et politic dexteritati paria essent.

Patrono huic tuo, Aloisia, in proclivi expedita et aperta sunt, qu
aliis plerisque in arduo, obscura et impedita, pecudibus superbis.
Descenditur illi ad res difficiliores genii prstantia, ut aliis,
nitenti gressu, adscendendum opacitate ingenii. Nec supercilio terrorem
incutit adeuntibus, nec inani insultat fastu trepidis. Vere homo,
hominibus se prstat humanum. Nam qui, prter se, nihil amant, nihil
stimant, belluas dixeris, non homines. Oblitus humanitatem jam bellua
est, quandoquidem hominem exuit. Non vultus, sed mores faciunt hominem.
Credulos et fidentes non ludit verborum prstigiis, non conjicit adulans
in errorem. Pereant, pereant fraudum improbi artifices! Osculis petunt,
quos et insidiis petunt. Amplectuntur, laudant, quibus perniciem
moliuntur. Mens huic viro, ut frons, aperta. Suis de rebus nihil vult
latere securus et constans, prter benefacta. Ostendit se factis, non
verbis ostentat, inanique simulatione. At enim optantem et allaborantem
suis finxere manibus Virtutes et Mus. Instillarunt affectus, quos non
puderet Virtutes et Musas suos fateri et agnoscere. Subcisivas non
corrupit horas turpi otio. Sane qu libidinibus et nugis pars vit
datur, de vita expungitur; vit perit. Accersit ad se amicas Musas.
Conveniunt: lta et beata cum iis ducit commercia. Hoc coelos et terras
auspicio peragrat, philosophico pernix volatu. Omnia tatum et temporum
indefessus pervolat animo intervalla, histori fido ductu. Sic hac in
nostra natus, per omnes unus vivit tates: sic quos oculis non vidit,
celebres laude heroas habet in familiarium numero. Miscet et cantus cum
Pegasidibus puellis. Lepida erudito ore fundit carmina, respondent
alternis Mus. Nug etiam illi, nec nug sunt. Boni igitur omnes amant,
cui nihil nisi boni et honesti cordi est. Colunt et prdicant uno
consensu, uno concentu Leucotetii, Unelli, Ergosiavi, et Alpini
Ariobriges. Humaniorem hactenus non viderant, nec commodis suis
opportuniorem. Hunc ad se missum esse virum, quem a vera honoris via
nulla averterit unquam lucri fames, nulla pravi affectus insania,
gaudent, sed puro, sed sincero gaudio.

Gratuleris et tibi, Aule Persi: obvolvisti ipse te cca nocte: videri
nolebas. Altam versibus et versuum sensibus superfudisti caliginem.
Nolebas intelligi, forte et tu non intelligebas. Non fecerunt venientem
at te nox et caligo, ut exerraret. Venit: discussit noctem et caliginem.
Te proxime videt. Perspectum id omne habet, ut tute loqueris,

    Quod latet arcana non enarrabile fibra.

Eripuit tibi te neganti conspectum. Latebas intra te, ne te curiosa et
erudita inveniret sagacitas. Eras ipse involucrum tibi. Quis vero fuit
furor ille tuus?--Nulla, exclamo ego, deleat unquam Mcenatis mei
memoriam oblivio! Supremus sit illi dies qui soli erit et coelis!--Vivat
tanti viri nomen, subjicit Persius, in ea luce quam fugi! Effundat id
in caput suos omnes gloria immortalis radios! Obsolescat nunquam cels
virtutis honos! Favet virtuti: faveant et illi virtutes! referant
laudantes et plaudentes gratias quas habent! Subridet Mercurius et
caduceum movet.--Audite, pii Manes, inquit. Diuturnior est vita qu
suis cuique venit a benefactis: nam et verior est. Non ita diuturna qu
venit a parentibus. Jupiter rerum arbiter, cujus

    Pondus adest verbis, et vocem fata sequuntur,

duris hanc statuit Parcarum legibus legem: corpora quidem dedant neci;
gloriam et laudem letho eximant. Instabili non subest rerum mutationi
virtus, nec virtutis merces.

Cum diceret, perculit aures dissipatus longe rumor, et confus
convenientium voces. Ecce, ecce, pergit dicere Mercurius, venit ad
vos humanitate clarus in Musas, ortu clarissimus, Furbinus Oppedius.
Eruditionem, florens dum manebat vita, maximum duxit esse mortalium
bonum Oppedius. Principem debet inter vos locum tenere. Ingenuis favit
disciplinis, ex animo favit, apud leves et turbidos Salyes tog
princeps. Sed enim et acceptissima fuisti Oppedio, Aloisia. Audiit
ille:--Libros bono numero collegi, reponit. Et in tuis, Aloisia,
scriptis magna cum voluptate conquiescebam. Eruditos, quotquot voluere,
in clientelam et fidem meam suscepi: suscipite et vos, pii Manes, in
fidem vestram me. Sed te, Aloisia, commendarat mihi tum adprobantis
testimonium fam, quum hominum ingeniosorum et doctorum de te judicium.
Eras mihi amoenum et florens diverticulum a politicis curis.--Raros
esse, respondeo, altero sub coelo, Barclajus et Boccalinus
conqueruntur, qui sui putent esse pensi in lucentibus dignitatum positi
gradibus, litteris et litteratis fera subigere invidi odia. Ltor
igitur vehementer, nove hospes, meum tibi quicquam dulce et gratum tanto
viro fuisse.

--Et jure conquerimur, refert Barclajus. Enimvero mihi multa
intercedebat cum Peyreskio amoris necessitudo. Meis delectabatur
commentationibus et moribus. At plurimum Argenidis oblectabatur
historia. Commendavi regiam virginem longe commendatissimo in litterarum
Republica viro. Edit ille in lucem, vult vivere nobilem ingenii mei
partum. Vide temporum iniquitatem, summe Furbine; hominum malignam vide
stoliditatem. Non placuit varicosis Magnatum ingeniis liberalis
Argenidis forma: non placebat stola Romana. Non amarunt in Latio natam
pulchritudinem. Bibliopola magno, quod sumptus quos fecerat in ornanda
et comenda, nullus inveniretur emptor qui refunderet, succensebat pudore
offus. Piper et thus minabatur. Erat Argenis toga cordyllis et pnula
olivis futura, ni Marcassi opem obtestaretur, non magni viri, non
ingenio sublimis, non doctrina locupletis. Commendavit litteratorum
plebi plebeius, nec nobilis scriptor. Rem ridiculam! Principibus viris
placuit Argenis, postquam ineptis et fatuis placuisset. Quos graves
putant et summos esse viros, interdum nox sunt viles et stulti. Si
nudos, detracta opinionis larva, contempleris, homines non credes; aut
nihili homines credes.

--Melius tecum, Aloisia, inquit Oppedius, fatui actum benevolentia
fati. Nam inepti et ignavi illaudatam reliquerunt: magn et excellentes
mentes laudarunt, foverunt. Sunt immo qui ex animo amant, et tamen
obloquuntur. Secum ipse laudat Tubero: vafer, vappa, in perniciem fam
su et bonorum ingeniosus, qui et fruitur Dis iratis, Tubero. Coram et
palam illaudatam temnit. Bene sensit et male dicit, simulator improbus.
Sed non tulit impune.--Feriit indignans ther sacro fulgure vanum et
perfidiosum caput, inquit Mercurius. Ignominia merserunt nequam
nebulonem ulciscentes Mus. Adfui nascenti Tuberoni, adjicit, cum
Laverna et Cotytto; et cum poenas dedit, adfui exsultabundus: colaphos
ipse impegi.--Magni sane viri, sublimes anim, refert Oppedius, ut
viderunt, laudibus cumularunt: deperiere.--Jure fit, reponit Mercurius,
ut qui auro, non meritis, emerunt dignitates, id solum plurimi faciant
quod auro venit, non quod ingenio. Ne quidem, paucos si exceperis magno
e numero, primora labra Pegaseio latici admoverunt. Igitur probro sibi
verti putant, qu laudes conferuntur in litteratos. Velles amarent
Parnassum, e cujus vident arce cudi tela, quibus petantur ut fer
besti?

--Erant in Neapolitano Prtorio, meo tempore, reponit Boccacius, tres
excetr: Romulus, Elpinus, Valens, vaferrimi conflandis fraudibus et
calumniis triumviri. Romulus cohortem duxerat, lepusculo timidior, cerva
fugacior. Elpinus sacerdotem induerat: pessimum nebulonem non exuerat.
At Valens, tate provectior, in re augenda per fas et nefas totus erat.
Astutam vapido sub pectore servabat vulpeculam; dulce de labris
loquebatur, corde vivebat noxio. Accidit, volentibus Diis, calumniatorem
insurgere in me nescio quem de lutulenta plebecula, egenum, mente
captum, effrontem, Satyrum. Me insimulat criminis, me rerum
repetundarum, Mercuri! me peculatus, o Mus! me! Indignabantur boni,
gratulabantur sibi tres hi laverniones. Exsultabant prurienti amentia.
Celebritatem nominis sperabant sibi, qualem qui Ephesinum Dian templum
subjectis flammis corrupit, qualem qui Vestalem vivam defodit insontem.
Boni concupiscunt sibi gloriam, mali famam. Dire minitabantur. Dicebant
sancti et probi cognitores e re sua esse me male haberi, et ignominia
Boccacium mergi vel immerentem. Urgebant calumniatorem adhiberet
accusationi acta, ut loquuntur, produceret testimonia, subornaret
testes, acta confingeret. Volebant non veritati opem adesse, sed
innocenti deesse, veritatem opprimi, obrui innocentem.--Abeat hic in
malam crucem nugator! dicebat Romulus. Ausus est, quem voluit nostrum,
pediculosis illis fabulis, quas misit in lucem, contaminare. Mihi quidem
librorum hi scriptores odio sunt. Nam pilum mittere, ferro pugnare,
hostem ferire didici, non legere; fortiter facere, non sapienter loqui.
Omnia non emerim Musarum dona teruncio.--Nam qui doctrina vigent,
grunniebat Elpinus, nos flocci non faciunt: nimirum pretium in nobis
nostrum inveniri debere contendunt. Auro nos perduxerunt Regis
diplomata, qui plumbei eramus, aut ahenei. Aureos ideo stulti e plebe
credunt: eruditi, malum! aheneos vident esse aut plumbeos; et irrident.
Simulata pietate, affecto ire ad gloriam. Fallaci vultum larva improbum
tegi. Stupet et veneratur jejuna plebecula, ac si jam viverem cum Jove.
Pestes hominum, eruditi perspectam habent in intimis fibris mentem;
contaminatam sceleratis cupiditatibus vident et oderunt. Pereant hi
lynces sua cum perspicacitate! Malo noctuam Minerv mihi, quam
Minervam.--Erumpebat Valens in cachinnos.--Non ita odi litteras ac tu,
dicebat. Nam fuit mihi non ineruditus pater. Qua valebat gratia,
derivavit in domum meam quicquid habet ornamenti et decoris. Sed supina
superbiunt interdum contumacia viri docti. Quod velis nolunt; quod nolis
volunt. Cui non doleat? Haud libenter ego tulerim. Audivi qui, orando
causas, captiosis dictorum prstigiis me in curuli sedentem impeteret;
qui sordes ultro objiceret insultans. Sed ea malignitatem arte
effutiebat, ut ne quidem hiscere auderem. Impune oblatrabat furi, quia
ingeniose. Pereant ingenio suo liberius evagante, et nostro severius
ulciscente! Et Rempublicam persuasum habeo, plurimum a litteris capere
detrimenti. Nec sunt utiles sibi litterati, nec rei apti faciend.
Legunt, commentantur, scribunt: quid id est pr nummis? Non emerim
tribus assibus trecentos Aristoteles, nec teruncio mille Petrarchas.
Malim mihi auro plenam esse crumenam, quam doctrina cerebri sinus.
Philosophis et Oratoribus, mea sententia, antestant longe sartores,
cerdones, pistores. Deturbaverim libens e civitate mea id genus
otiosorum, si legislator fiam, et in tres classes distinxerim cives.
Primas tenebunt sedes Magistratus, ut nos sumus; secundas Sacerdotes, ut
tu es, Elpine; inferiorem locum agricol et opifices.--Ineptum istud,
respondebat Elpinus. Ineptum te legislatorem! Nam primo sunt in loco
Sacerdotes. Quis dubitet, nisi amens et impius?--Accepi, reponebat
Valens, jureconsultum, nescio quem, magni nominis, nam nimis curiosus
nunquam fui, dicere Magistratus omnes Themidis esse Sacerdotes. Ergo qui
sunt et Magistratus et Sacerdotes, ut tu es, Elpine, prstant
Sacerdotibus. Sed oriatur nulla inter nos rixa, nulla contentio, nulla
animi lsio. De Boccacio fieri quicquid jusseris, et id ego fieri jubeo.
Innocens scilicet erit quem oderimus? Meo damnare calculo, vel frugi,
vel innocentem, vel sanctum certum est. Et blandiens nummi refulget
spes?

    Tros Rutulusve fuat, nullo discrimine habebo,

ut quidam inquit poeta magnus, puto, Donatus. Nam alium non memini me
legere. Dein id erit quod judicaverimus, non quod vere est. Res judicata
facit de albo nigrum, de nigro album. O coeleste, per Ditem et Plutum,
numina mea, prudenti juris effatum! Nam quid commodius et opportunius?
O utile nobis, non ita sapientibus, ex arcana sapientia oraculum!--

Quid plura, sancti Manes? Regi Roberto (cui non dictus Robertus Rex?)
re intellecta, non potuit continere se placidissimus Princeps, quin
sacro conciperet iram pectore dignam se optimo, maximo, dignam Deo
optimo maximo. Nec mora: verbis castigat amaris excitos ad se. Dein
sublimi e sede, quam dehonestabant, agit fulminatrici manu prcipites:
abdicat magistratu, quem incestabant. Romulum Thrasonem, ne fabul quid
deesset ridiculi, et tamen duri, lixis exercitus, quem coegerat in
Insubres, prfecit moderatorem, et calonibus. Nosocomio incurabilium
abdit Elpinum; Valentem vero avarum et prd inhiantem Judo Manassi,
Portorii apud Calabros redemptori, sufficit.--O infelicitatem temporum
meorum! ingemebat coelo dignus Princeps. Boni et honesti vocabantur ad
Judices: in lupos incidebant et leones. Discant hoc reliqui exemplo
justitiam! Suos discant mores in sacraria Justiti non inducere. Dignum
quidem fortitudine, qua se jactat amens Romulus, munus cepit. Lixis et
calonibus ducem prfeci. In impedimentis exercitus, impedimentum ipse,
Martem aget; insultabit Alexandro. Elpinum detrusi in Nosocomium
incurabilium: nam quis grum ira, avaritia, superbia curarit unquam
bellu animum vel homo vel Deus? Nulla mansuescunt arte his in verbis
animarum morbi. Sed mortuo suffeci Judo Valentem. Conquerentur, scio,
Calabri Judum decessisse Judo, forte et Arabem e Mahometis secta
missum conquerentur: videbimus.--Sic acta est fabula, quibus ferocire,
nocere, pessumdare ludus erat.

--Belle, belle! exclamat Oppedius. Nam is non fui de quo quicquam
litterati queri possint agitasse unquam animo consilii, quod Musis
injuriosum videretur.--Nomen igitur tuum et decus, infit Mercurius,
commendabunt litterat immortalitati. Sempiternum per vum volitabis
vivus, ut gloriabatur de se moriens Ennius, per ora virum. Sed me vocant
jussa Jovis. Valete, cari Manes. Fruimini lti et securo in otio, Elysii
campi deliciis, et vobis fruimini alter altero. Vetant qu habeo in
mandatis esse vobiscum diutius. Tunc celeri raptus alarum remigio
evolavit.

Superest vero mihi, _VIR SUMME_, ut paucis de me dicam, quo sim notior
tibi, quam esse possum, si non dixerim. Vivebam ante annos centum in
Hispania, Toleti nata. Ingenio, eruditione, forma prstiti, et omnibus
excellui virtutum dotibus, qu ingenuas decent. Non in abjecta animi
demissione, non in sordida rei familiaris cura, non in vili nugarum
studio virtutem mihi positam habebam: liberalibus navare operam
disciplinis, scriptis pulchram mihi et ternam parere famam, ad summam
sapientiam niti, non ad summas contendere opes, id demum optimum
putabam, laudabile prdicabam: quod tamen foemin plerque omnes per
ignaviam negligunt; homines multi, per socordiam stultam et furentem,
contemnunt. Quamobrem veri amans libere malos insectabar; qu sentirem
de flagitiosis et impuratis ultro intonabam. Velut quadam in curuli
sedens sella, morum Censuram exercebam, plaudente e coelo Pudicitia. Me
suspiciebant omnes, et ob os ora obvertebant sua. Nobilium imprimis
foeminarum spurcis infensa libidinibus infremebam: quo injecto saltem
pudore ad meliorem revocarem frugem, nihil non agebam: pati non poteram
specie prlucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii aut spe aut
gustu, velut emotas mente, ipsas in ludibria se vertere. Dicebam, ut
Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos mortalium, sic
Vitiis esse ignominiosum. Qu meretricie viverent, ideo volui e
fornicibus suis, in quibus latebant, in scenam human vit nudas
educere, qu essent documento impune non peccari, mulieres quasdam
superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam, quas Tulliam,
Octaviam, Semproniam, Eleonoram, Isabellam voco, e fuerunt Ducum,
Marchionum, Comitum aut uxores aut sorores. De his enarro nihil quod
vere non factum sit, et ut eram a mendacio et ab omni dissimulationis et
simulationis specie alienissima, liberiori omnia sermone exsecuta sum,
qui solus conveniebat.

Satyram Sotadicam inscripsi opus, quod Colloquiis sex complexa sum, et
infra mensem absolvi. De Sotade nihil est quod dicam. Rerum amatoriarum
scriptorem fuisse liberrimum, neminem fugit. Sed puellam ad scribendum
his de rebus animum appulisse, post Elephantidem et Philnim, nihil
mirum videri debet. Fuerunt et ali hoc scriptionis genere celebres. Et
sane aptiores sunt foemin his rebus depingendis, si qu sint cordat,
si qu non fatu procacitatis. Libidinum ips sunt campus in quo
nascuntur omnes, in quo efflorescunt, in quo vigent, oriuntur et
occidunt. Hispanice scripsi: vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis
apud Batavos Academi clarissimum lumen, Latinitate donavit adolescens;
etiam adjecit, qu mihi sane non venerant in mentem. Sed liber periit
meus Hispanice scriptus, Meursii superest commentatio, non infelicis
ingenii, non proletari eruditionis partus, qu nec fastidium legenti
creet, nec stomachum moveat Sapienti. Attico sale condita omnia.
Invideri tam salsa, tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi prcepta
huic tati tu bonis litteris amic turpe esset, et studiosis ardu
sapienti ingeniis durum. Quis gre molesteque non ferret? Bonos utique
mores laudet Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt
Publius Syrus, Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui miscet utile
dulci; a qua plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus
Philosophus. Medicamentis vires addit, dum horrorem et odium adimit, qui
in bellaria format solers Medicus. Hc mea fuit cogitatio. Omne mihi
visa sum punctum tulisse, qu ingeniose, qu facete utile dulci
miscuissem. Dura tamen amori silex fui: pectus nullo fixi telo.
Inaccessa libidini mal, sanctam constanter duxi vitam. Severiori
virtuti assidua hsi comes. Mores laudarunt boni, reveriti sunt mali. Et
his et illis eram acceptissima. Ut Regibus, et principibus in Republica
viris, sic et plebi placui miranti. Me et litterati coluerunt,
litterarum, ut dicebant, bono natam. Cave de pura et proba, _VIR BONE ET
SANCTE_, hac judices ex libertate loquendi qu sentirem. Foedas depinxi
rerum species, non amavi. Depinxi, quia odio habebam. Inique feceris, si
velis has, adversus Aloisiam tuam, pictas tabulas testimonia esse, et
Tulliam, Octaviam, testes. Humanius age. Famam consule; gloriam consule
nominis mei, qu nulla obsolevit annorum injuria. Uni judicium
accommoda. Vale.








                              ALOISI SIGE


                                TOLETAN

                            SATYRA SOTADICA

                     _De arcanis Amoris et Veneris_






                           COLLOQUIUM PRIMUM


                               VELITATIO


                           _Tullia, Octavia._

T_ullia._ Dulce est, cognata mihi luce dulcior, tuas tandem cum Caviceo
pactas esse nuptias: ejus enim in amplexibus, crede mihi, qu te nox
mulierem faciet, omnium longe maximam voluptatem tibi allatura est; te
modo, ut digna est hc forma tua coelestis, fortunet Venus.

_Octavia._ Dixit hodie mane mihi mater, postridie hujus diei nupturam me
Caviceo. Et domi video, qu ad ejus rei pompam pertinent, magna apparari
cura: lectum, cubilum, et cetera alia. Hc vero plane in mentem meam
gaudii minus quam timoris injiciunt; nam, qu tandem illa, de qua
loqueris, possit esse voluptas, cognata omni mihi voluptate gratior, nec
scio, nec etiam opinione concipio.

_Tullia._ Te ejus tatis, et tam teneram (nam annum vix decimum quintum
attigisti), mirum minime videri debet id nescire, quod ego tate
provectior cum nupsi, penitus ignorabam quid esset, quod pollicebatur
Pomponia delicii, jam per tres annos experta, ac tantopere prdicabat.

_Octavia._ Sed, te de ea re prorsus scivisse nihil (patere me liberius
loqui in hoc plen libertatis confinio, in quo nunc sum), id profecto
vehementer miror. Nam si non usus, quem certe nullum habebas, tamen
multa tua eruditio adyta hc tibi aperuisse debuit. Te spe audio summis
laudibus tolli in coelum, quod litteris Latinis Grcisque, ac
liberalibus fere omnibus disciplinis ingenium ita imbueris, ut superesse
nihil videatur quod nescias.

_Tullia._ Multus in hoc fuit pater meus, ut, quo studio formosarum et
venustarum ali plerque omnes famam ambiunt, ego erudit virginis
laudem persuasum haberem esse mihi comparandam. Et aiunt qui adulari
quam vera dicere satius habent, non omnino operam lusisse.

_Octavia._ Aiunt etiam qui nolunt adulari, vix pudiciti laudem, vix
honestos mores retinuisse, qu ex nostris eruditiores habit sunt, cum
id decus ceperunt.

_Tullia._ Pudicam negarent me, quam fatentur eruditam?

_Octavia._ Nec ullam potius ob rem admirationem omnium es consecuta,
quam quod bonis castisque moribus tuis eruditio non obfuerit; magnam
avem contra lucem attulerit. Qui vero fieri potuit, ut, qu virgines
ducuntur, Mus virginum laudi infest crederentur? Ut, qu animorum sunt
velut qudam faces, quibus ad magna et laudabilia omnes similiter
foemin hominesque accendimur, edem contaminare animos dicerentur? Sane
dum nobis homines, per malignitatem quamdam arrogantem et stultam, eas
opes invident quibus ipsi superbiunt, maledicta invidi miscuere.
Aconita ac venena omnia non minus homines fugiunt, quam nos fugimus,
quas vocant sequiorem sexum, quia qu nobis adimere pestis animam
potest, et illis etiam potest. Si nobis eruditio est pro veneno et pro
peste, ut obtrectant, quomodo rem tam malam, ut hominibus prosit (nam
sibi prodesse non negant) naturam continget momento mutare? Suo si
ingenio nobis est eruditio velut fons quidam omnium malorum et
flagitiorum, quomodo ex eodem fonte bibent illi nectareos latices ad
immortalem gloriam: nos vero infelices et miser Stygia quasi fluenta,
qu pectori sulphurea sint incentiva eas ad libidines, ad quas ipsi nos
rapiunt imperio, aut ducunt exemplo? Nam, te sic loqui memini, cum de ea
re sermonem ante hos dies cum Caviceo meo haberes. Decorum sane tibi est
hanc ad usque diem servasse illsam honestatis famam, cum ea
pulchritudine, qua accendis etiam frigidiores, cum ea eruditione, qua
etiam capis quos pulchritudo non tangeret.

_Tullia._ Qu sic loqueris, qu scis amore inflammari hominum corda, non
ita profecto rudis es ut putabam.

_Octavia._ Nesciam ego penitus quod Cavicei oculi, frons, vultus denique
totus, toties dixere mihi, ut etiam ipse taceret? Enimvero, dum ante
octo dies liberius mecum agit, ad oscula mea ferri insueto impetu certe
mirata sum; nec quid sibi vellet hic impetus, hic stus, satis noveram.

_Tullia._ Aberat mater? sola eras? ab eo tibi timebatur nihil?

_Octavia._ Aberat mater; quid autem ab eo timeretur? ego certe nihil
timebam.

_Tullia._ Nihil ultra basia rogavit?

_Octavia._ At ea quidem ab invita sumpsit, linguam micantem intra labia
mea primora vibrans vesanus.

_Tullia._ Quis tibi tunc sensus erat?

_Octavia._ Fatebor: me nescio quis stus invasit hactenus inexpertus:
totis artubus concepi ignem. Credidit mihi vultum esse pudore suffusum;
sustinuit aliquantisper amentiam, et petulantem manum.

_Tullia._ Perge.

_Octavia._ Manus eas furaces oderim semper, ita me demum excruciatam,
fatigatamque incendio impleverunt!

_Tullia._ Rem bellam!

_Octavia._ Quid hoc est? alteram alteramve papillam, demissa in sinum
manu, prehendit, et cum duriusculam alteram, alteramve attrectaret,
impressis digitis, reluctantem ecce me prostravit resupinam.

_Tullia._ Erubescis; res peracta est.

_Octavia._ Admota ad pectus lva manu (ut gesta res est refero), conatus
facile meos omnes frangebat: dextram vero sub stolam misit. Pudet, pudet
dicere.

_Tullia._ Excute pudorem illum deridiculum, cogita tibi dicere qu mihi
loqueris.

_Octavia._ Mox evoluta supra genua stola, attrectavit femina. O!
vidisses oculos scintillantes!

_Tullia._ Te hoc temporis momento utcunque beatam!

_Octavia._ Inducta altius manu, locum eum invasit, qui nos, ut
loquuntur, ab altero sexu distinguit, et e quo equidem mihi, uno abhinc
anno, copia sanguinis, unoquoque mense, manare solet per dies aliquot.

_Tullia._ Euge, Cavici, ah, ah, ah!

_Octavia._ O scelus hominis! Hc pars, inquit, me mox summo beabit
gaudio. Patere, Octavia mea. Ego ad eos sermones parum a deliquio
abfui.

_Tullia._ Tum, quid ille?

_Octavia._ Illa mihi pars, vix crederes, minima rima patet.....

_Tullia._ Sed ignea, sed micanti.

_Octavia._ In eam digitum immittit, quem cum locus ille gerrime
caperet, non carui aliquo sensu urentis doloris. Ille vero: Habeo
virginem, inquit, et dicto citius apertis mihi per vim femoribus qu ut
poteram obstringebam enixissime, in me resupinam se projicit.

_Tullia._ Siles? nihil prter digitum in eam partem induxit?

_Octavia._ Sensi... sed qu mea est impudentia, qu dicere pergo!

_Tullia._ Et eadem ego, quam tanti facis, passa sum, qu tu. Nihil
audentius sponso, quem mora omnis lacerat mirum in modum, donec spons
eum florem discerpserit.

_Octavia._ Sensi mea mox inter femora pondus aliquod obdurum et
fervidum. Ille me vi petere; vehementi impulsu eam rem in corpus meum et
in eam rimam adigere. Sed ego, collectis viribus, in alterum me latus
conjeci, et lva inter utrumque corpus insinuata, eam appuli illum in
locum, in quo pugna tam sva pugnabatur.

_Tullia._ Potuisti una manu tam validam catapultam evertere?

_Octavia._ Potui. O nequam hominem! dicebam, quid me tam dire vexas?
Ignosce, si me amas: quo delicto id supplicii merui? Et lacrym
manabant ex oculis: sed enim ea erat mens mea in perturbatione, ut
nequidem hiscere auderem, aut opem clamore misso obtestari.

_Tullia._ Nec ideo tamen sua te hasta transfixit Caviceus, vallumque
tuum istud subiit?

_Octavia._ Injeci manum, arreptamque averti; sed rem miseram! sensi
protinus me velut imbre ad ignem temperato perflui, nudamque, ut eram ad
usque umbilicum, irrigari. Admovi iterum manum; sed cum in eum liquorem,
quo ille me furor insperserat, incidissem, quasi viscatum, refugit manus
metu et horrore.

_Tullia._ Igitur nec ille victor, nec tu victrix, quum parum abfuerit,
quin vera sit potitus victoria.

_Octavia._ Ab eo die multo acceptior Caviceus. Et cupidine impotenti
nescio qua furit animus. Quid cupiam nescio, nec dicere possim. Illud
tantum scio mihi omnium mortalium Caviceum esse longe gratissimum; ab eo
uno exspecto voluptatem summam, quam non intelligo, qu qualisve futura
sit nescio. Cupio nihil et cupio tamen.

_Tullia._ Nacta me es qu in his cogitationum tuarum ambagibus tibi sim
pro OEdipo. De Biblide qu scripsit Amoris magister et interpres Naso,
belle tibi utique conveniunt:

    Illa quidem primo nullos intelligit ignes,
    Nec peccare putat, quod spius oscula jungat...
    Sed nondum manifesta, sibi nullumque sub illo
    Igne facit votum; veruntamen stuat intus.
    Spes tamen obscoenas animo dimittere non est
    Ausa suo vigilans: placida resoluta quiete
    Spe videt quod amat, visa est quoque jungere fratri
    Corpus, et erubuit quamvis sopita jacebat.
    Somnus abit, silet illa diu, repetitque quietis
    Ipsa su speciem, dubiaque ita mente profatur:
    Me miseram! tacit quid vult sibi noctis imago?
    Quam nolim rata sit! Cur hc ego somnia vidi?

Pudet somni: amatur tamen; et dum in imagine voluptatis ludit animus,
gaudio colliquescunt summo sensus. Erubescis? Habeo confitentem,
viderisque mihi dicere:

    Dummodo tale nihil vigilans committere tentem,
    Spe licet simili redeat sub imagine somnus!
    Testis abest somno; nec abest imitata voluptas.
    Proh Venus, et tenera volucer cum matre Cupido!
    Gaudia quanta tuli! quam me manifesta libido
    Contigit! Ut jacui totis resoluta medullis!
    Ut meminisse juvat! quamvis brevis illa voluptas,
    Noxque fuit prceps, et coeptis invida nostris.

_Octavia._ Haud inficias ibo: obversatur mihi ob oculos, diu noctuque,
Caviceus, mentemque totam spes occupat incredibilis voluptatis. Et sane
similem optavi spe Caviceo opportunitatem, ab ea die, quam rudis et
imprudens misere perdidi.

_Tullia._ Quid tum factura esses?

_Octavia._ Ipsa tibi potes dicere. Jam ego doctior essem, et ille
beatior. Nondum me composueram, vestem vix deduxeram ad pedes: ille
indusium condiderat, quod de femoralibus excesserat; ecce intervenit
mater.

_Tullia._ V tibi! nam novi mulieris mores, et severitatem.

_Octavia._ Nihil tamen molestius locuta est vel Caviceo, vel mihi.
Petiit subridens quos inter nos sereremus sermones? uter amantior esset?
Nam amari quis sit dignior, id non quro, inquit; tu es, Cavici, nec
tu, Octavia, puto, contra contenderis. Velim tamen, quandoquidem vos
brevi junget Hymenus (quod precor faustis avibus fiat), tu Cavici,
Octaviam meam, et tuam, non pro merito, quod in ea est permediocre,
ames, sed pro generosa tua indole. Annos uterque felicissimos in ea
conjunctione animorum agitabitis.

_Tullia._ Sed post, postquam Caviceus abiit?

_Octavia._ Coepit interrogare quid id esset, quod suis ipsa oculis de
utroque viderat. Ego excusare culpam; urgere mater verum faterer. Queror
ab eo me fere oppressam; quid vellet, quid qureret me nescire; me
quidem non peccasse, quod scirem. Pergit qurere, et sciscitari an
corporis mei integritatem violarit: nego. Monet in posterum ab eo
caveam, minas addit ni fecero. Nam, inquit, ante multos dies illi
jungenda es, nata; sed pro certo habe, si de te, ante id tempus, solidam
voluptatem ceperit, aut penitus discessurum: aut si constanti laudem
maluerit, te tamen contemptui habiturum. Quarum rerum infelicior utraque
plane est, quam ut puella generosa quo animo ferat, mortem ipsam
quiori ferat. Ab eoque die solerti cura mater invigilavit, me ut
Caviceus nunquam inveniret solam. Nec cum sola est collocutus.

_Tullia._ Sane, cui in prima adolescentia (at adolescens valde est
Caviceus), frui contigit usura amati corporis, re patrata, quod
Stagyritem non fugit, eam plerumque odio habet quam insano antehac amore
deperibat. At vero, Octavia, ingenuitatem tuam admodum laudo, et quam
ego tecum etiam ingenue agam, faciam ne dubites. Petiit a me ipsa mater
tua, ut arcana hc reconditiora nuptiarum ostendam tibi omnia, doceamque
qualis esse debeas marito tuo, qualis maritus circa res hujusmodi, ob
quas homines inflammantur, futurus sit. Hac nocte, quo liberiori omnia
condoceam sermone, una meo in lecto decumbemus, quem dulcissimum mihi
Veneris stadium vocare apte possim. Postera concubinum experieris
jucundiorem, quam ego fuerim concubina.

_Octavia._ Rides, Tullia; apage ab his dictis, qu amori in te meo
injuriam faciunt, quam tuus non ferat, si ex animo me amas.








                           COLLOQUIUM SECUNDUM


                               TRIBADICON


                                  ----

O_ctavia._ Habet nunc idem nos lectus tuus, in quo voluisti me spe, non
solummodo tecum, sed etiam in amplexibus tuis noctes ducere, cum Callias
abfuit maritus tuus.

_Tullia._ Duxi interdum insomnes, quod, tuo amore per omnes venas misso,
quo me macerabam, velut incendio urerer.

_Octavia._ Me amabas? nec etiam amas?

_Tullia._ Amo, cognata, et misere pereo.

_Octavia._ Peris tu vero, quam vita mea servari malim incolumem? Qu hc
est gritudo animi? Nam te corpore bene quidem valere, omnia faciunt ne
dubitem.

_Tullia._ Ut tu Caviceum, sic te ego.

_Octavia._ Aperte loquere: qu est ista verborum caligo?

_Tullia._ Sed primum a te tam venusta, tam formosa, tam tenera, abige
etiam procul a te quicquid id est pudoris.

_Octavia._ Cum nudam me voluisti ingredi lectum tuum (et obsequuta sum),
ut ingressuram me dixisti cum dabor Caviceo fruenda, nunquid satis
pudorem procul a me omnem abegi?

_Tullia._ Nam Lydorum dixit olim Regina: Exui tunicam simul et deponi
pudorem.

_Octavia._ Te hortante vici timiditatem meam, te duce vici me.

_Tullia._ Da mihi suavium, suavissima virgo.

_Octavia._ Quidni? quot voles et quod voles.

_Tullia._ O speciem oris divinam! O luce lucidiores oculos! O formam
Veneream!

_Octavia._ Et operimenta dejicis? jam nescio quid timerem, quod tibi
imprecor, si Tullia non esses. Ecce me nudam habes, quid prterea?

_Tullia._ O Dii! personam agere Cavicei, dedissetis ut vellem, posse!

_Octavia._ Quid istud est? Ambas papillas meas, ut tu nunc, prehendet
Caviceus? Oscula osculis tam frequentia miscebit? Labia, collum, mammas
morsibus his petet?

_Tullia._ Isthc, corculum, prludia erant ad pugnam, et promulsidaria
ad plenas Dionas epulas.

_Octavia._ Apage, corpus totum manu pererras; inferius demittis manum.
Quid femora attrectas mea? Ah! ah! ah! Tullia. Quid eam, amabo, partem
vellicas? Nec oculorum ab eo loco dimoves aciem.

_Tullia._ Cum voluptate conspicio curiosa istum Veneris campum, non
latum, non spatiosum quidem, sed amoenissimis deliciis plenum, in quo
Martis tui vires hauriet inexhausta Venus.

_Octavia._ Sana non es, Tullia. O si Caviceus esses, jam ego in tuto non
essem: nam sedens quid jacentem per omnia membra adversam aversamque
oculis lustras? Est nihil in me quod pulchritudinem tuam superet: ipsa
te tuere, si quid tueri velis, quod et possis amare et debeas laudare.

_Tullia._ Fatua sim, non modesta, si me negem pulchritudine aliqua
prditam; nam et floret tas, sextum supra vicesimum vix complevi annum.
Partu uno a me Callias pater est. Si qu in tuos sensus ex me voluptas
dilabi potest, fruere, Octavia, nihil moror.

_Octavia._ Nec etiam ego. De me gaudii, quicquid capere poteris, id
capias, per me licet. Sed scio tibi a virgine, ut sum, nullam venire
posse voluptatem, nec etiam a te mihi, quamquam vere sis velut leporum
et venustatum omnium mirabilis hortus.

_Tullia._ Hortum quidem habes, in quo Caviceus suavissimis fructibus
libidinem suam libidinosam pascet.

_Octavia._ Hortum non habeo, quem etiam non habeas iisdem fructibus
uberem. Hortum vero quid vocas? ubi situs? qui sunt hi fructus?

_Tullia._ Percipio nequitias tuas: hortum certe tuum, qu de meo
objicis, tam nosti, quam ego meum.

_Octavia._ Eo forte vocas vocabulo partem eam quam dextra tua expansa
occludis, quam digitis vexas, quam summis unguiculis sollicitas mihi ad
pruritum?

_Tullia._ Ista est, cognata, cujus usum inepta nescis; sed faxo scias.

_Octavia._ Si scirem extra nuptias, nec proba essem, nec amore tuo
digna, tam dissimilis tibi. Verum, quis futurus sit usus ille, edoce. At
enim repone te in lectum: nam sedendo, ut facis, et tibi et mihi creas
molestiam.

_Tullia._ Faciam tibi satis. Nunc arrige aures: tam sane arrexerit
Caviceus facile et frequenter, ut tu aures ad hunc sermonem arriges.
Faxit Venus! omen cape, Octavia.

_Octavia._ Capio omen. Cachinnos edis? Quid latet, sub his verbis,
nequiti, sane non video.

_Tullia._ At senties quid hoc sub omine deliciarum optetur horto tuo.

_Octavia._ Surd loqueris.

_Tullia._ Faxit Venus audias atque intelligas! Hortus ille tuus, quem
nec verna nec hiberna tempestate flores fructusque Venerei deficiant,
velim, locus is est, cognata, quem sub inferioris ventris tumore lanugo
obnubit, tibi quidem mollior; pubem vocant. Hc documento est esse viro
aptam et Veneri maturam virginitatem, in ea puella in qua exorta primum
efflorescit. Cymbam, navim, concham, saltum, clitorium, portam, ostium,
porcum, interfemineum, lanuvium, virginal, vaginam, facandrum, vomerem,
agrum, sulcum, larvam, annulum Latini dixere; Grcis vero est {~GREEK
SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PSILI
U+1f30~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} et {~GREEK SMALL
LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS
U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU
U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} et {~GREEK SMALL LETTER CHI
U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} et
{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f10~}{~GREEK SMALL LETTER
SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER
ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~}. Julia Augusti filia dicebat, ideo se Agripp
marito parere quam simillimos liberos, quod nunquam nisi plena navi
vectores tolleret. {~GREEK CAPITAL LETTER EPSILON WITH PSILI
U+1f18~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI
U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL
LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} focus et caminus
est; {~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL
LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL
LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} porcus; {~GREEK SMALL LETTER DELTA
U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL
LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~} littera apud Grcos est hoc nomine, sed ejus
litter figura ab horti nostri forma oppido differt. Volo te, cognata,
evadere ex amplexibus meis hac nocte doctiorem, quam si somniaveris in
Parnasso, ut etiam possis Grce concumbere: audivisti de Juvenale.

_Octavia._ Malim esse docta, ut tu es, cognata, quam satiari
voluptatibus. Cum te video tam juvenem et tam doctam, opto te fieri
Caviceum. Quam lto tibi animo omnes corporis dotes prosternerem!

_Tullia._ Amplexare me, cara virgo, amore tuo furentem. Qua licet,
oculis et amplexibus, meas patere nequitias. Nihil inde Caviceo
deperibit, nec tibi. O vanos conatus meos, quicquid aggrediar misera!
Quam efflictim te depereo!

_Octavia._ Solare amorem tuum, et illam mentis impotentiam sequere. Qu
voles, maxime volo.

_Tullia._ Ergo hortum tuum istum dono da mihi, ut ejus sim domina: non
utilis tamen, qu nec clavim habeo qua fores aperiam, nec malleum quo
pulsem, nec pedem quo subintrem.

_Octavia._ Dono do profecto, qu tota sum tua. Habeam aliquid quod juris
tui non sit? Obvertis te in me: quid hoc est rei?

_Tullia._ Nec refuge, amabo, aperi femora.

_Octavia._ En. Totam me jam occupas: os ore premis, pectus pectore,
uterum utero: amplectar etiam te, cum me amplecteris.

_Tullia._ Tolle altius crura, superinjice femoribus meis femora. Artifex
tibi sum ego Veneris nov, qu nova es. Quam excellenter pares! Non ita
egregie possim imperare, ut tu obsequeris.

_Octavia._ Ah! ah! Tullia mea, hera mea, domina mea, ut me pulsas, ut te
agitas! Velim extinctos cereos illos, pudet lucem testem habere
patienti me.

_Tullia._ Age intente quod agis. Ut ego adsilio, tu subsili; exagita
crissantes nates, ut agito, et in aera mitte, ut poteris altius. Times
te anima deficiat?

_Octavia._ Sane me rapidis his fatigas concussionibus; opprimis me; vim
tam efferatam ab alia paterer?

_Tullia._ Tene, amplectere, Octavia, excipe... En, en fluit; furit
pectus, ah! ah! ah!

_Octavia._ Hortus mihi tuus hortum meum incendit; abscede.

_Tullia._ Agedum, Dea mea, tibi ego vir fui, mea sponsa! mea conjux!

_Octavia._ O utinam mihi vir esses! quam amantem haberes uxorem! quam
amatum haberem virum! Enimvero, etiam tu hortum meum imbre proluisti,
quo me sentio perfusam: quam ignominiam depluisti in me, Tullia?

_Tullia._ Nempe perfeci opus; et Venereum virus ex cca navis me
sentina projecit in cymbam virgineam tuam amor cco impetu. At in imis
prcordiis, major unquam permovit sensus tuos voluptas?

_Octavia._ Nullam fere, ita me Venus amet! ex ea re quam fecisti,
animadverti me percepisse voluptatem. Commotior paululum fui, cum te
commotissimam sensi, et ex ardore tuo scintill aliquot in eam partem,
quam obruebas tuis crebris subsultibus, inciderunt. Sed de incendio
potius monuerunt, quam incenderunt. Verum, dic mihi, Tullia, iste etiam
morbus tuus aliarum foeminarum mentem invadit, ut puellas ament et
petant?

_Tullia._ Amant et petunt, nisi qu sunt stolid et saxe. Nam quid
gratius puella nitida et polita, ut tu nitida et polita es? Sic Iphim
nondum puerum Ianthe urebat:

    Iphis amat, qua posse frui desperat, et auget
    Hoc ipsum flammas, ardetque in virgine virgo.
    Vixque tenens lachrymas: Quis me manet exitus? inquit,
    Cognita quam nulli, quam prodigiosa, novque
    Cura tenet Veneris? Si Di mihi parcere vellent,
    Perdere debuerant; si non et perdere vellent,
    Naturale malum saltem de more dedissent.
    Non patris asperitas, non se negat ipsa roganti,
    Nec tamen est potiunda tibi: nec ut omnia fiant,
    Esse potes felix, ut Dique hominesque laborent.
    Nunc quoque votorum pars nulla est vana meorum.
    Dique mihi faciles, quidquid valuere, dederunt.
    Quodque ego, vult genitor, vult ipsa, socerque futurus;
    At non vult natura potentior omnibus istis,
    Qu mihi sola nocet. Venit ecce optabile tempus,
    Luxque jugalis adest; et jam mea fiet Ianthe:
    Nec mihi continget; mediis sistemus in undis.
    Pronuba quid Juno, quid ad hc, Hymene, venitis
    Sacra, quibus qui ducat abest, ubi nubimus amb?

Fatendum utique est, Octavia mea, libidinosissim sumus plerque omnes.
Audis Quartillam Petronianam? Junonem meam iratam habeam, si unquam
meminerim virginem fuisse: nam et infans cum paribus inquinata sum, et
subinde prodeuntibus annis majoribus me pueris applicui, donec ad hanc
tatem pervenerim.

_Octavia._ Hactenus, Tullia, et probe nosti, non corporis tantum, sed et
pur mentis agito. Stolidam voces et fatuam. Sentio tamen jam jam me
libidine tangi, et Veneris cupiditate. Nuptiarum prope adesse mihi diem,
etiam ultro stui meo gratulor Venereo; nam, opinor equidem, si cubent
nobiscum viri, solidam nos et veram tantum in eorum amplexibus nancisci
posse voluptatem.

_Tullia._ Recte judicas et senties postera nocte: fortunet te
Lampsacenum ferculum! Sed tumor ventris, imprgnatio, partus, consequi
solent hominum liberiores nobiscum lusus, et turgentis verbera caud.
Extra nuptias periculis et infortuniis infesta, qu puellas ad plenum
coitum vocat et impellit Venus. Sub Hymeno libera et lta; e contrario
omnia. Quo flammeo obnubunt nov nupt caput, obnubunt et omnia
libidinis su facinora; hoc velo perspicaces legum et vulgi oculos
feliciter fallunt. Igitur, Octavia, alia via virginibus, et coelibem
ducentibus vitam, eundum fuit ad voluptatem, ad quam vides omnia
animantum scla, ut Lucretius loquitur, impetu ferri, quem nulla nisi
ipsa vis Veneris emolliat. Itaque virginem amari a virgine nihil mirum:
quandoquidem et maximi Heroum invenerunt olim suo in sexu incentiva
libidinis su.

_Octavia._ Etenim virgo non es, qu virum experta es; plena tibi liberum
est voluptate potiri. Qui fieri potest ut me ames? ut ea via Venerem
quras, qua Venus aberrat semper a Venere?

_Tullia._ Primum, Pomponia mea (nihil enim ex rebus meis volo te
lateat), cum familiariores altera alteri a crepundiis essemus, ante hos
annos, sic coepit mecum colluctari ingeniosa, sed procax; libidinosa, ut
nulla magis, sed cauta ut etiam nulla magis. Abhorrebat a principio ab
ea re animus meus: paulatim assuevi huic, ut loquebar, molesti; et
exemplo pribat Pomponia, usuram corporis sui non modo accommodans
petulanti me, sed et ipsa jubens, dulcissima mihi pellex, et sibi
lena. Demum factum est longo hujus voluptatis usu, ut ab ea me vix queam
abstinere; sed ubi fulgetris tuis innumeris cor meum perculisti, Octavia
mea, amore tuo ita exarsi, ita exardeo, ut omnia, imo Calliam meum, pr
te habeam despectui, et in amplexibus tuis mihi credam repositam
voluptatem omnem. Noli prterea me putare proterviorem. Nam hic mos
ubique fere terrarum inolevit. Ital, Hispan, Gall foemin invicem
amant altera alteram; et si pudor absit, omnes confestim, altera in
alteram, ruant prurientes. Lesbiis prsertim olim id sceleris familiare,
quod Sapphus nomen commendavit, atque adeo nobilitavit. Illius lumbos
Andromeda, Athis, Anactorie, Mnais, et Girino amasi, quam spe
fatigarunt! Ejus generis heroidas Grci Tribadas vocant; Latini
Frictrices et Subagitatrices. Philnis vero, quod huic voluptati
indulgeret perditissime, invenisse credita est, et usu suo, qu scilicet
magni nominis erat, inaudit ad suam tatem voluptatis usum foeminis
puellisque apud suos suasisse. Tribadas dixerunt quod tererent ac
tererentur; frictrices a corporum frictione; subagitatrices a motu
concitatiori. Quid plura? Octavia mea, agere et pati mulieris est non
inficet, ac cui cor salit sub pectore.

_Octavia._ Hercle! mira narras, sed jucunda que ac ridicula. Tu igitur
jam audies et tribas et frictrix et subagitatrix: quam me vero dices?

_Tullia._ Cypridem meam mollem, mellitam, auream. At enim nihil admovi
quo fieres minus integra, quo perfringerem ostiolum istud tuum, quo
delibarem virginitatem istam tuam florentem.

_Octavia._ Quo potuisses, scilicet?

_Tullia._ Milesiac compingebant sibi e corio veretra octo digitos
longa, et pro modo crassa. Aristophanes author est his uti solitas
foeminas sui vi; ac hodie quoque Italis, Hispanisve maxime, sicut et
Asiaticis mulieribus, id instrumentum mundi muliebris et pretiosioris
supellectilis prcipua pars est: magno in pretio habetur.

_Octavia._ Non intelligo id quid sit, cuive usui.

_Tullia._ Olim intelliges; sed ad alia nostra deflectat confabulatio.





                           COLLOQUIUM TERTIUM


                                FABRICA


                                  ----

O_ctavia._ Ah! ah! ah! Tullia, ut tu in me prosiliisti! O si te hominem
fecissent Dii!

_Tullia._ Eodem omnino modo prosiliet in te, divaricatis femoribus
jacentem, vir tuus. Os occupabit osculis, papillas illas sororiantes
exsuget, pectus premet pectore, totam opprimet, concutiet, sed multo et
validius quam ego potui, qui et validior multo et vegetior. Motus ciebit
quo lectus, in quo cubabis, contremiscet, ipsiusque adeo cubiculi
contignatio. Nam qua prima nocte vim intulit pudiciti me Callias, eo
impetu et corporis viriumque nisu in me furebat ruebatque, ut contremere
lectus meus audiretur ab iis, qui in proximo cubiculo pervigilium
Veneris me celebrabant. Vide, amabo, quid de me in hoc certamine sit
factum, a quo tamen victori laudem retuli.

_Octavia._ Quid de me fiet, si tam rudem nacta fuero athletam? Nam tu
annis major et corpore habilior, quam nunc sum, eras, cum tradita es
Calli fruenda: profecto video multam mihi crucem paratam.

_Tullia._ Haud negem, Octavia, multum tibi laboris ferendum; et si
negem, illuserim profecto insciti tu. Sic se res habebit.

_Octavia._ Doce diligenter omnia qu me scire convenit. Quis hic dolor
futurus est? quam acer, et quam diuturnus? Malim certe ego momento
acriorem, quam mediocriorem et diuturniorem.

_Tullia._

    Nec tu non aliquid, sed prima nocte dolebis.
      Omne in amore malum, si patiare, leve est.

_Octavia._ Patiar certe, et spero forti constantique animo: nam quid
facerem? Verum, age, quid patiar?

_Tullia._ Eam corporis nostri partem, de qua jam colloquut sumus, vulgo
etiam _vulvam_, _cunnum_, _fregnam_, _ficum_, _potam_, Latini et nostri
homines appellant; _vulvam_ quasi valvam dicere voluissent; _cunnum_ a
cuneo, quod vi multa enitendum sit in eam primis in congressibus; aut a
Grco verbo {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER
UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~},
quasi, qui foetor in ore canis esse solet, idem etiam plerumque in hoc
infimo corporis nostri ore esse soleat; aut a Grco {~GREEK SMALL LETTER
KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK
SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, qu
vox barbam sonat, quia hac in parte nos barbatas inepti jocantur,
lanuginem qu pubem nobis circumvestit barbam vocitantes; aut potius
{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER PI
U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH VARIA U+1f78~} {~GREEK SMALL
LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL
LETTER UPSILON WITH PERISPOMENI U+1fe6~} {~GREEK SMALL LETTER KAPPA
U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL
LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER
NU U+03bd~}, quod intelligere significat: sicut enim a _mente mentulam_
dixerunt, sic etiam _cunnum_ ab intelligentia. Nimirum et mentulam sicut
se ipsa regit, ut mente prdita esse videatur, mentis qu in capite
sedet imperiis parum obsequens: ita hic et per se agit, et per se
intelligit, in rationis leges rebellionem movens, qu solo possit non
mentis, sed mentul beneficio componi. Nos honestiori appellatione
pudendum appellamus; cujus labra quibus occluditur, cadurda dici apud
veterem grammaticum legi. In hanc primum partem totis viribus torquebit
immanem hastam suam Caviceus; hoc momento magnos tibi cruciatus dabit,
mox et majora gaudia.

_Octavia._ Cito citius doloris oblivionem gaudia afferent!

_Tullia._ Vides mirabilem ejus fabricam. Primo quodam tumore, quem
lanugo tibi mollis tegit, protuberat; nec credas intra femina ob
turpitudinem, qu sane illi nulla est, conditam, sed ad usum repositam.
Tumorem illum monticulum Veneris vocitant: quem qui semel inscenderit,
Octavia mea, Parnasso, Olympo, montibus sacris anteponat semper.

_Octavia._ Inscensorem habeam, que ac es, jucundum! Non erit quod
Parnasso Apollinem suum, Olympo Jovem invideam.

_Tullia._ Du sunt rim, altera sub altera, quibus monticulus hic ad
plenum dehiscit coitum. Priorem magnam vocant, altera interior est. Illa
partui opportuna; nos enim, Octavia, velut qudam officin sumus generi
humano excudendo. Si angustior esset, dum foetus in vitales auras
editur, distendi non posset absque horribili cruciatu: et distendi et
dilatari necesse est. Adolescentiores, cum primum attingendi hujus loci
potestas datur, que intus patere puellas foeminasque putant, ac
exteriori hoc patent ostio, et vidi qui horrerent ridiculosi. Interior
autem minor est; labra vero qu latera tegunt majoris rim, cadurda dixi
vocitari. Al sunt intra reconditiorem illam rimam, mihi quidem
prominentiores: nymphis his nomen est. Sed sub alis in virginibus,
qualis tu es, exsurgunt quatuor velut valvul. Occludunt e ad uterum
iter, quod primis in congressibus, sine vi et conatu multo, vir non
aperiat libidini su.

_Octavia._ Prsentisco, in eo conatu omnis erit doloris, de quo
narrasti, acerbitas.

_Tullia._ Sine institutam absolvam descriptionem: ut sunt simul junct
h membranul quatuor in canaliculum desinunt, quasi caryophylli est. At
non transversam, quasi obduct, tenent uteri viam: versus exterius horti
ostium objiciunt se erect; interdum vero aliquantisper sursum versus
dehiscunt; hac scilicet demittuntur via, qua a corpore nostro excreta
expellit foras vis natur. Sed de clitoride me fugit dicere: speciem
penis refert membranosum corpus in extrema fere pube. Ac si penis esset,
obdurescit tentigine; improba adeo titillatione foeminas inflammat
vividioris paulo natur, ut adhibita manu, si irritentur ad Venerem,
plerumque non exspectato conscensore ips sponte colliquescant. Profecto
dum me Callias nequitiis suis conscelerat, dum demulcet, dum attrectat,
idipsum spe spius experta sum. Intra ipsius manus, in his locis
liberius ludentes, copiosus decidit ex horto meo roscidus humor. Hinc
illi in me jocorum larga seges, et facetiarum campus. Sed quid facerem?
in cachinnos erumpit, rideo ego. Petulantiam ejus increpo, increpat
libidinem meam; ludus sumus alter alteri: et dum ludimus verbis, re
prosilit in me, sternit volentem nolentemque, init jacentem, et quod
humoris hortum meum amisisse jocatur, vi magna refundit e suo, nihil ut
querar per ejus culpam mihi periisse.

_Octavia._ Beatam vivitis ambo vitam, et deliciis plenam; alter alteri
estis oppido satis ampla felicitas.

_Tullia._ Demum, quod ab horti ingressu ad summum hortum interjacet
itineris, vaginam appellant, in quam se penis, dum concutitur mulier,
induit. Uteri modo collum, modo cervicem, modo sinum pudoris medici
vocant. Amplexatur vero, constringit, exsugitque virile membrum, quod in
eam vaginam impellitur, et inseritur. Hic est, Octavia, velut tubus, per
quem genus humanum ab alta nihili caligine transit in vit lucem.

_Octavia._ Rem ita depingis, ut videar mihi ea etiam omnia qu indita
latent in imis meis visceribus, quasi ob oculos posita.

_Tullia._ Tibi quidem, cognata, hc interior rima, quique eam
consequitur sinus, minus patent quam mihi. Age, hc omnia defixo obtutu
introspiscere libido est: aperi crura quam maxime, quod tibi commodum
fuerit.

_Octavia._ Aperta habes: quid mihi tunc cum his oculis tuis emissitiis?
Diducis digitis hc utrinque labra: quid intro vides?

_Tullia._ Dulcis virgo! video florem, quem qui videret, floribus
prferat odoribusque cunctis.

_Octavia._ Ah! Tullia, contine, amabo, lascivam manum; retrahe hunc
maleficum digitum, quem intromittis; mihi vere dolorem, dum altius agis,
inflixisti.

_Tullia._ Misereor tui, o concham pretiosam, Veneri concipiend meliorem
quam hc fuit concha, e qua aiunt ortam Venerem! Bonis avibus natum
Caviceum, cui hic nova nascetur in hac concha Venus!

_Octavia._ Enim vero dicis miserere mei te.

_Tullia._ Scilicet te video excarnificandam miseris modis.

_Octavia._ Qui fiet? quid miraris?

_Tullia._ Ut parvo tuus ostio hortus apertus est, ut difficilem ostendit
ingressum, timeo ne Caviceo etiam labor incumbat, quem molestiorem
habeat quam gratiorem, ut sit etiam gratissimus. Vidisti ejus
catapultam, qua est castrum istud tuum diverberaturus?

_Octavia._ Non vidi: sed ecastor sensi, qualem fingunt Herculis clavam,
crassam, rigidam, et bene longam.

_Tullia._ Dixit probe mater mutoniatum esse, vehementer gaudet;
mentulatiorem in hac urbe nostra hominem esse putat neminem. Respondi
hc jactanti, Calli viro meo machram esse latos octo digitos longam:
nihili eum esse hominem ad Caviceum reposuit. Se quidem dolere sortem
tuam et invidere: eam gratulari tibi multum; Caviceo penem esse ait
longum digitos undecim, crassum vero ut brachium habes, qua cum manu
committitur.

_Octavia._ O monstrum! Et hanc omnem molem in corpus meum vi trudet?
Pati potero? Jam cor dolet, cum venit in mentem quant me miseram rumn
maneant.

_Tullia._ Ne tamen desponde animum. Longitudine cedit Callias Caviceo:
Caviceus profecto crassitudine Calliam non vincit. Nam brachium hoc meum
vides?

_Octavia._ Video depol. Cca sim ni videam.

_Tullia._ In hunc modum illi mentula turgescit, cum irascitur ea in me:
nunc tamen hc machra bene convenit in vaginam meam.

_Octavia._ Qu tandem illa est vagina tua victrix, fulminatrix, velim
scire.

_Tullia._ Non tam discrepant pulices a pullis, quam a mea hc tua. En
inspice, intuere, explora.

_Octavia._ Projice te in lectum, et statue supinam: nam videre probe
nequeo cum sedes.

_Tullia._ Jaceo, intuere omnia diligenter. Utile id tibi, et mihi dulce.

_Octavia._ Chasma video: quale Curtium mersit et absorpsit armis
onustum, equo vectum, video! Admovebo manum, diducam latera: manum etiam
totam libere mittere intro possim, si velim. Digitum meum, quippe qui
Venereus est, indere libet, qui campum hunc omnem quantus est pererret,
de eoque nuntiet mihi quam latus, quam altus, quam mentul commodus.
Euge, ipsi imo Priapo conveniat, ah! ah! ah! vel si quis Priapo
mentulatior. Verum et nares afflat meas spiritus teter:

      ... Talis sese halitus atris
    Faucibus effundens nares contingit odore.

Quam male olentes hic tuus hortus fert flores! Ex his pigeat Venerem
sertum fieri sibi, aut coronam.

_Tullia._ Faceta es, cara virgo, et salse loqueris. Tu autem, qualis
nunc sum, et intra paucos menses eris postquam pepereris; et patebis
immensum, ut patere me vides; et hiabit infima hc uteri sedes, ut hiat
mihi; et qu nunc hac parte tam pura es spiritu, quam es ore, nocenti
perflabis nares meas odore, manumque, si te contigerit, inficies. Hc
sunt nuptiarum incommoda, hc sunt voluptatum nostrarum accessiones.
Sic, ne dubites, fiet.

_Octavia._ Id quomodo fiet? cupio scire.

_Tullia._ Postquam hominis membrum illud in suam excrevit magnitudinem,
penetrat se eo furore in corpus nostrum, ut omnem locum conspurcet,
contaminet, polluat.

_Octavia._ Sed promissorum te non capiat oblivio.

_Tullia._ Intelligo quid quras, adsum. Partem eam tamen virilem, tam
efferam, tam impotentem, variis laudibus prdicant qu amant, qu
expert sunt; ulla nec est experta quin amet.

_Octavia._ Amabo igitur vehementer, cum experta fuero.

_Tullia._ Prclare. _Veretrum, mentulam, penem, phallum, taurum,
machram, pessulum, peculium, vasa, vasculum, pomum, nervum, hastam,
trabem, palum, mutonem, verpum, coleos, scapum, caulem, virgam, pilum,
fascinum, caudam, mutinum, noctuinum, columnam_, appellatione partim
propria, partim translata vocant Latini. Grci varia etiam vocabula: nam
{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL
LETTER PSI U+03c8~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL
LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH TONOS
U+03cc~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER
GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL
LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~} {~GREEK SMALL LETTER
OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK
SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~},
{~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER THETA
U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH OXIA U+1f75~}, {~GREEK SMALL
LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS
U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL
SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER
ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL
LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI AND OXIA
U+1f14~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER BETA
U+03b2~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU
U+03bd~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER TAU
U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}{~GREEK SMALL
LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}, {~GREEK SMALL
LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA
U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER XI
U+03be~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER
RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL
LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL
SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER
OMEGA U+03c9~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER
ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}, {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA
U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL
LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL
LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK
SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK
SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK
SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} dicitur et {~GREEK SMALL LETTER
RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL
LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK
SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}. Extra rei Vener usum, iners et
pendulus jacet homini nervus; ad eam vero rem arrigitur, intumescit,
furit, in eam crescit magnitudinem, qu nobis primum incutiat vehementem
metum, mox quidem acrem virginibus dolorem ferat, ac post devirginitatis
summam voluptatem, qu et metum et dolorem longe superet.

_Octavia._ De voluptate nescio, nec de dolore scire velim: utique de
metu sentio.

_Tullia._ Subtus et ad radicem ejus vasculum cohret, scrotum vocant,
pilis multis, crispis, duriusculis obnuptum et opertum. In eo
virilitatis testes, iidemque nobis amoris erga nos hominum benefici
testes.

_Octavia._ Non vidi, non audivi de his testibus: expedi quid rei sit.

_Tullia._ Globuli sunt duo non adeo parvi, non exacte rotundi, admodum
duri; et quo duriores, eo aptiores ad libidinem. Quod duo numero sint,
didymos ob eam rem Grci appellant, et id nomen magni viri tulerunt
multi. Fuerunt quibus unum prterea natur adjecit munificentia, ut tres
haberent. Hoc in numero Agathocles fuit Syracusanorum tyrannus, quem
idcirco {~GREEK CAPITAL LETTER TAU U+03a4~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER
CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU
U+03bd~} nominarunt. Nota est eo nomine apud nos Coleonum gens nobilis,
qu Bartholomum illum Coleonem Imperatorem summum in Italicis bellis
tulit. Omnes in ea viri fere tribus testibus ad Veneris duella, ut
prstantibus animis ad Martis certamina, vigent. Fortunat quas uxores
habent! nam in testium anfractibus ambrosii illius roris velut officina
est, qui nos tam amicabiliter demulcet, et vulnera qu penetrando in
corpus nostrum mutinus fecit, mirabiliter curat, diu ne doleant; cui
debeo pupulam meam; cui debeo omnia gaudia mea; cui se fert acceptum
genus humanum. Semen vulgo vocant et sperma, alterum Latin, alterum
Grc originis. In sulcos enim foemineos projectus, mox in hominem
fingitur. Omnium animalium homo maximam seminis copiam emittit: quibus
autem tres fabri in eam rem laborant, ut etiam Fulvio Pomponi me
fratri, sane eorum opera foeminas abundantiori imbre proluunt, quam
quibus solum duo; et res, ut loquor, sic est.

_Octavia._ Forte et tres Caviceo insunt, ita me ejusmodi roris pluvia
totam ad usque fere umbilicum aspersit, indusium madefecit.

_Tullia._ Vegetum juvenem et tu Veneris cupidum, cognata, turpe esset
exsiccatis tibi vasis litare, Venerique tu. Reliqua persequar. Liquor
hic spumosus, albus, viscidus, veretri sputum, ab eo loco in quo
excoctus, perfertur ad summum virg caput, moxque propellitur tanto
impetu, ut tres etiam pedes longe a se evomat, qui ejaculatur. Igitur
cum opus ad finem venit, post multas concussiones, tam rapide in imum
uterum projicitur, ut quibus sensus foeminis non penitus torpescit,
impeti, et igneo se intro imbre rigari magna sentiant cum voluptatis
titillatione. Verba desunt, Octavia, quibus apte satis eam voluptatem
depingam; tute tibi dixeris intra paucas horas.

_Octavia._ Scilicet ex summo virg capite fluant hi lactei rivi? Priapo
quidem caput esse non negem, qui quod mentulatissimus esset, Lampsacenos
inter homines esse desiit nempe ut Deabus proximus esset, ut audivi a
te; sed illi hominum membro caput etiam esse nesciebam, qu homini
cuilibet duo esse capita, inepta, nesciebam.

_Tullia._ Et fuerint profecto beati, fortunatique, ac summa inter Heroas
gloria, quibus etiam fuerint tres penes! Extremam penis partem in
oblongum effictam, vocant caput, balanum, et glandem; quam si summis
digitis compresseris, tantum abest ut dolore afficias ullo, quin imo
dulciori pruritu affeceris. Nec ulla faciliori breviorique via ad
Venerem tuam, cum oestro percita ardebis, Caviceum abduxeris ex
alienissimis etiam ab hac cogitatione cupiditatibus. Et operitur pileolo
id Priapi caput, prputium nominant; quem vix superbus ille deponat
noctuinus, nisi ut te salutet, apertoque capite domin aulam subeat.

_Octavia._ Mirifica es: te audiendo nulla unquam me capiet satietas;
ita, o utinam! nec Calliam tecum dormientem.

_Tullia._ Connivent jam mihi mei oculi somno, qu long vigili sum
valde impatiens. Ideoque sic loqueris, ut loquuta es, quod
animadvertisti me somniculosam eloqui, quem tecum habeo, his de rebus
sermonem.

_Octavia._ Noli somnum tenere, amabo; admitte, qui tibi jucunde
blanditur.

_Tullia._ Per Venerem tuam et meam, atque adeo Cavicei! opus est tibi
magis somnus quam mihi: nam proxima nocte nec eum videbis, inter Cavicei
complexus, oscula, compressiones, subagitationes, furores. Refice corpus
tam tenerum, tam molle: ad id certamen te para fortiter ineundum.

_Octavia._ Faciam uti vis; verum me major tu valetudinis cura tenet
quam me. Obdormisce jam, nequidem verbum mittam.

_Tullia._ Osculum impinge mihi: id mihi viaticum erit ad quietem.

_Octavia._ Tibi et os, et labra, corpusque totum dedo; quos volueris ex
me fructus cape, tua sum.

_Tullia._ O basia qu Jupiter invideat mihi! o gratos complexus! o
illecebrosos tactus! Permitte ut, composito intra papillas tuas ore,
manu altera ad hortum tuum missa, altera ad nates illas duras et
compactas affixa, sic obdormiscam, ut Mars cum Cypride sua dormire
solet. Quum somno soluta fuero, qua fide coepi, qu supersunt repetito
sermone eloqui pergam, dulcis virgo, hera mea.

_Octavia._ Loquacior es quam e re sit; tace et obdormi; age quod agis.





                           COLLOQUIUM QUARTUM


                                DUELLUM


                                  ----

T_ullia._ Non possum dicere quam optime recreata sim hoc tam longo
somno, qui septem per horas continuas artus meos occupavit: tu vero,
Octavia?

_Octavia._ Ego vero ab hora evigilo, quam somnii horrenda species e
somno excitavit paventem trepidantemque.

_Tullia._ Narra somnium, si lubet.

_Octavia._ Videbar mihi cum Caviceo esse, Tullia, sub salicum ramis, qui
nos ab stu solis tuebantur, in opaca et viridi Padi ripa deambulare.
Suavissimis deliniebat aures animumque meum questibus suis Caviceus,
quos pr amore fundebat: suavium petebat, negabam; suadebas darem, dedi;
cepit. Cum prterea in sinum meum manum alteram demitteret, altero
brachio complecteretur, tua ope, tua opera ab ejus me vix complexu
explicui. Exsoluta in fugam me dedi, sequebatur; at cum jam esset
comprehensurus, os obverto... Hem! Tullia, quid monstri video?

_Tullia._ Lupi invaserant in Caviceum, lacerabant amores tuos? an se
gladio transfixerat?

_Octavia._ Bona verba! potius ipse sua me machra transfigat!

_Tullia._ Faceti oris, salsi animi puellam!

_Octavia._ Video in foedissimum animal mutatum, Satyris, quales in
pictis tabulis videmus, quam simillimum, sui dissimillimum. Horrebat
pilis totum corpus, in capite duplex ad frontem excreverat hircinum
cornu, in longum finiebat acumen. Aures vero, frons, oculi, nasus,
vultusque totus Cavicei erat. Pilulum intentabat mihi longius,
crassiusque duplo, quam homini est sub Veneris signis merenti: ctera in
hircum desinebant. Ruebat in me, stuprum poscebat, ori os admovebat.
Quid plura? tam insolens rei facies me terret. Quid vero id mihi mali
portendat? tu tam docta potes dicere.

_Tullia._ Et possum dicere, cognata, et dicam suo tempore: nam
inprsentiarum nihil interest tua scire.

_Octavia._ Nec me sciendi cupiditate sinas diutius torqueri, hera mea,
sponse mi,

    ... fuit si tibi quicquam dulce meum.

_Tullia._ Dulces alieni amoris fructus, florenti tibi et tener: at
Caviceo, non dolorem, sed injuriam violati thori, portendit insomnium.

_Octavia._ Absit longe a me hc ignominia!

_Tullia._ Eos homines quorum uxores, non honesta Venere, ab aliis
hominibus per libidinem se subigi patiantur, hircorum et cornutorum
numero cedere vulgo aiunt.

_Octavia._ Audivi ut dicis. Igitur in eam ego perfidiam lapsura sum? Mei
corporis non uni solum Caviceo usum dabo? Mortem ante oppetam, quam id
admittam in me flagitii! An te alien etiam libidini subjecisti? absit
me credere: absit etiam de me quidquam simile speres.

_Tullia._ Confabulabimur de his, cara virgo, aptiore tempore, postquam
deposueris virginitatem, et te Caviceus per aliquot menses diu noctuque
conculcaverit, permoluerit, protriverit. Alio tempore, et scio, alia
mens erit.

_Octavia._ Mutasse te mentem omnino oportet, nec in ea nunc esse
sententia, in qua eras cum nupsisti Calli, qu fers id de me judicii.

_Tullia._ Quis probro vertat invictam necessitatem, si in eam te fata
amentiam agant, si me egerint, a qua ne Minerva quidem se expediat? Sed
de Caviceo vidisti aliud nihil in somniis?

_Octavia._ Penitus nihil; et pervigil facta, altiori dum teneris sopore,
qucunque ex amoris arcanis dicendo retexuisti, hactenus cum animo meo
revolvebam.

_Tullia._ Hc tela texitur Caviceo tuo, non matri qu te erudiendam mihi
dedit. Quo doctior e complexu meo in Cavicei transibis amplexus, eo
gratiores ex tua Venere capiet fructus. Sed qui sint ii fructus omnes
aves scire, et aveo dicere ego, quorum post hanc noctem incredibilem
senties suavitatem. Jam nosti in corpus tuum, qua rimas agit has duas,
quas descripsi, inter femina tua tradendum illud pilum, quod te
perfodiat ad septimam usque costam.

_Octavia._ Rides, Tullia. Qui fieri id possit? Per ludibrium narras.

_Tullia._ Quidquid id est, machram illam suam, qua vir est, impinget in
eam corporis tui partem, qua foemina es. Sexus sexui commiscebitur, ut
videri jam unus possitis in ea conjunctione, qui duo vere estis. Hoc
quidem modo ea res tibi agetur omnis.

_Octavia._ Cupio, metuo scire; opto in amplexus Cavicei venire, metuo
mihi cum venero.

_Tullia._ Principio, injectis brachiis, quasi vinculis, ita ut elabi non
possis, nudus nudam arctissime constringet.

_Octavia._ Narra vero, soror, de Callia, ut jure suo tecum usus sit, cum
data illi uxor es: nam de Caviceo nihil habes certi dicere.

_Tullia._ Satisfaciam desiderio tuo, et lapidea esses, si ex eo ludo
quem lusit mecum Callias, cum virginitatem mihi excussit, quis etiam
tibi lusus ludendus sit cum Caviceo minime perspiceres. Ac, nullo unquam
tempore, tam grat noctis joci ex memoria mea excident.

_Octavia._ Stertunt etiamnum omnes domi; Sol, natur oculus, dierum
pater, gravem videtur aperire oculum in terras; mortalium oculi silenti
somno et molli natant in quiete; profundum ubique silentium. Tuta nobis
omnia colloquentibus et colludentibus.

_Tullia._ Utique. Postquam me collocasset nudam in lecto mater, sudarium
ad caput meum pulvino subjecit; osculum Calli tulit et mihi; Calliam
jussit, ut, se coram, suavium mihi jacenti et multo rubore suffus
daret; abiit, fores cubiculi occlusit, et clavem abstulit secum in
cubiculum suum, in quo e nostris affinibus multi, et in eo numero
Pomponia mea.

_Octavia._ Illam dicis qu tibi, ut tate proxima, ita familiaritate
intima, sodalium tuarum tibi semper fuit carissima.

_Tullia._ Si venustatem, si lepores, si ingenium nosceris mulieris,
amares Pomponiam que ac amo. Paucos ante menses nupserat Lucretio
juveni, animi dotibus corporisque donis prstanti. De re hac omni plane
certiorem fecerat; docuerat quid primis in conflictibus ferendum mihi
esset, quid me facere deceret, quid loqui. Demum fecerat, ut nequidem
minutissima qu ad Venerem pertineant nescirem: multis has nostras
voluptates commendarat, qu, per Junonem meam! alias omnes longo
intervallo prgrediuntur. Igitur, parata instructaque, parem meum
expectabam, non inferior animo si, inferior viribus, abiisset modo
pudor.

_Octavia._ Sed cui rei id sudarium ad tuum cervical?

_Tullia._ Videbis.

_Octavia._ Nudam sane decubuisse te illa nocte cum Callia non miror, qu
sciam matrem meam, noctes omnes, nudam cum patre cubare.

_Tullia._ Ardorem illum tuum noscendi qu te utique nosse multum
interest, parumper sustine. Audies a me omnia, suo quque ordine. Ut
secessit mater, et me soli sibi vidit Callias in hac Veneris area
commissam, vestimenta tanta abjecit festinatione, ut mihi, priusquam
exutum vestibus crederem, nudus adstiterit ad interius spond latus.
Lucebat cubiculum quasi medio die, cereis candelis hac illacque
distributis. Vidi corpus egregium, candidum, succi plenum. Cum vero,
pudorem similans, dejicerem oculos, vidi illi egregie etiam et magnifice
pendere penem; identidem penis caput sustollebat, quasi mihi, honoris
causa, minister voluptatis me assurgeret. Mox dejicit tegumenta qu me
in lecto involvebant; nam Junio mense ineunte nuptias fecimus; nudam
prostituit oculis suis. Ego manu altera papillas, altera hortum meum ab
eo tueri et ab luce eximere; ille manum alteram et alteram vi amovere,
papillas attrectare, et sulcum expansa dextera occupare in quem mox
aratrum erat immissurus. Interim omnem venustatum harum florem in
unoquoque membro corporis intenta oculorum acie pererrabat; basiis
oculos, os, genas, collum, papillas, ventrem crebris premebat. Dehinc
medium induxit digitum meum in hortum, eo consilio (nam ipse postea non
negavit in pleno complexu) ut de virginitate mea certior fieret,
habiturus scilicet digito fidem, quam pilum, ut erat magnum et crassum,
facere vere posse non putabat.

_Octavia._ Vide hominis malignitatem.

_Tullia._ Nec, quod ad hanc rem pertinet, differt homo ab homine.
Curiosi sunt omnes que ac unus: tu ipsa experta es a Caviceo.
Condonanda est illis, qualis qualis est, hujuscemodi suspicio. Certe
cast puell mens multo gaudio cumulatur cum videt inveniri in se
incorruptum florem, ac maritum id etiam ipsum mirifice delectat, cum
invenit: nam, ut verum fatear, cara virgo, qu sunt ver virgines, ut tu
es, ut ego eram, virginitatis certissimam habent semper in ea parte, in
qua residet, probationem. Flos ille pudoris, quem Hymenem, quem Eugium
vocavere Veteres, virginem monstrat in qua se ostendit: etenim a qua
abfuerit puella, ita ut percipi non possit ab ea, etiam longe abest
virgo; si hominem non est passa, illi tamen fuit libido sua, procul
dubio, pro homine: virgo virginitatem eripuit sibi, vim a se passa est.

_Octavia._ Fecisti ut intelligam quomodo ipsa se virgo devirginet.

_Tullia._ Adjiciam alia bene multa; sed suo ordine. Quum tam parvo aditu
id mihi ostium patere sensisset Callias, ut homini hac iter probe
intelligeret nondum fuisse, projecit se in lectum, me complexus,
aggressus est suavissimis verbis compellare, suavissimis jocis incendere
ad Venerem.

_Octavia._ Obmutueras, stipes eras, saxum eras? qu tam lepida, tam
faceta, tam ingeniosa es.

_Tullia._ stuanti ex pectore ducta suspiria pro verbis erant;
repellebam, revocabam; fugiebam, accedebam; pudor mihi restinguebat
libidinem, et inflammabat:

      ... Irritaturque retenta,
    Et crescit rabies...

Sensit Callias ignescere me vel invitam. Agedum, Tullia mea, inquit,
noli invidere felicitati me, qu a te tota pendet, qu in te tota est.
Hortum tuum amoenissimum sine, domina mea, subeam: hoc, quod in te est,
Veneris et Cupidinis domicilium, aperi ipsa tu mihi. En clavim. Sic
loquebatur subridens, et manum meam lvam peni admovebat; petebat
apprehenderem, negabam: Quid times? aiebat, si precibus meis
obsequeris in gratiam meam, qu tota mea es, et quod multo satius est,
qu vis esse?--Volo equidem tua esse, repono, sed is noli foeditatibus
pollui, ut digna sim laudibus tuis. Quis hic amor tuus, si me amasti, ut
contamines? odio similior hic est amor tuus, quam amori. Te capiat mei
misericordia, tangant animum tuum h lacrym.

_Octavia._ Lacrymas fundebas?

_Tullia._ Lacrymul cadebant qudam ex oculis:--Etenim, inquit,
Tullia, si me amas, cum pudore hoc tuo importuno per hanc noctem facias
inducias. Nuda nudo audes amplius pudicitiam tuam commendare? Deinceps
magis nunquam pudica eris, quam cum ostendes nulli prorsus per te
pudiciti locum esse, in hoc geniali nostro thoro, qu tuo officio, qu
voluptati me adversetur. Nam voluptas tibi mea pro officio omnino esse
debet. Omnibus prterea sis nive frigidior velim, mihi passere salacior.
Igitur, quod a te peto pro jure meo, id volo ultro citroque facias.
Interim mirabilem in modum salax illi cauda creverat, et inquieta femur
meum alterum verberabat.

_Octavia._ Heu, metuo tibi, contremisco ad tua vulnera.

_Tullia._ Ad ineptias abis, nugax; audi rem seriam serio, ut debes, si
sapis.

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Nec plura: inserto intra femora mea femore, primum quasi cuneo
injecto, sic viam toti corpori intra femina mea fecit. Ascendit in me,
et pectus pectore compressit; tunc quid negem? me vehementi metu
perculit novum hoc et inusitatum pondus. Ille manu altera temperans
Priapi amentiam, foribus meis balistam applicuit, virginea inter cadurda
Priapi caput indidit, et mox facto impetu, quasi ex alto irruens,
impulit se in me magno nisu. Attamen profecit nihil, quod compactior
esset munimenti agger, validissimum vallum. Prima secundave concussione,
ne unguem quidem latum in castra se penetravit; ad tertiam vero
quartamve, exhalato spiritu sensi Priapum defecisse, et esse resolutum.
Priapi spiritus utique est semen illud, et proli et voluptati sacrum. Id
reducta quasi cataracta in meum ostium pleno ore evomuit. Hc velut
velitatio qudam fuit, non justa pugna; nihilominus sensi etiam tum ad
vehementes illas concussiones acrem in illa parte dolorem, ob
difficultatem aditus, pilo fortiter adducto.

_Octavia._ Continuisti vocem ne erumperet in clamores?

_Tullia._ Sustuli quidem clamorem, eumque satis altum.

_Octavia._ Sed cum citius absolutum fuerit opus, quam bene institutum
sentires, num clamasti ex composito?

_Tullia._ Repressi continuo vocem, continuoque desiliens Callias, alacer
et ridens, secundum corpus meum projecit corpus. Sed uno femore
superimposito femori meo, caudam salacem ita statuit, ut ad umbilicum
fere meum pertingeret, et identidem guttatim stillans totum id spatium
complueret. Tunc sudarium (nam ita jusserat mater) cepi, quod sub
pulvino meo miserat; et primum Calli mentulam detersi, dehinc hortum
meum, et uterum totum quem irrigarat; ac cum detergerem Calliam,
osculabatur me, ardentissime furebat, novas iras intentabat. Sed ex eo
liquore, quem infuderat intra latera virginalis mei, magna pars
defluxerat in lintea, notisque infecerat, quas non eluerem. Ex eo tam
abundanti profluvio multa facetiarum postera luce argumenta cepit, sicut
ex cruore virgineo, cujus ven per lintea tota duct.

_Octavia._ Sed dixisti tunc non alte tibi infixum fuisse Calli
mucronem?

_Tullia._ Velis tibi altius infigi? et mihi quidem post infixus est, et
ex eo vulnere vis sanguinis. Hanc enim post velitationem paululum
requievit Callias. Moriar, mea Tullia, dicebat, ni te plus oculis
amem, plus vita; nihil unquam pulchrius videri potest inter mortales.
Dea es, an foemina? Quam tibi turgent ubera mediocri tumore, quam dura,
quam a se apto intervallo dissita! Ea vero manu tractabat, dein osculis
impetebat papillas, ore apprehendebat, leniter mordicabat, labiis
sugebat. Id me sane, ultra quam putassem, permovebat ad libidinem, stu
inflammabat, qui me totam urebat. Tunc et manum inter femina mea
demittebat, digitis ludebat in lanugine pubis; mox labia cunni
comprimebat, digitis dehinc diducebat, digitos intro unum post alium
inserebat, totum in me Veneris oestrum ingerebat.--Averte, dicebam,
hanc tuam incendiariam manum, secede, quid me vexas? Ille exsultare,
quod faterer me incendi. Lvam manum meam arripit:--Veneream hanc tibi
facem incendo, inquit, qu incendium illud quod excitat, restinguat.
Jubet eam facem capiam; jam audacior facta, quia cupidior, capio. Vix
eam manu complecti poteram. Horrui duram, rigidam, ardentem. Hoc,
inquit, sum diffusurus cuneo hoc ostium tuum tam compactum et angustum.
Macte animo, mea Nympha, in eam spem te potiundam mater tradidit mihi:
si, cum revertetur ad nos, te reciperet a me tam integram quam dedit,
generum ignavi incusaret, generum me negaret sibi, qui tibi maritus non
fuissem.--Pati non potero, repono; occides me si tam grave pilum intra
corpus meum velis totum condere.--Tu te ipsa, inquit, dux esto ad
prlium, ipsa tu torque tuis manibus id pili quicquid est in scopum
illecebrosum, quem ipsi Amor posuit et Venus. Rogat ne elabi sinam e
manu mea: obsequor. Conscendit iterum; ego ostio meo applico quod
subingrediatur auspiciis meis; e femoribus meis alterum intra qu se
conjecerat, in altum tollit, manu supposita altera; pilum ostio admoveo;
pulsare ille magno nisu coepit. Conquassationes forti animo, etiam
vehementissimas aliquot, fero. Pilum primoribus digitis tribus, ne a
recta via exerret qu in hortum ducit, contineo firmum et stabile. Mox
nervosius furere coepit Callias, tantoque impetu contorsit in me pilum,
ut per vim penetraverit se in uterum meum duos digitos latos.

_Octavia._ Abfuit omnis doloris sensus?

_Tullia._ Sensi difficillimum toleratu. Me necas, Callia, aio,
vociferor miserabili voce; jam non clamor, sed ejulatio fuit. Nec
prterea movebatur. Ego telum traho; subirasci ille, et increpare turpem
et insolentem, ut loquebatur, licentiam. Demum restituere pilum cogor in
eum locum a quo diverteram. Sed illico lacteum imbrem, dulce lenimentum
vulneri quod intulerat, defluere ex eo tubo sensi in hortum meum.
Resoluta est, et elanguit pars illa effrna et impotens. Dat mihi
breves induci.

_Octavia._ Imber ille in intimum hortum tuum defluxit?

_Tullia._ Haudquaquam, dulcis virgo, ne guttula quidem. Extima ora hoc
solum rore inspersa est. Ubi exscendit Callias, petit ut se abstergam;
mox conqueritur de me:--Si me amares, Tullia, dicebat, non negares,
ut facis, misero, qui amore tuo ardeo, veros amoris tui fructus.--Amo
te, respondeo, et perdito amore; sed miseram qu me vis facere in hac
laniena?--Nescis, subjicit, istam corporis partem non jam esse tuam,
sed pleno et indubitato jure meam? quid me prohibes rebus meis libere
frui? An decet bonis instructam litteris, ut tu es, mea conjux, me
delici, sui muneris adeo esse negligentem? Nam tui muneris est mecum
non contendere de his Veneris muneribus.--Ah! Callia, replico; etenim,
si nosces quam molestus ille sit dolor quem infligis mihi, te misereret
Tulli, si Tulliam amas.--Decorus et honestus tibi est hic dolor,
subjicit; quo acrior tibi videtur, eo honestior videberis; sed
diuturnum non erit quod dolet, id vero solum erit diuturnum quod te in
posterum quam maxime delectet. Demum vitio tibi vertetur, quod tantam
copiam prolifici seminis intra sulcum non exceperis, quo scilicet pater
fieri potui. Crimen id est, crede mihi, quo scelestius nullum: ipsa
necas liberos tuos et meos antequam nati sint, animam adimis quam non
habent. Scelerata est et flagitiosa impatientia tua. Ad hc
ego:--Tecum, dulcissime conjux, nolim de hac re movere controversiam;
me ream fateor: ignosce, obsequentiorem habebis, feram omnem rumnam
immoto animo et corpore, ut tibi gratificer.--Nam, qu tua illa est
protervia, pupula mea, inquit, ut qu omnes in omni conditione, etiam
te multo juniores qu nuptum eunt, quotidie patiuntur, effugere posse
arbitreris? Liberam te nihil prstare potest ab hoc stipendio. Docta es
litteris Grcis Latinisque, et te habes ac si esses e stolidarum et
ineptarum numero. Tunc ego ridens:--Dea pertunda, opem fer! quidquid
jusseris me esse, ut libidini tu anciller, constanter ero; sed video
quidem me mox pertusam fore, si Pertunda aderit. Risit vehementer
Callias, ita ut risum e proximo cubiculo audiret mea Pomponia; et sedato
risu:--Nunc, ait, para te ad proximum hunc conatum; insanire in te
incipit mentula mea mihi. Cum me effudero in amatum istud pectus,
brachiis amplectere me, nulla res complexum tuum solvat; fac omnino quod
jubeo, si me vis maritum: quod rogo, quod peto, si amantem. Quinetiam
tolle quam altissime poteris crura, ita ut lepidissimi pedes admotis
calcibus politissimas tibi nates exosculentur. Promitto me facturam.

_Octavia._ Et stetisti promissis?

_Tullia._ Macte animo, inquit, oppeterem ipse pro te lethum, et
impatientia tua amori meo pugnat? Hoc in conflictu amorem mihi tuum
testari, et maxime potes, et omnino debes.--Venerem mihi malim habere
iratam, quam te, inquam. Interclusit mihi os osculis, et rursus
alacriter conscendit. Tollo quam altissime femora, amplexor quam
arctissime; tunc ad portam lanuvii admovit facem, interius diducit
digitis vulv labia, mittit intro caput, mox totis viribus incumbit in
me, et in semihulcam meam corporis partem hastam impulit. Ad primos
concussus infixus est mucro: sensi enim multo altius ingressum quam
antea fuerat. Discerpi me credidi, in longam ejulationem erupi, et
eruperunt ex oculis meis uberes lacrym. Paulisper restitit Callias,
et:--Hanc tibi moram concedo, Tullia mea, inquit; ecce medium fere
itineris confeci spatium: vide tu ipsa. Manum meam illuc adduxit;
periculum ipsa facerem, an mentiretur, monet: quod superexstabat nullo
fere labore trudi posse, si faveam. Superexstabat media admodum veretri
pars, sed ea crassior. Tunc vibrat linguam in os meum, et eodem temporis
puncto pilum adigit in perniciem meam. Ejulo, vociferor, manant ex
oculis lacrymarum rivi:--Hei mihi! dicebam, me necas, tempera
parumper tibi ab hoc impetu tam svo, tam fero. Nec tamen amplexus
solvebam, nec projeci femora. Aditum ingredienti hoc corporis mei situ
expediebam. Ultimo tandem conatu perfecit, ut totus intra vallum meum
subiret hostis, sed concussu qualem sustinueram nullum. Contremuit ad
hunc impetum lectus, ita ut disjectum crederent in contiguo cubiculo.
Clamorem tunc sustuli, qualem tolleret qui intra viscera hast summum
mucronem excepisset.--Mea es, inquit, e castissima virgine castissima
mulier. Cterum nihil quod timeas amplius habes, aperta est tibi et mihi
via, qua eamus ambo ad voluptatem. His dictis subagitare coepit, nec
amplius dolebat, quod quidem me provocaret ad querelas. Momento sensit
libidinis strum adventare: Tullia, inquit, mox horto tuo intimo
Veneream aquam irroro, osculum figo cum primum defluet. Vix dixerat,
osculum dedit; ex imis me sensi prcordiis irrigari calido et copioso
sanguine; sed si levem titillationem exceperis, nihil omnino in ea re
fuit quo delectarer. Ille basiis crebris, subagitationibus, murmure suo
testabatur mirifica se perfusum voluptate, quam in eo loco nactus erat,
quo penetraverat caudam suam salacem. Opere perfecto, non tamen desiliit
de equo: Compensabo nunc jacturis meis, inquit, hoc lucrum, Tullia
mea dulcissima; quandoquidem arcem pudiciti tu obtineo, faciam quod
victores solent. Ego ad eum:--Quid solent victores? amabo, mi Callia,
qui me victam habes in potestate; mancipium si volueris ad obsequium,
liberam si volueris ad honorem.--Arcem cui eripiend tot labores
insumpsi, tantum sanguinis effudi, tam cito ac putabas non deseram tibi
vacuam: volo scias me vicisse, et agnoscat imperium victricis mentul
diffractus et laniatus tibi cunnus.--Sane, aio, laniatus non dubito
quin sit, et misere laceratus, e cujus ore tam parvo fecisti antrum tam
amplum; me miseram! jam me sentio porta patentiorem.--Etenim, quo minus
pateres, inquit, ego eo magis paterer. His dictis sensi intra viscera
mea succrescere mentulam Calli, qu tabe projecta flaccida et elanguida
paulo ante pars minima sui esse videbatur. Jubet bono sim animo, ut bene
valeam qurit; nihil mihi quod prterea doleat superesse respondeo.
Gaudio se ob id multo capi ait, et impingit suavium.--Sed tu, ut
voluptatis me particeps fuisti?--Nullius particeps fui, refero; quis
potuit inesse in hoc svo conatu tuo, quis voluptatis gustus esse
potuit?--Mutabis modo sermonem, Tullia, et fateberis Venere nihil esse
inter mortales dulcius, subjicit; sed et hunc etiam mihi laborem
concede: ut agito ego nates deorsum, tolle sursum, et agita quam
vehementissime poteris; poteris autem, si qu alia, juvenis, vegeto
corpore, viridi et robusto. Nego motus, qui mihi sit tam insolens,
nosse rationem; ille jubet, propellam sursum versus hunc corporis
truncum: propello; jubet rem repeti violento impetu: obsequor. Quid
plura? mobiliores mihi nates effecit quam ipse haberet. Ut me videt
satis doctam, rogat ut ne meis lateribus parcam; concutit vehementer:
resilio vehementius ego; subsultibus conquatio subigentem. Totis me
viribus urgebat: ita totis ego viribus recutiebam in me ruentem. Subabam
ego, cevebat ille; et crissantibus inguinibus mixti videbamur minari
cubiculo ruinam: contremebat certe lectus cum tanto strepitu, ut is
longe lateque exaudiretur dissipatus strepitus. Anima, Venus mea,
dicebat, quam me felicem facis! quis me mortalium beatior? En, en,
anima mea, colliquesco; advenit summa voluptas.--Sentio, inquam, hei
mihi! quid hoc est quod sentio, mi Callia?

_Octavia._ Me enecas hoc sermone, in exspectatione tant voluptatis ecce
emorior.

_Tullia._ Compressit me arctius Callias; promovit in uterum meum ea vi
caudam ardentem, ut etiam videretur velle se totum in corpus meum
immergere: defluxit tunc in me deliciosus imber, et simul sentio etiam
me liquescere, sed tanta et tam incredibili cum voluptate, ut nulla
amplius in hoc Veneris furore habita honestatis ratione, urgerem ipsa
Calliam, subsultibus crebris fatigarem, rogarem ut properaret; ita
defecimus, resolutis quasi artubus, ambo eodem temporis puncto. Et puto,
si Venus ipsa confligentibus agonotheta adstitisset, cui lauream
concederet fuisse dubitaturam. Animam, quam in hoc cursu reciprocando
pene ademerat longa pugn contentio, vix receperamus, cum audivimus,
clavi ad seram admota, portam patefieri, et simul mater et Pomponia lt
se in cubiculum proripiunt; seram post se claudunt, ne quis ingrederetur
una, pessulo obdito.

_Octavia._ Non quali obdiderat fores tuas Callias, hem! hem! hem! Et
mater et Pomponia de eo sibi habendo nunquid altera in alteram
collitigassent? hem! hem! hem!

_Tullia._ Salsam te, qu intra paucas horas pessulo obdi fores tuas
senties bilibri!

_Octavia._

    Est hic, est animus pili contemptor, et illum
    Qui cunno bene credat emi quo tendit amorem.

Sic immutasti ipsa Virgiliana hc duo carmina. Emam, equidem, meo puro
puto amorem Cavicei, et hujusmodi oblectamenta. Persequere filum
narrationis tu.

_Tullia._ Tegumentis, qu ad pedes dejecerat a principio Callias, ocius
obductis, diligenter corpus operui Calli, meumque, ne hoc visu oculi
matris offenderentur: nam de Pomponia minor cura, cui tam sum nota quam
tu mihi. Mater accurrit in complexum Calli: Mi fili, ut probe
militasti? Victorem te, vociferationes Tulli me testificat sunt; de
tua victoria tibi gratulor et Tulli. Si non vicisses, nupta vidua
esset. Pomponia vero injectis ulnis amplexabatur me, et lacrymis
irrorabat ora:--Quam te dire habuit hic lanio! inquiebat summissa
voce. Cum te audirem, soror, ejulantem, maledictis insectata sum
inconsultam nebulonis libidinem. Ut se vero res habent?--Optime,
inquam; difficillima tandem via ad delectationem veni, quam qurebam.
Per lethi medios cruciatus ad vit perveni plena et summa
gaudia.--Mulier facta es? subjicit. Ego vero:--Facta sum, et cum
gaudia reputo mecum, qu jam semel cepi ab virginitate csa, miror tam
nullo pretio tot bona vnire. Diem malim deinceps absque solis luce,
quam noctem absque Veneris usu.--Bene est, abunde est, inquit, et sane
his qu non fruitur puella Veneris donis, vivam puto vita non frui. Et
continuo ad Calliam accurrit, eique suavium dedit, Imperatorem suum
vocans, cujus sub signis Venus tam citum de virgine tam pura et tam
inimica triumphum egerit, hostibus csis Eugio, Nymphis, Hymene. Scis
Pomponiam litterarum studiis esse imbutam. Mater aromatites vinum in
argenteo scypho bene grandi Calli dedit bibere.--Hoc, inquit,
recreabit pectus tuum, et reficiet vires, fili; sed si me credis, dabis
te quieti. Satis glori hac nocte partum habes, qui virginitatem Tulli
occisione delevisti. Me autem conditas nuces tres quas attulit edere
jussit, et ad aurem insusurravit obtinerem a marito, ut per horas
aliquot requiesceret; opus illius valetudini esse somnum, et ab hac
palstra quietem. Post utraque abiit; Pomponia precata est, cum
valediceret Calli, novos animos, novam alacritatem, mihi patientiam
laboris et invictum robur. Interea, dum mater et Pomponia loquebantur,
materque componebat lintea et tegumenta, Callias subtus, protensa
adversum me manu, mammas, ventrem, totumque, in quo pugnaverat tam
fortiter, Veneris campum pererrabat. Itaque restitutis momento temporis
viribus, cum Pomponiam recedentem revocasset:--Volo testis sis, ipsa tu
soror, inquit, quam dire habeam dominam meam, sororem tuam, ego
nebulo, et ea inspectante adsilit in me, telumque suum immane in uteri
mei ulcus impressit. Recruduerunt ad vivum vulnera qu fecerat, et
acutissimo dolore puncta infremui:--Ah! Pomponia mea, opi sis! clamo,
advola! Ille vero horribilibus concussionibus agitare me et lectum
quatere. Ad hc Pomponia materve cachinnantes proripuerunt se foras
festin. Post aliquot succussus, eosque vehementes, evanuit dolor omnis
acerrimaque successit titillatio, qualem non cogitaram. Nates motito,
superequitantem Calliam imitata. Ad eum motum quem ciebam jam ultro,
suavio dato gratias mihi egit, quod rem facerem sibi gratissimam. Hic
cursus paulo longior fuit quam alii fuerant. Demum me semine prolui in
intimo utero sensi, et simul excerni ex me nescio quid, quo dulcissima
velut prurigine titillarer. Ad hoc gaudium nihil accedere posse
nuntiarunt omnes mihi mei sensus, quo majus et jucundius fieret. Re
patrata eduxit e concha mea fascinum jam capite summisso inglorium.
Volui sudario detergere:--Nihil opus est, inquit Callias, que mihi
sicca et pura est mentula, ac si in hac voluptatis palude non natasset.
Protinus attrectavit manu cymbam; digitum imo medium immisit intro;
siccam invenit vulvam, non temulentam. Faveant Superi! inquit Callias,
ex hoc congressu, procul dubio, anima mea, utero concepisti. Meum
tuumque semen matrix illa tua qu mihi liberos debet, omne imbibit.
Fatere, cor meum, num, quam cepisti, prtergressa tibi visa est voluptas
omnem voluptatem, qua unquam sis per vitam tuam perfusa?--Fateor,
inquam; sed quod prcipue tam incredibilis mihi oblectamenti
titillationem intulit, cogitatio fuit, qu me etiam sola plurimum
delectare possit, abs te illam mihi venire, e tuo corpore in corpus meum
illas fluere delicias. Osculatus est, et:--Quiesce, inquit,
paululum, mea Tullia, donec excitem te ad nova prlia, et novis gaudiis
impleam tibi tuam navim. Fatigatos invasit amicus sopor, tresque
continuas per horas tenuit et juvit. Solutus Callias impegit mihi basia
multa, nec ideo excitavit dormientem: ita me altus oppresserat sopor.
Revolvit rursus operimenta ad pedes; vidit resupinam, et distractis
cruribus ostentantem circum in quo jam quinquies decurrerat fervidis
rotis. Miratur venustatem corporis, cerei enim nondum defecerant; et
ridens tuetur cymb compagem solutam. Tunc, incensus hoc spectaculo,
irruit in me; mentulam intumescentem protrudit in sinum pudoris mei, et
excitata aperui oculos.--Bene est, inquit, vivis, uxor; timebam ne
rem haberem cum mortua, quod de Periandro narrant Corinthiorum
tyranno.--Senties me vivere, repono.--Fac sentiam, nihil unquam
feceris gratius, inquit osculans.

_Octavia._ Quid fecisti ut te vivere sentiret? Sane conjectura assequor
quid feceris.

_Tullia._ Quid illud est tua vero sententia?

_Octavia._ Tuo agitata es motu, quam potuisti vehementissimo?

_Tullia._ Dicis. Vibratis in aera natibus, continuo meo motu tam apte
Calli motui respondi, ut cum deorsum impelleret in meas fores pessulum,
ego sursum propellerem. Ita pubes pubi, pecten pectini pugnabat ea
contentione, ut si seminis ad summum capitis verticem fontem habuisset
Callias, ex eo potuissem nihilominus excire.

_Octavia._ Longa fuit hc concertatio?

_Tullia._ Si tempore metiris, dodrantem; si deliciis, duo scula.

_Octavia._ Contingant mihi spe hc voluptatis scula!

_Tullia._ Quibus scilicet ternitatem suam omnia accepto ferunt scula
animantum. Intemperanti fessa agitatione, laborem diutius ferre non
potui: Victam me fateor, inquam, sine paulisper spiritus
colligam.--Dedis te, arma ponis, Tullia? subjicit; o te ignavam!
Agedum, revoca animum.--Pacem peto, repono, aut breves inducias. Plus
viribus et artubus vales, non quidem animo, ne putes. Cum dicerem, ipse
superincumbens

    Intorquet summis innixus viribus hastam.

Implet foecundo rore uterum, distillat etiam mihi album virus.
Voluptatem magnitudini impares ambo, alter in alterius amplexu sumus
resoluti.

_Octavia._ Nihil amplius tibi pars ea, belli intestini sedes, indoluit?
Quro curiosius: nam, ut spe Veneris uror, sic doloris metu gra sum.
Pendeo

    Spemque metumque inter...

_Tullia._ Apage, inepta, nihil rumn pr gaudiis.

_Octavia._ Credam jam tibi, puto, et mihi ardentissime cunnus prurit.

_Tullia._ Scalpere interim potes. Scalpam ego, quid vetat?

_Octavia._ Narrationibus tuis incendisti me totam. Ah! ah! quid agis? Me
in furorem rapis; abstrahe adulterum digitum, amabo, soror. Quid tibi
prterea a Callia usque ad lucem?

_Tullia._ Tandem stupidissimo somno correptus est per duas continuas
horas; haudquaquam ego obdormiscere, cum maxime vellem, potui. Ardebant
etiam nunc cerei, venit in mentem aperiend, qu in hortum respiciebat,
fenestr. Surrexi nuda, aperui, nec Callias suscitatus est a somno.
Restinxi cereos, et cum me mittend urin desiderium premeret, captam in
manibus matulam subjicio rim me. Dilabens lotium ussit me acri dolore,
ut vix ferre possem. Cum misissem suspirium, somnum Calli abstulit
gementis vox: vidit, nec movit, defixit in me oculorum aciem, nec somno
esse solutum percepi.

_Octavia._ Rem mirabilem refers; gre tibi lotium missum est?

_Tullia._ Ita me diviserat Callias, ut fissa latum ad minus digitum rima
interiori, qua ad summum bonum itur, protritis discerptisque floris mei
foliis, calyculoque disrupto in quo mea latebat virginitas, crudeles
intus lacerationes superessent. Itaque acerba erat hc rumna, quam
urina lacer vulv inurebat, ac si tu vulneri, quod tibi ferro forte
inflixeris, sal aceto dilutum infundas. Effluebat ex intervallo, non
continuo fluxu fugiebat urina. Cum modo sustinerem decidu impetum, modo
laxarem, inopinam his verbis aggressus est Callias: Etiamnum dolet, mea
Tullia? Ego matulam subito deposui pudore offusa.--Putabam te
dormire, aio, cor meum; ignosce imprudenti me et impudenti; pudet
re turpi offendisse oculos tuos. Quid! me vidisti hac cum matula
colloquentem?--Vocas rem turpem, inquit, qu cum necessaria sit,
turpis esse non potest. Denique me in lectum misi, postquam sudario
exsiccassem pudenda suspensa manu. Intra ulnas totam, intraque femora
sua suscepit Callias. Mox oscula ori impressit, nates altera, alteraque
manu leniter verberabat. Rogavit ego hortarer ipsa, admota manu,
mentulam ad novam pugnam; illud sibi prstarem officium: nec negavi.
Intumuit illico intra manum meam, et ridens Callias accensam mentulam
rigidamque in umbilicum meum iterum atque iterum torsit: Quid tu,
inquam, vis etiam, qui tam svus es, per medium ventrem adacta hasta
viam tibi aperire ad libidinem? Vis tam sim pertusa quam Danaidum
urcei? Risit ad dictum Callias, et supposita manu femur meum sinistrum
semisupin, ut eram, in latus suum dextrum sustulit. Nunc te volo inire
nova figura, inquit, semisupinam, et in latus recumbentem. Mentulam
ad ostium applicuit horti mei, et impetu infixit. Cum tota non subiret:
Rudis es, ait, ad hc opera, Tullia mea; patere te doceri. Respondeo
a nullo potuisse melius hanc me artem edoceri, pergeret, me docilem
habituram discipulam. Jubet pubem pubi conjungerem, mihi cunnus
oscularetur proximum mentul caput, sic aditum fore facilem ad intima,
modo altissime femur, quod ejus lateri superjeceram, tollerem. Obsequuta
sum, et uno concussu immersit totam in vulvam meam, et usque coleos,
mentulam.

_Octavia._ Nec demum dolebat?

_Tullia._ Confricatio frequens sensum omnem doloris obtudit. Voluit
scrotum sibi molliter tenerem; adhibuit testibus meam manum molliter, et
primoribus digitis utrumque compressi, et illico vivida vis seminis
exsiliit in sentinam navis me, mihique per libidinem effluvium movit;
utrique capta de utroque voluptas summa. Jam ad multam lucem, in his
lusibus, processeramus, et promiserat mater visuram nos summo mane; dum
serimus varios sermones, dum miscemus oscula, dum inguina fovemus
inguinibus, vox pervenit ad nos accedentis. Veniat quantumlibet!
inquit Callias, non faciet tamen quin amplexibus tuis exsaturem
libidinem meam. Est constitutum mihi, voluptas mea, veredum hunc tuum
(cunnum ostendebat) septem decursionibus subigere. Sex peregi: superest
septima, qu me ad satietatem ferat. Ut sensit matrem foribus proximam,
conscendit rursus, et cum insereret ser clavim: Et ego, inquit, hanc
meam clavim mitto in seram tuam. Subagitare coepit et mobiles mihi
nates optare. Interea ingressa mater, contremere miratur lectum; ego
verbis perstrepere, et suspiriis pr pudore.--Quid est quod video,
nata? inquit, nox tibi tota non suffecit, nec tibi, Callia, ad
fruendam Tulliam?--Ignosce, mater, respondeo, malim mortem, quam me
visam a te in tanta turpitudine.--Felicitati Tulli me allaboro in ipsa
Tullia, subjicit Callias. Immanius concutiebat; tunc mater:--Obsequere
marito tuo, nata, nec te utique obsequii pudeat, quod officii pars est
maxima nupt; abeo mox reversura: interim alacres explete alter alterius
cupiditatem. Egressa matre, Callias jubet subsultus objicere
concussibus suis rapidos et frequentes. Jactitare nates coepi, sursumque
deorsumque ferri, ut facturus impetu impressionem abscedebat, ut faciens
irruebat. Laudabat animos, mirabatur mobilitatem: At ego volo, inquam,
laudes in te meum amorem, qui me his commotionibus, quas imperas,
dehonestat. Laudes obsequium etiam ad turpia. At vero; ecce, mi Callia!
mihi ecce defluunt libidine ven omnes; urge opus! Ille ardentius
operam mihi navare:

    Itque reditque viam toties...

Sed, ut si esset exhaustus in eo humoris fons, ex ejus nihil manabat
tubo. Osculans et vellicans excitabat, ut properanti adessem, et cursu,
quam possem velocissimo, deferrem ad optatam Venerem. Ego subsilio,
crebrisve subsultibus cieo Cupidineum imbrem in impluvium meum, et longo
post me intervallo pervenit ad metas. Postquam in amplexu meo artus
fessos recreavit, exsurrexit e lecto, servisque vocatis induit vestes,
et basio dato veniam petiit ignavi su. Sic loquebatur: Condones
mihi, inquit, enervatam hanc mollitiem, qui tam pauca itinera percurri
in tam pulchro stadio. Hc cum diceret, reversa est mater, meaque cum
matre Sole gratior apparuit Pomponia oculis meis, altera oculorum meorum
lux. Jusculi infusis plurimis ovorum vitellis scutellam, illa et illa
adferebant. Mater Calli, Pomponia mihi obtulit; ego hausi hilare.
Negabat Callias se egere; exsorbuit tamen. Postea mater jussit
requiescerem: Nam scio, inquit, te tantum itineris hac nocte
confecisse, ut periculum sit ne in morbum incidas, corpus tuum delicatum
ni diligenter cures.--Septem omnino milliaria percurrimus, adjicit
Callias; fessam esse plurimum verisimile est, qu me toto itinere vexit
summa celeritate.--De his postea loquemur, refert Pomponia; tu interim
quiete et somno refice fatigata membra nocturno labore.

_Octavia._ Video, soror, in ea narratione, picturam omnium qu jam
virginali meo, puto, imminent. Sed si bene prsagit animus, quam tu
tulisti, feram molestiora: majores etiam, quam cepisti, capiam
voluptates. Nam inferius illud gurgustiolum minori mihi, quam patebat
tibi, hiatu patet: eo mihi molestior vis inferenda; at protensiori tres
digitos mentula, quam Calli sit, rem aget Caviceus: et eo mihi
dulciores Veneris fructus, quanto altius in penetralia Veneris Venerem
inferet.

_Tullia._ Nihil ultra tibi optare debeam ad perfectam felicitatem, soror
mea, quam ut faveat tibi Venus que ac mihi. Nunc e lecto surgamus,
dulcis virgo; cras surges tam pulchra foemina, quam es hodie pulchra
virgo: te puto ad eam pugnam, qu tibi depugnanda est, satis comparatam.

_Octavia._ Sum; ita me Venus amet! Imo volo constantiam commendari meam:
sine fletu, sine clamore, deliberato animo omnia feram.

_Tullia._ Cave istud feceris, corculum: graviter ipse ferret Caviceus si
tam constanter ferres; silentium tibi tuum probro verteretur; marito non
solet parva fieri laudis accessio, dum virgo vim patitur, ex clamoribus,
ex fletibus oppress. Dicunt esse eos ejulatus virginitatis, dum
conciditur, pereuntis vocem. Qu ex eo consequantur opiniones, tecum
ipsa vide.

_Octavia._ Recte mones.





                           COLLOQUIUM QUINTUM


                               LIBIDINES


                                  ----

T_ullia._ Nulla mihi dies gratior unquam fuit, quam hc nox erit.

_Octavia._ Libero sermone confabulabimur. Complectar te, cognata, in
cujus quidem amplexibus omnes mei solent sensus et cogitationes
gratissime conquiescere.

_Tullia._ At vero, in tuis, puto, complexibus non ita quievit Caviceus.
Sed enim in eo, quem innumeris tuis illecebris excitasti, rapido motu,
utrique quies et voluptatis cumulus summus.

_Octavia._ Qu prsagieras gaudia, inveni; ad eam delectationem nullo
opere perveni, qu omnium utique superat rerum pretium, qu mortales
inserit immortalibus.

_Tullia._ Nihil vero, occlusis cubiculi nostri foribus, quominus
jucundo, quem aures jam dudum expetunt, cibo pascar, impedit.

_Octavia._ Intelligo, cognata: vis quam pollicita sum, me narrationem
aggredi.

_Tullia._ Scilicet, quid dulcius mihi queat accidere, quam participem
fieri voluptatum, quibus ingurgitata es? Nam sermone hoc tuo partem
infundes in animum meum, qu nihil e cumulo tuo detrahat.

_Octavia._ Vellem etiam ita et in corpus tuum fundi per me posse
Cupidineos illos fluctus, qui cymbam meam ad veri boni portum per hos
quindecim dies detulere; et ex animo loquor.

_Tullia._ Quam altum, quam crassum infixit in navim tuam malum ad eam
navigationem Caviceus! Quam impar tibi visa est navis tam parva arbori
tam immens!

_Octavia._ Rides sane: convenit belle mihi cum Caviceo. Quod perfregit
mihi vallum, victori ademit victoriam: ecce exhaustis fugit viribus. Cum
jam languidiorem vidit parens mea, id dedit consilii ut ad patruum iret;
prtexit itineri officium, sed, verum ut fatear, cognata, jam fract
vires vera causa fuere, nec me latet. Hc, qu mensis unius erit,
reparabit virium robur, absentia: prudens profecto consilium.

_Tullia._ Quid hoc est? tam tenera, tam delicata, ad primos non periisti
Cavicei concussus? Quid audio? Qu tam cito talem peregeris, jam facta
es athleta. O victricem et laureatam concham!

_Octavia._ Abi, improba manus, qu procaci tactu adulteras novam nuptam.

_Tullia._ Patere, inepta. Quid times hoc in meo lecto, quem libidine et
incendio imples? Ea cereos illos qui lucent extingui nolui mente, ut
omnem pulchritudinis tu florem delibem oculis.

_Octavia._ Sed nunquid amoris nuptialis legi cedere lex debet amiciti?
Si patior ultro qu olim a te pathica sum pati solita, nunquid Caviceo
fecero injuriam?

_Tullia._ Ah! ah! ah! quid amplius objeceris mihi?

_Octavia._ Quid hi sibi cachinni?

_Tullia._ Novum antrum hausit rimulam illam tuam, in qua sedebat
virginitas. Quam immane patet! Quid objicies deinceps mihi?

_Octavia._ Nihil habeo, mea Tullia, quod objecisse tibi, aut velim, aut
debeam.

_Tullia._ Aperi femina.

_Octavia._ Obsequor.

_Tullia._ Quam differt hc mulieris pars a virginis parte! Ecce divisa
cadurda: o hiatum! manum etiam inducere possim.

_Octavia._ Eh! eh! eh! moves me nimis ad libidinem, remitti me sentio,
ni cesses. Vis in manu tua fiam adultera, qu mori malim, quam in vetito
hominis amplexu pollui?

_Tullia._ Postea videbimus. Sed nunc agam quod ago. Quis hominum
complere possit hanc fossam, unum prter Caviceum? Longe laxior es non
solum quam ego, sed imo quam mulieri conveniens sit, ut homini conveniat
non portentoso. Sum ego stricta pr te, qu tandiu homines passa sum,
qu tot sum effusa sub congressibus, e cujus cymba partus invectus est
in vit portum. Timeo, cognata, ne qu hunc in modum discissa es,
omnibus prterea hominibus inutilis facta sis ad Venerem. Quod pumilio
una in navi regia, si naviget solus, id in te fuerit alterius hominis
mentula.

_Octavia._ Nihil mea interest, me modo suis semper voluptatibus habeat
commodam Caviceus, et, ut nudiustertius loquebaris, ejus probe machra
conveniat in vaginam meam. Hoc sibi usuique suo perfodit stadium, non
aliis. Quod mirere, cum me ultimum compressit, tam arcte intro aiebat
sibi vinciri mentulam, ac si manibus premerem, et ita hoc compressu
exsugi, ut pr voluptate se diceret emori.

_Tullia._ Tu vero quid?

_Octavia._ Ego spissis basiis animos dabam, et molli crispantium clunium
motitatione opi eram ad metam eunti.

_Tullia._ Sed quam cupio, instituis a calce narrationem: hanc volo a
capite ordiaris. Scio te hos per dies probe dolatam, si ex felicissimis
alia fuit unquam. Sed nunc omnia minutissima vel momenta, ab hora qua
nupsisti ad hanc usque diem, curioso refer sermone, pupula mea.

_Octavia._ Faciam tibi satis: pruriginosa descriptione per aures in
animum tuum stillabo voluptates, quas in corpus meum depluit Hymenus.

Tuo de lecto nondum surrexeram, et jam consanguinei, cognati et affines
Cavicei mei ad Lares nostros convenerant. Meministi? Ut ingress sumus
paternam domum, venit obviam Caviceus alacri ore, ltisque et micantibus
oculis utrique impegit osculum, et ad me renidens:--Ades, mea aurora,
inquit, ades, mea felicitas. Noluit ad vos irem mater, h dedissent
mihi poenas nates (demissa manu verberabat), castigassem pigritiam.
Scis te mihi esse Solem, non pro Sole; illucescas modo mihi, suum coelo
non invideam Solem. Sub hc salutantium nos turba circumvenit, mox
dotales conscript sunt tabul, et solemnia nuptiarum, ex more, peracta,
et juris formulis, ut loquebantur: nihil ut superesset ad nuptiarum
sacra, nisi victima.

_Tullia._ Victimam appellas virginitatem tuam, sine cujus jucunda et
lta utrique occisione nuptiarum sacra nec sacra sunt.

_Octavia._ His actis Caviceus egoque, domi, solutis concionibus, relicti
sumus. Coepit ipse rogare sua esse vellem; respondeo me equidem maxime
velle, qu jam mea non essem. Fervidissimis basiis labia onerabat,
urgebat, ignescebat, ignem per viscera mea inferebat. In eo tota eram,
jam apud me non eram. Ancilla una atque altera comites dat lateri meo
hrebant, avertebant autem oculos retro ut pudicas decebat. Tunc
Caviceus: Jube exeant h ancill, inquit, anima mea, spes mea; hoc
nuptiarum nostrarum festo die, quid tibi mihique cum illis?--Absit in
eam me impudentiam cadere! repono, quid de me judicares? quid mater,
quid domesticorum familia? Prclusit novis suaviis os dicenti, ac demum
sensi vibrari in me arma virilia. Sed ecce revertitur ad nos eodem
temporis puncto mater: Ut habes uxorem hanc tuam, Cavici? inquit, ut
amas?--Efflictim, ait, et perdite amo; nihil amori meo adjicere ipse
ne quidem Amor possit, quo ardentior fiat. Sed per Deos Deasque omnes
nuptiarum Prsides et Antistites! permitte me, mater, virum esse, et qu
vis ut habeam uxorem tam elegantem, tam pulchram, permitte me virum
esse.--Adde, subjicit mater, et tam teneram. Te cura tangat
teneritudinis ejus, nam quam impar sit pugn qu mox alterum alteri
committet, annos vix quindecim nata, reputa, fili, cum animo tuo.
Dehinc mor impatiens Caviceus:--Mei te misereat, mater, inquit,
absumi me sentio cco incendio, quod sola exstinguere possit uxor mea
uxoria medicina. Da mihi nunc fruendam; si negas, furaris mihi quod meum
est; sis mei mihi boni liberalis. Subrisit illa:--Sed enimvero,
inquit, isti libidinis tu impetus intempestivi sunt, non prstabiles
affectus. Ad noctem differ, quod dilatum gratius fiet. Mora dulcescunt
amoris fructus, ut reliqua meliorum tempestatum dona. Quam intempestiv
sint h preces, mi fili, ipse videris; vellem sane indulgere posse quod
petis: nec hora, nec locus huic rei apta sunt. Non morabor voluptatem
tuam, sed ad noctem usque moderare tibi.--Ah! mater, reponit Caviceus,
miserere generi tui, sane Octavia ipsa non negat vulneri mederi quod
impressit cordi.--Audin, tu? inquit conversa ad me mater, vis mederi
huic morbo? vis ipsa esse medicina?

_Tullia._ Quidni velles? nimirum sapis.

_Octavia._ Offusus est mihi rubore vultus, qui pro sermone fuit;
obmutui.--Taces, nata? inquit, nam et consentis. Secede igitur
tantisper, est quod tua refert maritum tuum monere; ingredere in id
cubiculum interius. Secessi passus duos tresve, et arrectis auribus in
eo tota fui eorum qu dicturi essent, ne quid me fugeret. Tunc mater ad
Caviceum: Nec tempus nec locum nuptiis faciendis apta esse dixi, fili,
haud ipse negaveris: mox enim ex affinibus nostris, qui nobiscum
accubituri sunt ad prandium, advenient; lecti in hoc cubiculo nulli.
Nihilo tamen minus ecce tibi trado Octaviam, sed ea lege ut libidini
semel tu pareat, hoc temporis momento. Proxima nocte frueris ejus
amplexibus ad satietatem. Verum hac hora novi te et operam et oleum
perditurum, cum non sit ubi eam commodo ad Venerem corporis situ loces.
Demum parce tati tu puell, nam dicunt esse te quo membrosiorem et
equo. Taurum paulo post, quantus ille sit, facile feret si sensim sine
sensu assuefieri velis oneri, nec primo conatu disrumpi. Vi minus quam
arte juvabit ramum illum tuum ejus in hortum adigi et inseri. Hc
ridens: dehinc me vocat, et adhinnientem mihi videbar audire
Caviceum.--Tua non es, nata, inquit, mariti es, petiit sibi per
momenta aliquot te tradi. Quam in omnem vitam cessit Hymen, nec ego nec
tu negare possumus. Precibus acquievi, qu tibi pro lege sunt. At volo
semel tantum ejus obsequaris libidini: cum perfeceris, eripe te foras;
si secus feceris, iratam me habebis. Promitto facturam:--Verum,
inquit, verte te in omnes quos voluerit concumbendi modos, ac maxime
cave ne per culpam tuam tubi maritalis imber dispereat tibi. Ita te
adsilienti prbe, ut qua te via petet, tuum in uterum decidat. Vide
faxis, nata. His dictis osculata me ad Caviceum duxit, et una
inclusit.--Hoc proximo in cubiculo, inquit, exspecto, Cavici, dum
iter illud peregeris, ad quod te admittit Octavia in ipsa Octavia.
Secessit misso cachinno, sed momento reversa:--Oblita eram, inquit,
quod maxime factum oportuit... Sed jam me sedere jusserat Caviceus in
sella parieti affixa. Sub pedibus ad hc divaricatis, elatisque
femoribus, sellas supposuerat. Nuda eram ad umbilicum, ipseque arma
virilia eduxerat. Ut vidit mater:--Ingeniosa res est amor, inquit;
quam accommodus hic situs ad Venerem! Fugit retro Caviceus mentula
minitante; respexit mater:--O monstrum! inquit, sed forti esto animo,
nata. Bene erit, si bona uti volueris opera tua. Exscenderam e sella,
meque ad honestatem composueram.--Nolo, inquit mater, ex collisione
vestium tuarum, quid hoc mane de te sit factum, conviv nostri
conjiciant. Resolvit vestem, relictoque mihi in ima corporis mei antica
posticaque parte interiori indusio: Nunc, inquit, sed memor jussi
mei, admitte virum tuum. Iterum impressit osculum mihi, et aperto
itidem mihi sinu:--Quid condis papillas has tuas sororiantes? nunquid
merentur Cavicei oculos et oscula? Et ad Caviceum conversa:--Ecce,
ait, aperta est arena tibi, Cavici; adesto, athleta fortissime. Post
abiit. Ltus festinusque accurrit Caviceus, mihi indusium tollit,
manumque procacem parti me admovet; dehinc sedere jubet, ut sedebam,
utroque ponit sub pede sellam, ita ut cruribus altius sublatis, horti
porta ad speratos impetus obversa pateret tota. Dexteram tamen subtus
nates insinuavit, paulo magis admovit me ad se.--Nunc vero porrigis,
hera mea, inquit, quod me ad veram ducat felicitatis metam. Lva
sustinebat hast pondus; tunc procubuit in me.

_Tullia._ Agedum, quid tu interea?

_Octavia._ Nec negabam, nec ultro dabam. Alterum stupid foret,
petulantis alterum. Applicuit arietem foribus meis; in rimam priorem,
cujus labra diducebat digitis, inseruit mutonis caput. Hic vero hsit,
nec ultra quidquam conatus est:--Octavia mea dulcissima, inquit,
complectere me, dextrum femur tuum subleva, et in lumbos meos
mitte.--Non intelligo quid velis, inquam, quid moliris? te mei pietas
capiat! Sub hc femur ipse meum subdita manu superinjicit in lumbos
suos, situ quo voluerat. Demum adigit in Venereum scopum mentulam, et
principio quidem impellit levi concussione, mox fortiori, ac postremum
eo nisu, ut summum mihi non dubitarem imminere periculum. Rigida ea erat
ac si cornea; igitur, cum minima loci capacitas negaret ingressum, et in
intima viam qureret sibi, et faceret, caligas demisit in pedes, et
nudus, ut nuda eram, cominus verberare coepit vehementer valli mei
crepidinem. Tanta vi ruebat, et cuneo illo diffindebat me, ut lacerari
me exclamarem. Paululum requievit ab opere:--Sile, amabo, corculum,
inquit, ita hc res agitur: obdura immota. Iterum subter clunes manum
misit, promovitque ad se, qu videbar in fugam converti. Nec mora:
crebris concussibus ita me fatigavit, ut fere animo deficerem. Rapido
post impetu hastam impulit, summusque mucro hsit in summo ulcere;
clamorem tollo, quem audivit mater; festina accurrit.--Heus tu,
Cavici, inquit, oblitus es pollicitum esse mihi hanc tuam palstram,
quam indulsi tibi, ludum fore, non pugnam? Cum hc loqueretur, in
sudorem defluxit Venereum Caviceus. Sensi me imbre fervido irrigari; at,
ut primum colliquescebat, eo rapidius agebat se, et humor ille viscidus
favebat conatui, ut qui contum oleo liniat. Me igitur duos tresve
digitos perfodit, eamque seminis copiam plenis laticibus fudit, ut intra
viscera mea penetraret, pubemque mihi postea complueret.

_Tullia._ Tu interea eras

    ...fatui puella cunni?

nihil movebaris, nec similiter resoluta es?

_Octavia._ Fatebor, mea Tullia, tunc primum percepi quid sit Venus. Nec
omnino tamen exploratas habui omnes harum voluptatum dulcedines. Cum jam
deficeret Caviceus, incessit me quasi micturientis pruriens libido; tum
et ipsa retro clunes tollo, et illico sensi magna cum voluptate excerni
ex me nescio quid, quod mirabiliter me ea in parte demulcebat.
Conniventes mihi oculi, crebri anhelitus, vultus mihi ignescere, totum
corpus dilabi. Ah! ah! ah! deficio, Cavici, exclamo, siste fugientem
animam, desiste ab hac re, qu tam jucunde enecat!--Euge, Octavia,
inquit, huic voluptati omnes spiritus adverte, ejice fortiter ex te,
quod titillat tam suaviter sensus. Interea nervum, qui jam elanguebat,
demisso intra crura mea capite, sustulit lva manu, et iterum intrusit
in ostium meum. Hic demum tactus novos in his locis ignes excitavit.
Copiosa ex me titillantis fluit liquoris pluvia, ut mictus potius
videretur quam ejectio seminis e locis. Hoc si temporis momento parata
fuissent ad pugnam Cavicei arma, per Venerem! gaudio et voluptate ebria
irritassem ultro in me ipsa ego. Tam cito curriculum illud a Caviceo
piguit esse confectum in stadii mei ora, nec in ipso stadio.

_Tullia._ Ita belle, ita ad vivum rem depingis, ut me, etiam si sim
silicernium, movere possis. Osculare me. Vis Lampridium? Sed non vis.
Rapis me in furorem; quid velim, quid nolim, nescio.

_Octavia._ Quid tibi enim mihique cum Lampridio? Quid vis me velle? quid
nolle vis?

_Tullia._ Insanio, perdix mea, turturilla mea... Eh! eh! mihi tuam manum
commoda.

_Octavia._ Do propriam, non commodo. Quid postea?

_Tullia._ Mea mitte intra femina; expansa vola Veneris aggerem occupa,
prehende belli intestini sedem, immitte digitum; mihi vero sis pro
marito. Insili in me, subige, subagita. Pulchre omnia!

_Octavia._ Etenim si tibi essem quod Caviceus mihi! Sed quid umbra ad
corpus? Ut admoves pubem pubi! ut committis cunnum cunno! ut hret
pectus pectori!

_Tullia._ Diffluo, diffluo... O Lampridi!.. Octavia!... Ah! ah!

_Octavia._ O te libidinosam! Tibi rivus manat e lumbis, e quo vix
puellulus Amor enatare possit.

_Tullia._ Permitte tantisper requiescere ab hac rabie, nam Veneris
profluvium rabies est. Sedata tandem hc est mihi tempestas, reddita
membris malacia. Redi ad Caviceum, quem in pugnatione arcis tu
reliquisti sudore fluentem.

_Octavia._ Pergam dicere. Verum de Lampridio quid cogitabas? Quid
dicebas, stu furens impotenti? Cur potius non invocabas ad opem
operisque partem Calliam tuum, quem amas, qui te deperit?

_Tullia._ Scies: communicabo tecum secretissimas meas cogitationes,
lusus, delicias, gaudia. In partem bonorum vocabo te, omnia inter nos
dividentur. Memineris somnii, quo qualis vit tu cursus in conjugio
futurus sit, prsagire debuisti.

_Octavia._ Dividere et dividi, tu me docuisti verbum esse in rebus
Venereis salacissimi sensus: et vis inter nos omnia dividi? avertat omen
Venus!

_Tullia._ Te insulsam! divideris mecum, ego tecum, divisorem habebimus
probum; omnia sic inter nos bona, quasi judicio Veneris Erciscund,
nostra dividentur. O lusus, o risus, o illecebrosas procacitates! Sed
quid obtrectas, nugatrix? Sequere narrationis tu filum.

_Octavia._ Gerr, gerr! Scilicet, seria petis, o foeminam gravem et
probam? Revocas me ad sermonem, hac tua philosophia, moribus hisce tuis
dignum.

_Tullia._ Hoc tuum est delicium. Sed agedum, fac quod facturam te dicis,
nec facis.

_Octavia._ Etsi lapsus in paralysim Cavicei nervus peteret summisso
capite inducias, minabatur tamen mole et pondere terribilis. Spumas ore
agebat, et suo meoque tactus et madidus rore, identidem meam concham
osculabatur. Perfecisse me cognovi, placatis meas libidinis fluctibus.
Igitur liberior et audacior facta: Quid ulterius petis, inquam, a me,
o Domine? obsequuta sum, et me fatigat patienti me imago. Nihil
superest quod prterea optes: sine abeam. Amplexabatur altero me
brachio, altera vero manu vulvam spurcitiis ejus meisque turpem
tractabat, identidem offerebat arrepto fascino, non amplius arrecto. Sed
ab ejus me tandem expedivi amplexibus, et dum fugienti repugno, sellam
pede offendi, qu in pavimentum dejecta, non mediocrem edidit strepitum.

_Tullia._ Tunc supervenit mater tua, hoc velut classico finiti prlii
admonita, et ad lauream tuam vocata.

_Octavia._ Dicis. Non queretur mater nos collusisse sicca Venere,
dicebat Caviceus.--Scio, reponit mater, te nobilem esse palstritam:
sed vereor, ut prdixi, ne sicut operam ita et oleum perdideris. Num
bon fidei homo es? Virginem reddis quam virginem commodavi? Ingressam
vero esse non perceperam, nec item Caviceus, cui nuda adhuc propendebat
ante oculos meos mentula.

_Tullia._ Haud fugit ad aspectum mater, nam

    Recta veniunt, videntque magnam
    Matron quoque mentulam libenter.

_Octavia._ Puto equidem, his de nostris rebus subodorata est muliebris
curiositatis conjectura, aut etiam ipsa vidit oculis minutissima quque.

_Tullia._ Vel qu sanctiores et castiores, curios sumus omnes harum
ineptiarum. Mater mea prima nuptiarum mearum tate, eaque aurea (sic
diem voco qui nocti beat illi successit), nihil dulcius antiquiusve
habuit, quam ut sibi qucunque passa essem, enarrarem; et, injectis ad
collum ulnis, dum dicerem, oscula figebat ori meo, qu vix Lampridii
vincant suavia.

_Octavia._ Eandem de mea audies dementiam. Effugit in alterum Caviceus
cubiculum (ad Caviceum redeo), sublato manu una subligaculo, quod ad
pedes defluxerat; post januam occlusit mater:--At tu, inquit, ut
lusisti, nata, ut maritum experta es? Amplexu arctissimo fovebat hc
locuta, osculis premebat.--Absit a te pudor omnis, nata, puta tibi
dicta qu mihi dixeris, in matre sociam habes ad hc Hymeni sacra.
Loquere.

_Tullia._ Dicenti ardebant oculi, ven turgebant, hiscebat concha, per
Venerem meam! Diffluebat ultro remissa. Nec miror: nam id tatis nonum
atque vigesimum annum vix attigit. Anno nupsit decimo tertio; in has te
vit auras, felici partu, mea Octavia, edidit ineunte decimo quarto. O
quali incensa stuabat pruritu!

_Octavia._ Principio nihil respondebam; post, cum coepit inquirere
curiosius:--Quid quris, mater? repono; obsecuta sum tibi et Caviceo:
tibi, nam debebam; Caviceo, nam jussisti.--At ne suspicetur quis has
vestras nequitias, emittam, inquit, Caviceum ex domo.--Jube vero in
inferius conclave descendere, non excedere domo, inquam; id multo erit
honestius, quam si exegeris e tectis ut extraneum, qui tuus quia tua
sum, et quia meus est. Illico ad eum abiit.--Sede interim, ait, dum
redeo. Demisso ad inferius conclave Caviceo, regreditur; tunc:--Libere
loquere, nata, puella es, tate non infans, et jam ingenio matrem
familias prstare debes. Mulier ego et tu sumus; hoc in quod vocata es
uxoris munus, bon mentis fons est equidem nobis certissimus; officii
nuptialis provincia qudam velut regio est judicii et mentis, in qua
turpe est deficere nos judicio et mente, cujuscunque tatis simus. Ut
bona gaudia mariti in corpora nostra, sic bonam mentem in animos eodem
tubo, egregii artifices, infundunt.

_Tullia._ Quis dubitet? et ipsa satis es amplo documento, qu ante hos
dies etiam fandi rudis, hodie tam apte, ingeniose et comiter omnia et
agis et loqueris.

_Octavia._ Vix apud nos velut in una sede moratur virginitas et bona
mens, du pretiosissim vit res. Qui aperit nobis vulvam, aperit et
delitescentem mentem, virilis contus. Forte in hoc, dum nascimur, loco
detrusam, mox impulsibus concussibusve suis ex hac infima sede ad
superiora agunt.

_Tullia._ Belle dictum, ah! ah! ah! si qu tibi excussit virginitatem
mentula, mentem incussit. Ideo huic nervo affictum mentul nomen, quod
impressa sit illi facultas a Natura, creand in nobis bon mentis.

_Octavia._ Igitur audacior adhortatione matris facta:--Non alia sum,
inquam, mater, ac eram ante horam, nisi quod conspurcavit misere
Caviceus.--Rapidum Cavicei telum vulnus tuum (vulvam ostendebat) non
hausit?--Subire non potuit, mater, pr crassitudine, inquam, nec ferre
ego crudos impetus; igitur erupi in clamorem, discerpi me, cum dire
peteret, sentiebam.--Nec tamen intro vallum tuum pervasit, aggeremque
perrupit? subjicit.--Non potuit, inquam, nam cito in humorem furor
ille impotens resolutus est.--Age, ostende, inquit, indusium
tuum.--Ecce, mater, aio. Ut vidit abundanti imbre conspersum,
exclamat:--O filia! quid video, quam divitem et inexhaustum libidinis
fontem habet Caviceus! O te ltam et fortunatam, si hc seminis copia
uterum tuum intimum irrigasset! Hres fingi ex eo nobis potuit robustior
Hercule. Nunc, inquit, nuda corpus, nam id volo a tam pulchro corpore
abjici tam spurcum indusium. Quid plura? Sumpto alio vestem indui,
eaque arte et diligentia capillos et vestimenta mater emendavit, ut
nihil prterea addi ad cultum ac honestatem posset.

_Tullia._ Num indusium condidit quod deposueras? Num lustravit oculis?

_Octavia._ Superstitiosa curiositate expandit. Ego vero erubescebam ad
rem.--Inundationem passa es, filia, dicebat, non levem alluvionem:
sed apparent null virginitatis ls lacrym, quid clamabas? Dum
conciditur virginitas, sanguine ex ejus cde stillant gutt, qu
pereunti pro lacrymis sunt. Intelligo, pulsata tantum fuit, non
vulnerata. Hac nocte se res meliori successu habebit. Sed ad id
muliebris patienti stipendium, quod coepisti mereri, probe te video
comparatam. Demum indusium armario condidit.

_Tullia._ De convivio, cui et assedi, nihil habes dicere quod nesciam.
Felicis noctis illius, qu subsecuta est, expone lusus et procacitates.

_Octavia._ Mei, Ecastor! conveniendi ad noctem usque Caviceo facultas
nulla fuit, ita consanguine affinesque e virginum numero adhserunt
mihi, lateri affix. Raptim semel suavium tulit inquiet, Dii boni! quam
suave! Nobis alia omnis prclusa erat ad plenam voluptatem spes et via.

_Tullia._ Licere amantibus die quod cupiunt, nocturn vetant amoris
religiones. Sua sunt nocti dona, qu solem videre non juvat.

_Octavia._ Moriente die vivere coepimus; mox solutis hominum
foeminarumque importunis concionibus, relicti soli alter in alterius
cupiditate emoriebamur. Tu ac Pomponia aderas; tandem utrumque manibus
prehensum duxit mater in genialem thalamum: Hac satis hactenus die
laboris tulistis et inquietudinis, inquit, reficite animos quiete et
corpora somno.

_Tullia._

    Ite, agite, o juvenes, pariter sudate medullis
    Omnibus inter vos: non murmura vestra columb,
    Brachia non heder, nec vincant oscula conch!
    Ludite, sed vigiles nolite extinguere lychnos:
    Omnia nocte vident, nil cras meminere lucern.

_Octavia._ Me paulo ante accerserat in cubiculum mater, in quo delibata
et imminuta virginitas mea. Hic, reclusa aurea pyxide, odor suavissimus
nares nostras afflavit, aeraque implevit. Revolve, nata, inquit, ad
umbilicum vestem, indusiumque. Obtempero. Nudam videns subrisit: Es
vere pulchra, nata, subjicit, et Caviceo digna. Sed hoc suaveolenti
unguine facies, ut opera sua minori tuoque labore fere nullo maxime
commisceatur tecum. Tuam inunge tibi partem, nullo meliori pacto poteris
tuis defungi partibus. Immitto in pyxidem duos digitos et multo
fluentes unguine ad vulv refero monticulum.--Nec vero, ait, sic
facto opus fuit: intro est mittendum, non ad pubem, circum circa, ut
facis, effundendum. Mox ipsa extimam intimamque inunxit rimam, digitis
quam altissime potuit insertis.--Te multo junior eram, cum nupsi,
inquit, quam nunc es; si hoc me medicamento Veneri aptiorem non
reddidisset matertera, quam per tatem eram, patrem sane tuum vix passa
essem, quem tamen absque summo dolore tuli. Rem mirabilem! cognata,
illico insana prurigo vulvam incendit; et tam ardens me invasit Veneris
libido, ut vix temperarim mihi quin maritum ultro adirem, ipsa
concubitum peterem.

_Tullia._ Frequentior est hic usus sub hoc coelo, cum teneriores fruend
dantur suis viris virgines.

_Octavia._ Quid plura? Tu me in lecto collocasti, et, ut loquuta es,
ultimum morienti virginitati vale dixisti. Cum se vidit solum Caviceus,
diligenter occlusit cubiculi fores, meas aperturus; omnesque, ne quis
abditus lateret, lustravit angulos.

_Tullia._ Hic ludus testes odit, qui tamen sine testibus non agitur:

    Magnis testibus ista res agetur...

_Octavia._ Et vere acta est. Audierat Caviceus, cum diceret mater num
mihi vehementer timerem, respondisse hunc marito meo injuriosum fore
timorem, et cum subjiceret, si vellem, rogaturam Caviceum me humanius
haberet, etiam reposuisse omnem mihi dolorem voluptati futurum, e quo
illi voluptas nasceretur. Procurrit ad me, et injectis collo brachiis,
pronus: Quales, inquit, agam tibi gratias, hera mea, pro tanto
munere? vis absque conditione tradi mihi, nec frustra erit tibi hc
confidentia; nihil ultra acturum me recipio, cui non consenseris. Sed,
ut te novi, consenties felicitati me.--Sane, inquam, nam qui viribus
tuis amorique meo possim pugnare? Vestimenta jam deposuerat servorum
ope, solaque femoralia linea supererant. Sine mora depositis, abjectoque
etiam indusio, nudus prosilit in lectum. Arctissimo me ligat complexu
nudam, et spississimis basiis prludit proximo certamini. Mammas,
uterum, crura, clunes, libidinosis prostituit manibus; omnia pererrat
membra fervidus, et miratur.

_Tullia._ Sed utilissimam nuptiis partem prterierat?

_Octavia._ Ultimum aggressus est eam. Ad suavem quem exspirabat odorem:
Non hc tua ltissima specus exhalat mephitim, inquit, nec mirum, qu
tot bona continet bene olere. Rosea tota es et myrtea. Sed scio,
inquit, mollire viam mihi in hoc gaudii tui meique campo, in animo
habuit mater, et ego artem arte juvabo. Hoc tuam modo diffisurus sum
conto partem (mentulam ostendebat, rectam, crassam, longam): ut
facilius se penetret in venam hanc, cum impulero, etiam unguento mulcebo
quod paravi. Unxit, et intentans delibutam: Nunc, domina, inquit,
compone te ad Cupidineos hos insultus.

_Tullia._ Ferant opem Virginensis Dea, Subigus Deus, Dea Prema, Deaque
Pertunda, amica novis nuptiis numina!

_Octavia._ Unus pro omnibus fuit Caviceus.

_Tullia._ Hi ad genialem lectum Hymeni conveniebant jussu indigetes.
Cum Paranymphi discessissent, novam nuptam ope sua ad fortem et invictam
patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito solventi zonam nupt
Herculeo obstrictam nodo; Subigus, cum soluta zona in apertum corporis
campum pugnaturus conscenderet; Prema, cum uxorem comprimeret, faciebat
ea ne se subduceret; et Pertunda ut se pertundi et pilo transfigi
pateretur, nec, cum diffindi sentiret sibi tenerum corpus, pilum
excuteret.

_Octavia._ Conatus facile omnes meos elusisset robustus, vegetus, quem
quartus supra vigesimum annus ad hanc pugnam faciebat novum Herculem.
Ipse me quo situ voluit, ad eam rem componit; non reluctantem manu
resupinam altera statuit, altera aperuit femina. Post se invergit in me,
et intra divaricata crura pronum conjicit. Novum hoc me terruit pondus:
Animo, ait, firma sis, et immota corpore, hera mea.--Non commovebor,
inquam, sed amabo... Sermonem interrupit cruda svitia, nam eodem
temporis momento, adactam summa vi mentulam in vulvam impulerat. Hc
dehiscens sponte summum voraverat caput; toto post suo pondere irruit,
et obsistentem loci compagem coepit solvere.

_Tullia._ Scilicet:

    Irritat virtutem animi, confringere ut arcta
    Natur primus portarum claustra potessit.

_Octavia._ Discerpebatur misere infelix vulva; manum meam, interprete
dolore, in auxilium rogabat mitti; missaque est ab impatientia mea.
Amplius tenere vocem non potui, infixamque visceribus hastam e vulnere
conata sum trahere. At osculatus me Caviceus:--Flecti me non sinam,
anima mea, inquit; averte manum illam tuam turbatricem: minimum tibi
mihique laboris ad perfectum opus superest. Interim sustinebam impetum,
manuque injecta, ne ultra proriperet se mentula, impediebam; sed illico:
Hei! hei! corculum! ait, preme mihi hunc nervum quem tenes, liga
arctis digitorum vinculis. Comprimo vehementer, et eodem temporis
momento depluit ros fervidus in hortum meum, nam media omnino mentul
pars me implebat. Nec propterea subagitabat me, ut antea: ab omni se
motu abstinebat, et semen profudit ita in campum meum, ut ne gutta
quidem, aut stilla, ex vi regi recta regione errarit. Sub hoc
elanguere in manu et in vulva salax cauda coepit. Madida, spumosa,
veternosa versa est in fugam.

_Tullia._ Lucebant tunc cerei in cubiculo vestro?

_Octavia._ Ac si dies nobis luceret, ita liquido omnia patebant.
Perfeci, Dea mea, inquit Caviceus; quo vero voluptatis me beasti
cumulo! nunc autem tantisper quiescamus ambo, alter in alterius
amplexu.

_Tullia._ Tibi autem, cognata, voluptatis nullus fuerat sensus?

_Octavia._ Audi rem ineptam: ubi exscendit Caviceus, me cepit furios
libidinis stus, ego eum amplecti, osculis petere, suspiriis excitare;
ille mihi et suavia dare, et labia ima vellicare, et digitis in pube et
in cadurdis ludere. Subito emitti sentio ex venis meis deliciosum
profluvium, ac cum eo humore, quo me proluerat, e claustris uteri magno
se impetu projecit.

_Tullia._ Sic flumina qudam ex fonte suo, et originis capite, ingenti
ferri dicuntur rapiditate.

_Octavia._ Excepit vero hos rivos lva vola Caviceus; qui ad rem hanc
inopinam:--Ego te citius, anima mea, ad libidinis perveneram metas.
Ego velut siderata obmutescere pr pudore, sed manum dimoverat ex eo
loco quem hc Veneris spuma inquinabat.--Non opinabar te id tatis,
inquit, esse Veneri tam aptam. Ali in primis congressibus puell ne
minima quidem tanguntur oblectationis gutta, tu pleno alveo in voluptate
natas. Bene est, mea voluptas, bene est. Cum hc diceret, eo refert
iterum lvam:--Pap! inquit, profluvium Veneris id non est, sed
diluvium; qu tibi vasa in utero latent, qu tam copiosum potuerint
imbrem continere? Ego ad hc:--Tuus est hic humor, non meus.
Effunditur quem intro profudisti: qui egressum negare potui e vasculo
meo tam horribiliter diffisso?--Quidquid vero id sit, anima mea,
inquit, gaudeo vehementer te his gaudiis esse ad satietatem impletam,
loquere libere.--Ita est, inquam; quod intulisti dum pulsas, id omne
malum egregie gaudiis compensasti. Jam hodie mane umbra me qudam
attigerat incredibilis voluptatis, sed nihil matutina illa Venus ad
nocturnam hanc. Interea hunc viscum detersi e corpore, ut potui, ad
superinjectum linteum, nam sudarium mater oblita erat pulvino
subdere.--Nunc vero, inquit Caviceus, alacri esto animo. Volo te in
omnes transire voluptatis me gustus, et quidquid libidini placuerit
me, etiam tibi placere. Petulantis aio esse mulieris sub viro
subagitanti subare, et commoveri.--Nolo te, inquit, motitare clunes,
et mutuis motibus meis respondere; imo nolo te crura tollere nec ambo
simul, nec alterum alterumve, cum super te conscendero. Sed hc sunt qu
volo: primum divarices et aperias, quam aptissime poteris, femina.
Vulvam ostentes mentul figendam, et eo corporis situ non mutato ad
finem usque libidinem perduci meam patiaris. Sunt et alia de quibus alia
te nocte faciam certiorem.

_Tullia._ Suus cuique maritus mulieri est legislator: cuique marito sui
sunt mores, et cupidines, eoque mulier prstabiliori utitur fato, quo
mariti mores diligentiori studio in suos transfuderit. Proba demum ea
est mulier, qu libidinem suam in mariti libidine qusierit.

_Octavia._ Intumescit mihi nervus, inquit, osculumque dedit in latus
recumbenti, papillas molli tactu pressit, concham adhuc roscidam
tractavit, mox lvam manum meam mentul admovit. Rogavit caperem; cepi.
Dein me jubet componi ad congressum; obsequor. Conscendit subito, et
mentulam applicat ostio: nulla mora, subiit gurgustiolum id meum rigidus
hospes; sed, hausta media parte, ad quinque pollices altos
hsit.--Nunc, inquit, volo, hera mea, numeres omnes concussiones
meas. Vide ne pecces in numero.--Cavebo, inquam, et morem geram. Tunc
altius impressit mentulam: dum vero concussionum numerum duco, et in ea
re figo cogitationem, impetu fregit ostium, et in adyta Veneris irrupit,
ad coleos usque, fulminea mentula. Me acerrimus dolor coegit ad
ejulationem, injunctique muneris in hac perturbatione tulit
oblivionem.--Me necas, Cavici, me necas! exclamo; parce miser.--Jam
tibi res acta est, inquit, ecce me totum, quam longus, quam crassus
sum, voluptas mea, vorasti.--Absiste paululum, inquam, recede, educe
gladii cruenti partem.--Imo altius abdam si possum, reponit, et dicto
citius iterum furiose irruit, et ita pubem pubi conjunxit, ut se in me
penetrare velle totum videretur. Tollo tunc vocem:--Non sentis,
dicebam, pulsas uteri mei imum fundum? Jam necas, abscede; totum
gladium hunc tuum noli immergere in corpus meum! Recessit ut rogabam,
et cum mediam traxisset machram ex vulnere:--Quid? dulcis uxor?
infit, anchora tetigi abyssi fundum? Mox sensim sine sensu coepit
denuo immittere.--Adverte, inquit, cum primum intro pulsari te
senties, libere vocem mitte, abscedam illico. Nam equidem libido est
frui bonis tuis, sed hc me non tenet dementia ut cupiditatem meam velim
in svitiam mutari. Inducit ad hc altius mentulam, et cum
urgeret:--Siste, inquam; carum sed dirum vulnus infixo mucrone
infligis. Retraxit iterum: Fugit, adjicio, cum telo tuo ex hoc
vulnere dolor omnis; profundius, amabo, ne impellas. Pubi autem me et
vulv quatuor omnino pollices latos superexstabat virile pilum.--Novi
nunc quantam mentul me partem impune possis excipere. Modo tres
pollices superemineat, nullus tibi nocere poterit impetus meus.
Accommoda igitur mihi manum, et ut ipsa tibi mihique sit qudam cunni
tui accessio. Nam, et nescis, totum venust, ut tu es, puell, corpus
cunnus unus est. Facio, ut fieri cupiebat: insinuo in eam partem manum;
et stricto digitorum complexu arreptam mentulam comprimo. Novas sane
concussiones integrat, ac post decimam resolutus est, meque levi movit
titillatione dum seminis rivos meam effundit in paludem. Nihil prterea;
nam ejeci nihil.

_Tullia._ Ingenua sane et festiva pascis aures meas narratione. Quot
vero in hac secunda coitione numerasti concussus, quot tulisti?

_Octavia._ Viginti sane antequam turbaretur numeri ratio; post vero, ut
audis, decem. Sed dum exclamo, dum excrucior, dum interfici me queror,
alii etiam plures, multo vehementiores, dati fuerunt. Ipsa de eorum
numero judica.

_Tullia._ Agedum. Ut reliqua nocte lusisti?

_Octavia._ Toto projectus pectore pectori meo hrebat et incumbebat.
Gaudebat adhuc exsugi sibi mentulam; alligatus adhuc brachiorum niveis,
ut loqui solet, vinculis, me basiis atterebat, cum proximum cubili
nostro ostiolum aperiri audimus, et eodem momento ad spondam lecti
apparuit mater. Nam tu abieras, cognata.--Hem! puto vos, inquit, in
medio amplexu exspirasse. Mittit se ad latus meum Caviceus, et offusa
ego pudore:--Ignosce, mater, inquam. Hei mihi! quam crudeli et
inquieto me homini dedisti!--Macte animo, nata, inquit, pensi
officiique tui est quodcunque passa fueris. His tibi molestiis creantur
dulcia nuptiarum. Tunc, conversa ad Caviceum:--Virginem an uxorem
perfectam habes tecum, fili?--Me generum habes, reponit, et ego
uxorem; et osculum mihi dedit.--Bene est, inquit mater, et similiter
Caviceo osculum tulit.--Nunc meum agnosco, inquit, qui in mea virgine
viriliter lusit. Mox utrique obtulit potionem qua reficeremus vires,
nec multo post abiit, exstinctis qui ad interiorem lecti spondam
lucebant cereis. Postquam abiit, alligavit me novis amplexibus Caviceus,
et aliquot post sermones, quibus me voluit rerum, quas a me aut evitari,
aut servari cuperet, fieri certiorem, in longum dilapsi uterque somnum
sumus. In primis dixit mirum in modum odio habere foeminei corporis in
Veneris palstris jactationes. Adjecit et alia, qu non sunt hujus,
puto, narrationis. Illucebat jam dies cum, suscitata a somno, coepi
dormientis Cavicei corpus curiosis lustrare oculis. Fateor, cognata,
nihil exactius, nihil inter homines pulchrius finxit Natura rerum
parens. Jacebat supinus, pectus candidum, plenum, brachia longa,
rotunda; venter modice assurgens, femora crassa, robusta; tibi nec
nimium graciles, rursus nec nimium magn; cutis alba, nitida, sine
rugis, sine mendis. Statuam marmoream dixisses.

_Tullia._ Fugit diligentem illam tuam curiositatem medius Cavicei
nervus?

_Octavia._ Etiam in quiete timendus, et media in pace minax; quamvis
attonito similis. Dum contemplor, credidi novos in eum spiritus ex
oculis meis transiisse et immissos esse. Quasi a domina sua se videri
sentiret, commoveri coepit, et caput attollere; somnum Caviceo abrupit.
Finxi ego altum soporem, et conversus ad me Caviceus:--Dormis, domina?
inquit.--Cur tu vero, refero, solvis mihi tam placidam
quietem?--Putabam, reponit, cum diem vidi, jam vigilem esse, qu sol
meus es. Osculum dat, papillas tractat, uterum, et potiorem uteri
partem, amatam concham prehendit. Conscendit, fissur me rigidum
admovet contum.--Memor ero promissi, ait, ne trepides. Si altius
impulero quam ferre poteris, mone. Tunc in sulcum impressit mentulam,
ad id vi intervallum quod doloris voluptatisque noverat esse mihi
confinium. In hoc ultimo hujus noctis labore me diu permoluit, ac
innumeris inflammata concussibus ad libidinem, urentique correpta
pruritu, non potui continere me quin nates aliquantulum attollerem. Tunc
quanto potuit impetu machram immersit ad usque capulum, nec, ut antea,
dolebat; tamen gemitum misi, et, adveniente libidinis oestro, largo
proluit plagam, quam intulerat, balsamo. Ex me majorem hactenus se
fassus est non cepisse voluptatem. Sic ea nox transacta fuit nobis. Et
post brevem collocutionem invasit gratissimus somnus, qui nos ad altam
diem tenuit. Quid ctera referam, qu scis, qu novisti, et quorum etiam
magna pars fuisti?

_Tullia._ At vero ignavum habes cursorem, qui una nocte solida ad
tertium tantum pervenerit milliare. Sed molles fluxique omnes sunt
plerique quibus appendit inguinum pondus Natura ultra communem hominum
modum. Etenim sunt nupti sexui nostro prstantissimum bonum: nam est
infesta omnis et ignominiosa Venus quam Hymeni lex non honestat. At
citra Venerem beata vita nulla est. Sed felicitatis nostr nobis sumus
artifices omnes nupt.

_Octavia._ Miror, cum res sit tam dulcis Venus, non calere eo semper
igne homines. Nam ad carpendos vit hos fructus promptiores multo sumus.

_Tullia._ Scilicet ex tua salacitate Caviceique frigiditate prjudicium
capis. Amas in tuo nido pippire passerem Catulli. Ex materno sanguine
fictam, nihil mirum maternis incendi caloribus.

_Octavia._ Quod matris famam oneret nihil audivi.

_Tullia._ Aliquot annis tate provectior, suis ita infecerat nequitiis
Lucretiam, Victoriam, et me, ut nobis nihil esset libidinosius. Novem
aut decem annos nat eramus omnes. Sempronia vero mater tua jam
duodecimum attigerat. Victori, quam deperibat id tatul, puerum esse
se fingebat, me vero alterum; interdum Lucretiam Victoriamque
appellabat, ac si amans domin loqueretur amatoriis verbis, sollicitabat
ad amorem. Se uri querebatur, stum suum osculis amplexibusque
temperaremus, rogabat. Nos vero, quas nullus tangebat Cupidinis sensus,
ridebamus, sed osculabamur, sed amplectebamur. Mox manum sub vestem
mittebat, liberrimo tactu delibabat pudicitiam. Interdum humi jacere
volebat resupinas, revolvebat vestes, et indusio nuda corpora
prostituebat oculis suis. Divaricari crura jubebat. Ipsa se similiter
nudabat; post insiliebat in nos, quasi vir esset subigebat. Tali matre
ortam decet Veneri esse simillimam. Eh! eh! eh! Memini, audi.

_Octavia._ Credam qu narras, si docueris qua tandem sit ratione factum,
ut qu ad libidinem sit adeo proclivis, se tamen ab omni turpitudine
servarit purissimam.

_Tullia._ Faciam. Sed audi puerilis amenti licentiam. Tres quatuorve
menses antequam nuberet patri tuo, contigit nos agere secum pomeridianis
horis. Pater materque aberant, et e familiarium numero nutrix relicta
ejus erat custodi: sed in alia domus parte operam dabat domesticis
rebus. Semproni erat a pedibus delicatus, ltus Dionus, annorum puer
plus minusve quatuordecim. Admisit puerum in puerilis lusus societatem,
et post concursationes, saltationes, et omnis generis nequitias, coepit
sibilis et dicteriis Jocondum petere. Id puero nomen. O puellam!
dicebat, nos autem pueri sumus, tu pupula. Videte, sodales, ut modeste
se habet. Moriar; hominem non esse, sed virginem puto. Virginem operit
virilis vestis. Sexum sane vestemque dehonestat. Ille, ut pueri solent,
primum pudore suffundi, postea se fuga proripere. In fugitivum omnes
involavimus. At cum retraxissemus in interiorem lecti spondam:--Nunc
videamus quis quve sit, inquit Sempronia. Manum prima intra ejus
femoralia infert.

_Octavia._ Nec reluctabatur Jocondus? Ah! ah! ah!

_Tullia._ --Apage, dicebat, sane virgo non sum, et mox sciam utrum
virgines sitis. Libidinos occurrit manui nervus, quem extraxit e
carcere. Ut sensit intra manum succrescere:--Hem, quid hoc est; inquit
ad me conversa; tange etiam tu, Tullia. Ego, ac Victoria, manus
admovimus harum nequitiarum rudes. Sensimus tactu hoc nostro magis
magisque turgescere; repetit quoque tactus Sempronia.--Cum primum,
ait, tractavi hanc rem, carneam inveni, nunc eburnea facta est. Dic,
Joconde, scis tu supellectilis usum?--Nunquam expertus sum, inquit,
juventutem meam. Sed scio tamen.--Doce igitur, reponit
Victoria.--Docebo sane omnes vos, inquit, sed alteram post alteram,
et in eo loco (ostendebat secretam lecti spondam). Volo autem
Semproniam primam edoceri. Igitur manu Semproniam capit, et in eam
ducit voluptatis regionem. Asiaticis stratum erat tapetibus pavimentum:
pulvinos binos in humum projicit:--Nunc sede, domina, inquit, et
momento post docebo usum tui hujusque membri (mentulam ostendebat), et
nihil usquam hoc esse usu dulcius fateberis. Illa se ultro mittit in
eum pulvinum; dehinc femoralia solvit Jocondus, et apertis coleis genua
flexit inter Semproni femora.

_Octavia._ Videbas tu?

_Tullia._ Videbam, ut tu me:--Volo tibi, domina, dicebat, pilum id
figere in uterum. Hc dicens, altera manu evertit in alterum pulvinum,
quem accommodaverat sustinendo capiti, altera Semproni vestem et
indusium, quam altissime potuit, replicat ad zonam. Mox effudit se in
eam, et primo alterove insultu in ejus fissuram pilum impulit. Tremere
visa mihi est Sempronia.--Eh! eh! inquit, dolet, Joconde, sed jucunde
dolet.--Vis abscedam? respondet.--Nolo vero, reponit illa. Coepit
Jocondus agitare, et illa singulos ad concussus repetebat:--Eh! eh!
donec uterque titillatione nova est velut emotus mente.--Ah! ah!
exclamat Jocondus, amplectere me, domina, micturio.--Et itidem ego,
reponit Sempronia, eh! eh! impelle, impelle vehementer; deficio.
Frequentiores integrant concussiones, mutuo insultuum subsultuumve
motu.--Quam apte, dicebat Jocondus, sublevas nates! quam ingeniose
motitas!--Te vero, dicebat illa, sentio vere intro meiere. O rem! o
rem!.. Defecit in hc verba et paulo post adjecit: delectabilem! Sic
utrique id opus peractum est. Cum exsurrexisset Sempronia, venit in meos
amplexus:--O mirabilem lusum! inquit, abeant deinceps pueriles nostr
inepti! unus Jocondus doctus est ludere dulcem et egregium ludum.
Osculum dedit dicenti Jocondus, dedit et mihi Victorique, ab ejus ludis
similes delicias sperantibus.--Sed me sentio, quasi si in me multo
imbre deplueris, sub indusio meo madidam, inquit Sempronia. Ad hc ejus
sub vestem manum misit Jocondus.--Cave, domina, inquit, ne indusium
tibi tuum inficiatur hoc humore, et abstersit ipse diligenter. Etenim,
si nutrix materve tua animadverterent hoc Veneris tuo in indusio
effluvium, conjicerent te vitiatam fuisse.--Nec a vero aberraret
conjectura, inquit Sempronia.--Hem! quid audio? Quid fecistis vos?
qurebat Victoria. Nihil omnino vidi nec que fui curiosa ac tu,
Tullia.--Quod solent parentes vestri facere; quod facient mariti in
quorum venietis amplexus, ait Jocondus; quod faciam mox, mox ego tibi,
id fecimus. Nam eam volo qu vestram junior est, dum mihi integr ad
irrumpendam Veneris arcem sufficiunt vires. Minor in tatis provectioris
puella difficultas, nec tam improbus labor.

_Octavia._ Jam apud me non sum, in stuporem me conjicis, quem fando non
explicem. O mater! o quam te memorem, mater!

_Tullia._ --tate mihi, Joconde, cedit Victoria et habitudine
corporis, respondeo; verum ingenio me longe et pulchritudine
superat.--Amb, inquit, lepid estis et forma insignes, refert
Jocondus, utrique bona mea commodabo. At vero neutri mamm intumuere:
Semproni tamen jam niveum pectus ornant, non implent. In Victori
sinum manum intulerat, mox in meum, et paulum excrescentia invenerat
mammarum vestigia, non mammarum orbes.--Sane si in ea corporis summa
regione eos non invenis globos, in media tamen invenies lacteam viam qu
te ducat ad coelum, inquit Sempronia, faceta et salsa puella. Ad eam
conversus Jocondus:--Osculer, inquit, domina, pretiosas illas tuas
papillas, qu me donarunt immortalitate. Basiis oneratas innumeris
ostendit mihi Victorique sororiantes, duras, candidas; mox eam projecit
in lectum resupinam tractavitque uterum et Veneris fanum. Voluit et nos
ips lustraremus oculis, digitisque; dehinc me deturbavit in pulvinum,
et nudati corporis aspectu se ad satietatem implevit.--Accede vero,
Victoria, inquit, permitte me bonis tuis frui. Negantem adduxit
Sempronia. Mittit sub indusium manum, pudenda prehendit, labia diducit,
digitum inserit. Lanugine nondum obnuptus mihi erat hic locus.--En,
inquit Sempronia, respice liberius Tulli me dotes, et simul vestem
indusiumque alte resolvit; sed tot miraculis, ut es genibus stratus et
supplicis in modum, basium inferto, subjicit. Uterum igitur, et quid
mentiar? ipsam etiam libidinis concham, osculo veneratus est. Interea
coepit inter tot amoris incentiva arrigere; se nudam deflectit in
Victoriam et in ulcus dehiscens trusit impetu rigidum pilum. Sustulit
vocem Victoria:--Apage, apage, dicebat, non patiar; sed post quintam
sextamve impressionem telum omnino hausit, et Veneri hc est pleno coitu
initiata.

_Octavia._ Non secesseras tu et mater, dum devirginabatur Victoria?

_Tullia._ Cum vidimus tam parvo conatu in intima penetrasse Jocondum,
prosecuti sumus plausibus procurrentem admissis equis ad metas, et de
Victoria in Victoria triumphantem. Profudit maritalem rorem in puell
sulcum, quam nullus tamen perfect beavit voluptatis gustus. Re patrata
sudario extersit Victori campum, qu, se cum erexisset in
pedes:--Exit, inquit, e fissura mea, nescio quis humor, quem sensi e
tuo corpore in meum fluxisse. Sustulit dicenti indusium Jocondus, et
sudario leviter admoto iterum detersit; album vidimus liquorem sanguine
mixtum. Tunc injectis brachiis alligavit pectori suo Victori pectus.
Conquerentem dire se habitam solatus est. Sudarium postea explicuit
cruore et Venereo sudore tinctum:--Etiam te virginem fuisse fateretur
Apella Judus, inquit.--Nunquid et ego fui, reponit Sempronia, serve
ultra servitutis nequitias nequam?--Imo et tu fuisti,
domina,--respondit Jocondus; sed quia per tatem eras, quam Victoria,
paulo apertior, ideo tam apertis virginitatis cs notis meum non
decorasti triumphum. Nam opima, quibus hc contingunt, referre se putant
spolia, et eo beatiores quo difficilius et diutius anhelarint. Gustum
voluptatis labor acuit.

_Octavia._ Miseret me tui, qu his deliciis interea, quibus jam mater
mea et Victoria ingurgitat sint, tandiu abstines.

_Tullia._ Puer delicatus et tener, attritus lassitudine, deliquescebat,
sicut et libidine. Ego ad eum:--Jam langues, jam deficis, Joconde? num
sufficient tibi vires ad amplexus meos? Abibo ego vidua ex his nuptiis?
Risit Sempronia.--Non abibis sane, inquit; ecce vadem me habes,
Joconde; sed gustatione recreandus es, qui nos tuis bonis ditas
munificus. Perge ad nutricem, roga gustationem afferri mihi et
sodalibus. Paret; ac paulo post placentam saccharo conditam puer
ingentem attulit, et in lagena optimum vinum. Ego primo puero non
exiguam do partem placent: non edit, sed voravit, vini cyathum etiam do
bibere.--Tibi edit, tibi bibit Jocondus, inquit Sempronia. Cura
ipsius corpus qui mox in tuum non notas fundat delicias. Semproni, et
ipsi etiam Victori eadem Jocondi cura. Igitur refectus potu et cibo
vires sibi dixit omnino esse restitutas, quas in earum vulvis
reliquerat. Illico in amplexus meos et oscula advolat: projicit in
pulvinos male repugnantem, Sempronia ridente. Quid plura? Summa se
satiavit intra femina mea voluptate.

_Octavia._ Igitur facilem habuit in te aditum?

_Tullia._ An te fallit nos Italas laxiores esse plerasque omnes in
tenera juventute?

_Octavia._ Sane me ac te jure exceperis.

_Tullia._ Nug! Nupsimus amb prodigiosis mentulis. Priapo ad Deos
sublato, si Lampsacena tellus duos tales prterea viros, ac sunt Callias
et Caviceus, tulisset, non desiderassent pruriginos nurus exstinctum
Priapum, cujus hic magnificus sermo:

    Hc est commoditas in nostro maxima pene,
      Laxa quod esse mihi foemina nulla potest.

Strict vis sumus quibus nulla potuit videri laxa foemina. Nam postquam
tradit sunt Sempronia et Victoria viris suis, quanquam bene mentulatis,
et tate, quam est Jocondus, multo provectioribus, a primo congressu in
ima viscera telum condidere, pleni coitus absoluta cepere gaudia. Ita
est, cognata, hiant, hiant Veneris ostia antica deformem in modum Italis
Hispanisve foeminis: putes non hominibus tantum, sed etiam mulis natas.
Verum in nobis Jocondus jam semiaperuerat maritis nostris ad hc gaudia
viam.

_Octavia._ Hoc cogitabam; et ne difficilior esset ineuntibus, aditum
patefecisse.

_Tullia._ Falleris: nam nec medii digiti mei longitudinem, nec pollicis
crassitudinem pueri mentula superabat in ea tate. Omnes vero maritis
nupsimus egregie mutoniatis; Victori tamen et Semproni maritos, licet
probe ad eam rem comparatos, fatendum est nec cum Callia posse, nec cum
Caviceo comparari. Dicunt Medici natur eos modum excedere, qui arrigunt
ultra septem octove transversos pollices: est mensura communior, si
longitudinem quris; sed crassitudo magnitudini respondere debet. Aiunt
vagin voraginem et altitudinem ad os usque matricis extendi in coitu
per septem octove pollices; ulterius absque aliqua mulieris
incommoditate aut etiam rumna posse negant. Ita fiunt, si crassitudine
nimia nervus intumescat, difficiles coitus. Dum dilatatur ad
lacerationem vagina, plus hostilitatis in muliebria arcana infert dira
mentula, quam pollicebatur amoris. Sed sane quo juniores, eo sumus
aptiores cujusque modi hominum peculiis.

_Octavia._ Putabam matre mea mulierem nunquam et nusquam vixisse
sanctiorem. Qua tandem arte factum est, cognata, ut nec pater meus, vir
maxime suspicax, nec fama, qu omnia per urbes, vel reconditissima,
rimatur et vulgat, ac si viderit, nihil unquam animadverterint in ea
quod non probarint, non laudarint? Nam et eam efflictim deperit parens,
et omnes summis laudibus, ut pudicam et probam ut qu maxime, cumulant.

_Tullia._ Qu pereunt mulieres, aut fam, qu vita potior est, jacturam
patiuntur, e plerque omnes, sua culpa, in eam incidunt calamitatem.
Recte dictum est esse modum in rebus, esse certos denique fines. Non
in rebus consistit laus et vituperium, sed in rerum usu; vafrum et
callidum ingenium pro prudenti habetur, et prudentis est se quibusdam
veluti limitibus circumsepire. Ab his nulla amoris libido, odii nulla
impotentia, qu nos plerumque obccant, animum caut et judicio prdit
abducant. Vis bene beateque vivere, Octavia? omnia putes tibi licere, et
nihil. Id summum tibi sit prceptum, in ea vit conditione, cui te
nuptiarum lex addixit.

_Octavia._ Vix ac ne vix quidem, id quid sibi velit percipio: quomodo
omnia mihi licere et nulla arbitrer?

_Tullia._ Qu poteris commode, absque mariti tuorumve offensa, id tibi
licere omne habeas persuasum; quod certo absque periculo non poteris, id
omne vetitum ne dubites. Imprsentiarum imbuenda mihi es ver solidve
sapienti prceptis, quibus in posterum totius vit cursum regas. Debeo
illis omnes meas voluptates, et servatam incolumem pudiciti famam, dum
ludo, dum adolescenti bonis libere fruor. Illis et tu debebis
felicitatem tuam. Ad voluptatem uno spiritu omnes ducimur, uno cursu
ferimur mal et bon. Sed malas nulla tangit honoris cura: bon
existimationis et glori decus voluptati, ipsique adeo vit, anteponunt.
At bonis non una omnibus via ad gaudia euntibus. Imprudentes et
insipientes fere plerasque omnes in medio cursu aut ignominiosa mors,
aut spississim dedecoris tenebr intercepere. Alias, qu se duci
student sapienti prceptis, comitatur usque ad fornices et cellas laus
et interrupti lus multitudinis plausus. Igitur non mutandi fines, quod
abhorret a recto, sed qurendorum finium mutanda ratio et modus.

_Octavia._ Qui sunt hi fines, qu investigandorum ratio? Libenter audiam
rem scilicet gratissimam quia utilissimam.

_Tullia._ Paucis absolvam. A perfectis cum Callia nuptiis mensis vix
intercesserat, cum ex meis Callique moribus jam bene perspectis, has
ego mihi tuli ipsa leges, quas ad hanc diem servavi diligenter. Quos ex
iis fructus capio, et tu, si servaveris, capies. Principio adverti
animum ad eas res omnes qu supra, qu extra, qu intra. Supra me est
religio, qu rerum politicarum primum obtinet locum, sed in Natur
ordine nullum. Vidi quid religioni, cui subsum, quid mortalibus
reliquis, quid mihi deberem. Primum decet omnino religiosas esse
mulieres nuptas, aut videri. Nam qu religiosa est et esse non videtur,
haudquaquam prstat qu utique religiosa videtur, nec est. Summa nupt
felicitas ex mariti pendet judicio. Ea beata fortunataque est, quanquam
nullius pretii, quam stimat plurimi maritus; secus deflend sortis,
quam odit aut despicit maritus, natur donis, virtutum dotibus
cumulatam. Sed postquam ferventiores illi amoris stus in nostris
amplexibus tepuerunt, mariti, quam opinionem concipiant de nobis, a
virtutum numero qu lucent in nobis metiuntur. Amore suo dignas non
judicant, quas bonas non putant. Nos ideo amant, priusquam bonis nostris
fruantur, quod pulchr, quod lepid, quod juvenes. Demum cum libero
corporum nostrorum visu, tactu, et usu, libidines suas expleverunt, nos
amant si stimant, si bonas credunt, si virtutibus instructas vident.
Igitur, Octavia, finge te ad eos mores, aut finge eos mores. Nulla
unquam delebit oblivio, nulla res obliterabit quam ceperit de te in his
nuptiarum tuarum primis diebus, opinionem Caviceus. In hac vit scena,
quam induisti personam, belle tibi est sustinenda.

_Octavia._ Vis me larvatam incedere? Sed deponitur facilius hc animorum
larva, quam sumitur.

_Tullia._ Consequitur id uxori prudenti caput, hoc effatum: Publicos
ritus, communes usus, nefas sit floccifacere. Palam vive omnibus, clam
et in tuto tibi. Objecto sanctitatis velo vitam tege. Civili vit multo
utilior est, qui male facta probitatis specie honestat, quam cujus bene
facta sub umbra flagitii latent. Honestatem indue, sed quam, cum opus
fuerit, non gre exuas. Jurent qui te viderint in his officiis multam et
totam, tuis nihil esse moribus sanctius. Sciant quos beare volueris
nihil esse amplexibus dulcius, moribus amoenius, consuetudine liberius.
Semproniam mulare matrem tuam.

_Octavia._ Qu doces aperta sunt, qu de matre loqueris incerta et
obscura.

_Tullia._ que est mihi nota ac tu. Ejus furores passa sum, ut tu meos.
Hc institutionis conjugalis capita scias ejus ex moribus atque
consiliis esse derivata. Inter mortales immortalium tibi loco sit
maritus, dicebat mihi, cum nupsi. Cui cor sapit foemina, pro certo
habeat, esse se mariti voluptatibus natam, reliquos homines omnes suis.
Alterum marito debes, alterum tibi. Quidquid exegerit vir tuus tuo ab
stipendio, obsequere. Tibi turpe videatur nihil, quod illi dulce
videbitur. Omnes te muta, ut Proteus, in figuras, cum jusserit. Cum
ludendi liberius tecum libido incesserit, omnia sint honesta tibi, qu
in ludum vocaverit. Ejus ultro servi libensque libidini, serviant tu
alii. Sic ego cum Callia, sic cum Lampridio.

_Octavia._ Bene est, jam quid tibi sit cum Lampridio commercii
intelligo.

_Tullia._ Juvat et te scire Veneris me reconditiores amoenitates.
Calli usum corporis mei, qualem cupit, hilariter prsto, imo unde nulla
mihi creetur voluptas: Lampridio vero eum qui mihi commodissimus est et
jucundissimus. Imperat alter, impero alteri; alterius sum ego, meus est
alter; fruitur usu corporis mei alter, ego alterius. Non ita aurum
discrepat a plumbo, ac domina differt ab uxore. Longe minori distat
intervallo tellus a coelo, quam felicitas liber concubin a conditione
mulieris nupt. Demum felix ac beata eris cum alteram alteri miscueris.

_Octavia._ Ego vero qurerem amantem amens? Ipsa invitarem procum in
amplexus meos, inducerem in lectum? Avertat hanc a mente mea impudentiam
Venus! Prterea non timerem mihi a justa mariti ira, si in eam caderem
contumeliam infelix? Profecto novi ejus animum: si me hujusmodi
suspectam haberet licenti, nec homines, nec Dii ab ejus me manibus
vivam eriperent.

_Tullia._ Nolo pudorem tuum fatigare: communicabo tecum Herculis mei
oscula, libidines, lumbos. Te in ejus amplexus conjiciam, in equum tuum
tollam eum ultro manibus meis.

_Octavia._ Te festivam, ah! ah! ah! sufficient illi latera, scilicet?

_Tullia._ O nequam jam ab ingressu cell prostibulum! Parem tibi
inveniet par meus, si Veneri tu sit impar.

_Octavia._ Joco dixi quod serio capis. Sed enim narra mihi, mea lena,
qua tandem arte tam fidum carumque hospitem comparasti? An dono tibi
datus est, an tute in ejus ultro venisti arbitrium et jus? Quibus
exccasti Calliam tuum carminibus? Qu te tu fraudes tot voluptatibus
delibutam beant, et a tantis qu circumveniunt libidines nostras undique
periculis, tutam tectamque habent?

_Tullia._ Quidni dixerim? O scortulum merum et putum! Miranda referam.
Paucos post dies quam Sempronia mea, mater tua, nupsisset, erat magna
pompa invehenda in Lares Victorii. Id prius sedula opera petiit a matre,
sibi ut addiceretur Jocondus, qui sibi esset a pedibus scilicet et a
mentula. Nec gre exorari passus est Victorius.

_Octavia._ A sexto mense elapso duxit Jocondus uxorem, nec e nostris
propterea tectis excessit. Et sane, cum ea qu interdum vidi ipsa, aut
audivi, dum una essent et tatem meam spernerent, curiosius relego, ex
iis omnibus in tuam deducor sententiam. Ita est, Tullia, fruebatur
matris me bonis Jocondus.

_Tullia._ Loquere, quid times?

_Octavia._ Quam gnaviter opinione de se concepta abutebatur! Fallacem
virtutis speciem! Vidi spe colloquentes, colludentes, cum domo abesset
pater. Vellicabat matrem meam Jocondus, nec jam a pedibus, sed
procuratorem gerens. Nec tamen mammas, quod viderim, aut illam corporis
nostri partem appetebat. Forte ingressus cubiculum, in quo mater et ego
una eramus: mater attalico opere telam lana pingebat; ego ut pueri
solent cum catella, quam aure arreptam tollebam in aera, ludebam. Ille
matrem lto vultu aggreditur, manu a sede sublevat, et abducit volentem
nolentem a conspectu meo. Credebam exiisse e cubiculo, et gaudebam esse
me mihi relictam; sed illico audio lectum gemere, et matris, ac si
aliquid moleste pateretur, vocem. Ego arrigo aures metu perculsa, mox et
arrecta in pedes advolo. Audiit mater, et antequam propior facta essem
accurrit, intra ulnas ridens suspicit, osculis premit; Jocondus vero
evanuerat in auras. Quid tibi, aio, dolebat, mater, cum te audivi
suspiria mittentem?--Nihil admodum, inquit; cum regredior in
cubiculum, ictu in hunc lecti pedem incusso fere talum fregi.

_Tullia._ Sane. Nihil autem percepisti prterea? Nihil de eorum
consuetudine subodorata es?

_Octavia._ Multa, sed qu cadant tantum in conjecturam, probationis loco
esse non possint. Ea uterque cura effugiebat oculos meos, ut certi nihil
unquam assecuta sim. Quod unum probe intellexi, sedulo curavit mater, ut
de se optime sentirem, et probissimam mulierum esse nostratium mihi
persuaderem.

_Tullia._ Scio: et se ut optimam et sanctissimam tibi commendarem,
multis et enixis a me precibus obtestata est. Sed qu de ejus arcanis
palam aperio tibi, non minus reliquis omnibus condita oblivione
silebunt.

_Octavia._ Parricida essem, si matris me, cui tam cara hactenus fui,
fam non parcerem, qu vitam pretio superat. At vide quo me dolo ludi
voluit. Tres omnino dies, antequam Caviceo dedita sum, hoc me sermone
agressa est: Perendie, nata, Caviceo nubes; hoc tantum intervallo a
spurcitiis et sordibus distas hactenus pura et sancta, quia virgo. Cum
virginitatem deposueris, virtutes te mult, ut conspurcatam tabe,
fugient, aliqua ni opera forti et prclara, qu earum deceat severam
gravitatem, continueris a fuga. Nihil est coelestius virgine puella,
nihil vilius conscelerata puella.--Quid vis me facere, mater? repono.
Liceat igitur virginitatem meam per omne vit vum servare intactam,
reconde me in Vestalium choros.--Absit, inquit; nec res nostr, nec
amor in te meus patietur unquam te vivam consepeliri. Sed obsequere
consilio meo. Statue voto concepto te omnem libidinis curam et affectum
odio habituram et horrori. Amove mentem tuam, ut et ego amovi semper, ab
his spurcitiis, et amittendam pudicitiam sacrificio venerare, amissam
sacrificio defle.--Volo, inquam, sed ad quod hortaris me sacrificium,
mater?--Volo et obsecro, ait, Octavia mea, et dicens osculata est,
volo te ipsam in id vocari sacrificium, manumque tuam et meam his
sacris operari utramque. Sed opus est constanti et forti animo.--Non
deerit, inquam, animus. Tunc jurejurando adegit sibi ut pollicerer
omne id passuram, quod consilii sui esset.--Cras mane, inquit,
quandoquidem tam proba, tam bona, tam casta es, nata, quam venusta,
quam ingeniosa, quam nitens, postquam in templo spoponderis Superis quod
pollicita es mihi, rem exsequemur tibi gloriosam, honestam, et longe
utilissimam.

_Tullia._ Nihil novi loqueris; rem omnem enarravit, ut gesta est,
credulitatem quidem irridens tuam, fortitudinem vehementer collaudans.

_Octavia._ Igitur ab hoc me abstineo sermone: qu scis, amplius scire
non potes.

_Tullia._ Imo volo pergas, si me amas. Rem per summa capita perstrinxit
Sempronia, non ita, ut tu, diligenter per singula exsecuta fando est.

_Octavia._ Primo mane jubet e lecto surgere; post, indutis qu adpararat
pretiosissimis vestimentis, ducit ad Theodorum, ex eorum secta, qu
vultu et horrida barba, passaque canitie, magnam vulgo videntur sibi
prferre vit sanctitatem. Ut sacris adfuimus, accedit ad me ille:
Habes, inquit, filiola, matrem, qu tibi omnia bona et sana precatur.
Nubes intra triduum, purgandus tibi ab omni labe animus, ut te parem et
idoneam huic coelesti dono prstes. Nam pueros edes in lucem, qui si
bona es, sedes, e quibus infern mentes deturbat sunt, obtinebunt;
earum autem, si mala es, numero accedent. Qu tibi erit optio? Ego
rubore offusa tacebam. Loquere, loquere, inquit.--Volo, respondeo,
et bonam esse me, et illos bonos.--Accede igitur. Quid plura?
Provoluta ejus genibus, effero omnia, qu vel minimo mihi vitii contagio
infecta videbantur. Cum audiit me jam libidinosa pollutam esse licentia,
parum affuit quin stomacharetur. Tamen monitam abstinerem ab his rebus
jubet bono esse animo, et omnino parere matri qucunque exigeret a
patientia mea. Tunc matrem advocat, et eductum e dextra vestimenti
manica fasciculum cordularum, quem non explicuit, matri porrigit.--Non
parces virginis tu cuti, inquit, nec tu tu; qu sis ipsa exemplo. Si
contra feceris, poenas dabis. Sub hc exiimus amb.

_Tullia._ Hi homines sic illudunt facilitati nostr, sic regnant.

_Octavia._ Verius dixeris: sic nos virorum illudimus credulitati, sic
regnamus. Ubi ingress sumus interius domus nostr penetrale, e quo scis
prospectum in hortos dari, occludit fores mater: et mihi fasciculum
subridens tradit explicandum. Explico, video flagri esse genus e
cordulis quinque compactum, quem minutissimi, iique frequentissimi
distinguebant nodi. Hoc te nunc pietatis choragio oportet adornari et
elui, nata, sed volo tibi prlucere exemplo, inquit. Juss sumus,
quantis viribus poterimus, inflictis proscindi flagris. Obsequar ego, et
obsequeris tu, ut te novi.--Obsequar, inquam.--Non adeo firma es,
addit, ut possis ipsa a te ferre qu me pati videris; adhibebo tibi
operam. Dum carmen summissa voce querulaque accinam, ltari animum meum
intra pectus vehementer ne dubites.

_Tullia._ Nunquid tibi metu tenellum corpus contremiscebat?

_Octavia._ Me haudquaquam putabam adeo fortem, et ad poenas luendas
alacrem, ut visa sum mihi et matri. Et vere jactant nihil constantius et
fortius esse muliere, si obstinato velit animo ad dolores
obdurari.--Quid terimus tempus, nata? inquit mater, impresso osculo.
Solve stolam mihi celerius, ut denudentur infames corporis partes omni
supplicio dign. Solvi ut jusserat. Ipsa ad medium truncum indusium
revolvit interius, et supra lumbos. Tunc se mittit in genua, et hac
lanien supellectile sumpta in manus:--Adverte, filia, inquit, et
ferendi doloris cape exemplum ex me. Sub hc, digiti impulsu leniter
sonuere fores.--Novi quis hic sit, inquit mater, adest Theodorus
sanctissimus mystes, utrique futurus adjuva, et promisit sane se
venturum si copiam haberet. Iterum digito ferit ostium:--Ille ipse
est, inquit mater, adest Theodorus, aperi, nata.--Quid, mater, vis te
ab eo nudam conspici? inquam.--Non scis, reponit, mihi esse
notissimum? Illi acceptum fero, quicquid in me est non poenitendi
decoris. Demisit tamen indusium dum aperio. Ingressus ille renidenti
vultu coepit utramque laudare, et potissimum matrem, mihi exemplo
presset se meque digno, hortari. Multa adjecit qu me eo furore
accenderunt, ut peterem ejus me manibus sanctissimis cdi. Nam multo
sermone, eoque accurato, probavit omnem, extra flagitium, pudorem
flagitium esse; eas demum pudere merito, qu nudas se hominum oculis,
voluptatis et libidinis causa, objiciunt, non qu pietatis et
castigationis. Alterum turpe, alterum honestum: alterum mortalibus
quidem, alterum immortalibus placere; tum ejus generis rumnas magn
esse utilitatis. Nam illis omnino, velut mirabili quodam lavacro,
eluuntur, quas contraxerint et admiserint in se foemin, sordes, si
quantum nefarii gaudii ex suo corpore inhonest ceperint, tantum
similiter cruciatus in sensus suos intulerint. Pleraque sic aboleri
secretis his suppliciis, qu profiteri aut myst aperire sceleratus
pudor vetat.

_Tullia._ O commoda documenta, si qu libidinosa est et pudens! Ego sane
hc tua, Theodore, prcepta nihil moror. Perge.

_Octavia._ Denique post hos sermones flagrum ipse sumit, provolvit se ad
ejus genua mater, itidem et ego. Jubet pone matrem paulum secederem,
oculos in eam defigerem, singulosque ictus, quo caderent, tuendo
sequerer. Ad matris latus lvum astabat, et cum dixisset illa indulgeret
sibi sanctam operam, et quasi carmen occineret, magna vi in ejus nates
apertas irruere acerrimi ictus. Contremiscere his inflictis mihi visa
est; consequuti sunt leves aliquot ad hos graviores. Demum ita miseram
proscidit, ut vibicibus ictuum exarat nates, qu prius candidissim
erant, viderentur lanienam exsecrari.

_Tullia._ Nihil vero querebatur?

_Octavia._ Nequidem hiscere ausa est; semel elapso gemitu: Ah! pater,
inquit. Irasci autem ille ad eam vocem:--Non abibis inulta, ait, e
manibus meis. Jubet pronam demisso capite et pectore corpus in humum
flectere. Obsequitur, sic nates exporrect flagro occurrebant; ac demum
per dodrantem integrum ulla absque intermissione csa est.--Nunc satis
gaudii animo tuo injectum, surge, ait Theodorus. Surrexit dejecto ad
pedes indusio, stolaque induta, ridens me amplexu suo petiit.--Nunc tu
sunt partes, nata; putas animum sufficere tibi ad hunc ludum? inquit,
nam ludus, non labor.--Ita suppetant mihi, ut animi, sic corporis
vires! repono. Quid me facto opus est?--Accommoda tuam puellam,
inquit Theodorus, huic pietati. Spero futuram te fortiorem. Ego
interea conniventibus oculis terram spectabam. Meam equidem spem non
falles, dicebat; loquere.--Conabor, refero, opinioni de me tu
respondere. Interea defluxerat ad pedes vestis, indusiumque mater
revocabat ad lumbos. Ut me nudam sensi, summus vultum meum pudor rubore
omni suo offudit.--Nihil opus est tibi genua flectere, filia, inquit,
persiste recta, ut es, et immota. Post adducit ad Theodorum:--Vis
beari? inquit ille, vis ad clestem per dumeta pervenire
voluptatem?--Nec animus deest, respondeo. Post coepit levissimis sensus
meos ictibus irritare, non vexare.--Poteris, filiola, duriuscula pati?
interrogat.--Poterit, inquit mater.--Potero, repono et ego. Tunc a
lumbis ad ima crura me totam cordularum cruda momenta
percurrerunt.--Satis, satis, dicebam, mei te, mater, misereat!--Macte
animo, inquit, vis ipsa tu peragere id officii quod superest? nam
medium hactenus est confectum.--Bene est, inquit Theodorus, videamus
ut sibi adulabitur. Habe tibi flagrum, filiola, ipsa diverbera imam
hanc, qu sedet in corpore tuo, libidinis aream. Admota mater manu
manui me, docet, ut hac illacque vi impellendum sit in eam partem huic
contumeli apertam et objectam. Adduco ictum magna vi unum atque
alterum, post elanguere coepit dextera.--Nequeo ipsa ego, mater, svire
in me, dicebam; abs te omnia feram. Moram hac ignavia mea Theodoro
feceram. Cedo illi flagrum, tunc feralem illam repetit cantilenam suam,
et intermissa verbera mater. Ego lacrymas fundere et ingemiscere: post
ad quemlibet ictum nates motitare, mox fugere, ita ut omne cubiculi
spatium pererrarem.--Quid hoc est? inquit Theodorus, o segnem te et
vecordem! Nam mater flagrum abjecerat in lectum. Num vis matre tam
forti nata, fortius agere?--Volo, inquam, sed cohibete fugam, profecto
ego vocem et gemitus cohibebo.--Obsequere igitur, nata, inquit
mater.--Obsequar uti volueris, repono. Tniola utramque mihi ad pugnam
manum vincit sericea, nam manibus repugnabam; pronam post projicit in
lectum.--Vide dum vapulas, ne commovearis, inquit; si feceris,
impuram te et infamem puellas inter impuras et flagitiosas
judicabo.--Non commovebor, respondeo. Lacerate ut volueritis miseram
cutem.--Accede, Theodore, honesta virginem meam hoc tuo beneficio,
mater ad Theodorum. Dum conjectas in vincula manus manibus premit mater
et osculis fovet, laniat, scindit verberibus Theodorus.--Macte, macte,
dicebat mater; majori te miraberis voluptate perfusam, quo duriori te
subjeceris castigationi. Subito Theodorus:--Bene est, abunde est;
virgineo cruore ecce pudiciti libatum et litatum. Aliquot post ictus
ingerit. Dehinc ad matrem flagrum projicit sanguineo imbutum rore.

_Tullia._ Notatum, voluisti dicere?

_Octavia._ Utcunque de flagro se res habuerit, certe de cute mea male
actum. Sub hc, mater:--Nata, quibus te laudibus veham in coelum
Heroidum unam, qu talia tam generose perpessa es? Demum laudata
utraque, et a me extorta voti religione ad novas post foedatam mihi
virginitatem rumnas, exiit e tectis Theodorus. Me, cum abiit,
arctissimis brachiorum vinculis junxit pectori suo mater: Volo nunc eas
cubitum, filia, inquit, finge tibi caput dolere, quod sanum est, ut
tenellos artus recrees, corpusque reficias, quod hc, quam heroico
superasti conatu, tam dire vexavit laniena. In lectum collocat, fovet
vires delicatissimis cibis. Ego sane, dicebat, huic rei assuevi,
nihilque mihi ex hac re, quod me incommodo afficiat, creatur damni.
Frigida vero aqua rosaceo unguento delibuta nates lavit, duobus in locis
vulneratas et lsas ad vivum. Obdormi nunc, post duas horas revertar.

_Tullia._ Scis quo ierit? quid fecerit dum dormis?

_Octavia._ Non, per Venerem! Nec tamen somnum vidi nisi post horam: nam
incens mihi nates pruriebant, sed titillatio qudam leniebat dolorem.

_Tullia._ O si tunc junxisset Caviceum tibi sors bona! Nam et mater tua
Jocondum, cui coelibes noctes aliquot jusserat, accersitum misit. Nec
diu prstolata est. Extemplo, qui se ad complexum her acciri noverat,
advolavit. Eo in cubiculo cco quod contiguum illi est, in quo jacebas,
invenit residem. Jacebat et ipsa in lectulo; illico basiis, tactibus,
vellicationibus excitat mentulam ad pugnam. Momento expergefit illa; e
concha exsilit sua, in concham Semproni insilit.

_Octavia._ Qui scis? Quis te hc in arcana alien voluptatis vocavit?

_Tullia._ Ipsa me postridie ejus diei convenit, ac rem omnem enarravit.
Ter intra horam immissa fortiter hasta perfodit jacentem Jocondus, ter
pleno ipse tubo pluit in ejus alveum. Ipsa vero septies e libidinosi
lumbi anfractibus humidas stillavit delicias. Abs te ne subantis vox
exaudita sit timuit, dum frequens in ipso Veneris deliquio repetit:
Morior, urge, urge, cor liquescit, cor liquescit!

_Octavia._ At verum sane istud est. Audire etenim mihi visa sum nescio
quid in proximo murmuris. Sed in mentem non venit, quod id esset,
qurere. Prterea a sex tantum mensibus duxit uxorem Jocondus, puellam
formosam, teneram, procacem, avi mei e concubina naturalem natam sedecim
annorum.

_Tullia._ Adde probam, timidam, obsequentem, et cui omnem infregit ad
gaudia audaciam materna labes.

_Octavia._ Audivi nimirum parentem meam improperantem natales. Iter
matris, dicebat, impuro creta sanguine facile sequitur nata.
Respondebat illa lacrymis et fletuum eloquenti sermone.

_Tullia._ Erat infelix Julia apud Vestales vestras, quibus Theresia
prest, amita tua, quum Jocondus, qui jam per quindecim annos
Sempronianum fundum ligone excoluerat suo, mercedem laborum petere
coepit, et precibus querelas miscere. Tuus sum sane, ejus hi erant
sermones, sed hactenus, domina, quid muneris accepi a te, quo honeste
possim esse tuus et credi? Qu te constituend fortun me tetigit cura?
Pauper, nullus, de locupleti domina queror. Te si rapiant mihi fata (sed
ima prius dehiscat mihi terra!), quid de me, quem efflictim dicis tu
amare, misero fiet?--Abeant inept ill cogitationes, inconsulti timores
ex animo tuo, reponit Sempronia. Pulchram profecto puellam decretum
mihi dudum est connubio tibi jungere; constitutum et amplissimam dotem
de mea pecunia dare. Sunt penes me, qu nescit maritus, sex millia
nummorum aureorum: hc habes jam, si vis, in numerato.--Jube me in
crucem agi, inquit Jocondus, si unquam tuorum immemor fuerim
beneficiorum. Omnem conditionem, quam volueris, accipiam libens.--Nosti
Juliam, adjicit Sempronia, quam educandam suscepit Theresia; hanc tibi
conjugem addico. Non ita pura pupilla tibi est ac puella tam
elegans.--Ah! domina, refert Jocondus, quas tibi non haberem gratias
ob tam coeleste donum! Quid plura? Leges dict sunt; Julia Jocondo
nuptui data.

_Octavia._ Jam aliquot ab annis procuratorem agebat in domo e Jocondo
Gonsalius. Illi urbanarum rusticarumque rerum potestas summa. Ejus
sedula et fidelis cura semper parenti meo laudata. Non miror, cui tam
multa nostra debet domus, Juliam esse concessam mercedem prterit
servitutis, pretium futur. Qu vero indict sunt leges?

_Tullia._ Hc millia sex nummorum quatuor intra annos solvenda iri;
interea apud Guelisium mercatorem deposita; tunc demum Gonsalio
numeranda, si steterit promissis, de quibus chirographo convenit, sed
fructus per id tempus percepturum. Conditionum summa hc fuere capita:
primum acturum semper cum uxore sua Julia ut agi Sempronia voluerit, nec
uxoris loco habiturum si noluerit haberi; qucunque aut verbo aut
scripto significaverit, impigre et alacriter daturum effectui; res
domini et domin, ut eis erit commodissimum, curaturum; iisdem sub
tectis habitaturum, in ea domus amplissima parte qu incolenda
assignaretur.

_Octavia._ Nupta, nec nupta est Julia; maritus, nec maritus Jocondus.

_Tullia._ Vere: nam pactis inter eos nuptiis, prima nocte qua una
cubuerunt, noluit Sempronia cum Julia Jocondum ultra duas fututiones
jure mariti uti: adacto ad jusjurandum, ut mentiendi potestatem
adimeret. Dum loquitur, dum adulatur, dum mira pollicetur, eo et
Jocondum incendit stu, ut impigre subagitaretur ab eo tribus continuis
fututionibus. Post exsanguem demisit ad Juliam, iterum extorto
juramento, se duo curricula in ejus stadio non excessurum; et sane ea
nocte tantum devirginata est. Postera die sciscitatur curiose ut se res
haberent a nova nupta, an vere nupta sit, et facta in mariti amplexibus
mulier. Erubescens illa conniventibus oculis pudorem testabatur, et
silebat; post fassa est se virum esse bis expertam. Sequenti nocte bis
iterum comprimi voluit, et ineunte luce, cingulo pudiciti illi lumbi
ligati sunt, et ostium Veneris pendente a cingulo cataracta obductum,
nec nisi post octo dies copia fruend data. Rem miram! ab ea nocte hunc
ad usque diem, quinto tantum supra decimum coitu virum sensit, et se
esse nuptam.

_Octavia._ Audivi de cingulo pudiciti, cum Julia, ante hos dies, nescio
quid sermonis esse matri me. Qu vero hujus cinguli ratio esse possit,
qu pudicas reddat, me latet.

_Tullia._ Disces. Postridie, cum surgeret Julia, accessit Jocondus.
Zonam illam, testibus amotis, explicat. Illa ridens:--Quid hoc sibi
vult, inquit, in quo aurum lucere video, quod affers?--Hoc te nunc
cingi juvat, ait ille, pudiciti cingulo, et muniri adversus maternam
labem. Cingulum pudiciti vocant; hoc ante te plures annos Sempronia
gessit, hera mea, et tu geres; ita egregiam sibi adepta est famam, quam
etiam spero te tibi comparaturam. Cataracta aurea quatuor pendet
catenulis chalybeis, villoso sericeo panno indutis, qu cum cingulo
eadem arte committuntur ejusdem metalli. Du ab altero latere, du
itidem ab altero, cataractam a tergo et a fronte sustinent in eam
immiss. Retro supra lumbos cingulum connectitur sera, cui tenuissima
est clavis accommodata. Cataracta alta sex digitos plus minus, lata
tres, sic a perino pertingit ad summ exterioris rim oram, et id
spatium omne quod intercedit, utrumque inter femur tegit, infimumque
uterum. Tribus radiis distincta apertis exitum lotio prbet, aditum vel
summis digitis negat. Sic velut thorace adversus extraneas mentulas illa
pars munitur, cujus usum, cum vult, facilem habet cui Hymeni lege
adjudicatus est.

_Octavia._ Quid secum nova nupta?

_Tullia._ Quod ipsa tecum post aliquot dies, nam et tibi fingitur id
supellectilis genus.

_Octavia._ Nesciebam quid meditaretur Caviceus cum diceret de cingulo
pudiciti, esse virtuti honestarum mulierum longe utilissimum amicum, et
rogaret num induere id vellem, ac mater id consilii daret.

_Tullia._ --Quid me opus facto est? inquit Julia, cum dejiceret lecti
operimenta vir ejus.--Immitte, ait, pedem alterum intra catenulas has
duas, alterum intra has. Immisso utroque cingulum ad superiora
retraxit, cataractam rim opponit, cingulo pectus imum paulo supra
lumbos devincit, seram immissa clavi occludit: Nunc in tuto est tibi
pudicitia, ait; bene est; an gre feres?--Non equidem, inquit. Mox
surgere nudam jubet, e lecto demittere se, ambulare. Ut jussa erat,
surgit, exsilit e lecto, progreditur aliquot passus, ait se non ita
commode ut prius ambulare, divaricatis cruribus sibi ob cataract
amplitudinem.--Assuefies, ait ille; molestum nihil mirum id sit quod
novi pateris. Mox jubet pronam humi demisso corpore procumbere.
Procumbentis dorsum, clunes miratur, nam ad amussim dicitur Natura ejus
corpus expoliisse et effinxisse. Tentat utrum digitum, quidve simile in
ejus rimam induci possit; illato digito negari sentit ingressum. Tuta
sunt omnia, inquit. Repente ad Semproniam se proripit: Nunc, domina,
ait, accipe duas claves, sed prius istam (mentulam ostendit), nam
rumpor.--In bonam accipiam partem, refert Sempronia. Ipsa revolvit
vestem et indusium, resupinamque sternit se in proximum lectulum.
Impellit ille veretrum, et admissis equis feruntur impetu ambo ad summam
quam cepere voluptatem. Re patrata:--Jam clavem reddo tibi tuam ser
me tam aptam, cede alteram, ait Sempronia.--Ecce habes, reponit
Jocondus, sume.--Nunc accipe, adjicit Sempronia, qu sit animi mei
sententia. Volo cum Julia rem tantum habeas liberorum creandorum causa,
omnes vero voluptates tuas mecum expleas; volo cum ea vere te maritum
esse, mecum procum et amantem. Ideo tibi hanc tantum clavem reddam
quindecima quaque nocte, cum prius tamen hortum meum rore demulseris tuo
semel atque iterum: nolo enim Juliam nosse quid in his rebus possis,
quam sint tibi firma latera, robusti artus. Volo autem eam esse in
opinione, sic maritos omnes se cum uxoribus habere. Orabo Theresiam,
amitam meam, ejus interea ignes sermonibus et castigationibus identidem
aut sopiat, aut exstinguat. Si, ut hactenus fecisti, me amabis, mihi
obsequeris, si mea voluptas una, et fidelis, te mecum esse non piguerit,
habebis patronam ultra vota tua beneficam: sin minus, hostem infestam.
Scis aut amare, aut odisse mulieres: nihil esse tertium.--Accipio
legem, inquit; quis me beatior esse possit inter mortales, quem
voluptatibus cumulat pulcherrima mulierum, ut optima, quem liberis
donabit vere meis lepidissima conjux? Eam vero tibi mancipio do, et
dedo; nec, si volueris, cum ea cubabo, ne scilicet contactu meo vegeta,
florens, valetudine pollens ad libidinem inflammetur.--Absit hc a lecto
geniali vestro injuria! reponit Sempronia; cum senseris ardere, fac
sciam: Theresi, qu omnino pendet a nutu meo, ope restinguentur
incendia. Ad Venerem meam hc sit tibi volo incentivum, ut modo fuit.
Ita invidet uxori maritum, Jocondumque vult proprium habere, stabili
velut connubio junctum.

_Octavia._ Invidit etiam tibi, puto.

_Tullia._ Invidit; et, quominus quererer me ab ea lusam, Lampridium
substituit Jocondo. Ex Anachoretarum numero fuit Lampridius, qui omnem
etiam hominum aspectum fugiunt; sed cum se nullius adhuc vinculis
innodasset, accepto commeatu, transfuga patriam repetiit Penatesque.
Illi ingentium bonorum cumulus; sed inter cives ob mutatam vit
conditionem lsa fama. Igitur licet bono, nobili, diviti, et
adolescenti, frustra illi nupti tentat cum Lucidia primum, et postea
cum Livia, nobilibus puellis. Hac affectus injuria, qu maxime pupugit
animum, abjecit omnem conjugii spem et votum. Affinitate conjunctum et
amicitia hospitio acceperat, qui solum fere exilii causa verterat, pater
tuus. Cum des vestras frequento, cum eo mihi verba plura, ac sensim
sine sensu in id adductus est, ut ingenio meo faveret, fortunatum
diceret Calliam; se vero, si talem sors bona amicam daret, Superis suas
non invisurum felicitates. Sempronia, ut nascenti amori gratia et suavi
sermone atque illecebris obstetricarem, suadet. Nam, si Lampridium,
dicebat, tuo amore incenderis, nulla res eum unquam abs te avellet,
sola mors eripiet tibi. Novi hominis constantiam, et animum; odio vero
affines omnes et consanguineos prosequitur: certo certius ejus in tuam
domum fortunam omnem derivabis. Quid plura? qu se scit mulier amari,
vix ac ne vix quidem illum non amabit a quo amatur. Amabam Lampridium,
et paulo post in has convenimus conditiones, navante ad hoc sedulam
Sempronia operam: se daturum Calli omnium bonorum suorum partem publico
instrumento, ac constitutum iri, si absque testamento moriatur, eundem
dici sibi heredem: me vero chirographo mea manu scripto omnem illi in me
potestatem daturam, ne tamen quicquam promissuram ante transactionem
hanc cum Callia pactam: quod paulo post, consentientibus quorum
intererat, et plaudente Sempronia, scripto mandatum. Eadem die, antequam
Laribus vestris valediceret, conveni Semproniam, ornatu cultuque eo
nitens qui form me novas Veneres adderet. Affuit Lampridius, qui meis
mox genibus advolutus: Te Deam veneror, inquit; certe mihi semper Dea
eris: patere mortalem divina tua frui pulchritudine; meis steti
promissis, sta et tuis.--Stabit, reponit Sempronia, vivite felices
ambo, qui alter alteri satis ampla eritis felicitas, vestra si bona
noritis. Interim agite res vestras. Dicens exiit, occluditque fores.

_Octavia._ Quid tunc Lampridius?

_Tullia._ Surgit in pedes, osculatur, mammas tractat, et pugnantem ut
qu vinci vellet projicit in lectum, revolvit vestem et indusium, et
dexteram demittit intra femina. Linque, linque, apage, apage, dicebam,
perdis me, ausim postea tollere oculos, coelum suspicere? Quid me
dehonestas? Ille osculis vocem prcludebat. Mox vi impellit hastam;
vorat eam uno succussu adactam pruriens vulva, et quo penetrat intus
momento, pluvio semine multo me sentio irrigari: copiosiori nunquam
imbre depluerat in hortum meum benefica Venus. Emorior etiam pr gaudio,
Octavia mea, cum memini ejus hor, qu vit me dies omnes longe bonis
suis superavit. Nec prterea defecit: novos concussus integrat; dilabor
iterum atque iterum in effluvium. Tandem ejecit in sulcum, tam firmo
ligone tandiu proscissum, libidinosis excretum e lumbis rivum.

_Octavia._ Habes profecto Herculem, ut dicere soles, non quales sunt
reliqui homines.

_Tullia._ Post secundam ejaculationem eosdem concussus repetit.
Scilicet, ingenue fateor, fututiones fututionibus continuat. Semel, ut
jam audiisti a me, duas in me Callias iteraverat uno cursu; hic tres,
quo pervenisse paucos prterea puto Veneri caros. Eodem momento me cepit
acerrimus pruritus: effusi sunt omnes mihi sensus in Venerem. Nescio
quid servaveram huc usque pudoris, obstinato animo: hoc momento me mei
etiam cepit oblivio. Ex humili lecti sponda pendebant mihi pedes, et me
vehemens incessit succutiendi equitantis furor: innitor pedibus; uterum
tollo et lumbos quam altissime possum, obviam eo ruenti. Tunc suavium
dat, manum sub nates mittit:--Nunc me gratum esse tibi sentio, domina,
inquit, agedum.--Quid agam? repono, insanio. Eodem momento connivent
oculi patrantes, anima me reciprocando deficit, rabida titillatione
sentio largum liquescere in humorem. Advertit Lampridius, pulsat,
impellit, agitat: mox et ipse fervido me ferit seminis ictu. Sic alter
in alterius amplexu deficimus.

_Octavia._ Moves me ad libidinem: Vestam hac tua fabula salaciorem
redderes quam sint passeres Veneri sacri.

_Tullia._ Recedens Lampridius suavium tulit resupin:--Pugnam, inquit,
post paulo iterabimus; quale demum ferres judicium de me, si cum tam
prstanti, ut tu es, pari, ignavum me prstarem pugilem? Ego vero, ut
exsurgere e lecto volui, percepi me deficere lassitudine; nam illius
ope, ut erigerer in pedes, opus habui; nec facere potui, quicquid conata
sim, quin dilaberer in lecti spondam.--Hei mihi! exclamo, vires omnes
infregisti mihi impotenti hac vesania tua, Lampridi; quid faciam?
haudquaquam me potero ferre in domum.--Recrea corpus quiete, Diva mea,
inquit ille, et si potes, modico somno; ego sane alacer et ltus sum:
quidni sim, qui in te, coelestis pulchritudinis foemina, explevi
libidinem meam, qu Venere potior es? Interim abeo, quiesce. Cum hc
loqueretur, advenit Sempronia ridens, et cantillans nescio quid liberi
et pinguis.--Ut foedus inter vos feriistis? inquit, ut vestris vos
bonis ingurgitastis, ut se res habent?--Ego vero, inquam, perii,
expressis lacrymulis aliquot invite manantibus.--Quid fles, Domina?
ait Lampridius, tuus sum, ulciscere ut volueris petulantem, qui tuis se
deliciis immersit.--Apage, reponit; ut satisfecit voluptati tu? ut
gratam invenisti, et aptam libidini?--Nemo, inquit, unquam fuit homo
me beatior: omnes quas mente concepi, qu vix opinione excogitari
possunt, in ea inveni voluptates.--Tu vero, Tullia, loquere; ait
Sempronia ad me, ut tuis sensibus satisfactum? ut placuit tibi
Lampridius?--Placuit sane, respondeo, ut prterea nihil optari melius
aut dulcius queat; sed, me miseram! rupit artus meos lassitudine, ut vix
tres passus ambulare possim, ita fatiscunt mihi lumbi.--Te miseram! ah!
ah! reponit Sempronia; sed abi, Lampridi.--Abeo, ait, si veniam
indulserit Tullia mihi, si amare me professa te teste fuerit.--Et do
veniam, inquam, et te perdite amo, qui me honore summo pudiciti quo
superbiebam, hanc me deturbasti in turpitudinem, qu me pudore obruit.
Dehinc osculatus me, excessit: excedentem vero insequuta est
Sempronia.--Paucis te volo, inquit, siste gradum, nec qu tu aut ego
dixerimus, ad Tulli aures ire poterunt. Dic libere, reperisti in ea
quas sperabas delectationes?--Majores multo, inquit, quam pollicitus
eram mihi. Forma Tulli divina, divinum eloquium, divina dona: quas tibi
reddam gratias pro tanto munere, quo vehor in coelum? Sed, amabo, obtine
ut, antequam exeat dies, satiari me permittat suo concubitu.--Nec te
satiari juvat, refert Sempronia, nec ejus e re est ut te ejus, aut
illam tui, ulla unquam capiat satietas.--Inepte loquutus sum, ait, sed
intelligis qu mea debuerit esse oratio.--Servabo hanc tibi in hoc
cubiculo ad crepusculum usque, inquit Sempronia, nam coenabit nobiscum
vir ejus: cras translato in eorum domum hospite, liberius ages cum ea,
quod faustum felixque utrique sit; abi et cura corpus.--Curabo, inquit,
et abiit. Reversa ad me Sempronia refert quid sibi cum Lampridio fuisset
sermonis, quid mihi cum eo rei fuisset rogat itidem. Refero, me
gravissima queror premi defatigatione.--Reficiam extemplo vires tibi,
inquit, hoc labore exhaustas; recreabuntur lauta gustatione, et leni
quiete; sine irrepat tibi somnus, dum ad Calliam, qui te ad se vocat,
eo, et ut opinor, ad conflictum: tibi dolere caput dicam.

_Octavia._ Calliam forte vocabat, qui Jocondus erat.

_Tullia._ Rure agebat hac die Jocondus ad villicos missus. Vix videram
somnum, cum ad fores nescio quid audio strepitus; reclusis, video
lautissimam afferri gustationem.--Surge, inquit Sempronia, cibo hic
tibi repellendus capitis dolor. Agedum. Edi, bibi hilariter, ac illico
restitut mihi vires. Desilio de lecto, complector Semproniam meam; mihi
sortem gratulor. Post duas omnino horas, ecce Lampridium, qui
humanissimam impertit nobis salutem; aderant enim e domesticis quidam.
At enim ubi recessere servi, effusus est in meas laudes et gratiarum
actiones; sed abrupit sermonem Sempronia:--Jam is est, inquit,
excogitandus nobis modus et ratio bene et secure vivendi; cavete ne
ldantur Calli oculi: qu pestis in utriusque immineret caput, si quid
subodoraretur de rebus vestris!--Nihil prorsus ab eo timeo, inquit
Lampridius, nec domin me, ut sit hominum perspicacissimus, si quidem
velit illa ex prscripto meo vivere.--Volo maxime, aio, tuo regi
arbitrio: ab hoc tempore habebis addictissimam Tulli
animam.--Principio, inquit, novi Calli ingenium: nec bonus est, nec
malus, sed qui aut bonus, aut malus fingi facile queat. Post paucos
dies, polliceor tibi, Domina, futurum mihi et amicissimum et
familiarissimum. Expiscabor etiam intimas mentis cogitationes: ctera
committe industri me. In id maxime incumbe, tuis ut ne ex oculis, ore,
gestu quicquam percipiat, quod amorem mutuum nostrum aut testificetur
aut significet. Ego variorum, et imo duriorum, ero in te consiliorum
author, cum e re tua meaque videro, qu tibi saluti sint, aut sospitent
amores nostros. Quam egeris in hac fabula personam, ex illa vit nostr
salus et felicitas omnis pendebit.--Nihil, respondeo, mihi a me
tibique timeas. Prudentissimam et obsequentissimam
habebis.--Obsequentissimam? inquit, nunc sciero: peto osculum.--Dabo,
inquam.--Peto suavium, non osculum, ait.--Dabo, aio.--Peto
complexum, inquit.--Dabo complexum, inquam.--Peto plenum gaudium.
Tacebam ego.--Obmutescis, Domina? ait, negas mihi hanc
beatitudinem?--Utere jure tuo, inepte, reponit Sempronia; vis ipsa te
suum tollat in equum? Huic insistam ostii limini, nam qui sciunt, hic te
esse, domestici, ut mali sunt et protervi, mirarentur solum cum Tullia
esse relictum. Urgebat interea paterer in amplexu meo liberari se
amoris stu, et ubi paulo secretius abesse a Semproni conspectu
vidit:--Quid vereris? excubias agit Sempronia. Vi igitur impellit in
lectum, et collocatam commodo corporis situ petit, meam mentul manum
admovet, capiam rogat.--Quid vero tu, dicebam, ad hanc me cogis
foeditatem? Retraxi manum; conscendit in me stratam et, detectis
inguinibus, exspectantem teli mucronem in parma mea, non alba, non
ingloria. Demittit femoralia, mox procumbit in pectus meum, utero uterum
pressit, et telum infixit.--Nunc ostendes me abs te amari,
inquit.--Dubitas, refero, qui prostitutam me habes omni libidini tu,
te amari?--Fungere igitur generose et fortiter partibus tuis.--Fungar,
repeto. Tunc vehementissime coepit concutere; ego succutere, nates
tollere crispantes, motitare flexibiliter lumbos. Primus titillationem
prsentit advenientis gaudii, at omni nisu et agitatione pervivaci
exorienti favi libidini; post, intro sensi in lumbis aperiri mihi
Veneris fontem:--Ah, ah, inquam, quid me vexas? age, age, deficio!
Hoc exiit temporis puncto ex me in me Venerei roris dulce coeunti
donum.--Agite, agite, sub hc Sempronia; ecce audio venientem Calliam
ad nos. Dejicio equitantem re nondum bene patrata, nam cum exiit e
concha mentula, uterum fervidis polluit guttis stillans. Momento
post:--Nihil est, nihil est, inquit Sempronia, nescio qu meis vox
auribus illusit. Dicto citius in me resilit Lampridius, adigit iterum
hastam, novum aggreditur prlium. Me necas, dicebam, secede paulum;
me in anim ducis deliquium, vocabo Semproniam. Interim ille
imperterritus rapidis subagitabat concussibus; novos excitat stus in
me, stillat abundans mihi ex abdito intra lumbos Veneris fonte virus;
demulcet iterum me pruriginoso semine, et ni progressa ad nos Sempronia
diremisset pugnam, ad tertium processisset effluvium inexhausta illi
libido.--Satis est ludorum, inquit, timeo non hominum, sed fortun
insidias. Exscendimus uterque e lecto, et magna cavit cura Sempronia,
ne quid in vestium attritu, capillorum confusione, corporis ornatu,
exprobraret mihi meam licentiam. Tam velox tibi sit veredum, Lampridi,
inquit Sempronia, quam bonus et egregius cursor es!--Habeo, inquit,
non cursor, sed servus, et ex animo servus, qu me ad summum vexit
voluptatis cumulum, patronam non veredum. Igitur nupti primum nobis
fact sunt apud Semproniam, et sub ejus oculis, qu amores nostros
nascentes velut sinu suo fovit. Acceptum illi refero Lampridium meum,
qui et tuus erit, juvenem, comem, urbanum, vegetum, fortem, quem nec
Hercules in hoc certamine viribus et lateribus superet, illi cedat neas
pectore et armis: nam amplum illi et firmum pectus, et bene compacti ad
laborem armi, quorum victoria sumus et triumphus.

_Octavia._ Perge dicere, amabo, mea Tullia, de his rebus vestris, quarum
me mirifice delectat narratio; saltem prcipua deliba capita, et qualis
in te fuerit primis diebus, eloquere.

_Tullia._ Rides, inepta: illi summa dies non dissimilis prim; que
calet, que ardet, que in amorem meum furit. Coenavimus illa prima die
ambo, cum parentibus tuis, vestris sub tectis, coenavit et Callias; quos
inter se severint sermones abs re dixerim. Revertimur domum. Multa de
Lampridio loquitur Callias: multam inesse humanitatem, ad ejus se
intimam proclivi ferri via amicitiam, honestum, et moderatum, et multi
ingenii adolescentem videri. Bacchum sequitur Venus. Dum videt vestem me
deponere, et eductos intumescere mammarum globos (nam multa nox quietem
indicebat), antequam me mitterem in lectum, manu captam inducit in
musolum illud geniale, nostro lecto proximum. Hic erit locus, inquit,
et Veneri sacer et Musis. Tollit altera manu stolam et indusium,
altera mentulam longam, gravem et si unquam alias rigidam et contentam
admovet crypt me. Protende adversus me lumbos, Tullia mea, inquit.
Projicio. Tunc impetu facto trudit in vulvam, occupat totam loci
capacitatem, agitat ille delicias suas frequenti motu, et irritat ad
novos pruritus; motito similiter lumbos, crebro et frequenti succussu;
utramque mihi clunem utraque manu comprehendit, deducit, reducit magna
vi ad se. Primam me urunt ignei advenientes Veneris stimuli, semen
mitto; consequitur rabiem meam Callias: Jam diffluunt mihi ven, age,
age! Motitationes integro excitatiores ad ultimos usque seminis
spiritus; mihi vulva ad plenam voluptatem egregie, maritali exhausto
tubo, operata est, comprimendo et exsugendo caram mentulam. Nunc volo,
re patrata inquit Callias, mecum de nostris imposterum rebus alacriter
convenias, Domina: nam domina semper eris mihi.--Volo equidem,
respondeo, quidquid volueris me velle; quod nolle jusseris id utique
nolo. Scelus sit mihi et flagitium non eadem per omne vit tempus
sentire ac tu senties! Quid cupis, Domine, prstari tibi a servitute
mea?--Equidem, inquit, persuasum mihi est te esse honestissimam, et
pudicissimam, quamquam vulgo dicunt non admodum castas esse qu sunt
litterat; timeo tamen virtuti tu, nisi tu illi, nisi ego opi
fuerimus.--Qu res, qu mea culpa hanc injecit cogitationem in animum
tuum, anime mi? inquam, qu de me tua est opinio? Nec tamen deprecari
velim quidquid ceperis consilii.--Volo, inquit, induere tibi cingulum
pudiciti; si pudica es, non detrectabis; sin minus, videris ipsa num
merito movear ad id quod meditor.--Quod volueris, refero, induam, et
qualecunque sit, lta feram; qu tibi sum nata, tibi etiam uni ex animo
foemina ero et prclusa omnibus reliquis, quos aut sperno, aut odi: nec
alloquar Lampridium, imo nec respiciam.--Non faxis, inquit, imo volo
te cum eo familiariter sed honeste agere; nec ille, nec ego habeamus de
te conquerendi causam, ille si durius eum habeas, ego si liberius; sed
veniet a pudiciti cingulo liberioris cum eo consuetudinis tibi usus,
cum Lampridio mihi omnis securitas. Tunc vitta sericea, qua supra
lumbos involvit corpus meum, dimetitur ad crassitudinem corporis qu
futura sit cinguli amplitudo; dein ab inguinibus meis ad lumbos, id
etiam alia vitta definit spatium. Hoc facto: In hoc etiam curabo, ait,
palam fieri tibi quanti te stimem; erunt catenul qu villoso panno
sericeo involventur aure, erit cataracta aurea, craticula aurea,
lapillis pretiosis exterius distincta, et faber aurarius hujus nostr
urbis prstantissimus, mihique multis obligatus beneficiis, in id
incumbet, ut prcellens sit artis su specimen; etiam honestabo te, dum
videbor facere injuriam. Quro, quanto tempore perfici id cingulum
possit; respondet, intra quindecim dies absolutum iri, interea petere ne
irretiri Lampridium ullo mecum feram commercio sermonis, postea ut animo
insederit me cum eo gesturam. Ivimus cubitum, ac ea nocte ter iniit me,
ter plenos libidinis gurgites evomuit in cymbam meam, magna cum
utriusque voluptate.

_Octavia._ Te Veneri caram, cujus hortum, intra tantillum temporis,
irroravit novem continuis coitibus Venus! Et potuisti ad hc curricula
impigre desultori inservire?

_Tullia._ Potui sane, et etiam incitato cursu ad postremum coitum, cum
Cupidineus imber e stillicidio decidere maritali negare velle videretur,
ita commovi, agitavi, succussi, ut vel invitus magna stillarit copia. Me
convenit sequenti luce Sempronia; refero omnia hc Lampridio, ille qui
paulo post advenit,

    ... Nostris novus incola terris.

_Octavia._ Nihil autem rei tecum habuit illa die?

_Tullia._ Nec nisi post decimum diem; per id tempus nullus cum eo mihi
familiaris sermo, cum videremus defixos Calli in nos esse oculos, et
ejus jussu etiam servorum:

    ... Lingua mali pars pessima servi.

Nosti hujus generis vecordiam et malignitatem. Osculare vero tu me, nam
in tuo vultu nescio quid video lineamentorum nobilis Galli, qui in me
Rom anno proxime prterito explosit militariter catapultam suam,
spectante et procurante Lampridio; nam tres adjuv qui eum comitati
fuerunt et in me fodienda desudarunt, etsi firmi et robusti, haudquaquam
me tam egregie oblectarunt.

_Octavia._ Quid portenti audio? Quatuor tu homines peregisti, tam
tenera, tam venusta? Tibi sub hoc cursorum numero lumbi non disrupti?

_Tullia._ Scies alias; sed vis orationis me cursum tenere quam institui?

_Octavia._ Volo et rogo.

_Tullia._ Postridie, cum ingressus est domum nostram Lampridius, dixit
se velle ire Callias in prdium nostrum Anconitanum rusticatum; nosti
amoenitates, magnificentiam vill. Cum diceret inter coenam, respondit
Lampridius se comitaturum libenter, si commodum illi foret: Aperto
enim, inquit, ris quore plurimum delector. At cum tecum fuero,
reponit Lampridius, nihil mihi rure poterit esse dulcius. Septem
continuos dies simul convixere, et ita Calliam coepit Lampridii
consuetudo, ut protinus omnes illi aperuerit animi sensus, et
cogitationum arcana. Laudavit ingenium meum Callias, mores, urbanitatem;
dixit prcipue me castitatis laude inter omnes mulieres lucere.--Sed
non ita facilis es, ait Lampridius, ut etiam si nolit caste vivere,
quod futurum non spero, id tamen non egeris, ut pollui non possit.
Confidendum sane sua de pudicitia uxori, dein ancillis, sed potissimum
ser; decipere potest uxor, corrumpi servi, nec corrumpi, nec decipi
sera.--In tua sum quidem sententia, inquit Callias, ut fabricatur
Stephanus aurifex craticulam qu arci Tulli me extimum sit velut
propugnaculum.--Sapienter huic tu rei curas tuas, reponit Lampridius,
adjecisti; nam, verum ut fatear, terno volo tecum et propto jungi
amiciti nexu; at, ut sumus omnes suspicaces, timebam ne si cum uxore
tua agerem liberius, quod vix aliter fieri potest, id te in suspicionem
abduceret, qu tibi molesta, mihi infesta esset. Cum vero sera
occluseris, nihil admodum erit quod timeas, quod suspiceris. Interim
liceat per te mihi cras urbem repetere, postridie reversuro. Nam ex
Venetiis dat ad me litter crastina die afferentur a tabellione, e ad
negotium magni momenti quod mihi explicent, magnopere conducant; ego
vero cum res meas curo, tuas ago. Sic post decimam diem venit rogatus a
Callia, ut Stephanum urgeret, data ad eum et ad me epistola: Nam ut
scias, inquit, me mihi persuasisse te me esse alterum, rem
secretissimam tibi commendo: nolit uxor ab ullo mortalium sciri de ejus
me moribus dubitare, qui mihi liquido debent esse perspecti. Ut
ingressus est meum cubiculum, invenit me cinctam sodalium mearum corona,
et in his lucebat forma et decore Sempronia. Salutat omnes humanissime,
et redditis Calli litteris, catenulas aureas, opusque totum, intra tres
quatuorve dies absolutum iri dixit. Reversus Lampridius, me cum
Sempronia nactus solam:--Bene est, Domina, inquit, intra paucos dies
vinculum fingitur tibi, et aurea porta pretiosis distincta lapillis,
horto tuo, quam pudicitia tua ipsa superbiat obduci su, ita lucet, ita
diti fulget pretio. Rem dehinc objicit nobis ob oculos diligenti
pictura. Sed, inquit, clavis non cusa est, et hujus figuram, dum
fabrum variis ludo sermonibus, cer huic felici providentia impressi.
Cterum, ut optasti, Sempronia, felicem ambo ducemus vit cursum. Post
enarrat qua arte, quove pacto in intimam se Calli amicitiam insinuarit,
ita ut nihil jam eorum animis possit esse conjunctius.--Te fortunatum,
inquit Sempronia, hac duplici conjunctione, qua nihil est in vita
beatius, animorum cum Callia, corporum cum Tullia! Felix amicus, felix
amans, utriusque plena auctus es possessione, qu possideri potest
absque sollicitudine. Qu tibi vero dulcior videtur esse
conjunctio?--Dubitas? ait; respondeat ipsa Tullia.--Vana sim et
inepta, repono, si quidquid meum putem vere dulce, et in me ver
voluptatis gustum invenire Lampridium posse.--Inveni, subjicit, et
mens sit mihi saxea, cor aheneum, si extra amplexus tuos majores
voluptatum fructus a Venere capere me posse arbitrer!--Abrumpamus,
inquit Sempronia, urbanitatis vestr hos sales, coena nos expectat; ego
vero cubabo tecum, Tullia, nam abest maritus meus.--Quid me igitur, ait
Lampridius, factum vultis?--Nolo autem, reponit Sempronia, vexare
animos tuos; omnia bene se habebunt.

_Octavia._ Et cubavit tecum Sempronia, Lampridius inter utramque?
Utrique forte insudavit?

_Tullia._ Nequaquam. Nam cum summa nox somnum suasit post coenam,
deductus est in cubiculum suum Lampridius, sed ipsa induerat vinculum
pudiciti Sempronia, clavimque abstulerat secum Victorius, dum Veronam
petit dic causa, socio ad iter adjuncto sibi Jocondo. Prima vigilia, ut
constitutum inter nos, venit Lampridius, et in lectum se conjicit ab
inferiori sponda; hac parte jacebam: Quid tibi vis? quis est?
inquam.--Tuus sum, Domina. Osculum infert, et momento temporis
conscendit in me nudam. Nunc demum, aiebat, fruar omni pulchritudine
tua. Libere et libidinose vulvam manu investigat, et confestim telo
obduro suo configit stu incensam, primo ab ejus contactu, quem Veneri
Mars afflat subigus. Denique, ut uno verbo ejus comprehendam noctis
libidines et bona, ad duodecimum cursum veredum meum egit uno fere
spiritu.

_Octavia._ O Venus! quid audio? Vix una Caviceus nocte tertium peregit
concubitum.

_Tullia._ Septimum semel atque iterum confecit Callias cursum equitans
in veredo meo; octo novemque cum Sempronia Jocondus. Sed nihil admodum
est quod mirere de Lampridio: inexhaustus illi latet in lumbis Veneris
fons. Nocte tu proxime sequenti fateberis.

_Octavia._ Dormiebat interea mater mea, et particeps ludorum et jocorum
facta est?

_Tullia._ Anteacta nocte optime dedolata fuerat. Sex fututionum
prurienti impetu eam Victorius illa nocte pulsaverat, ter vero
pomeridianis horis ipsam Jocondus impleverat bonis suis.

_Octavia._ At vero, quid interea factum de infelici Julia?

_Tullia._ Dicam cum sciero quid de felici Octavia factum sit post
ereptam virginitatem. Nam timeo tibi a Theodoro.

_Octavia._ Recte memoras, ah! ah! ah!

_Tullia._ Rides? Evanuerunt promissa, et oppress virginitati nullus
honos, ut loquebaris.

_Octavia._ Non abierunt quidem in auras, sed incentivum factus est dolor
pruriginos libidini, et accessio non poenitenda dulcissim voluptatis.

_Tullia._ Ut voluptatis confinium est dolor, ita et doloris voluptas.

_Octavia._ Post tertium diem quam mecum cubaret Caviceus, admonuit de
proposito et sponsione in manibus Theodori facta, mater. Debes
exsequias virginitati tu, inquit, parentandum illi est, qu tam
laudabilis et commendanda ad hanc usque tatem tibi comes fuit.--Memini,
mater, repono, et hoc cui me obligavi solvam nomen, cum volueris.
Quid plura? Convenimus Theodorum, qui jubet pomeridianis horis, cum
primum sol inclinaverit ad occasum, reverti. Obsequimur; inducit me in
sacellum interius dis, et occlusis foribus, pessulo obdito: Nihil
est, inquit, quod timeas, filia, ab aliorum oculis tibi, nam antistes
prsum huic loco; secure agemus omnia. Tunc sermonem instituit ad
firmandum et obdurandum animum. Obstipo capite dum loquebatur, et
defixis in humum oculis, eo me ita sermone ad dura omnia comparavit, ut
si mori me jussisset, alacri animo lethum oppetiissem: vide, Tullia mea,
qua mens mihi arte fascinata est. Postquam me probe ad omnia qu vellet
vidit comparatam: Etiam tibi, inquit, pribit mater exemplo, in hoc
sever sanctitatis stadio.--Nihil admodum opus est, inquam, sed qu
neci virginitatis me tam excellentis ultro consensi, in me convertere
iram tuam, vir sancte.--Non patiar, inquit mater, te solam pati has
rumnas, nam etiam ego huic occisioni consensi.

_Tullia._ Egregiam vero pugnam!

_Octavia._ --Bene est, inquit Theodorus; cui autem generosius vigeat
pectus mox experiar; prsto sis, Sempronia.--Commoda mihi tuam opem,
nata, inquit mater, ut citius hoc defungar virtutis officio. Solvo
illi subteriorem vestem, cycladem et stolam; tollit ipsa indusium ad
summos lumbos, et genibus ante aram flexis: Noli parcere impur cuti,
vir sancte, inquit, libidinis me campum lustra verberibus.--Cedo
igitur illam pietatis supellectilem, refert Theodorus.--At vero, ex
assuto cycladi sacculo oblita sum, ait illa, educere. Igitur dum
vestigat, dum in latus demittit corpus et vergit in lvam, curiosissimis
omnem imam corporis structuram luminibus sum contemplata: illi
candidissim nates, in tumorem Veneri commodissimum elat; crura crassa,
polita. Nihil accuratius effinxisse Natura videtur, nihil pulchrius.

_Tullia._ De ejus parte nihil dicis.

_Octavia._ Pone stabam, ita vidend vix copia fuit; vidi tamen. Accepto
in manibus flagro, alacrem jubet esse Theodorus: tunc obmurmurans
concepta nescio qu verba, ac si nniam prcineret, verberibus onerat
lumbos, nates et crura aversa. Parvas vero indulgens inducias: Flecte
corpus, et demitte quam humillime poteris, ait, ut etiam, quo loco
pollui te nuptiarum lex patitur, castigationem excipias quam mereris.
Recurvati lumbi exprompsere altius clunes, et interfemineum prodidere;
conjeci in eam rem oculos: pilis obsitus locus subnigris, crispis, non
admodum longis; rima aperta, longa, rubicunda. Huic decidit momento
grandinosa flagellatio in flagrionem cunnum.--Hei! hei! hei! deficio,
siste tantisper, inquit, acrius feris quam ferre possim.--Insanis,
Sempronia, reponit Theodorus. Sub hc verberationem durissimam
integrat; in lacrymas illa effusa est et gemitus, immoto tamen situ
corporis: Erige nunc vero pectus, ait Theodorus. Obtemperat, et illico
evoluto supra umbilicum indusio detegit ventrem, crura, anticamque
corporis faciem. Mirabar ego attonita, cum mutato loco transit dexterum
miser latus lanio beatus ille...

_Tullia._ Imo laniandus carnifex! Quid prterea qurebat in quod acueret
efferam illam crudelitatem?

_Octavia._ Audi... et eam partem tuetur ille limis oculis. At cum
apertam et paratam vidit, nec mora, coepit flagris cdere acerrime, tres
quatuorve pollices infra umbilicum primis verberum momentis. --Altius
vapula, inquit illa, gemitu edito. Direxit ad hc ictuum tempestatem
subtus alvum ad femina et interfemineum, ita ut hoc cruciatu misere angi
testarentur lacrym manantes ubertim ex oculis. Demum rediit post eam
hyemem serena miser tempestas, hic desiit verberum imber; humum
osculatur, et vestibus adornatis, ad me respicit:--Nunc, nata, inquit,
tu partes agentur; transi in hc qu desero fortitudinis castra.
Solvit mihi vestem; qu cum defluxisset ad pedes, indusium altissime
mihi circumquaque revolvit, ita ut nuda oculis Theodori, et lanien,
antica posticaque corporis membra objiceret. Habebis te, inquit,
fortiter, nata; qu succedant momentaneis his rumnis et interiori in
pectore enascantur gaudia, ipsa senties, nec ego fando exsequar; nunc
mitte te in genua.--Quam vellem, inquam, hoc officio ipsa fungerere,
in eluenda me, mater! qu mihi inflixeris verbera, feram sane ut tu
tulisti, constanter et fortiter.--Id quidem fieri non potest, reponit;
Theodori juris es ut sum ego, sed vis vinciri tibi manus?--Volo,
inquam, et ut volebam devinct mihi sunt, eo modo ut earum ope non
uterer etiamsi eniterer.

_Tullia._ Pascebantur interea flore pulchritudinis tu Theodori oculi?

_Octavia._ Imo admoto ad aures ore, insusurravit agere et pati fortia,
generosi animi esse.

_Tullia._ Sic agere et pati fortia, dixit Livius, Romanum est.

_Octavia._ --Volo experiri utrum matrem fortitudine superes, Theodorus
ad me; si obmutueris, palmam feres. Post expansa vola alteram
alteramque mihi clunem fovet; strictis dehinc duorum digitorum unguibus
summam cutem tanquam forcipe apprehendit, et vehementer vulsit; tamen
obmutui retenta anima, et exstincto imo in pectore gemitu. Dehinc e
lanugine pubis, tres quatuorve pilos, postquam pubem totam ad perinum
usque manu obtexisset ardenti et fervida, summis itidem unguibus
arripuit, et simul momento avulsit; nec propterea me tangi testata sum
doloris sensu.

_Tullia._ Fortis es, Octavia. Quid Cato ad te? Eodem autem supplicii
genere appetita est mater tua?

_Octavia._ --Evolve vestes, Sempronia, ad eam Theodorus, revela
excetram illam tuam, inquit. Dicto citius nudas admovet clunes. Ille
adfigit ungues; intremuit, et femur alterum tulit in altum, dolore
victa; nihil tamen locuta est.

_Tullia._ Hc prima fabul pars; altera est quam exspecto de barbato
Cincinnato.

_Octavia._ Replicat vestem et indusium qua pars bona latet; objicit
uterum pulchrum, politum, niveum Theodoro; Venereum campum lana
vestitum, ut dicebam, spissa, crispa, venefica aperit. Ille aliquot
intercipit pilos, una omnes vellicat, post, vi impressa, divellit.

_Tullia._ O rem ridiculam, et ludo prgnantem non inficeto!

_Octavia._ Infrendere illa pr dolore, nec ideo verbum aut gemitum
emisit.

_Tullia._ Expedi tandem hanc narrationem.

_Octavia._ Vapulavi, flagro proscissa sum, nec elapsum mihi ex ore
verbum aut e pectore gemitus, qui ignaviam exprobraret: post Penates
repetimus. Ah! ah! ah! jam attingebam ostii limina, cum mater ad me: Ut
te habes, nata?--Doleo, mater, respondeo.--Momento faxo, inquit,
dolorem excipiat voluptas deliciis affluens; mihi quidem, mihi sentio
nates et femora veluti formicis pererrari; num tibi idem quasi stuantis
impetiginis ardor?--Plane ita est, inquam, subsultant mihi sub cute
innumeri obtus cujusdam gritudinis pruritus, potius quam acumina, et
incendi me sentio.--Vertentur hc omnia, reponit, qualiacumque tandem
sint, in gaudii inexhausti fontem, et me induxit in cubiculum meum.
Projice te in lectum, inquit, finge animi gritudinem quam non habes,
mox mitto ad te Caviceum tuum, sed volo ludi hujus qui vos committet,
postea abs te reddi rationem. Paulo postquam abiit, venit ad me
Caviceus. Projectam in lecto amplectitur, suaviis mulcet, tactu irritat
ad gaudium:--Audio, inquit, tibi male esse?--Et pessime est, repono;
nam audio te mihi subirasci. Quid vero erroris aut delicti admisi in
me?--Pura es sane ab omni in me delicto, corculum, inquit, me gaudiis
hactenus cumulasti summis, summam tuis in amplexibus inveni felicitatem;
si de te conqueror, nihili sim, in qua scilicet omnes delicias, omnes
amorum cupiditates nacta est mea mentula. Hc fatus educit e medio
femore mentulam, manum adhibere rogat turgescenti, et momento post
adsilit in lectum, et demissis femoralibus, detectoque ad zonam usque
mihi utero, provolvit se in me; infixit protinus hastam, ac illico ad
primum concussum, profluit mihi largus abundans e lumbis Veneris imber.
Moriar, mea Tullia, si unquam ea sit visa res sensibus meis gratior! Uno
verbo omnia: hac coitione, ter mihi litatum est Veneri, continua
titillatione, aperto mihi ad opus gaudii summi gurgite. Cum vero
Caviceus ad metam pervenit, libidinem in me meam aqua sua pluvia non
restinxit, incendit novam, et cum exscendisset, uri me patrantes ocelli
docuere. Manum admovit horto meo: hoc tactu soluta sum inani Veneris
imagine.

_Tullia._ Rem mirifice narras, nihil tamen novi in his rebus. Nam
verberibus incussis eliciuntur ex omni corporis parte qu conducere
solet ad Venerem, infinit spirituum alacriorum, vegetiorum, igniculis
fervidiorum compactis velut cohortes, qu dehinc in locos nostros, in
vulvam, in spermatica vasa, quod consentanea sint, sponte advolant: hinc
pruritus, et inflammat Veneris libido. En quod tibi pro miraculo queat
esse: dux nostra Leonora, tam celebri stemmate clara, tanta fulgens
pulchritudine, tot animi corporisque dotibus prcellens, verberibus
debet foecunditatem. Dux maritus deperibat puellam, nullam tamen ex ea
procreabat sobolem, quod gerrime ferebat. Tentata qu ars aut industria
ostentant omnia, nullus experimentis locus negatur; lusa ars et
industria, profuit nihil. Tandem ex Arabis responso, csa ut tu es
virgis Leonora parentis su manu. Ad hanc diem nullam ex Venere ceperat
voluptatem; hoc vero temporis momento, cum primum ad eam explosit Dux
catapultam, vehementissime mota est. Lacessiti iterum verberibus lumbi,
clunes et femora ad Venerem incensi, post aliquot dies; tunc parum
abfuit, quin sub marito subagitante deficeret, pr voluptate in
effluvium mirabile soluta est. Tandem parvo temporis interjecto spatio
perpessa idem incentivi genus, magna cum voluptate maritum excepit, et
rigid caud salaces ictus. Imprgnata est uteroque gerit. Sed et audio
esse nostros inter homines Alphonsum marchionem, quem verbera excitant
ad pugnam, alioquin imbellem et ignavum. Virgis cdi sibi nates jubet,
vapulat egregie, prostat interim illi uxor resupina in lecto; dum
vapulat arrigit, et quo acriores ictus, eo tentigo vehementior. Cum
parata sibi videt arma, aggreditur jacentem, et rapidissimos ciens in
substratam motus, perfundit in subantem coelestia Veneris dona, et omnes
qu ex Venere capi possunt capit voluptates.

_Octavia._ Sed vero si experta ipsa esses, quam non putem fore tibi
admirationem!

_Tullia._ Non experta quidem sum; sed experiar et etiam sequenti nocte
proxima. Nam volo te frui Lampridii mei amplexibus, qui jam per octo
dies rure detentus cum Callia ferias a Venere agit; sed dedit ad me
literas, quibus se crastina die monet adfuturum, Calliam velle ad se eam
ego, quum negotia nescio qu illic habet a quibus se nondum expedire
possit.

_Octavia._ Videbimus. Sed oblita es de Juli nuptiis, cum devirginata
est, referre qu a matre accepisti.

_Tullia._ Hc sane sunt. Scis nuptias velut clandestinas fuisse; aberat
pater tuus, acciti ex affinibus nulli, intro res acta est, ut in fabulis
Veterum legitur, nullis inspectantibus. Nam antequam Sempronia novam
duceret nuptam ad genialem thorum, taurum passuram, implevit mollem
animum malignis consiliis. Qu dixerit, qu jusserit dici fierive, qu
utique et dixit et fecit inepta, intelliges. Ascenderat in cubiculum
Juli Jocondus, nam illic res patranda erat, et exhaustis a Semproni
viribus arma interrogabat virilia, an satis esset ad pugnam animi.
Advenit demum Sempronia, et Juliam nexui tradidit.--Enimvero, inquit,
volo vestibus nudari a me Juliam, Joconde, tibi. Denudat suis manibus
puellam relicto indusio, vix tuentem pudorem ab oculis Jocondi. Mox
abiit Sempronia: Vos vobis relinquo, inquit, agite res vestras. In
proximum secessit cubiculum, e quo in id prospectus patens datur; nam
ostium hiscebat ut et Juli. Illico advolvitur genibus Jocondi Julia, id
scilicet edocta. Facilis tibi ero, inquit, et omnibus tuis
voluptatibus obsequens dum vixero. Si secus contigerit, plecte sontem.
Osculatur ille, et erigit puellam.--Exue autem indusium, inquit,
corculum. Sed cum vidit ad hc vultum rubore suffundi, ipse
erubescentem et pavidam exspoliat. Ubi defluxit ad pedes indusium,
evertit in lecti latus resupinam, mammas parvas, duras, orbiculatas,
candidas, sororiantes, manibus terit, et osculis premit; post pectus,
ventrem, crura oculis legit, ac demum cogitationem et obtutum in Veneris
hortulum defigit. Ut sibi eam partem tractari, premi, diduci labia,
digitum immitti sentit rudis puella: Eh! eh! eh! clamabat, miscens
clamori gemitus et suspiria.--Nunc, inquit Jocondus lectum ostendens,
colloca te in hoc duelli nostri campo. O venusta membra qu me cupidine
inflammant! Illa obtemperans mittit se in lectum; hoc aspectu ignescere
coepit et turgescere salax cauda; igitur ad latus puell fudit se
Jocondus: momento Julia pulvinum suis subjecit natibus non rogata,
femina quam potuit latissime aperuit et, quod rideas, ipsa ultro injecit
manum in viri penem. Ille in risum erupit.--Quid hc nov Veneris
facies indicat mihi? ait. Agedum! et dicto citius intra puell femina
se mittit pronus; illa clavum manu non amittebat, ac ipsa dirigebat in
se ruentis mentul cursum, in fissuram suam ultro pilum figens; post
tollit crura altius, ita ut talis pertingeret nates. Sic ad Venerem ipsa
se composuit. Etenim cum sensit summum mentul caput intra cadurda esse
immissum:--Amove nunc manum, inquit Jocondus, ctera ego peregero.
Ambas illico manus Julia in superequitantis lumbos injicit, et
arctissimo amplexu; sed Jocondus, cujus mentula tentigine rumpebatur,
totis viribus torsit in intima contum, vi sibi viam aperiens, quo nulli
hactenus libidini fuerat. Illa clamorem misit, nec tamen situm mutavit
corporis, et tertio quartove concussu in abditiora Veneris adyta
intrusit se fervida felixque mentula.

_Octavia._ Agnovit in virgine illsum pudiciti decus Jocondus? Sensit
nullis inquinatam fuisse amplexibus?

_Tullia._ Agnovit ut nostri homines solent, quibus in primis coitionibus
plerumque de virginitate virginibus fides.

_Octavia._ Verebar ut qu se ipsa patrand rei accommodasset, id ei
fraudi esset.

_Tullia._ Intellexit facile Jocondus manasse has artes a Sempronia; ac
postquam primo hoc concubitu uxorem Juliam sacrasset:--Quid vero,
inquit, Julia mea, te tam doctam judicasset? Profecto me in
admirationem ingenii tui traxisti, cum mea arma ipsa in te fixisti,
quibus lethum pudiciti tu conscisceres, cum me es amplexata, cum
vibrasti clunes tam frequenti motu, crispantibus, crissantibus lumbis;
cum voluptatem testata es suspiriis ignitisque tuis eheu! eheu! Illa
vero silebat: Age, age, eloquere qu tegis hoc silentio tuo, aiebat
Jocondus.--Non ausim, inquit Julia, sed hc omnia, ut accepi, fieri
debent, et solent etiam a pudicissimis, ut ego sum.--Quis vero, reponit
Jocondus, dixit fieri solere?--Noli, refert Julia, extorquere id a me
ut fatear.--Volo vero dicas, adjicit ille; ni dixeris, non ita
judicabo puram, ut ais esse.--Sed, amabo, ne alteri unquam dixeris, ait
Julia, qu me tibi vis dicere. Monuit Sempronia, talem me prstare
tibi, ex officio et munere meo esse, et sacramento adegit pollicerer me
facturam.--Bene est, inquit Jocondus. Cave vero tu ne subodoretur te
mihi id secreti revelasse. Interea omnia et audiebat et videbat
Sempronia, quod utrumque fallebat.

_Octavia._ Qua spe illusit puell credulitati tam maligno consilio?

_Tullia._ Nempe sperabat inde futurum ut puell mores tanquam liberiores
suspecti Jocondo fierent, sed de his neutri ne verbum quidem fecit
hactenus.

_Octavia._ At enim quam institueras non perfecisti narrationem.

_Tullia._ Ut omnino implevit puell vulvam crassa et obdura mentula, in
eam ad coleos usque inducta:--Me crucias, ingemuit Julia, parce!
parce! Ille interim crebris subagitationibus urgebat; dum vehementiores
se in concussiones fundit: Oh! oh! inquit Julia, pr voluptate
morior; perge, perge, preme, impete fortiter, adige altius telum!

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Scilicet id consilii dederat Sempronia: Cum primum te, Julia,
aliqua tangi titillatione in illis locis senseris, testare majorem etiam
sentire quam vero senties, voluptatem. Urge maritum verbis, osculis,
suspiriis, motitationibus. Sin minus, stupidam te et saxeam credat, quod
nolim, qui meus est in te amor, accidere. Igitur ad primam pruriginem,
puella intacta et cujus in locis ingens seminis genialis ardebat vis,
coepit nates vibrare, succutere quanto poterat impulsu Jocondum, quem
incredibili voluptate perfudit. Nec sane Juli minor delectatio; nam per
longas concitatasque motitationes, tandem in profluvium Veneris dilabi
se sentit: Hei! hei! hei! exclamat, quid hoc est rei? Quid sentio?
deficio. Hc dicens obmutuit, velut mota mente ingemiscens,
contremiscens. Manum Jocondus vulv languentis admovet, et extracto, ita
ut caput tantum intro lateret, pene, invenit infectum liquido Veneris
contagio, nec adhuc ipse evomuerat in vulv Juli sinum libidinis su
virus. Tunc impellit hastam, concutit, premit, nec illa movebatur;
substitit tantisper ille.--Quid vero is sibi vult stupor tuus, Julia?
inquit, suaviis labia rosea lacessens.--Sane deficio, respondit, me
voluptate tanta implevisti, ut ad cumulum felicitatis me nihil addi
prterea posse arbitrer, prterea nihil. Integrat ille concussiones.
Jam apud me non sum, aiebat illa, ita me h confricationes ad Superos
tollunt! Et ipsa demum commoveri denuo coepit, et subare, subsultare,
donec se fervido rore intro sentit irrigari: Ah! ah! ah! exclamabat,
quid etiam istud est? Utraque Jocondus manu ad se admovebat puell
nates, prsto illa uterum et lumbos altissime sustulit; interim
exstillabat in ejus concham igneus Jocondi tubus. In eam imo versa est
amentiam, ut, cum deplueret prolificus humor stillatim, manu injecta
virile telum caperet, exprimeret, emulgeret, ne quid omnino sibi ex tam
dulci deperiret munere; testiculis Jocondi molliter compressis, quasi
foveret, penem egregie emunxit, ut ne guttula quidem exciderit, cum
eductus est e vagina.

_Octavia._ Tam longo certamine non fracti sunt delicat puell artus?
Sed vires amor, et amoris comes voluptas suppetebat.

_Tullia._ Uno prterea concubitu ad lucem recreata est Julia; is vero
primus duorum triumve loco fuit. Alter, ut ipsa fassa est, minorem in
ejus venas voluptatis sensum infudit: nam post sextam septimamque
decussionem, recluso rivo ex Jocondi lumbis Venereum virus, cum primum
Julia exorienti inciperet pruritu stuare, depluit, nec ad Veneris metas
perducta est.

_Octavia._ Nocte tamen sequenti, ut refers, bis in ejus effusus est
complexus Jocondus?

_Tullia._ Sed soluto prius beat matris tu vulv stipendio ei meret;
itaque integris non est potita mariti lumbis, nisi bis alterum abhinc
mensem.

_Octavia._ Nam expresso a matre prioribus amplexibus Veneris succo, quod
superest, fx tibi videtur et lutum.

_Tullia._ Mense altero post nuptias, dum ludit cum Sempronia Jocondus:
Vis me patrem fieri, Domina? ait.--Volo, respondet illa.--Qui vero
potero, reponit, ni per te liceat semine fervido et vivido impleri
Juli arvum? Permitte me ter eam inire, et integros volvere Cupidinis
fluctus in ejus intimum sinum. Et sane misera svos satis, et scio,
labores exantlavit: nam scio quam male exceperit insontem Theresia amita
tua, quod libidinosiorem putes quam est.--Permitto, inquit Sempronia,
sed ea tamen conditione, prgnans tibi fiat; quod fingetur in lumbis
tuis semen his octo sequentibus diebus, volo tribus coitibus una nocte
in eam effundas, colliquescens in Diones tu amplexibus. Igitur octava,
ab ea die, nocte, soluto pudiciti vinculo, reducta cataracta a puell
ostio, libere inspersit puell hortum fertili imbre. Atque ex his
temporibus putat Sempronia utero Juliam concepisse: nam aliqu
imprgnationis not in puell ore et nausea apparent.

_Octavia._ Moriar, ni pessime Theresiam oderim, qu indigno cruciatu tam
liberalem et ingenuam puellam vexaverit!

_Tullia._ Moriar itidem ego, ni adversus matrem tuam svitiam illam
vitio verterim! Nam ut sibi persuasit ipsa, puellam uri libidine Veneris
et cupiditate, Theresiam convenit. Significat se timere pudiciti Juli,
quod minus pudicam prsentiscat; opus illi esse severiori medicina, qua
nimirum in bon matrisfamilias officiis contineatur; cavere oportere ab
adolescenti stu et insidiis. Rogat mitti ad se Theresia, mittitur; sed
prius exsoluto e lumbis pudiciti vinculo, quod custodiendum Semproni
datur. Suscipit Theresia alumnam alacri vultu, dat epistolam ad
Jocondum, petit eam sibi relinqui per tres dies: velle se puell, quam
aluit, quam edocuit, aspectu ad satietatem frui, qua tandiu caruerit.
Post multos sermones petit a Julia, num velit probare se esse et esse
vere purissimam. Respondet illa, velle.--Igitur, inquit, his tribus
diebus jejunio macerabis corpus, et flagris a me cdi cupies.--Faciam
quod volueris, reponit Julia, pensi esse mei quidquid jusseris ducam.
Itaque prima die vapulavit, sed leniuscule, secunda acerrime, tertia non
ita dire, atque sic emendata remissa est domum cum sol occideret. Aberat
domo Sempronia, aderat Jocondus, qui ut lepidam advenisse sibi uxorem
vidit, in ejus advolavit amplexus. Renidens illa: Regredior, inquit,
ut castam decet, tui avidissima. Post brevem collocutionem inducit eam
in thalamum suum; enarrabat illa qu sibi contigerint omnia. Deflet
infelicis sortem Jocondus, solatur, spondet se in posterum illi
diligentiori cura invigilaturum, ne quid deinceps detrimenti aut rumn
patiatur. Post suaviatur, et missa sub stola manu gaudet pudicitiam non
esse occlusam vinculo desideriis suis. Projicit resupinam in lectum, et
plenis coitibus tribus, trium dierum ab ejus animo obliterat memoriam et
perpessi doloris.

_Octavia._ Nescit mater, nihil subirata est Jocondo?

_Tullia._ Nihil sane; ne quidem suspicione assecuta est. Nam paulo
antequam ingrederetur domum evaserat Jocondus, ac postea regressus
salutavit uxorem ac si non vidisset hos tres ante dies.

_Octavia._ Matrem sane insalutatam non reliquit?

_Tullia._ Esse dixit Juli, quod secum communicaret Jocondus de negotio
quod illi confiderat expediendum. Egressi uterque cubiculum petunt
Victorii, jussa interim Julia dum reverteretur maritum exspectare.--Tu
putas, inquit Jocondus, velle me Julia mea amplexus tuis anteponere?
Volo in te perfundere quidquid in me libidinis est. Osculatur, tractat,
arrigit; tollit ipsa vestes et indusium, ut solet, amplectitur ante se
stantem, telum vibrantem, et recidens in lectum pugnam molitur. Uno ille
impetu infligit in vulvam mucronem teli. Quid plura? Res peragitur; post
revertitur ad uxorem Jocondus cum Sempronia. Sedebat in lecto Julia,
quam aggreditur sermone Jocondus:--Volo, Julia, hc domina nostra
noverit qualis sis, quam casta et pudica. Volo etiam ab ejus manibus
pudiciti vinculum hoc induas; testem habebis pudiciti tu opportunam
tibi et mihi. Laudavit Juli virtutem Sempronia, ac animi in hac
obeunda re alacritatem. Juli vero pars ludicra in vincula missa est. De
tua vero, Octavia, nocte proxima experiar an sit ludis tam apta omnibus
qu Venus novit, quam Veneri forma et venustate similis es.

_Octavia._ Faciam, spero, ne tu diutius dubites, ac magna cum sua
voluptate sentiet Lampridius me fontem esse dulcissimi gaudii.








                            COLLOQUIUM SEXTUM


                                VENERES


               _Octavia, Tullia, Lampridius, Rangonius._

O_ctavia._ Voluptates hujus noctis quam suaves futur sint, persuasisti
intimis medullarum mearum sensibus, pruriginosa hac tua oratione.

_Tullia._ At enim duplo majores capies quam potui polliceri libidini tu
procaci, quidquid pollicita sim.

_Octavia._ Scilicet aderit cum Rangonio Lampridius, et nobis ambo
militabunt?

_Tullia._ Tibi sane uterque pugnabit.

_Octavia._ Apage! Paucas post horas rumperent veredum meum equisones hi
tam acres.

_Tullia._ Apage, inepta tu! Una belle sufficies duobus; et experta
fatebere etiam pr te Heroas esse nihili.

_Octavia._ Non faciam, cognata, non faciam. Putas me tam salacem? Ego
voluptatibus tota nocte perfunderer? Dearum cibo ingurgitarer? Tu nihil
gustares oblectamenti? Apage, apage, non faciam.

_Tullia._ Utcunque se res habebit, feres; tu facies, tu facies. Vide:
superanda tibi omnis Veneris fortuna ferendo est. Vide.

_Octavia._ O! o! fores obduxisti tuas cataracta illa improba? Quid de me
futurum speras, si in partem non venies laboris? Quum mihi tam bene
cupias, male habebo.

_Tullia._ Macte animo; peregi ego quatuor, times duos?

_Octavia._ Sed duo illi viribus prstant, et inexhausto libidinis rivo
superant. Ais Lampridium in stadio tuo duodecim solitum esse conficere
curricula. De Rangonio loqueris qu non longe absint a portento. Non
sufficeret Cotytto duobus una.

_Tullia._ Narravit de Rangonio qu superant omnem futuentium fidem
Lampridius. Scis esse familiarissimos.

_Octavia._ Qu narravit? Nunquid etiam venit tecum in certamen?

_Tullia._ Cum esset nudiustertius ingressus hanc urbem nostram, adduxit
hospitem ad nos Lampridius non dedignante Callia. Vide humanitatem:
etiam amore meo inflammat; dein insana furentem cupidine ostentatione
promissorum solatur. Brevi felicitatis summ qua frueretur, ut loqui
solet, dicit fore participem. Bene sperare jubet. Paciscitur, inconsulta
me, Venerem meam.

_Octavia._ Nec subirata es?

_Tullia._ Dic ipsa tibi. Irata sum, et iram acerbe testata. At ille, ut
animi motus componeret: Ignosce, inquit, Domina mea, Regina mea, Dea
mea, facilitati me. Scio, per te non stabit quin exsolvam fidem meam.
Vidit te Rangonius, et misere perit. Videram ejus cognatam Neapoli, et
misere peribam. Ejus se finxit amore incendi ut meo faveret. Convenit
cum ea: induxit me in puell cubiculum: nocte fruor cupita Venere, dum
se credit Laura (id ei nomen) Rangonii indulgere amplexibus. Num debui
tanti esse memor beneficii? Ignosce, Regina mea; dum sequor officium,
eam in offensam inopinus incidi.

_Octavia._ Quid tu ad hc?

_Tullia._ Emolliit durum animum vox amantis.--Quid me vis facere?
repono. Num te pudet me in id devolvi dedecoris, qu tua sum?--Sed
enim, inquit, huic uni tantum culp succumbe; sine te amore Rangonii
et Lampridii tui precibus flecti. Nihil tibi a me time in posterum,
nihil continget quod gratum, quod honestum non sit. Consensi,
sed:--Lampridi, inquam, nosti Octaviam?

_Octavia._ Ut tu Lampridio, est quod ego succenseam tibi.

_Tullia._ Tace, inepta. Aperui mentem: scilicet de te in ejus amplexu
mittenda. Quam te bearem! dixi.--Sed ego et Rangonius interim,
reponit, rumpimur tentigine. Si differri velis id gaudium ad tenebras,
resolvemur uterque ad speciem ecce tuam qu nos urit. Concede saltem
unam utrique felicitatem.--Quid honoris, refero, accedet nomini tuo,
si me dehonestaveris alieno concubitu? Tu quidem utere jure tuo.
Exorari ea demum conditione me sum passa, scilicet ut Rangonio ad cursum
unum aperirem stadium meum et Cupidineum agonem, ultra nihil datura.
Velle integrum nec exhaustum in sulcum tuum agi utrumque.

_Octavia._ Ut venient integri ex tuis amplexibus?

_Tullia._ Hc res in hortis nostris agebatur, in quos prospectus nullus
nisi e cubiculo meo; clausa vero et tuta omnia. Exspectans quid
proficeret sodalis, non longe deambulabat Rangonius, spectabatque
identidem me ignescentibus oculis. Tunc ad eum Lampridius: Immortales
pro coelesti munere redde gratias Tulli, inquit, et ad summum bonum
veni. Ita sum a natura comparata ut ab omni longissime absim
impudentia. Ubi propior factus, erubui: ille vero osculum dedit.
Impudentiam ipse suam accusavit, et excusavit. Dum loquitur, specum
illam frigoris captandi causa ad horti angulum structam jam
intraveramus, et nobiscum Lampridius.--Est quod te scire velim,
Domina, ad me Lampridius, tuaque interest sciri, Rangoni.--Quid vero
istud est? ait Rangonius.--Suspiriis, osculis, reponit Lampridius,
et crispantis lumbi furoribus loquetur mox ipsa tibi Tullia.--Te immo
Venus perdat, refero, nugarum artifex solers! Me manu extra specum
extrahit:--Ignosce, Rangoni, ait, mox reddam que tibi puram ac nunc
est. Nolo eam ab oculis tuis fugere, qu oculorum tuorum meorumque lux
est. Paucis volo. Tunc ad me:--Nescis, Tullia, quem habitura sis
equisonem. Neminem unquam mortalium fass sunt puell et Rom et
Venetiis, quibuscum rem habuit, tam abundanti Venerei imbris copia
muliebres sulcos irrigasse ac Rangonium. Quod Hieronymo Mercuriali,
postquam omnia qu de eo dicebantur diligenter exploravit, pro miraculo
fuit, non tantum stupori.

_Octavia._ Interea quid Rangonius cum oestro, cum furore, cum mentula
sua?... Ah! ah! audio nescio quid strepitus; veniunt. Ut timeo! ut
pudet!

_Tullia._

    O Hymen, o Hymene! Hymen ades, o Hymene!

Ecce Lampridium. Quid vero solus, Lampridi? Quid de sodali actum?

_Lampridius._ Apud Mendozam, urbi prfectum, virum bonum et comem
coenavimus. Detinet Rangonium multa super ejus rebus, parentibus et
affinibus rogitans, et seria, ut est ingenios urbanitatis, ridiculis
miscens. Ipse secessi amoris stu, qui me, dum de vobis cogito, cepit,
in rabiem versus: quam Octavia curet, si me velit sanum et suum. Quid
taces, Octavia?

_Octavia._ Pudore, Tullia mea, sepulta mihi mens audaciam adimit, verba
negat.

_Lampridius._ Osculum etiam negas? Me miserum!

_Tullia._ Agedum, Octavia, quid refugis? Lectus hic vix nos quatuor, cum
venerit Rangonius, stipatos capiet: nulli prterea locus, ne quidem
pudori. Projice hanc a te amentiam, fatua.

_Octavia._ Quid me, fatua tu, dejectis operimentis nudam aperis
Lampridii oculis?

_Lampridius._ Quam venusta, quam tenera membra!

_Tullia._ Volo, Octavia, te putes me esse alteram. Rumpitur Lampridius;
num te miserebit miselli?

_Lampridius._ Fave, Tullia, fac patiatur Octavia se amari, et
pulchritudinis juventutisque su florem me legere. O corpus Venereum!

_Octavia._ Abi, abi: jam vociferor si ultra tentes.

_Tullia._ Qu te tenent intemperi? Sana es? Jam per Deam Pertundam! si
amicum nolueris Lampridium, habebis me inimicam.

_Octavia._ Interim et mammas, et pectus, et omnia corporis membra manu
Lampridius ille tuus impudica conscelerat.

_Lampridius._ Quam apte hiat tibi Veneris concha! quam commodo situ pars
prostat ludicra! quam molli obnupta lanugine!

_Octavia._ Eh! eh! quid agis? Jam me occupas totam. Quid propudiosa
faciam post id flagitium?

_Tullia._ Amplectere Octaviam, Lampridi; tu Lampridium, Octavia.
Nonnull erunt me partes in hac fabula: manu hac virile spiculum
dirigam in foemineum scopum. Bene est, intro haustum est totum: ut bene
altera pars alteri convenit! Nunc lateri ne parcas, Lampridi.

_Octavia._ Quid vis? ut me opprimis! ut agitas! ut pulsas! Tolle manum,
Tullia; quid me vellicas? Oh! oh! oh!

_Tullia._ Tolle tu nates. Tolle, inquam, tolle altius. Succussus itera
spissos, crebros, vehementes. Belle! belle!

_Lampridius._ Si te transfigi gaudes, Octavia, fige osculum.

_Octavia._ Gaudeo!... gaudeo!... morior! Ah! ah! Facione satis voluptati
tu, qu mihi est summa voluptas? Vis succutiam vehementius? Faciam ut
maxime potero.

_Tullia._ Fac igitur, nihil nugis opus. Mirabiliter! Quam mobiles, quam
leves tibi lumbi! Tractabo interim, Lampridi, pruriginosos tibi
globulos; sollicitabo leni tactu ad officium et spumam.

_Lampridius._ Ut me beatis utraque! ut voluptatem meam pascitis, tu tuo
nectare, Tullia! tu tua ambrosia, Octavia! En! en! Nunc, nunc, Octavia,
tolle, tolle lumbos. Acriter, acriter!

_Tullia._ Langues, Octavia, langues?

_Octavia._ Sentio!... sentio!... Ut fervida urina hc! ut rapido fertur
impetu! Osculare, osculare. Jam et diffluo ego... Distillant mihi
Veneris ven. O! o! sentio Jovis cum Junone concubitum. E coelo venit
hc voluptas. O! o! fundum!... deficio!... fundum!... deficio.

_Tullia._ Quid garris balbutiens? Fundum alvei tui tetigit Lampridii
anchora?

_Octavia._ Tetigisse credidi. Sed jam deficit Lampridius, abit, anchoram
solvit. Patere tamen, Lampridi, te osculer iterum atque iterum; te
basiationes me vorent antequam exscendas ex veredo meo.

_Tullia._ Vis forte, salax, novam ad pugnam exsanguem nervum et viribus
defectum excitare? Non ita erit. Ad Rangonium redi, ne quid de te
nobisque suspicetur parum pudici.

_Lampridius._ Revertar, ut suades, ad sodalem. Hanc fingam tantulam
egisse moram cum prfecti consobrino Frederico.

_Tullia._ Sed quam bene te habuit Octavia? Ut voluptati visa est apta?

_Lampridius._ In ea inveni omnino nihil quod ad te proxime non accedat,
Tullia mea, quod meram putamque Venerem non sapiat. Sed de his postea.
Valete.

_Octavia._ Quas vero reddam tibi gratias, Tullia! Nunc vere scio quid
sit Venus, ita me libidine implevit. Pili prcipue titillavit longitudo,
nam crassitudine Cavicei longe cedit temoni. Vere omnia gustavi Veneris
bona.

_Tullia._ Qu dicebam de Lampridio invenisse te vera, oppido gaudeo.

_Octavia._ Vidisti ut de thoro ltus desiliit, ut osculum dedit, molles
natibus impegit alapas? Te beatam, cui ludere ejus in amplexibus cum
libet, licet! Sed te etiam incredibili num affecit Rangonius voluptate?

_Tullia._ Ad eam igitur, quam institueram, narrationem redeo; nam et
velle videris, et gratissimus mihi quoque hic sermo.

_Octavia._ Quo me scilicet in meliorem vocabis deliciarum tuarum partem.

_Tullia._ Ut inter animalia homo, sic inter homines Rangonius abundat
seminis copia. Moneo, dicebat Lampridius, ut opportuno cures corporis
situ, nihil tibi depereat. Nam pro summa mihi est voluptate summa te
perfundi. Sub hc abscessit.

_Octavia._ Quid postea?

_Tullia._ Citato venit ad me cursu Rangonius. Nihil te, inquit,
libidini me eripiet. Manu prehendit; ad angulum, ubi, ut scis,
thorus, trahit volentem nolentem. Alteram mittit in sinum manum; Veneris
sedem altera detegit reductis ad zonam usque vestimentis. Mox solvit
ipse subligaculum sibi, apertis coleis.

_Octavia._ Fuscinam vidisti, cum fuit in procinctu, magnam, rigidam,
Heroe et te dignam?

_Tullia._ Qualis est fere Lampridii, adeo nullo, quod perceperim,
differunt discrimine. Undecim duodecimve pollices latos in longitudinem
fusa.--Jam jam remittor, dicebat; commoda amori meo amorem tuum,
Domina. Sensim interim sine sensu dilabi me in thorum passa sum. Ille
effudit se in resupinam, et primum, levi excitavit unguium impressione
in pube igniculos, et proxime in eo, quod perinum monui vocari
interstitio, ubi ardentiores Veneris prurientis faces.--Age, age.
dicebam, abscede; illudis mihi. Quid me incendis jam tuo amore
inflammatam?--Ergo accipe, ait, quicquid id est amoris mei, et
momento impellit in libidinis venam spiculum. Ut sensi:--Male,
exclamo, male me habes malus. Audiit Lampridius, et accurrens;--Cave,
Tullia, inquit ne e proximo vico secundum hunc murum tua vox
exaudiatur. Cui non cognita honesto? Contine vocem, lumbos non contine.

_Octavia._ Vidit pugnantes in hac palstra, et continere ipse potuit a
risu, ab eoque furore, qualem nuda movet Venus?

_Tullia._ Vidit, et cum insistere lvum mihi pedem humi videret:--Volo
utrique, adjicit, amic cur officium impendere. Sellam subjicit;
altiusque hoc pacto sese in uterum penetravit impressa mentula. Aperta
manu ridens alapam inflixit natibus Rangonii, et exiit e cella.

_Octavia._ Ah! ah! ridiculum spectaculum! ridiculi vos uterque, tu et
Rangonius!

_Tullia._ Tantisper substitit immotus.--Amplectere me, ait, regina
mea, nam elanguebant artus desides: complector. Ante tres menses,
subjicit, nulla me vidit Venus, nulla impatientiam libidinis solata est
puella dulci effluvio. Sed, ut scias, vix inveneris, qui, ut ego, tam
abundanti hortum tuum irriget salsa pluvia.

_Octavia._ Impresso calcare, poterat et poteras cursum sustinere?

_Tullia._ Coepit vehementius subigere, ad sextam septimamve concussionem
fervido me intus imbre diluere. Stillantis vis veretri tantum mihi iis
in locis concitavit pruritum, ut temperare non potuerim quin motus
cierem fervidos.

_Octavia._ Ne scilicet quam Lampridius marmoream a candore vocat, saxeam
crederet Rangonius, si stuperes frigida et hebes.

_Tullia._ Video coelos, dicebam amens, video coelos apertos; et
illico semen emisi recluso fonte. Sensit me resolvi: concitatiori
stuans opi fuit subagitatione. Mistum est semini semen; nam et ipse
resolutus est. Sed quater ego largo fluctu remissa sum, cum, continua
ille ignit libidinis ejaculatione, omnes meis in lumbis omnium
prurituum irritat nequitias. Tandem palstr finis datus. Fateor,
Octavia: tanta nunquam decidu vis voluptatis uno concubitu genitalis
arvi furores restinxit.

_Octavia._ Satiavit te voluptate? Si pugil prterea adfuisset novus,
certamen refugisses? Nec te Lampridius iniit?

_Tullia._ Sane nova voluptas mihi propior fuisset rumn, quam gaudio.
Nam exundanti restagnans semine uterus, quod imbiberat, nihil prterea
gaudii aut petebat, aut pollicebatur.

_Octavia._ Dicunt omne esse animal post coitum triste.

_Tullia._ Immo alacri vultu, ltis dictis, significavit Rangonius multo
se gaudere gaudio quod bonis libere meis esset potitus. Lampridium
vocat; sed ejus me ex ulnis expedio, et utrique eripio, ne ultro
citroque iterum cogerer Venerem pati, Lampridii gratificandi causa.
Veloci prius in des me recepi cursu, quam fere animadverterunt.
Interim, Octavia, nequidem Venere tabis guttulam e Rangonii tubo in
concham effus meam sensi defluxisse. Quid id sibi velit nescio. Sed si
hoc me imprgnatam esse scirem concubitu, ut Calliam meum amo, mrore
conficerer.

_Octavia._ At enim vero, pr quartumviratu tuo, quid istud?

_Tullia._ Intelligo. Vis illam meam renarrem Romanam militiam?

_Octavia._ Volo.

_Tullia._ Inciderat in morbum, quem ab initio longum fore et lethalem
Medici judicaverant, Callias, dum Rom agit litis difficillim dirimend
caussa cum Ortobono cognato meo. Ea me res vocaverat Romam; et bon
valetudini, si tandem restitutus est Callias, me opi curios et amanti
id debet, nec negat. Ut primum convalescere coepit et omnis abscessit
periculi metus, cupiditas coepit exhilarandi animi per continuos tres
menses moerore confecti et consepulti. Ventitabat domum e proxima
vicinia mulier non admodum tatis provect, ex Ursina gente.
Familiarissima cum illa mihi intererat necessitudo, et mecum spe
cubabat, solatium unicum gro animo. Una nocte cum serimus sermones,
facetiasque miscemus, fateor ad intermiss Veneris ludum converti
interdum cogitationes meas. Ut interrogabat, hos ignes respondeo, quos
sentirem in venis meis reviviscere, nullius posse virtutis restingui
constantia et pudore. Ad hc matrona elegantis et liberalis
consuetudinis, si alia ulla:--Volo te abdicat Veneris crastina luce
satiari donis ad usque fastidium; et, si fatua non es, voles. Nihil
propterea, inquit, aut fam detrahetur, aut honori. Id solum volo
liber te me permittas potestati.--Permitto, refero, quid timeam qu
te vadem habeo, ducem sequor et auspicem? Mane facto curare jubet, sed
modico prandio, corpus; nec cibis impleri. Pectus, mammas, ventrem,
femina, nates lavat ipsa suaveolentibus aquis, et myrteo oleo Veneris
typum. Candida induit stola e serico. Obscurari me credidi pellucida
quadam nebula, potius quam veste tegi. Post curru una invehimur in
villam suburbanam et amoenissimos hortos. Et Flora illic et Venus per
omnem liber et hilares ludunt et rident anni tempestatem, et omnis
tempestas perpetuum ver. Postquam intrantes admisere superbissim des,
inducit me in conclave interius, ubi perpetuo lux condita crepusculo
pudori favebat simul et impudenti.

_Octavia._ Libidinos petulanti apta sedes.

_Tullia._ Occurrit modesto ore et cultu matrona anus.--Faciam, inquit
ad Ursinam conversa, ut hc tua puella gratias agat tibi plurimas,
voluptatibus ebria paucas post horas. Hc dicens prehendit manu. Mox
abiit Ursina, ostioque clauso, intro anus cunctantem ducit. Principio
accipe, nata, inquit, tibi quid exspectandum, quid ferendum. Amplius
tua non es, sed athletarum quatuor, quos paravi agoni tuo. Gallus unus
est, Germanus alter, alii Florentia orti duo. Nam amat Florentinos
domina mea. Omnes ab anno notissimi, alter alteri amicissimi, et, quod
prstat, ortu nobiles.--Apage, refero, me occident tot palstrit. Te
misereat mei, mater. Unus sufficiet, fac duellum sit, non pugna; dimitte
alios. Risit illa, et dum loquor, adsunt coram prsto omnes.--Delige,
ait anus, quem velis excipere primum; ordinem pugn cuique suum ipsa
constitue: nam quo jusseris, ad pugnam venient et amplexus. Ego manum
porrigo Gallo; illi Turriano cognomen. Huic vero Aloisium, Aloisio
Conradum, Conrado Fabricium volo succedere ex ordine. Aloisius ac
Fabricius Florentini; Germanus Conradus. Tunc matrona classicum
cecinit.--O juvenes, inquit, docete hanc tam venustam, tam teneram
puellam, qualis apud ingeniosos, ut estis, in foemineo corpore sit
libidinis usus. Qui fortius in Venereo campo militaverit, pilum melius
intorserit, annulum hunc consequuturus est virtutis su prmium, et
victori bravium. Annulum ostendit aureum adamante incluso micantem,
Ursin donum, quo alacrius insurgerent ad prlium. Alter alterius
cursus numerate, subjicit, sed etiam cavebo ne per errorem conturbetur
numerus. Abite nunc, et agite res vestras. Sub hc excessit e conclavi.

_Octavia._ Nunquid timebas, quatuor scilicet hastis appetita
circumquaque erectis?

_Tullia._ Intelliges. Manum osculatur Turrianus mihi, simulque recta in
cubiculi angulum sipario obductum deducit. Thorus pedem vix unum
eminebat, et lucebat tremulo lychnus lumine, ac si esset jam libidinis
sibi nostr conscius. Tunc tollit Fabricius vocem.--Heus! tu, amice,
ait, expedi negotium illud tuum, nam et nos rumpimur. Primum
haudquaquam tibi locum invidemus, sed expedi.--Fraus aberit, respondet
Turrianus; quod tam magna cum voluptate fiet, ne dubites, cito fiet.
Ego summo offusa pudore, qui congenitus est mihi, nec simulans, mea non
eram. Rogat in lectum demitterem ultro me: non audiebam. Impulsu molli
dejicit, fere repugnantem, et jam sub vestem alteram miserat manum.
Audivere alii prcipitantius concidentem, et risum sustulere; ego
gemitum. Quid istud est? aio, quam, mehercle, qu hactenus ulla
absque labe pura et casta egi vitam, quam vero judicabitis?--Ineptum
hunc, reponit Turrianus, pudorem expelle ex animo. Non prima perducta
es nostros in amplexus: pass sunt ex optimatum mulierum numero
pulchriores furores nostros, ut tu patieris. Honestandi lupanaris,
ornand libidinis invenimus rationem. Nemo vitio tibi verterit quod nemo
sciet, quod tu ipsa, dum peragimus, dum patramus lascivi, sed honesti,
tibi dices proxime accedere ad virtutem.--At expedi, Turriane, clamabat
Fabricius; hac nos mora enecas.--Obsequor, refert, et eodem temporis
puncto demissis femoralibus mentulam aperit, et incumbit in me; impellit
in hiantem concham, compressione stuanti urget, vehementi concutit
nisu. Et cum non commoverer:--Saltem nunc, Domina, cum ad finem operis
propero, inquit, Veneri fave. Ego tremulo succussu faveo currenti, et
post paulo turgentis mentul rore sentio intimam libidinis conspergi
aream. Nullus tunc pudori locus, nulla honestatis ratio, nulla immo mei
recordatio; colliquescere etiam coepi. Sed jam attigerat metas; vix ego
sub eo perfeci. Accurrit Conradus vir bonus, sed incultus:--Quod pace
tua fiat, Domina, inquit, verbis abstinebo, re colloquar tecum. Nec
plura: pilum rigidum, crassum torquet nervosus in viscera, et ad quartam
quintamve concussionem fervido me semine movet ad novam emittendi e
lumbis Venerei gari pruriginem.--Quare mutato ordine occupasti,
inquam, Conrade, locum qui Aloisii erat?--Ita conventum inter nos,
refert. Venient ad te ambo simul, etiam simul, puto, inibunt: nam
stultos nos judicant, Gallos et Germanos, qui odio habeamus scire ubi
sita sit vera voluptas. Excessit Conradus, ecce advolant Aloisius,
Fabriciusque.--Tolle crura, ait Aloisius, machram intentans. Tollo;
tunc effundit se in pectus meum, et immergit in ulcus insanabile
machram. Utramque mihi Aloisius tibiam sustollit; et sub poplitibus
altera et altera missa manu agitat ipse lumbos mihi nullo meo labore.
Procax ridicul motitationis genus! Incendi me dixi: sed dicto citius
restagnans Veneris spuma restinxit incendium. Surgente Aloisio, novam se
Fabricius accingit ad pugnam. Rubicunda illi et minitabunda turgebat
mentula.--Amabo, Domina, obverte te in faciem, ait.

_Octavia._ Scio quid dein.

_Tullia._ Obvertor ut volebat, qu sciebam id mihi esse in lege per
eorum voluptatem ad meam ire. At enim, ut nates vidit, qu candore suo
ebur et nivem obscurarent: O te pulchram! ait. Sed erige te in genua,
demisso superiori corporis trunco. Amb patebant vi qu ad utramque
ducunt Venerem: probam et castam alteram, scelestam alteram et
inquinatam.--Qua petes? ait Aloisius.--Qua tu, respondet Fabricius.
Postea viderim.

_Octavia._ Sic minatus est.

_Tullia._ Et petiit qua debebat et juvabat; trusit in intimam vulvam
rapidum et igneum telum, mammam utramque cepit manu utraque, post
agitare coepit, et momento dulcis profluere rivus in mollem Veneris
sinum. Et ego etiam miris deliniri deliciis: pr voluptate parum abfuit
quin deficerem, ea me seminis copia excreti ex Fabricii lumbis implevit
et demulsit, ea copia excreti e meis exhausit mihi vires. Hoc uno
concubitu plus amisi virium quam prioribus tribus. Ita res acta est; et
hic primus fabul actus scenis constans quatuor.

_Octavia._ Quam de Fabricio hunc petente corporis situm conceperam, ut
dicere aggressa es, fefellit me opinio. Num fallere solent Florentini
Venerem. Delectari aiunt puerorum consuetudine, carasque illis esse
puellas qu se in pueros mutari velint, et puerile prstare officium.

_Tullia._ Experta sum ego, et quid in his possint rebus documento ipsa
tibi ero. Denique, nam curiosius singulis hrere dicendo nihil interest,
eodem ordine Turrianus Conradusque admissis equis in agonem meum
descenderunt. Cum procederet ad me Aloisius, supervenit anus: Aloisium
Fabriciumque monet, caveant obscoeno ne possim pollutam me queri esse
concubitu. Licere quidem intra corpus meum vomerem imprimere quo sulco
velint, semen tamen mittere non item licere. Si contra fecerint, Ursinam
habituros iratam, et in bonam mentem peccaturos; vulv soli rependi
debere hoc amoris tributum. Me etiam dictis aggreditur, et animo essem
bono ad ignotos adsultus hortata est. Tunc sortiuntur inter se, laus cui
prius contingat fodiend melioris hujus partis: sic loquebantur.
Illaudabilis voluptatis licentia omnem apud malos et olidos cindos
superat ver laudis suavitatem. Ego vero:--Non patiar, inducias peto,
inquam, non longas. Igitur recta via ivere ad castam Venerem. Octo se
hoc modo h habuere fututiones. Turrianus mihi admodum cordi erat; in
animo erat dono illi primitias ignoti obsequii dare, et me ab amato
juvene hac etiam parte devirginari.

_Octavia._ Florentinis non uno in loco mulieribus sita, nec una
virginitas.

_Tullia._ Sed contumeliam id esse, non donum, respondit Turrianus, et
querelas miscuit.--Quem me esse putas, ait, Domina? Absit hc meis ab
libidinibus amentia, a cogitationibus infamia, a consuetudine ignominia!
Nulla mihi esse cara voluptas queat qu tibi voluptas non sit. Unum rogo
ne dedigneris mihi gratificari.--Quod voles, quidquid id demum sit,
refero, volo. Sed roges nolo, capias volo.--Liceat oculis meis divin
pulchritudinis tu libero frui aspectu. Depono vestes ipsa ultro, nec
difficile opus; nam prter indusium et stolam nihil erat. Indusium ipse
sua dejicit ad pedes manu. Ut nudam videt, basiis terit igneis, tactibus
lustrat membra omnia liberioribus. Dehinc turgentem, et gravem mole
caudam protrudit in vulvam, inguina inguinibus miscet. Sequitur
Conradus; Conrado succedunt Aloisius et Fabricius. Novum belli genus.
Nudam ut conspexere, exultare et plaudere. Post pulvinum thoro
transversum natibus subjicit Aloisius:--Nunc obverte pronam te in
faciem, et nates objice oculis et amoribus nostris has pretiosas.--Quid
vero vultis? dicebam. Parcite paventi. Obliti estis esse me puellam,
non puerum.--Apage, refert Fabricius, quod nulla negare ausa est e tot
prstantibus inter Romanas puellas et ingenii et form dotibus, tu
ingeniosa et formosa audes negare?--Sed hanc rem horret animus, repono,
ferre non potero, conficietis huic bello inassuetam.--Ferre poteris,
subjicit Aloisius. Multo juniores hoc corporis usu apud nostros homines
inclarescunt. Pluris constitit tibi antic virginitatis occisio. Cum
proficerem nihil, parui furentibus. Tunc pronus inclinat se in nates
Aloisius, pilum postico admovet, pulsat, percutit; post summo nisu
irrumpit. Ego gemitum misi: sed illico extractum ex ulcere telum
condidit in vulvam, et multo semine depluit in lubricum uteri sulcum.
Aggreditur, re peracta, eodem modo Fabricius. Rapido vibrat hastam puram
impetu, totamque brevi in viscera abdidit. It reditque aliquandiu
repetita via; et quod fieri posse non putabam, etiam invasit me nescio
cujus pruriginis rabies, ut huic me assuefieri rei posse, si velim, non
dubitem. Sed absit Calliam hc transversum agat vecordia! Nec tamen
abusus ultra modum est patentia mea ad contumeliam; suavissimam profudit
voluptatem in uteri intimos sensus, nihilque quo oblectari possem, hc
nebulonis turbavit intemperantia.

_Octavia._ De Callia vero dic, amabo, nunquam hac tibi improbus parte
illusit?

_Tullia._ Fatebor, mea Octavia.

_Octavia._ Fatebor itidem ego, mea Tullia.

_Tullia._ Alterum post mensem quam nupsi, pomeridianis horis cum esset
Callias mecum, voluit nudari, voluit etiam interius deponi indusium.
At.., at, sile.

_Octavia._ Ah! ah! video venientes ad nos athletas nostros.

_Tullia._ Audio loquentes. Macte virtute, Octavia! jam tibi ludendus
egregius ludus. Macte animo! Ut tibi bibet sitiens vulva nectareos
calices!

_Octavia._ Contremisco.

_Tullia._ Quod bene vertat, Rangoni! ecce in venustissim puell, si qu
alia, complexus conjicio. Amore digniorem tuo nusquam invenies; mox
fateberis voluptate ebrius: pro certo habeo.

_Lampridius._ Habet, Octavia, tibi gratias Rangonius, et mox referet
subigendo, ut meretur, veredum tuum egregie.

_Rangonius._ Novi felicitati me adjici prterea nihil posse. Tu vero,
Octavia, quid moerens stupes? Num scis te debere pervigilium Veneri?

_Octavia._ Apage, apage! Ex lecto projiciam me, abstine, clamoribus
implebo domum. Abstine! Quid me vexas, proterve? Quid me basiis his
adulteris, tactibus his nequissimis inquinas?

_Rangonius._ O te pulchram! O divinam, si tam es indulgens, et mitis,
quam pulchra!

_Tullia._ Quo fugis? Non sapis, Octavia. Age vero, Rangoni, siste
fugitivam fixo stipite. Agedum!

_Lampridius._ Quid sibi vult hc rixa? unde hc altercatio?

_Octavia._ Misereat te mei, Lampridi!

_Lampridius._ Scilicet! Te negas summo gaudio, et miserear tibi? Quid
hic misericordi locus?

_Octavia._ Vides ut me male habent et hc, tua Tullia, et hic, nescio
quis, sodalis tuus. Sed me infelicem!

_Tullia._ Bene se res habet. Nunc excute illud, Octavia, illud pondus
quod intra viscera tua furit. Sed abscede, Lampridi.

_Lampridius._ Cur vero hoc pasci oculos et mentem voluptatis spectaculo
invides?

_Octavia._ Ah! ah! ah! ut svus es!... Nunc vero, nunc quod voles, et ut
voles, nunc faciam, Rangoni. Omni, omni cupiditati tu parebo, omni.
Sustine tantisper, ut aptiori me situ voluptati tu accommodem.

_Tullia._ Quippe dum insanis intemperans, alterum e thori sponda femur
projeceras.

_Lampridius._ Perfice, Rangoni; nihil te moretur. Sustentabo ego manibus
meis, et tollam marmoream hanc columnam.

_Octavia._ Sine, inepte, sine. Quid mihi calcem unguibus scalpis? Eh!
eh! Et tu, Rangoni, ut iteras concussiones has rapidas tuas! Jam, jam
emorior.

_Tullia._ Agedum, Rangoni, agedum, festina. Tractabo ego hos tuos tibi
testiculos, deliciarum fontem. Vides deficientem pellicem hanc? Depluant
cito citius vitalem balsamum emorienti.

_Rangonius._ Ecce ut momento flammescit mihi amoris vena, et Veneres
stillat Veneri me.

_Octavia._ Nihil artubus meis parcas. Ecce... Ut tibi placuit hic
succussus? Et hic alter? Et hic? Ah! Quid sentio?... Ut pruriginosos
mihi locos fervido mulces... ah! ah!... rore... ah! ah! quam
abundanti!... ah! ah! quam suavi! Ut vitam infundis, et adimis, vit
necisque arbiter!

_Tullia._ Et tu scilicet pumice es aridior. Clausi sunt tui tibi Veneris
rivi, Octavia?

_Octavia._ Tace. Eh! eh! Quiesce. Tace. Bene omnia. Hem! hem!

_Tullia._ Incita cursum, Rangoni, prsto sis. Acriori calcare
obstetricare exorienti puell tu libidini. Bene est, bene!

_Octavia._ Oh! Hoc me fere concussu oppressisti, et hoc etiam. Quievit
paululum hc mihi rabies, qua me incenderas. Et tibi adhuc distillat
lubricus nervus in venam meam? Sentio!... sentio!... Nullus dabitur
finis? Quam immingis suaviter! Me implebis, puto, semine hoc fervido, et
e puella Venerei sali gurgitem facies.

_Lampridius._ Interea disrumpor. Festina ad metas, Rangoni. Me miserum
reddit tant tu felicitatis cumulus.

_Octavia._ Importunum te, Lampridi! Deficio, deficio iterum. Sed me,
Rangoni, enecas languentem, quod langues. Tam cito abis?

_Tullia._ Tam cito? Qu tua est amentia? Per Venerem! Huic vix Jovis
conferri congressus queat, quo Herculem in Alcmena genuit. Sed ecce ut
rigidus, ut igneus, ut superbus Lampridio micat nervus! Excipe.

_Lampridius._ Si hunc igneum et rigidum rim igne huic...

_Tullia._ Et concussu hoc rapido perfecisti orationem.

_Octavia._ At vero, Lampridi, fave, fave.

_Lampridius._ Fave etiam tu, Octavia; fave, Tullia.

_Tullia._ Quid vis utramque facere?

_Lampridius._ Volo, dum papillas Octavi pertracto, molli ipsa et spissa
nates vibret motitatione. Tua interim, Tullia, lubrico mihi scrotum et
testiculos frictu sollicitet lva illa pruriginosa ad plenum gaudium.

_Tullia._ Sustine partes tuas, inepte. Fungemur utraque nostris
prclarissime.

_Octavia._ Dire me exagitas, Lampridi. Sed impune non feres. Concussibus
his respondebunt succussus mei acriores. En, en, en. Placeo?

_Tullia._ Egregium te vere ostendis bellatorem, Lampridi. Ut apte
pugione ad capulum impresso, non mortem sed delicias exspirantis simili
infers Octavi! Videris animam agere velle, Octavia, dum totum se intra
viscera tua agere videtur velle Cupidineus hic heros.

_Octavia._ Importunam loquacitatem! Quid animum meum a tam grato immens
voluptatis sensu avocas? Sed..., sed... intro me urit liquida vividi vis
ignis.

_Tullia._ E face, quam quatit intro tibi amor Lampridi, stabilis in
penetrali tuo. Te interim, mi Lampridi, volo osculari.

_Lampridius._ O dulcis delectationi me accessio suavium! Admove etiam
eburneos mammarum orbes, ut osculer. Nunc... nunc, Octavia, Tullia,
fugiunt mihi libidi... libidinis rivi!

_Octavia._ Sentio, sentio profluentes in stagnum meum. Perge. Oh! oh!
perge. Et ego, et ego!

_Tullia._ Et tu, et tu, in effluvium solveris. Opi este alter alteri.
Bene est, per Subigum Deum! Bene est. Interim quid cogitas tecum,
Rangoni, mutus et iners?

_Rangonius._ Tibi dixerit hc.

_Tullia._ Ostendis mentulam. Ut momento crevit in duellum! Mirificus es
bellator. Nullus ut video quietis misell dabitur gustus.

_Rangonius._

    Omnibus una quies operum, labor omnibus idem.

_Lampridius._ Ecce nunc occupa, Rangoni, vacuum tibi campum, non
Martium, sed Venereum, in quem velit Mars descendere. Ita me gaudio
cumulavit!

_Rangonius._ Me etiamnum fugis aversa, Dea mea?

_Octavia._ Non fugio; sed breves indulgeri peto inducias.

_Tullia._ Mutata figura excita cadentem libidinem, nam effoeta langues.
Sic condiri voluptas debet, ut voluptatem sine fine voluptas creet.

_Octavia._ Sed vide ut urget Rangonius, et victam vexat inglorius!

_Rangonius._ Exspectabo tamen. Quid vis fieri, Tullia? Da clinopal
leges, agonotheta a Venere secunda.

_Tullia._ Vides me, Octavia, ut nates tollo in genua, reliquo summisso
corpore? Projice vero te resupinam meos in lumbos, ut dorsum dorso,
nates natibus conjunct hreant. Apertis dehinc femoribus, summis
plantis, quo graviori minus premar onere, ut poteris innitere.

_Octavia._ Impar procul dubio eris ponderi cum procubuerit indiges hic
in me. Obsequar tamen jubenti fututricum Regin, ne cadam in crimen.

_Tullia._ Obruere nolet me Rangonius: scio. Sustentabit corporis pondus,
nec ars deerit, nec modus.

_Rangonius._ Favebo utrique, ut potero maxime. O illecebrosam figuram!
Protinus jaculum divinam in hanc pulchritudinem id informe condo. In
bonam rogo accipias partem, Octavia.

_Octavia._ Propera, mi rex; exorientem sentio in imis lumbis
titillationem novam. Itane, Tullia? Nug! nug!

_Tullia._ Motita nates, Octavia, ut ego motito. Agita pari motu:
gratissimum illi et tibi. Egregie! egregie! Ut fervent tibi crispantes
lumborum nequiti!

_Rangonius._ Sursum deorsum, Octavia, rapida fuga enitere; et tu,
Tullia. Opus opere vestro pernici properate. Agite, agite!

_Tullia._ stuantes has et effrenas compressiones intelligo; exsilientis
deliciosi fluctus e lumborum lacu sermonem intelligo. Vibra nates sursum
versus, Octavia, et ego anhelanti opi fuero.

_Octavia._ Tullia! Tullia!... Me, Rangoni, rapis in furorem. Haud
possum, quin clamem, continere insaniam meam. Stillatim sentio
decidentem... Ah! ah!

_Tullia._ Pluviam...

_Octavia._ Quam Dan Acrisio nata aure prferat Jovis sui. Imple,
Tullia, imple!...

_Tullia._ Qu me sunt partes, et impleo.

_Octavia._ Bis jam, bis tu, Rangoni. Eh! eh!... et tertium ipsa ego. Ah!
ah! ah!

_Tullia._ Ter scilicet ipsa e peculio tuo Veneri votum solvisti libens
merito.

_Rangonius._ Salsiores salacioresque sane hc urbs non habet puellas,
quam estis amb. Gratior nullus esse queat coitus, quam hic fuit, etiam
cum nudis Gratiis. Moriar si ingeniosiorem ad suavissimam parandam
voluptatem noverit figuram Venus ipsa, gaudiorum indagatrix et
inventrix!

_Lampridius._ Vis etiam mecum, Octavia, rem experiri? Interim ne mutes,
Tullia.

_Tullia._ Volo, et vult Octavia. Sed fatiscent mihi lassitudine artus,
timeo, ante absolutum opus.

_Octavia._ Ut durus es! Ut durus tibi nervus quem in mollem libidinis
caltham protrusisti!

_Tullia._ Paulo, mi Lampridi, ruis vehementius quam defessa ferre
possim. Perfice actutum, propera; deficiunt poplites, decido in latus.

_Octavia._ Venus te male perdat, Tullia! qu tam bonam perdidisti
fututionem, aut turbasti. Effero, effero lumbos, Lampridi; apert tibi
sunt delici me omnes.

_Lampridius._ Mucronem summum hast volo in summa fissur ora, et in
molli cadurdorum frictu ludere. Condona mihi hanc libidinem, Octavia.

_Tullia._ Condonat. Negas, Octavia?

_Octavia._ Do illi, negat mihi.

_Tullia._ Prehendam lva hac ego manu frameam, Lampridi, qua depugnas.

_Lampridius._ Ah! domina, strictis his digitorum vinculis, quam perducis
in ltum libidinum campum, dum ligas, duplo majorem mentula capiet
voluptatem, duplici hoc cunno: tuo quem finxit tibi, Octavia, parens
Natura; tuo quem hac subtilitate fingis mihi, Tullia, in manu industria.

_Octavia._ Agite, agite uterque. Bene quidem mihi est.

_Lampridius._ Quid vis, domina? Jam exsilit, jam furit stuosa Veneris
spuma. Age, age, age!

_Tullia._ Vora ecce, Octavia, igneum hunc ramicem. Et momento vorasti.

_Octavia._ Lampridi, Lampridi, fac, fac! Rapior in Veneris coelum.
Adige, ah! adige, ah! adige.

_Lampridius._ Ecce superest, sentis? quo irrorem hunc juventutis tu
florem. Ecce nectar invergo tibi, libidinis me victim, Priapi et
Veneris sacerdos. Ecce... ecce!...

_Tullia._ Perfecisti tu quoque, Octavia?

_Octavia._ Perfeci. Complectere me, Lampridi, fige osculum.

_Tullia._ Te procacem et libidinosam pellicem!

_Octavia._ Sed meos mihi paulatim irrepit in artus nescio qu lassitudo,
qu ignavo me torpore hebetat.

_Rangonius._ Quiesces, mea Venus, postquam satiaveris me deliciarum
tuarum fructu. Accipe etiam, si juvat, hanc in bonam partem fututionem.

_Tullia._ Abeas tu, si de mala unquam cogites, in malam crucem!

_Rangonius._ Omnes, per Subigum! venust, ut est Octavia, puell partes
bon sunt: nam aiunt totum pulchr mulieris corpus cunnum esse unum.
Sed, missis his nugis, transeamus ad seria. Porrige, Venus mea, porrige.

_Tullia._ Quo vis se situ componat, ltiori ut fruare concubitu? Sed
venit in mentem. Erigam me in pedes, et resupin Octavi tibiam dextram
quo potero altius tollam, ita ut calcibus lecti feriat coelum. Alterum
femur extendes, Octavia, qua contentione poteris. Sic aditus cunni
strictior fiet, et eo jucundior ineunti. Agedum, tolle femur, Octavia.
Prsto sis, Rangoni; conscende, admove calcar.

_Octavia._ Dicto citius factum. Quam hunc athletam, Tullia, habes
obsequentem in hac palstra! Agitas vero sursum deorsum, mea Tullia,
vehementius quam ferre possim. Luxabis, timeo, femoris compagem, ni
caveas.

_Rangonius._ Mirum profecto ludum ludis, Tullia. Nec quicquam opus est,
Octavia, moveas lumbos: sola sufficit Tullia motus omnes.

_Octavia._ Null hic fere me sunt partes, prter patientiam quam
libidini tu prsto. Ctera Tulli debes. Sed jam me ferit in intima
voluptatum penu fervida vis. Oh! eh! ah!

_Tullia._ At tu, Octavia, continua hac motitatione non incalescis ad
summas delicias? Sed connivent tibi patrantes oculi. Resolveris,
resolveris, video.

_Octavia._ Ita est, ita est. Agitur res intro. Ah! ah! Sustine
tantisper, Rangoni, res agitur. Ah! ah!

_Rangonius._ Deliciosum, que ac tu es, scortillum Venus nunquam vidit.
Mihi totam comedisti mentulam. Ut exilis, ut inanis redit ad me!
Commodavi crassam, purpuream, fervidam. Redde commodatam, proterva. Quam
reddis mea non est: non agnosco.

_Tullia._ Ulciscere sodalem hunc tuum cui hc facta est injuria,
Lampridi: nam vidi bibisse te medicati vini cyathum. Restitut sunt
vires, et succrevit tibi torrens Veneris fons.

_Lampridius._ Bibi equidem, et cum vino hausi novos ignes, et sentiet
mox Octavia tua.

_Octavia._ Per ludum, per procacitatis vestr intemperiem, interficietis
me puto.

_Tullia._ Abjice hos metus: qua infertur vita omni animantum sclo, qui
infert vitam, ne dubites, Octavia, non inferet lethum nervus. Tolle,
Rangoni, hanc tuam victricem Heroida in humeros tuos pronam.

_Rangonius._ Cum sustulero, quid fiet?

_Tullia._ Tolle modo. Tu, Octavia, exili e sponda.

_Octavia._ Fatiscunt mihi lumbi. Elephantem putatis esse me, non
puellam.

_Tullia._ Delicata es, et delicate agis. Obsequere, corripe ineptam,
Rangoni. Hc tibi, Lampridi, paratur machina.

_Octavia._ Exspecta, Rangoni, paulisper. In tuos me humeros conjiciam
ultro.

_Tullia._ Facto opus est, non dicto. Vide ut arrigit Lampridius. Facem
conde ardentem in laternam tuam. Opportune, opportune!

_Lampridius._ Evolasti in veredum illum, Octavia, festivissime.

_Tullia._ Nunc, Rangoni, virginis brachia illega brachiis tuis. Aperi
femora, Octavia.

_Lampridius._ Aperi, dea mea, hera mea Venerea, horti Venerei tui
amoenitates.

_Tullia._ Aperi ipse tu; ser admove clavim.

_Octavia._ Timebam sane nescio quid turpiusculi, ne qua non decet
proscindi me velles.

_Rangonius._ Huic bon et amic volumus parti indulgere concussus et
amores nostros. Sed festina, Lampridi, age quod agis.

_Lampridius._ Postquam me misero intra Octavi femina, tu, Tullia,
subleva utrumque, facilius ut possim dehiscenti spiculum vulv induere.

_Tullia._ Quam cito jussisti, tam cito actum.

_Octavia._ Istud, per meam fidem! sine magno meo non fiet incommodo:
uteri mei cutis ita distenditur ut jam findatur. Sed interea gre subit,
quod trudis, Lampridi, pilum.

_Lampridius._ Dulcior ideo lusus et tibi, et mihi. Non ibo recto tramite
ad intimam Veneris sedem. Inflectitur paululum subintranti via, dum ima
inflectitur corporis compages.

_Octavia._ Bene, bene!

_Tullia._ Levi motitatione agitabo tibi, Octavia, eburnea femora, et opi
ero insudanti Lampridio. At vero, ut fervent tibi rapidi concussus,
Lampridi! Vectorem forte et vecturam projicies prcipites. Age
moderatius.

_Octavia._ Quid moraris properantem? Tibi... Ah!... Quid sistis
currentem? Ah! ah!... Tibi male sit!

_Tullia._ Et tam cito tibi fluunt Veneris still! Ut te amat Venus!
Lenius vero inflammescit tibi, Lampridi, lubrica seminis vena?
Fascinavit hic rigid mentul opes cunnus Jove dignus?

_Octavia._ Falleris, falleris! Nugaris. Oh! depluit!... deficio!

_Lampridius._ Et excipe has aliquot Cupidinei balsami... ah! ah! ah!...
guttas, qu deficientem deliquio solvant.

_Tullia._ Concute, excute. Nihil, quod depereat Octavi me, extracto
tubo, restet liquoris. Exsuge, Octavia, cadurdorum labiis, exsuge
divinum mel.

_Lampridius._ Acta res est. Hc me profecto fututio mirifice refecit
libidinibus suis. Implevit gaudio, non vires exhausit.

_Tullia._ Nunc depone, Rangoni, pretiosum onus. Sinite autem, post tot
pugnas, defessos amic vestr tam venust artus paulisper quiete
recreari. Videte ut pedibus vix suis ambulare potest. Debilitastis,
improbi, puell tener poplitum nervos nervis vestris.

_Octavia._ Amabo, Rangoni, projice me in thori culcitram. Ego non
conscenderim sola.

_Tullia._ Nihil hac lassitudinis simulatione proficis. Constitutum est
his palstritis decem pascere fututionibus amorem suum in te. Non prius
ex eorum te explicabis amplexibus, pactis induciis.

_Octavia._ Humanius agite mecum, Heroes mei. Si me vultis ad vigesimam
coitionem perducere, emoriar. Humanius agite, Hercules mei.

_Tullia._ Hac nocte, velis nolis, perages fututiones viginti.

_Octavia._ Monstrum! loqueris portenta.

_Tullia._ Septem tibi hactenus pugnat sunt pugn. Manent te tres qu
desunt ad decem. Postea ego et tu secedemus in proximum cubiculum, ubi
refici te et curari corpus id mihi erit cur. Redintegratio prlii erunt
h induci.

_Octavia._ Admove mihi aurem, Tullia.

_Tullia._ Loquere, loquere, nec summissa voce.

_Octavia._ Impudens fuero, si ausim. Admove aures. Prurit mihi
horribiliter locus ille; uri sentio. Quid faciam? Ferre non possum.

_Tullia._ Ah! ah! ridiculam, per fututiones vestras, Rangoni et
Lampridi, gritudinem!... Ah! ah! queritur Octavia...

_Octavia._ Tace; pugno te impetam; tace.

_Rangonius._ Queritur?... Amabo, mea Tullia, quid queritur?

_Tullia._ Uri sibi...

_Octavia._ Quid garris? quid garris?

_Tullia._ Partem salacem, salax et procax!

_Octavia._ Loquacissima es loquaciorum mulierum. Parum abest quin te
oderim.

_Rangonius._ Meministi Laur, Lampridi?

_Lampridius._ Memini, et tui memini in me beneficii. Nam ejus in agro
arasse taurum meum, beneficium tuum est.

_Tullia._ Illa scilicet ipsa est quam dedisti, Rangoni, Lampridio
fruendam? Imposturam fecisti cupid puell et credul. Novum ver
amiciti pignus!

_Octavia._ Si quid tibi dulce meum fuit, Rangoni, si me amas, Lampridi,
narrate ut se res habuit.

_Rangonius._ Dicat Lampridius; nam facti dux equidem fui; null in hac
fabula prterea me partes.

_Lampridius._ Rom eram occidente autumno apud Rangonium. Procacibus me
cepit ocellis Laura, attamen casta et virgo. Contabescebam amore; illa
deperibat Rangonium. Perceperat se amari et me amare. Nutrici puell
persuadet se nocte concubia in Laur cubiculum admittat. Noverat anus
puell stus, et stuanti omnes pollicetur amoris delicias si
obsequatur. Obsequitur. Sed me sibi sufficit Rangonius. Hora, qua
convenerat, hrentem cubiculi foribus manu anus ad puellam ducit
jacentem in lecto, nam cca omnia. Prope cubabat in contiguo cubiculo
Rangonii mater, a cujus sorore creta Laura. Monet anus nullis esse
sermonibus locum inter nos; saltem summissa loqueremur voce, ne audiret
hera suspicax. Addit, admoto auribus ore dum loquitur, rem cum virgine
lentis concussibus et tacito Marte esse mihi peragendam, ne argutatio
quassi lecti dormientem heram excitet a somno.

_Tullia._ Quam sapientem et tetricum habuit hac nocte concubinum Laura!
Prripuisti forte gravitatis laudem futuenti Catoni.

_Lampridius._ Salsa es. Virginem invenio nudam et, depositis momento
vestibus, tenero corpori applico latus.--Scis, anus ad puellam, de
quibus monuerim te, filia. Fruendus tibi est Rangonii tui amor non
absque aliquo doloris sensu, nam crasso, rigido et svo effervet is amor
nervo. Obmutesce tamen, si nolis utrumque perire. Mox arripit mihi
mentulam anus. Ducam ipsa, ait obmurmurans, qua via est ad summum
bonum. Tu, Laura, amplectere. Conscendo. Applicat ultro catapultam;
impello: subit fractas fores ad tres digitos latos. Manum amovet anus,
et scrotum intra volam capit, digitisque summis leviter scalpit.

_Octavia._ Quid vero et secum et tecum Laura?

_Lampridius._ Altera illi manu nutrix sublevat nates, et ad capulum
usque immergo ensem in tenerum virginis corpus. Ah! ah! ah! suspirat
illa, et illico larga in ejus impluvium e stillicidio meo profluit
libidinis pluvia. Alligat me amplexibus, osculis terit, gemitus fundit
lenes et suaves uxor facta, ut vidua solet turturilla. Anus officiosa
utrique exprimit faventibus digitis mentulam: ne still quidem virgo
damnum passa est.

_Tullia._ E virginis vero lumbis excretum nihil est ad opus?

_Lampridius._ Sedatus belle est utrique libidinis furor. Sed dum femur
alterum post alterum tollit, dum hac et illac exagitat se commotior,
pubem pubi compingit elatis natibus, dum adfluentem libidinis excipit
rivum suspiriis, commotionibus, procaci susurro, immemor indict legis,
ecce Rangonii mater.

_Tullia._ Timeo, timeo vobis. Loquaces impotentis oestri furores
Rangonii matrem excitaverunt e somno?

_Rangonius._ Rem tenes. Quam perspicax fututricibus ingenium!

_Lampridius._ Quid, Laura, audio strepitus? clamat matrona. Sola
es?--Sol sumus, reponit anus.--Ostento in somnis viso, subjicit
Laura, e lecto fere cecidi dum pavida mitto me in fugam.--Tam juvenis
etiam deliras? refert Margaris (id nomen matron). Compone te ad
quietem. Nug sunt hc somniorum terriculamenta.--E lecto dejeci me dum
sentio laborantem alumnam meam, addit anus; et e composito hac illac
dicens cursitabat perstrepens. Sed pavida me timido fovebat in sinu
Laura complexu.--Perii, dicebat, perii, cognate; forte et tu
periisti, grave est; sed et tecum peribo, leve est. Ego vero, ne se
perire sentiret, effundor in resupinam, pilum torqueo, Veneris ingero
nequitias turgidas, fervidas. Post e cubiculo volentem nolentem anus
excludit, nuptiis hilariter factis.

_Rangonius._ Laur, ut tibi, Octavia, corpus succi plenum, sororiantes
mamm, sed non, ut tibi, dissit inter se. Ac si se ament, osculantur
rivalis alteri altera.

_Tullia._ Hc sane conjunctio prstabilis est ad voluptatis cumulum, non
ad pulchritudinis laudem.

_Octavia._ Ad voluptatis cumulum?

_Tullia._ Olim intelliges. Nunc vero id intellige unum: tibi tres deesse
coitiones ad voluptatis cumulum.

_Rangonius._ Vide ut jam jam illi gestiat militaturus Priapus in mentula
mea! Vide ut arrigo! Sed volo nova via ad rem ire.

_Tullia._ Nova via? Non, per pruriginem meam! Non ibis nova via.

_Rangonius._ Peccavi lingua: volui dicere, nova figura.

_Tullia._ Qu tandem erit? Occurrit ultro, vocant Hectoreum equum.
Extende te supinum, Rangoni, hastaque illa fulminatrix hostem qurat
intenta quem confodiat. Apte! Sed quid tam superbe te jactas, salax
cauda?

_Octavia._ Dabis poenas, improba, dabis. Quid facere vis me, Tullia?

_Tullia._ Surge, et aversa intra femina tua Rangonium subjice. Ejus
machra jacentis vagin respondeat imminenti. Apte collocasti te. Bene
est.

_Rangonius._ O dorsum Dionum! O lumbos eburneos! O incendiarias nates!

_Tullia._ Ab his abstine maledictis. Cunno male dicit qui natibus cum
laude bene dicit. Video quo hc spectet de natibus cogitatio.
Prvaricatricem hanc odi laudationem. At enim sapis, Octavia: voravit
tibi rudem mentulam, Rangoni, helluo cunnus.

_Octavia._ Ades, Rangoni! En! en!... Ades, Rangoni, mihi opi! Hic elicit
hamus, quem misisti in lacum meum, ex imo alveo summam mihi voluptatem.
Ades, Rangoni!

_Rangonius._ Adsum, Octavia, adsum, adsum. Ades tu? ades tu?

_Octavia._ Adsum et ego, et ego, et ego! Ah! ah!

_Tullia._ O suspiria qu velit esse sua Venus! Tam cito defecistis ambo?
Nimis tibi cito, Octavia: ardet ecce Cupidinea fax quam in te oportuit
extinctam, si summa perfundi voluisti dulcedine.

_Lampridius._ Quo te avertis fugitiva? Illudis mihi? Non vis me
perficere? Satius fuit negasse.

_Octavia._ Ex animo loquor: deficio. Hc me momento concertatio
enervavit, quod intentius innitor poplitum nervis.

_Tullia._ Somnia! Velitatio fuit, non prlium. Clavam videbaris
excussura Herculi, et temporis puncto defectam te viribus simulas?
Somnia!

_Octavia._ Omnes in me mei sensus stupent velut in se ipsi consepulti.
Hcne vivo? Quod prterea feceris, Lampridi, pudet fateri: ut mortui te
corporis usu conscelerabis.

_Lampridius._ Revocabo ad vitam hac vere Mercurii virga, flammescenti
Veneris sceptro, ramo aureo. Vide, attrecta. Donabo te immortalitate:
Venerea hac apotheosi eveham ad Deas.

_Octavia._ At!... at!... audin? Lampridi. Pultat nescio quis ad dium
fores inclementius. Quid id sibi vult? Dii, Deque amorum prsides et
antistites male perdant qui ludum turbatum venit tam egregium, quisquis
ille sit prstigiator!

_Lampridius._ Increscit strepitus, ibo. Sed apert admisere fores qui ad
nos venit citato gressu: in proximo est.

_Tullia._ Excedite, excedite. In paratum vobis recipite vos cubiculum,
ne detis rumoribus locum.

_Rangonius._ Occludite vero gynecum id vestrum.

_Octavia._ Vale, mi Rangoni. Vale, Lampridi, uterque utraque lux mea:
ita me amicabiliter enecastis, suaviter delevistis! Hac vivacior morte
vita nulla est.

_Tullia._ Nihil est quod timeamus. Absunt mariti: ne quid servi, fer
suspicaces, de his nostris libidinibus subodorentur, diligenter cavi.
Omnia sunt in tuto. Sed nosti Prfecti ingenium: vir est comis, urbanus,
voluptatum amans ad fam usque ludibrium. Noctes interdum insomnes solet
exigere inter commessationum plausus, et ludorum insanias, cum
adolescentibus quos aut in pretio habet, aut a quibus se vult in pretio
haberi. Sermonum liberaliorum, jocorum et facetiarum habet participes
quos aut amat, aut stimat. Sic omnium sibi Ordinum hac morum suavi
facilitate amorem conciliavit; nec famam lsit. Per Venerem! homo est
vita dignus qui scit vivere. Nam qu a Venere, a Baccho, a ludicris vita
abest, longe a vita abest. Sed vitandus quorundam hominum, qui se solos
sapere putant, stultus livor. Nihil extra se, extra insipidos et fatuos
mores laudant:

    Reliquis iniqui judices, qui sibi.

Eorum fugiamus oculos, Octavia, fugiamus Harpyas, humano vultu feras
volucres, obscoenas, et rapaces. Nam sub censori gravitatis specie
pulchra omnia conspurcant, et honesta malefactis suis quque
conscelerant. Honestatis tamen habenda ratio.

_Octavia._ Quem vero honestum vocas vivendi modum? Nam omnium minime
conveniunt sententi.

_Tullia._ Honestum est honestum videri. Nihil ultra qu sub sensus
cadunt, homines admodum investigant. Indue honestatis speciem. Qui sub
ea diligenter latet, honestus vulgo audit. Indulge, sed sub honestatis
imagine, libidinibus: honesta nihilo tamen minus eris. Si vero vel latum
unguem amoto sipario videberis ab severa insipientium, qui soli
sapientes videri volunt, disciplina discedere, maledictis insectabuntur,
et velut conclamat perfida simulatione ejulabunt se sorti misereri,
malevoli et immisericordes. Latent ipsi, incedunt larvati, et in id ut
lateant summa cura incumbunt. Lateamus et nos. Orbis universus
histrioniam exercet. In spectaculis laudamus aut damnamus, dum agitur
comoedia, qu ab actoribus palam aut fiunt, aut dicuntur in proscenio.
De his qu intro aut fiunt aut dicuntur obducto sipario, nullus sermo.
Judiciis in civili hac consuetudine sunt obnoxia qu ob oculos omnium
versantur, non qu sub velo tegi et navari ludunt. O si videremus libero
conspectu relicto sibi solos, et suis, quos indidit Natura, affectibus
Magnates hos nostros, et superbos illos nescio quos demissionem animi
simulantes, et ficta morum severitate affectantes viam coelo! O si
videremus! Sed ecce Lampridium.

_Lampridius._ Esse aliquid, quod juvet nobiscum communicari a Prfecto,
dixerunt, quos e pdagogio ad nos mittit, pueri capillati. Rogat se
conveniamus si incommodum non sit.

_Rangonius._ Quid facto opus, mea Tullia? Quid dabis consilii, Octavia?

_Tullia._ Quod honestas suadet.

_Rangonius._ Disjungi ab amoribus suis tam lepidis, tam festivis, tam
ingeniosis, quis dixerit honestum?

_Octavia._ Moleste habeo.

_Tullia._ Sed parendum. Nam in hoc honoris gradu positi Magnates quod
optant jubent, quod rogant imperant. Abite. Osculum da, Lampridi.

_Octavia._ Abibunt vobiscum delici omnes me. Osculum da, Rangoni. O
anim dimidium me!

_Lampridius._ Mihi pro te prsenti erit tam dulce suavium quod aufero.
Sed da plenum gaudium, Octavia.

_Octavia._ Non dabo.

_Rangonius._ Nec mihi?

_Tullia._ Neutri dabit. Cedite tempori, non amori, jocorum et libidinum
solertes artifices.

_Lampridius._ Me videat Juno pronuba torvis oculis, ni malim exire e
vita, quam a vestris avelli amplexibus!

_Rangonius._ Vobiscum hanc malim noctem ducere, Veneres me, quam cum
Jove principum tutore omnes vit dies.

_Tullia._ Excesserunt. Nunc fide humanis rebus, et magnas spes animo
concipe! Exspectabat irrequietus infelicis Octavi pruritus viginti,
plus minus, irrorationes: vix ventum ad octavam. I nunc, et fide humanis
rebus!

_Octavia._ Lumbi mihi impares huic labori; tu quidem impigris vales et
pernicibus. Fortasse ad decimam lta et sana pervenire potui coitionem,
nihil ultra passura. Voluptas non est, quod fatigat voluptatem.

_Tullia._ Interim irrumpentium in vallum tuum Rangonii et Lampridii
fregisti impetus, exhausisti vires, ebibisti sudores, tu tam tenera, et
lumbi delicati et mollis!

_Octavia._ Excussere tamen mihi omnino somnum h petulanti; etiam si
maxime voluerim, haud edormierim. Confabulandum.

_Tullia._ Venus tibi, sermone saltem libero et libidinoso, ad lucem
continuanda. Sed schedion ecce humi video; Lampridio aut Rangonio
excidit. Videamus quid in eo scriptum sit.

_Octavia._ Videamus; da legere.

_Tullia._ Accipe, lege.

_Octavia._ Litter, nulla exarat arte, nullo ordine, puell esse se
scriptas manu primo visu ips fatentur.

                             LAURA RANGONIO

                               FURORI SUO

        Salutem non ausim tibi dicere quam a te exspecto
        infelix, quam salvam non cupis. Qua evenit maligni Fati
        dementia, ut me non conveneris, qua hora pollicitus eras
        cupidini me male san? Interim non vivo, nec mori
        possum. Vivo tibi, lux mea; morerer tibi, qu tua sum.
        Alterum suaviter blanditur gr anim, alterius
        cogitatio cupidam tui deterret a laqueo. Vitam inter et
        lethum utriusque teneo confinium. Si venis, regredior ad
        vitam; si negas, curro ad mortem, nec longa via est. Nam
        absunt lta omnia; absum etiam ego mihi, cum mihi abes.
        Irrequieti stus, trepidi metus, impotentes cur, vallo
        velut facto circumveniunt miseram, facto impetu obruunt.
        Occurrunt, quocumque me vertam, cruces, si non occurris
        qui me tot malis, mihique furenti eripias. Nam, si me
        spretam sensero, putabo damnatam ad mortem, et peribo,
        qu, a qua die amore tuo inflammata stuo vesana, perire
        coepi. Advola si vis restitutam bon menti. Vale.

_Tullia._ Vere acumine et vi ingenii pollet Laura, qu tam scite
scribit. In ejus Venere quot putaverim inveniri Veneres, qu adeo
ingeniosa est!

_Octavia._ Etiam Rangonium suos admisit in amplexus? putabam uni
Lampridio lumbos movisse.

_Tullia._ In puell medullis hserat incendium; jam in locis
pruriginosus furebat stus, quos ignota antehac Venus consecraverat sibi
ad libidinem. Nocte tota hac illac, ex impotentia amoris, versavit per
thorum tenellos artus. Uri se dicebat. Credebat nutrix furere. Medebor
huic tuo morbo, nata, dicebat. Sed paulisper tempera tibi ab his
ineptiis. Spera bene: qui te conjecit in furorem, sanabit lsam mentem.
Ne desperes, amabo. Abeant h intemperi qu tibi nocent, me necant!
Mane facto recta volat ad Rangonium anus, refert ut se res habeant;
soletur amantem puellam rogat, salvam velit pulchritudinem Jove proco
dignam. Perrexerat Rangonii mater ad villam duo distantem ab urbe
milliaria prima luce. Quid faceret juvenis? exorari se patitur: sequitur
anum quo ducit. Invenit sedentem in thoro puellam capillis, ut Mnadem,
passis, suspiriis macerantem molle pectus, tumido lacrymarum imbre
oculorum obscurantem soles qui Solem obscurent. Ut videt intrantem,
conjicit se, ut erat, seminuda in pedes. Venisti ad me, inquit e collo
pendens, venisti ad me, prstigiator, ut mentem adimeres mihi hactenus
nullius labis consci. Redde me mihi puram: non potes; dono da te mihi
proprium et constantem: potes. Sub hc, fluxere ex oculis lacrymarum
uberes rivi. Nulli cedebam, adjicit, ex nobilibus quas in pretio
sunt. Splendebam honestatis laude; uni tibi, ut gratificarer, cessi. Ab
omni, eodem temporis puncto, mea laude cecidi, cum insano ultro tuo me
amore accendi. Misereat te mei. Aut fac, si potes, mea sim: sed ut me
novi, non poteris. Aut fac meus sis, et ex animo sis: poteris. Sed, ut
te novi, noles; quia amplexus tuos Veneri servas Venere dignos. Quid
plura? Onerari se diutius probris non est passus Rangonius. Pax inter
eos convenit. Pellicis De afflante numine, magna cum utriusque
voluptate sacra Veneri facta.

_Octavia._ Et sedatum prurientis Laur salax oestrum ut et tui furores
in Ursin villa, honesto lupanari?

_Tullia._ Inhonesti vocabuli maligne detorques significationem. Stulte
loqueris. Accipe. Lup sunt et meretrices qu, nulla voluptatis habita
ratione, pretio merent, aut merere vulgo audiunt, putid, e misera et
jejuna plebecula. Quocunque proterv se tulerint, lupanaris secum sordes
invehent; ignominiosum ips sunt sibi opprobrium. Verum in alto, ut nos
sumus, conditionis gradu positis, turpis hc non convenit appellatio. Ex
cujusque sorte et dignitate quque stimanda, ut judicium feras. Lupa et
lupanar inventa sunt vocabula ad ignominiam fortun, non morum.

_Octavia._ Bellum documentum! Sed, puto, duodecim jam exceperas pila in
parma tua, cum has interturbavit Rangonius nequitias tuas, meas moturus.
Narrationis tu filum abrupit; volo ad finem persequaris.

_Tullia._ Volo et ego.

_Octavia._ Venus Aloisium Fabriciumque male perdat, rebellantes in
naturalem voluptatis honestatem nebulones pessimos!

_Tullia._ Sed ingeniosi aiunt in hac re esse nihil quod vituperio
admodum dignum sit: nam aversum spelum esse muliebris partem corporis,
ut sunt et manus; igitur haud gravius delinqui quam si viri mentulam
uxor manu pertractet. In eo peccari si foemineum hortum imber non
irroret genitalis. Atenim quidquid id sit, Octavia mea, res mihi videtur
saltem ridicula, si non turpissima.

_Octavia._ At mihi et ridicula, et foeda. Nam qu voluptas hc esse
potest, sexum alterum alteri illudere opicis furoribus ardentem? Quis
hanc non abominetur infamiam, qui humanitati velit honorem haberi qui
debetur? In puella qui tam perverse ludit, venusti sane corporis violat
dignitatem. Nescio quo pacto hic invaserit furor nostrorum hominum
mentes.

_Tullia._ Cujusdam constellationis id fieri nequitia dicunt coeli
interpretes Astrologi, qu ultra Alpes pestem suam non que afflat
nascentibus. Hoc maxime Itali Hispanive puerorum puellarumque
delectantur munere. Cum petunt a nobis, corollarium; cum a pueris,
officium vocant. Oscis populis lusus fuit non inhonestus. Scis quam
ingenio Grci prstiterint? Callipygam, pulchris natibus, Venerem
coluere, et sororibus callipygis pulcherrim puell pulchritudinis
laudem concessere. Is non oculorum fulgetris, non oris venustati, sed
pulchris natibus honos habitus. Sane qui femina non oderit, nates odio
non habeat necesse est. Negabis femorum esse radicem, et ab origine
potiorem partem?

_Octavia._ Sed jucund visu, grat tactu, faciant visui tactuique
delicias. Aliud quicquid gaudii qui prterea ceperit, horribile catharma
quod auras funestat et aera, eum judicaverim.

_Tullia._ Bona verba! Quid illi probro verti debeat non video, qui in
fictitii hostis simulacrum experitur quid, cum justa conseritur pugna,
in figendo pilo possit, quod mox torqueat verum in hostem.

_Octavia._ Quam passa es contumeliam, ludicrum vocas?

_Tullia._ Negabis tu de Caviceo? Tuus te rubor, quo offunderis, arguit.
Minime es impudens. Quid insultas mihi, nugatrix?

_Octavia._ Semel ac iterum, fateor, periculum Caviceus fecit an posset,
nec potuit; postea constanter abstinuit. Pomeridianis horis voluit cum
nuda cubarem. Suaviantem, blandientem, prurientem nova incessit libido.
Supin molli tactu palpabat nates--Subleva, Octavia mea, ait,
marmoreas has nates genibus innixa. Fave amori meo quem in furorem
vertis. Pateat pars utraque, et hc bona, et hc postica. Permitte petat
stus meus libidinosus quam optaverit: nihil inde peribit tibi, confide.
Rore demulcebo tibi suo intimos Veneris locos; pleno et vero tibi
gratificabor coitu. Incipiam opus in sequiori, perficiam in bona. Sic
tibi abunde mihique satisfiet. Parui, et eunti ad Venerem objicit se
bivium: regia illa via, abrupta et sentibus obsita hc. Huic vero
admovet catapultam, proficit nihil; colliquescit inter reciprocantes
anhelitus et vehementes concussus in sudorem.--Nihil ex voto ages,
dicebam, vis qua nec calamo via esse possit, trabem trudere magnam et
crassam? Vis disrumpi me? Vis diffindi, et e duobus lacunis unam
fieri?--Ita est, Octavia, insanio, reponit, et momento passerem
demittit in patentiorem subtus libidinis nidum. Post aliquot dies idem
conatus, idem exitus. Destitit iterum ab incoepto, et qua utrumque
juvabat, divisit me.

_Tullia._ Qu mihi hac super re contigere cum Callia, ipsa narras: eadem
omnino; nisi quod vi difficultatem oratione etiam adjuvi, ut
difficilior videretur. Foemina nupsi tibi, dicebam, et foemin
qusivisti amplexus. Prolem sperasti ex me et gaudium; sed qua foemina
sum et gaudium tibi et prolem creabis; nec honestatem ldes, nec pudorem
meum fatigabis. Si vis liberos, finge tu tibi in hac generis humani
officina faber prstans; si vis voluptatem, hic scaturit fons omnium
voluptatum quas illecebris et jocis suis procax Venus condire solet.
Accede ad hunc fontem. Nec nimis declivis via, nec confragosa, nec item,
quam opus sit eundi ad amorem, latior. Actum dixeris potius quam viam.
Hac age veredum. Ambulabit, per Venerem! lto passu, nec, ut facit, tam
inani labore vexabitur. Qurit ubi deponat onus, et melius inveniet viam
si qurat solus, si laxes habenas. Risit Callias, et:--En laxo, ait;
suo se nunc agat ipse ingenio: nam ingeniosa res est mentula, si qu
alia. Confestim in stabulum recondit se quod apertum sensit sibi, et
onus magna cum utriusque voluptate post paulo deposuit. Nec, post hos
impetus furientis et cc libidinis, quicquam tentavit Callias quod
molestum mihi aut indecorum utrique videri potuerit.

_Octavia._ His super nequitiis quandoquidem nobis est sermo, rogo,
Tullia mea, aperi, si me amas, veros animi tui sensus, et rem omnem
fando explana, ut nata est, ut excepta a salacibus hominibus, ut
invaluit, ac qua tandem factum sit ratione ut quosdam ad se pellexerit
populos, alios tamen bene multos non attigerit. Advectum e Stgyiis
specubus sulphureum hunc opinor ignem, qui puros casti amoris igniculos
mixtura sua pestifera inquinaret.

_Tullia._ Recte judicas. Sic autem se res habuit. Omnes ullo absque
discrimine homines,

    ...Qua sydus currit utrumque,

iisdem moventur affectibus, ex eadem materia et pari membrorum compage.
Pariter omnes feruntur ad libidinem. Appellant vero libidinem acrem
illam et vehementem cupiditatem, non tam inferendi in alienum corpus et
alienos sensus summi gaudii, quam ex alieno corpore capiendi. Amant
illas alieni corporis partes ad effrenatam usque impotentiam, quarum ope
ex suo aperiunt sibi libidinis rivos, et ex medullis suis salax ille
excitur humor quem semen vocant, quod, cum in arvum nostrum profluxit,
hominem generat. Eo in effluvio, et nosti, Octavia, felicitatem
inveniunt quam qurunt in nobis. Exsiccata Veneris vena, vides ut
fastidiant bona nostra, ut basia, amplexus, et alia Veneris dona nihili
faciant, et aut in fugam conjecti abeant retro, aut hebetes et lapidei
conticescant. Ita, qui vino et cibis ingurgitaverunt se, illis nec vini,
nec ciborum cura. Enimvero propensiores nascuntur ad amorem sexus
nostri, et incitatiores ad corporum nostrorum usum, qua foemin sumus,
impellente scilicet Natura rerum parente. Sic enim immortalitatem
pollicita est, si sexus misceatur alter alteri. Sed id omne seminis,
quod in lumbis virorum mulierumque concoquitur, necessario generationi
non debetur. Hc est, aiunt, sapientiorum sententia. De hoc semine idem
volunt fieri judicium quod de plantarum arborumque semine. Frumentum
vide ut partim animalium servetur usui, et ab iis absumatur, partim ad
sementem. Relicta glande Ceres mortales docuit artem e frumento panis
conficiendi, cui id nomen inditum, quod figura Panos imprimeretur. Ea
pars ventri data et deliciis: nihilo tamen minus indignari Naturam quis
contenderit? Ex aliarum plantarum seminibus, qu homines nulla
necessitas, nulla voluptas jussit legere, sua sponte partem rursus terr
mandat Natura, unde nov exsurgant plant, partem aliam perire gre non
fert. Non dissimiliter, aiebat Socrates, aiebat Plato, hominis
procreationi aptum semen stultum est in mente id Naturam habuisse, ut
totum impenderetur hominum generationi. Prterea, quid vellet ultro ipsa
edocet. Nam in corporibus nostris, Octavia, via est etiam semini qua
extra vulvam, dum gerimus utero, mittatur: qu non esset si uni tantum
rei Regin Natur decreto esset inserviturum. Homines vero, quando
libet, et ut libet, remittuntur; sed in nostris tantum amplexibus, et in
eam corporis partem, qu cessit generationi, seminis procul dubio
haberent fundendi facultatem, si cudendo homini hc foret materia uni
destinata. Deinde cum foecundo impleti nobis semine uteri tument, et ad
sextum, octavum, nonumque mensem pervenit imprgnatio, cum immo urget
languentes partus hora, non negant maritos rem habere nobiscum jure
posse, et sane habent. Igitur impendi necessario homini procreando semen
deberi, alio nequaquam prterea usui, a vero abhorret. Nam, illo
tempore, nov imprgnationis qu reliqua spes nisi ad improbitatem
fatuo? Ex iis qu consequantur intelligis, Octavia.

_Octavia._ Intelligo.

_Tullia._ Hinc sane factum ut Medici insertis pessariis, sic loquuntur,
gras ad voluptatem moveant puellas; ex imis locis purulenti seminis
pigra fluenta exsolvant. Unde vari morborum pestes non nuptis. Nec ideo
Medicinam damnant, ejusque opi inurunt notam scelest ullius licenti.
Sic contabescentes videmus recreari, et ad vitam revocari morientes.

_Octavia._ Sic bon restituta est valetudini Livia cognata tua, menses
septem antequam nuberet pallida, velut pdore obsita, exsanguis, et
vivum mortis simulacrum.

_Tullia._ His rationibus factum, qu quadam, sed falsa, veritatis specie
relucebant, ut qu primum quorundam delicatiorum erat intemperantia,
omnium tandem aliquot in terris facta sit. Mulieres sibi delegere quarum
in campum descenderent prolis causa, non amoris; quas prgnantes pro
damnatis haberent, a commercio omni suo arcerent, in penetralia domorum
abigerent, nec osculis nec amplexibus amplius dignarentur. Injuri
miseris et criminis loco erat matrem esse. Asiaticos apud Reges sordebat
fere sexus noster. Bagoas in deliciis Dario fuit, Alexandrum etiam
incendit. Componuntur populi ad exemplum Principum quibus subsunt. Eadem
infamia omnes in omnibus vit et conditionum gradibus tenebat. Eodem
omnes furore ardebant, plebs, magnates, et reges. Philippum, Macedonum
regem, hc insania confodit, Pausani manu quem oppresserat. Hc Julium
Csarem Nicomedi regi subjecit, omnibus hominibus in foeminam vertit, ut
omnibus mulieribus vir erat. Augustus id dedecus non fugit. Tiberio et
Neroni pro laude fuit. Tigillino nupsit Nero, Sporus Neroni. Trajanum,
optimum principem, pdagogium comitabatur Orientem totum victoriis
peragrantem. Venustorum et formosorum turmam puerorum, quos in complexus
suos die nocteque ciebat, pdagogium vocabat. Antinous Adriano pro
domina fuit, Plotin rivalis, sed felicior. Mortuum luxit Imperator, et
qui in vivis esse desierat, retulit in Deos, aris et sacellis
consecratis. Antoninum Heliogabalum, Severi nepotem, per _omnia cava
corporis_, ut loquitur vetus scriptor, Venerem excipere solitum sua
tempora pro monstro habuere. Huic etiam Veneri severa Philosophi
gravitas saltavit, pderasti choro mista. Alcibiades et Phdon cum
Socrate dormiebant, si quando alacrem vellent prceptorem. Ab tam sancti
viri amoribus duxit originem hc dicendi in Venereis formula,
_Socratica fide diligere_. Omnia Socratis facta dictave omnibus
Philosophorum sectis sacra. Illi sacellum conditum, et ara erecta. Facta
legis vim, dicta oraculi autoritatem habuere. Philosophi ab Herois, nam
inter Heroes relatus Socrates, indigetisque sui exemplo non descivere.
Lycurgus, qui Laconum legislator, aliquot ante Socratem sculis, bonum
et utilem esse posse civem negavit cui non esset concubinus amicus.
Volebat nudas virgines in theatro palam exerceri nudas, ut liberior hic
aspectus amoris aciem, quo natura ferente rapiuntur ad nos homines,
obtunderet, et in amasios et sodales ardentiorem converteret: nam non
ita tangunt assueta. De poetis quid loquar? Anacreonta urebat Bathyllus.
Plauti plerque omnes faceti versantur circa hc. Hujus sunt generis:

    Faciam quod pueri solent, conquiniscam ad cistulam;

Et

    Conveniebatne machra militis in vaginam tuam?

Ille imo poetic artis apex Maro, qui Parthenius appellatus ab ingenuo
et ingenito pudore, Alexandrum dono sibi a Pollione datum amabat, et sub
Alexis nomine laudavit. Ovidium idem morbus tentavit: prtulit tamen
puellas pueris, quod voluptatem his in lusibus vellet communem, non sibi
propriam. Amare se Venerem, ait, _qu utrimque resolvat_. Hinc fieri
_quod pueri amore minus tangatur_. Quum se negligi viderent puell ab
iis quos amarent, et uxores ab iis in quorum sacra per nuptias venerant,
si muliebri tantum mererent stipendio, ad puerile deflexere officium. Eo
res adducta vecordi, id etiam novis ut prius nuptis extorqueretur,
dehinc per puerum ad puellam iretur, uterque utrique uno in corpore
sexus confunderetur. Priapus, in Veterum lusu, qui accesserit ad
stipitem suum olerum fur, hunc daturum minatur,

    Quod virgo prima dat nocte cupido marito,
    Alterius loci dum inepta vulnus timet.

Fingit, nam quidlibet audendi qua fuit semper potestas pictoribus et
poetis, Valerius Martialis sibi uxorem obmurmurantem nates etiam esse,
quo deterreret a puerorum amore amentem; Junonem hac ait parte placere
Jovi; nec tamen se suaderi: aliam esse pueri partem, aliam foemin.
Utatur uxor parte sua jubet. Sed sedebant in fornicibus pueri puellve
sub titulis et lychnis, illi foemineo compti mundo sub stola, h parum
compt sub puerorum veste, ore ad puerilem formam composito. Alter
venibat sexus sub altero sexu. Corruperat omnis caro viam suam. Vide
quam fuerit hic usus frequens puerorum puellarumque sexum mentientium.
Ecce Ganymedem Junonemque certatim Jovi clunes et illum et hanc
porrigentes, bona sua de postico thesauro jactantes. Nec religionis
violat, qui hc commentarentur et fabularentur impostores, nec
impietatis rei facti, qui crederent aut stulti aut libidinosi. Miseri
humunciones quo non irent preuntibus Diis? Jovi Ganymedes in deliciis,
Apollini Hyacinthus, Herculi Hylas:

    Cui non dictus Hylas?...

Antistes Majestatis Jupiter, Scientiarum Apollo, Fortitudinis Hercules.
Prima mali sedes Asia: nec tamen Africa ab hac peste pura, qu per
contagium mox Grciam et contiguas Europ partes pervasit. Orpheum in
Thracia fculenti ludi inventorem et suasorem spret Ciconum matres,

    Inter sacra Deum nocturnique orgia Bacchi,
    Discerptum latos juvenem sparsere per agros.

Celtas narrant vetustis illis temporibus, si qui se hoc a morbo
prstarent incolumes, ludibrio habuisse: nec munerum, nec honorum
participes erant. Qui puros sibi servarent mores effugiebantur ut
impurati. Non juvat in publica totius civitatis dementia esse solum
sapientem: et quia non juvat, nec etiam decet.

_Octavia._ Quis te inter homines eloquentiores dicendo superet? Quam
ingenue, quam ingeniose effers qu dicis omnia!

_Tullia._ Celtarum nomine non ii tantum comprehensi qui trans Alpes in
Gallia vivunt; sed omnes ad Occidentem posit nationes, quarum in numero
sunt et Itali et Hispani. Nunc omnium maxime hominum Galli odio insuet
Veneris flagrant; quos polluit, ultricibus purgant flammis: ferri aciem
sufficere non putant ulciscend castitati. Mirantur Itali et Hispani;
nam satius est de populis sub Mahometis jugo depressis non dicere.
Gallos, et qui ad Septentrionem vergunt, stupidi dicunt esse ad
voluptatem sensus; sincerum, ut sibi, voluptatis inesse gustum negant.
Nimirum nos foemin acuimus ips in nos virorum nostrorum ingenia ad
voluptatem alio investigandam, quam vix, ac ne vix quidem, inveniunt in
nobis plenam et solidam.

_Octavia._ Non intelligo.

_Tullia._ Intelliges ut ego. Patentiora sunt nobis Italis, Hispanisve
(quis neget?) Veneris ostia. Non Veneri facere, qui peculiatus
vasatusque ultra modum non sit, sed dixerit in porticibus amplis jaculo
ludere. Qu facile admittit ineuntem, minuit concha voluptatem.
Comprimi, exsugi gaudet mentula; si liberius spatietur, male habet. At
in aversa Venere se res commodius habet. Difficilis ingressus irrumpenti
mentul, et cum irrumpit, locum non implet modo, sed disrumpit. Dehinc
nulla stadii capacitas nisi quam velit cursor. Accommodat ultro se
hospitium hospiti, musculi ut contenduntur, ut laxantur. Vulva vero cum
semel aperta horribili hiatu, ars nulla, mulieris nullus aut situs aut
motus, faciet unquam quin laxa, quin aperta horribili hiatu pateat
miserabili mentul, ad contumeliam concubitus. Hinc amatores turpis
delicii apud nos multi; ex adverso, apud Gallos Germanosque pauci. Nam
sub septentrionibus non ita foemin lati fundi sunt. Frigore
restringuntur membra omnia quasi concreta. Ideo cum habeant omnia in
legitimo mulierum censu qu voluptati favent, quid expeterent ultra quod
illis in penu est? Sane, qui apud nos peculii laude prdicantur, bene
mutoniati, nec pdicantur, nec pdicant. Hc sunt, Octavia, qu volebas.

_Octavia._ Oblita es dicere utrum hanc Venerem probes an abomineris, ut
ego, medius fidius! abominor.

_Tullia._ Si probem, sana non sim. Vox coeli fulminatrix, vel terra
obmutescat, hanc condemnat socordiam. Lucianus argute de utraque
edisserit Venere; nullam damnat. Nescias quam judicaverit alteri
prstare. Achilles Tatius in _Clitophonte_ non dissimiliter ambiguo
animi sensum condit sermone malignus. Grci ambo. Latinos inter
scriptores nullus nec damnat, nec laudat. Quod mirere, legislatorum
vetuit nullus: scilicet voluptates, qu jugulum non peterent, crimini
non adscribebant. Bona ego fide agam, non illa Socratica. Omni
supplicio, omni contumelia digna postversa Venus. Cogitationes alterius
sexus sponte in alterum cadunt. Vim naturali facit propensioni, qui
Venerem qurit in puero. Cupido amorem adspirat: quis pdicavit
Cupidinem? Nec pdicare se patitur, nec pdicari. Ut primum coepit in
venis amoris libido fervere, sane in foeminarum amplexibus adolescentes
prsentiunt, inconsultis, prter se, omnibus, positam esse sibi
medicinam, qua sedetur ignea tempestas. Ex ephebo exeuntem accendit hunc
puella, hanc puer. Mutuis capiuntur desideriis; alter in alterius
cupiditate contabescit. Hic amoris cursus. In adversa hac parte tingit,
qu in tenera mittit pectora Amor spicula. Ut alio deflectat, meditato
opus est et multo rerum usu. Non Natura, sed corruptis has afflant
furias corrupti mores. Si sequior pars huic efficta esset usui, esset
etiam accommoda. Posset nervus salax magno absque labore, absque
periculo coeuntium se intro penetrare. Devirginantur etiam ante
pubertatem nec satis viripotentes puell. Certum est in primis
conflictibus dolorem inferri; sed intra paucas evanescit horas is dolor,
quem brevi consequitur voluptas summa. grius multo se res habebit, si
qua non fert Natura, puella petatur, aut puer. Et acerrimi incutiuntur
oppresso cruciatus, ac plerunque, si crassior infindat contus, teterrimi
ex ea morbi petulantia enascuntur, quos nulla sculapii curet industria.
Disruptis musculorum vinculis, contingit postea excrementa effluere
etiam invitis. Quo quid turpius? Novi tam diris inde afflictatas
foeminas nobiles gritudinibus enatorum et pullulantium ulcerum, ut
sanitati, post duos tresve annos, vix sint restitut. Ego quidem ex
Aloisii Fabriciique sacris amplexibus non evasi omnino sana. Primum dum
pila infigunt, vehementem tuli cruciatum; mox levis gram solata est
titillationis umbra. Postquam vero domum redii, ardentissimus rursus me
dolor cepit in ea parte quam laceraverant: incendio torrebar prurienti.
Et sane Ursin ope ignis hic sacer vix restinctus est. Pereundum erat
miser neglectis vulneribus. Tu, Octavia, in primis pubertatis diebus
tenera et delicata, ut es, non ita cito ad Venerem perduci potuisses. Ut
venisti ad plen pubertatis annos, omnes fregisti rigidissimi et
crassissimi mucronis impetus fere illsa. Quid vero de te, horreo dicere
factum esset, alia si parte tant molis catapulta furores suos in corpus
tuum impulisset? Nec me movent qu in caus defensionem humani generis
hi hostes, pdicones et exoleti, adducunt argumenta, ex rerum natura, ex
moribus, ex hominum quorundam aut dignitate, aut claritudine. Nemo
persuaserit sibi sapiens, humani seminis jacturam, qu sponte fit, omni
flagitii labe carere, aut sane hominem perdere probro verti non debere.
Qui semen mittit non in muliebrem sulcum, vult perdere hominem, et
perdit qui fingi potuisset: homicida et adulter. Nondum etiam nati
enecantur purulentam per hanc voluptatem homines. Vita adimitur qu
negatur. Cum laborat in adytis suis Natura perficiendo semini,
generationem spectat, non libidinem. Voluit in mutuos amplexus venire,
foeminam quam partus difficultas, virum quem educandorum liberorum cura
longe averteret. Ad generationem pellexit, quam nudam et solam
refugerent, caris car voluptatis illecebris. Sed in prgnantis arvum
quod injicitur semen, quis neget, aiunt, perditum iri? Nug! Dicunt
Medici novo rursus foetu augeri posse prgnantem foeminam, si ineatur.
Hinc factum narrant, ut qu partum jam effuderat in lucem, aliquot tamen
post dies alio sit partu facta mater: superfoetationem vocant. Quis
omnipotenti artifici Natur materiam non credat, ex qua scilicet edat
opera qu solet fingere? Quis non fidat Natur? Frumentum vero, atque
similia, semen non sunt, ut nugantur, sed fructus perfecti, qui suum in
se continent semen, cujus vi et facultate renascantur. Bos, aries,
gallus gallinaceus, animalia similiter sunt absolut perfectionis pro
genere suo. Quis ab eorum nos velit esu abhorrere, quod scilicet, quo
speciei cujusque su perpetuitati provisum, in iis lateat vitale semen?
Nulla Natur fit injuria: nullam profecto in frumenti et fructuum usu et
esu fieri, perspicacissim Philosophorum sect fass sunt.

_Octavia._ Bene quidem; sed tecum mores pugnant longo usu comprobati, et
magni in omni tate viri.

_Tullia._ Nulla temporis diuturnitate mali adipiscentur autoritatem
mores qu bonis debetur. Tam mult ab orbe condito scelerum facies,
cdes, latrocinia, veneficia. Quis propterea aut laudet, aut ferat?
Vastari pestilentiis et crudelium contagio morborum civitates et urbes,
familias internecione deleri, nihil novi: quis ideo pestes et morbos
mala esse negaverit, quod ab origine rerum ad nos usque continua
damnorum serie manarint? De rebus per res ipsas judicandum, non per
adjuncta. Itaque ut vi diuturnitas infamiam nequaquam elevat, sic nec
vel celeberrimorum virorum laudes flagitii laudi esse possunt. In alto
lucentes iis se nebulis obscurarunt, iis se e summo glori gradu
deturbarunt furoribus. Enimvero non omnes qui honore et fama florent hc
tetigit tabes. Ab eo se contagio major se numerus servavit incolumem, ne
dubites. Quibusdam in terris tenebricosus furit hic stus; major tamen
numerus, si magnates, si plebem, si omnes spectes ordines, sanus viget;
horribili huic morbo imperviam tuetur virtutem, et ab omni scelere
puram. Demum, ut judices bene et sapienter, de rebus judicandum per res
ipsas, non per adjuncta.

_Octavia._ Non miror Turriani illius tui, qui ab hac se ostendit alienum
salacitate, adeo aspectum placuisse oculis tuis, sanct scilicet et
gravi foemin.

_Tullia._ Quam hic dicendi calor abrupit, repeto narrationem, inepta:
nam mones. Proximus successit Aloisio et Fabricio Turrianus. Qu
indulgentia tua passa est, dea mea, tam pulchrum corpus contaminari, et
coelesti form illudi? Vis qui debetur form et nobilitati tu ultum eam
honorem, inquit, quem violarunt? Vis utrumque ad aras tuas, dea mea,
namque eris mihi semper dea, mea manu ultrici cdam?--Nolo, respondeo;
sciebam qua lege in hanc palstram descendi. Usi sunt jure suo. Sed
generosam tuam laudo ingenuitatem. Tanto amo te ardentius, quanto ardeo
vehementiori in eos odio. Hc dicens suavium dedit, Octavia mea, quod
illecebris ipsa suis procacioribus videri posset respersisse Venus.
Surrexeram e lecto, nuda eram, arrigebat. Nec mora; mammam manu utraque
prehendit utramque, et intorquens intra femina spiculum fervidum et
durum:--En, inquit, Domina, ut te appetit hoc telum, non quo lethum,
sed lta omnia inferam tibi. Sis, precor, dux ipsa ccutienti mentul
hoc in cco itinere, ne aberret a scopo: nam manus meas ab hac
felicitate, qua fruuntur, haud dimoverim. Facio ut fieri volebat.
Appuli ego igneum telum ad igneum ostium. Sensit, impellit, et infigit.
Vere prstabilior Venus est hominis qui placet aliorum hominum omnium
amplexibus, quantumcunque sint illecebrosi et meretricii. Momento, et ad
alterum alterumve concussum, resoluta sum incredibili cum titillatione,
ita ut parum defuerit quin deficerent poplites mihi. Siste, aio,
fugientem animam.--Scio qua fugit, refert subridens. Tibi scilicet
elapsuram per id infimum putas ostium quod teneo; sed ecce occlusum id
est aptissime. Dicens, contentione quadam spiritus summa, faciebat ut
incresceret moles turgentis mentul. Et retro repellam fugitivam
animam, adjiciebat; acerrimos etiam motus ciebat. Altius ad vivum
persedit mucro. Ea vi sursum dulces ingerebat impetus, deliciosos
penetrabat furores, ut, quando certe omne non poterat corpus, saltem
cupiditates omnes, desideria, libidines, cogitationes, animumque amentem
illac in corpus meum effunderet libidinosis nixibus. Demum, cum sensit
liquidi stus adventantem vesaniam, manus natibus meis subjicit,
sublevat in ra. Ego furentes artus arctissimis brachiorum alligo
complexibus, et femorum tibiarumque alterno volumine, femora natesque:
ita ut ejus ab collo penderem vibrata ex humo. Sic pendebam quasi clavo
affixa. Dum in longum labor trahitur, iterum non segnem me solvit Venus
in Venerem. Temperare mihi non potui quin exclamarem, acriori amoris
oestro percita: Sentio omnes... sentio Junonis cum Jove concumbentis
delicias omnes! Feror in coelum!--Noli, respondet Conradus, mortales
nos prius deserere, dea, quam Conradum tuum donis Veneris tu
satiaveris, tu feceris immortalitatis et felicitatis participem. Eodem
temporis puncto exundantis seminis humescenti igne genitale arvum
conspersit Turrianus, quem Venus et Amor omnibus suis agebant furoribus
in libidinem. Hedera non ita nuci hret circumvoluta, ut hrebam
Turriano brachiorum femorumque amplexu conjuncta. Vix perfecerat, adest
Conradus: Quid? me vultis, inquit, solum marcescere? Nam Florentini
nebulones illi secessere. Nescio quo malus eos dmon suos quemque
exegerit.

_Octavia._ Quos ivisse velim in crucem, qui ipsi tibi crux fuere per
furores suos!

_Tullia._ In proximum exierant lucum tiliis virentem et ilicibus, puro
aere vires recreaturi fessas et languidas, pigri et ignavi. Conradus
sedentem in thoro his dictis aggreditur: Homo Germanus, imposturam, qu
tibi facta est ab improbis, moleste fero. Excandescere scias non minus
quam Turrianum. Sed dic quid fieri velis, si quidem cordi tibi est.
Taces? Nam tacebam, et abscesserat Turrianus. Ego, inquit, bona fide
tibi aperiam omnia. Et sub hc subsultantem sibi egregie mentulam, mihi
femina aperuit.

_Octavia._ Et sic tibi aperuit omnia. Igitur nec mora, nec requies! Et
tibi Hercule fortitudinis Heroidi decimum et quartum imperat laborem.

_Tullia._ Non displicebat Conradus, nec admodum placebat: nec negavi,
nec dedi. Quod volebat cepit velut a dormiente; nam ne quidem verbum
blandienti reddidi. Fatear, Octavia mea: exhausto, tot in conflictibus,
vividi in venis sanguinis calore, torpebam, ac si effoet mihi vires
senectutis juveni et florenti exprobrassent segnitiem semisepultam. Ille
vero novum molitur modum, nec ineptum. In sinistrum sibi humerum tollit
dextrum supin femur; post transfigit ictum exspectantem, non optantem.
Femori dextro supin injecerat sinistrum. Adacto in intima telo
concutere, subagitare, urgere. Quid plura? Dic ipsa tibi.

_Octavia._ Post ad pensum tributumque revocati Aloisius et Fabricius,
satisne tibi fecerunt ex animi tui sententia?

_Tullia._ Nullus sit dicendi finis, si curiosius velim omnia sermone
complecti. Conradus ad sextum; Aloisius Fabriciusque, ad quintum ille,
hic ad septimum; Turrianus item ad septimi concubitus voluptatem
pervenere. Ita quinque supra viginti duella una sustinui et evasi
victrix: fassi sunt omnes laurea mihi frontem cingi a Venere deberi, cui
tam feliciter militassem et depugnassem. Tamen, ne dubites, Octavia: me
post tot labores exhaustos, post tantum sanguinis amissum, defecerant
fere vires. Vix post vigesimum concubitum potui tollere me in pedes; et
tamen victoriam tuli.

_Octavia._ Lassata viris scilicet, non satiata?

_Tullia._ Et satiata, et lassata. Turrianus, ut initium pugn fecerat,
sic finem fecit. Bravio donatus est me jubente. Obtinuit etiam a me,
ortu nobilis et pugnator fortis, ut nomen ederem, hospitium edocerem, et
me vellem inviseret. Invisit certe postea frequentissime. Sed me tdium
Veneris tam grave ceperat, ut tantum per tres continuos menses semel
atque iterum admiserim cupidum et inflammatum in amplexus meos,
lacrymis, precibus, obtestationibus exorata.

_Octavia._ Unde id fastidium?

_Tullia._ Lacus facta eram genitalis pluvi. Vulv ligamenta exundans
humor diluendo ita solverat, ignem adeo omnem restinxerat, ut ne quidem
ulla libidinis per id tempus cogitatio ad libidinem me permoverit. Demum
extorqueri a me passa sum, ab amante nitid et rose juventutis, summum
gaudium. Non dedi, nec etiam bene sensi. Verum, hac exacta hebescentis
intra fatiscentes lumbos Veneris nausea, ad lusus revocandos et
repetendos, qui a nobis procul videbantur abesse, fuimus alter alteri
vehiculo. Dicam suo tempore, Octavia, qu contigere nobis per annum
integrum. Lta audies, qu invidiam; luctuosa, qu pietatem et dolorem
moveant. Raptus est mihi Turrianus Aloisii fraude. Heu! heu! Qu eum
perfidia letho dedit, cur me miseram vit reliquit?

_Octavia._ Revoca animum ab hac recordatione ad amoeniora. Dic, Tullia,
supersunt etiam Veneris modi prter quos ipsa experta es? Venus bona!
Quot te in figuras mutasti, ut placeres!

_Tullia._ Quot inflexiones, quot corporis conversiones, tot sunt Veneris
figur. Nec numerus iniri, nec doceri aptior voluptati potest. Quisque a
libidine sua, a loco, a tempore, quam indui figuram velit, capit
consilium. Sed non idem omnibus amor. Elephantis, Grca puella, quas in
usu esse noverat inter libidinosos, pictis tabulis expresserat, ut jam
juvaret pictas opus edere ad tabellas. Alia est in concubitu modos
duodecim molita, quibus gratiori vector in effluvio perfunderetur
voluptate. Dicta idcirco Dodecamincanos. vo nostro divini vir ingenii,
Petrus Aretinus, bene multas in Colloquiis suis expressit satyrico sale;
post pictura Titianus et Carraccius, summi pictores. Sed mult sunt qu
ad effectum venire nequeant, licet, ultra quam excogitari possit,
flexibiles sint coeuntium in Veneris sacra artus et lumbi. Profecto
plura in mentem meditando et commentando solent cadere, quam vere fieri
possint. Ut impotentis animi desideriis nihil impervium, sic nihil
cogitationi exsultabund et intemperanti difficile. Quo vult, et qua
tentat viam, insinuat se; vel in abruptis invenit planam. Non ita
corporibus facilia factu omnia, qu mens aut bona aut mala suadet.

_Octavia._ Una est via Veneris, si una Venus. Mala sunt et proterva
omnia qu prterea adjecere e suo, dum in furias et ignem ruunt, viri et
foemin.

_Tullia._ Viam Veneris esse dicunt alii ex Natur prscripto, si
quadrupedum more prona et projectis lumbis ineatur mulier: nam sic
promptius virilem invehi vomerem in muliebrem sulcum et seminis fluctus
in arvum genitale:

    Quadrupedumque magis ritu plerunque putantur
    Concipere uxores, quia sic loca sumere possunt
    Pectoribus positis, sublatis semina lumbis.
    Nec molles opu sunt motus uxoribus hilum,
    Nam mulier prohibet se concipere atque repugnat
    Clunibus ipsa viri Venerem si lta retractet,
    Atque exossato ciet omni pectore fluctus.
    Ejicit enim sulcum recta regione viaque
    Vomeris, atque locis avertit seminis ictum.
    Idque sua caussa consuerunt scorta moveri,
    Ne complerentur crebro, gravidque jacerent,
    Et simul ipsa viris Venus ut concinnior esset:
    Conjugibus quod nil nostris opus esse videtur.

Alii communem Veneris usum, et figuram maxime probant, ut in supinam vir
procumbat; pectus pectore, ventrem ventre comprimat; pubes pubi
colludat, diffindens rigido conto teneram rimam. Hi jubent ciere crebros
et acres motus mulierem, dum Veneri facit; illi vetant. Sua cuique
opinioni ratio. Sed negant Medici pron concubitum natur convenire, qui
partium generationi insudantium conformationi, ut probant, non convenit.
Ego vero, mea Octavia, communem usum unice laudo.

_Octavia._ Quidni laudes? Nam, amabo, quid dulcius cogitando fingi
potest, quam resupinam amati corporis blando pondere ad irrequiet, sed
suavis, impatienti molles incitari furias? Quid gratius amantis vultu
pasci, osculis, suspiriis, et patrantium oculorum incendiis? Quid
prstabilius, quam amores suos fovere complexibus, sensibus quidem, quos
non tas, non vitium ullum obtudit? Quid utriusque libidini, utriusque
voluptati ltius, concutientis et succutientis lascivis motitationibus?
Quid opportunius pr voluptate emorientibus, quam flammescentium
suaviorum vivida vi reviviscere? Qui aversa ludit in Venere uni tantum
alterive sensui gratificatur: omnibus, qui in adversa.

_Tullia._ Sed in his, Octavia, solet accidere, quod videmus plerumque
beatioribus usu venire. Quasi pigeat bonorum, quorum cumulantur copia,
videas alios contemptis pulcherrimis uxoribus ad diobolares confugere
meretriculas, et in putida sibi plaudere Venere. Alios pretiosarum
dapum, opipar coen capit satietas et fastidium; Falerno et lautitiis
posthabitis, vappa et secundo pane ingurgitant se, velut fame enecti.
Inassuetis gaudemus, et in vetita nitimur.

Sed ecce noctem, dum ludis tu, dum loquor ego, insomnem duximus. Paucas
intra horas surgendum nobis. Juvabit somno refici, et sane requiete
indiges. Ita jucunde, Octavia, dormias, ut vigilasti, faxit Venus!












                           COLLOQUIUM SEPTIMUM


                               FESCENNINI


                           _Tullia, Octavia._

T_ullia._ Considamus hic, sub patula ulmo. Vis, Octavia?

_Octavia._ Maxime; et hymenum iceamus.

_Tullia._ Belle! Nam nudam te nudiustertius vidit comes Alphonsus, et
furere coepit.

_Octavia._ Nudam me?

_Tullia._ Te nudam; nam is palam prdicat, Venereus flos.

_Octavia._ Te pugno petam tam dicacem.

_Tullia._ Ego te oscula tam procacem.

_Octavia._ Prter Caviceum meum, homo me nudam, per ocellos tuos
libidinosos! nemo vidit.

_Tullia._ Nullo scilicet Theodorum habes in numero?

_Octavia._ Memini, et pudet. Apage; ut me miris ille sermonum
prstigiis, Venus aurea?

_Tullia._ Suspicione assequor quid id sit quod silere vis, nec vis. Novi
libidines tuas; per testiculos Veneris! novi.

_Octavia._ Bona verba! Quid vero obtrectas, inepta, de Alphonso? Forte
steti, in somnis, ob oculos ejus nuda?

_Tullia._ Intelliges, turturilla mea. Qui Octavi vidit animum,
perspectos exploratosque habuit mores, et animi candorem, num vidit
Octaviam nudam? Per Platonis manes! vidit.

_Octavia._ Scite nugaris. Quam velit Alphonsus dari sibi fruendam
intelligo: illam scilicet, qu animo et mente, non hanc qu corpore
consistit et membris. Quam putas eliget, optio si detur? Cui arriget, si
sanus est? Erat in suburbana Eleonor villa Alphonsus; convenit et
Isabella Menezia, et recens, ut ego, nupta Aloisia Fonseca. Secuta est
confabulatio opiparum prandium, sed libera, sed parum pudica; musto
madidas judicasses: placui tamen.

_Tullia._ Alphonso tu, Eleonor Alphonsus.

_Octavia._ Odi hominis levitatem, odi amorem; nec ad me transfugam ex
Eleonor castris velim recipere, si bona sim.

_Tullia._ Et magni es puella cunni et animi. O egregiam heroidem, et
meliori sculo dignam, aureoque illo quo mentul turgebant bilibres! Sed
aiunt, quod in cteris rebus flagitiosum viderit possit, id in amore
interdum posse laudabile videri:

    Si violandum est jus, fruend amic gratia,
    Violandum est; in cteris rebus pietatem colas.

Qu inter amantes jactari vulgo de amantium dolis et inconstantia
solent, hc sunt omnia non amantium, sed amentium somnia.

_Octavia._ Pulchr res! Periit Eleonor vir abhinc annum, in pugna a
Gallis csus, et abhinc sex menses ingeniosa, opibus pollens, tate
florens, formosa, deperit Alphonsum. Fassa equidem est, quod amans
expetat ab amante, negasse nihil; superesse nihil quod donet amplius,
quo beet cupidum juvenem. Laudares? certo scio non laudares, si vellem
me optim foemin, qu a me sibi nihil timet, rivalem fieri.

_Tullia._ Amo in te, Octavia, generosi hoc pectoris robur. Ut vivis
perge vivere.

_Octavia._ Molestum, puto, tibi non erit audire, qu nostr ea in
confabulatione fuerint dicacitates, faceti, lusus, joci; nec mihi erit
dicere. Ut consedimus omnes, Eleonora renidens, salax, Venerem spirans,
conversa ad Aloisiam: Agedum, inquit, ut tibi placent nov noctes? Ut
colluditis, tuque, tuusque Rodericus, in hoc quo calescitis amoris
stu? Suffusa rubore puella: subrisit tamen nescio quid molle et
subans.--Erubescis, Aloisia? O pudorem impudentem! exclamo ego. Video
ejus in oculis vultuque toto meretricios ignes: ceventis murmura ipso
audio in silentio pellicis. Quid times, inepta? Ut illic libere agis
omnia, istic loquere.--Sane, reponit Aloisia, citius pudiciti, qu se
ab his sermonum nequitiis puram servet, abstulerit palmam, quam qu ab
omni temperet sibi voluptatum libidine. Casta est, non qu casta est,
sed qu audit.--Belle! belle! subjicit Alphonsus; utcunque vivat,
pudica est cujus pudici sermones, tetricum os. Nihil utique magni
interest, et pudicos esse mores.--At enim his sub meis tectis, refert
Eleonora, semper ingeniosis licent, qu usquam licent.--Vitam non
vivit, repono, qui timide vivit. Nam timidos et Fortuna repellit, et
odit Amor; primus est felicitatis gradus audere per veros amoris gradus
ad felicitatem ire.

_Tullia._ Non omisisti dicere qui sint isti felicitatis gradus? Et hac
etiam via venimus ad summum bonum.

_Octavia._ --Omnia inter bonos et honestos bona et honesta, subjicit
Eleonora; ii vero boni sunt et honesti qui supinam vulgi malignitatem
diligenti et sedula a se suisque nugis cura averterint, nec ideo minus a
stultis vulgi opinionibus abfuerint. Id credas respondisse tibi Venerem
ex imis selectarum libidinum adytis.--Generis nos humani quis neget
gaudium esse, adjicio ego, et lucem et vitam? Si gaudium, melior
gaudii pars in jocis, in salibus; si lux, quanta, quanta est lucis
amoenitas, quas varias rerum formas, qu pulchritudinem nescio magis an
fingat quam pingat? Qu non delectat vita, sub falsa vit imagine lethi
genus est, nec sane delectat absque multo varioque sensu voluptatum.
Sunt voluptates condimentum vit: qu si absint momento, fastidio erit.
In nobis igitur lta sint oportet omnia, petulca, procacia. Si qu est
mulier sever frontis, austeri animi, petat, petat illa ursorum spela,
ursis digna procis! Quis huic bellu velit homo cultum honoremve
adhibere, a qua nulla permanare possit delectatio? Dein, ut frui
voluptatibus dulce est, sic et meminisse fruitionis suave est. Sunt qui
in voluptatis aut spe, aut recordatione, summam inveniant voluptatem,
qui gratiorem sentiant Venerem dicendo, quam fruendo. Per pruriginosum
libidinis tu nidum! Aloisia, recordando diuturn fiunt voluptates, qu
puncto temporis flux elabuntur; sic ips sibi, dum repetuntur memoria,
succrescunt. Vis bene beateque vivere? In Veneris hortis lege poma,
decerpe rosas. Erudit libidini prospere omnia cedunt. Etiam in
voluptatis umbra, veram invenies voluptatem, si velis.

_Tullia._ Quam multa paucis! quam acute! quam apte!

_Octavia._ Quid? Demum persuaderi se passa est Aloisia. Abjecta omni
verecundia, mirabiles effutire, nullo delectu, coepit omnis generis
nugarum nequitias. Subridebat Eleonora, ridebam ego; Isabella vero et
Alphonsus cachinnis implebant domum.

_Tullia._ Sed risu inepto res ineptior nulla est.

_Octavia._ Abstinuisses a risu? Cum primum Roderici pugionem, dicebat,
adactum in corpus ad capulum usque excepi, omnes in eam partem
confugerunt mihi mei illico sensus, omnis animi facultas. In proximo
cubiculo affines, bono numero, convenerant, perstrepebant. Rem miram!
illinc audiebam. Lucebant cerei, dum subigebar: illinc videbam. Dum
perficit Rodericus, dictu mirabile! in cunno tota eram, aut tota cunnus.
Si quid in me ingenii (et aiunt nonnihil esse), in eam Cupidinis sedem,
id omne, qualecunque est, perpulerat ingeniosa libido.--Quis vero,
subjicio, neget tecum et tibi ingeniosas esse fututiones, cui tam
ingeniosa pars?--Qui me sane, refert Aloisia, convent opus habuerit,
qurat in cunno; illic habito, nec amplis dibus, crede mihi, Alphonse,
nam et credo ego Roderico.--Cum voles, Aloisia, non pigebit, inquit
Alphonsus, ad has te Lampsacenas des convenire, et genio tuo apud te
et ingenio frui; si vero locare velis, non deerunt, ita me Venus amet!
conductores quovis pretio.

_Tullia._ Per Jovis coleum! Aloisia ne ipsa investiget et usquam
pruriens Venus facetiorem.

_Octavia._ Postea, de arte amandi, de forma, de ingenio mulierum, de
mellea complexuum inter amantes dulcedine, vari fabul. Vocata Venus
adfuit, sed petulans, sed subsiliens. Favit pellex Dea, exlex, suique
impatiens, nisi prurientis. Ita et sales et fabell meram puramque
ciebant Venerem.

_Tullia._ Vivimus ut amemus, et amemur; qu nec amari se velit, nec
amare, jam sepulta est; jam foetet poedore et situ squalida.

_Octavia._ Ali pulchr, ali venust. Pulchras Natura sua finxit manu;
se sua venust, per artem et cultum. Ill suo, h velut precario jure
regnant. Saxea etiam corda incendunt ad amorem, qu vere pulchr.--De
pulchritudine vari sententi, inquit Alphonsus. Id tamen fere inter
meliores constat, pulchriorem cuique videri, qu aptius cuique
conveniat. Nam, ut non edem omnibus dapes, sic nec una eademque omnibus
hominibus convenit pulchritudo. Quod capita, tot sensus; quot oculi, tot
pulchritudines. Sed qu plurium consensu pulchra appellatur, hc
pluribus oppido convenit creand aptior voluptati, aut soboli. Vis uno
verbo rem expediam? Ccas cci mentulas vocant, qu sunt
perspicacissim. Unis fides habenda de delectu. Nam simul, qu dominis
apte suis conveniat, occurrit puella, etiam non monit vident; sponte
arrigunt: hc vere pulchra cui maxime arrigitur. Amabat Fridericus,
consobrinus ille tuus, Luciam lippam, simam, edentulam; et perdite
amabat. Vcordiam objurgabat adolescentis pater.--O pater, o pater,
respondebat adolescens, tuere oculis meis, non tuis, Luciam: mutabis
sententiam, pater, pulchram dices, et amore meo et omnium dignam.--Nempe
Luci arrigebat, non ita ceteris, etiam pulchrarum et venustarum laude
florentibus. Nam aliis corpus solidum et succi plenum in pretio est;
alii vero, qu paulo habilior sit, pugilem vocant. Sed omnibus olim
Grcis placuerunt act, crass, vegeti et vividi roboris. Et talis
Helena erat, qu inter Grcas perfect fuit specimen pulchritudinis. Sed
graciles anteponebant Phryges; puellis idcirco suis deducebant cibum,
reddebant curatura junceas. Tales Galli amant, non Itali, non Hispani.
Atenim corpus habilissimum quadratum est, neque gracile, neque obesum.
Nam sicca et exsanguis nihil alienius a sacris tuis, bona Venus! a
roscidis suaviis, a tremulo frictu, a lentis concussionibus, ab igneo
tuo mictu. Pulchra, sed sicca et macilenta (si pulchra potest esse, qu
sicca et macilenta) vivum est mortu Veneris simulacrum. Quis mortuam
velit, nisi e pollinctoribus nebulo unus et alter, inire Venerem? quis
vero mortu simulacrum? Corinthiorum tyrannus Periander, qui et in choro
septem Sapientum cum Biante et Thalete saltavit, impresso in frigid
uxoris sulcum vomere, Veneri fecit funereus sacerdos.

_Tullia._ Sciebat, ut cor hominibus, sic foeminis cunnum vivere primum,
et mori ultimum; hac adhuc parte vivere posse putabat, qu reliquis
omnibus desierat. Nam et cunno, ut suus motus, ita et sua vita: qu
vivacior, qu longe differt ab aliorum vita membrorum. Sed perge dicere.

_Octavia._ Proceri corpus magn laudes. Alcmenam, Herculis matrem,
commendabat statura alta et procera. Sed optio si detur, dicebat
Alphonsus, malim breviorem quam longiorem, et laurum arborem quam
pinum: quanquam, adjiciebat,

    Conveniunt voto longa brevisque meo.

Sed qu magnitudine exsuperant, tibiarum plerumque ac crurum long sunt
longitudine: superiorum compositio partium non respondet. Quod meo,
mecastor! judicio et turpe et ridiculum. Credas (ride, Tullia) affixum
altis et summis perticis prferri cunnum. Hc cui risum non moveat
cogitatio, qu quoties fit obviam Magdalis, venit in mentem? Imam ad
usque alvum, si nudam videas (nam et vidi) putes breviorem multo esse,
quam est; si tibias et crura, longiorem, qu tamen est longissima. Sed
qu breviores sunt male audiunt. Nam dicunt nescio quid parvis esse in
mulieribus minime parvum. Gertrudis etiam apud Pygmos brevis videretur.
Ceterum illi omnia, excepto medio, membra mirabiliter inter se
conveniunt.

_Tullia._ Scio, Octavia, spelum subtus est altum et latum, non
pipilanti passeri nidum. Annos tres nata supra decem, et omni inaccessa
libidini, Alphonso Gusmano nupsit. Atqui in primo complexu patentiorem
invenit Alphonsus, quam sit ipsa Venus a Marte compressa. Petulans
pollicitus erat, virginis ejulatu, cruentam virginitatis et memorabilem
cdem sodalibus. Virgo ne suspirium quidem misit, lacrym cs
virginitatis sanguine null. In lata obambulabat area mentula Priapi
popa. Quid faceret? Avertit equum, puellam obvertit in faciem; qua non
decebat, summo nisu torquet hastam in puell viscera: nec se virgo ab
ejulatu continuit, cum rumpi sensit.--Id volebam, inquit ille, ut te
virginem scirent omnes, uti ego scio. Post effundit resupinam, et
intermissum in casto Veneris campo repetit duellum. Subagitat puellam
prclarissime contremiscentem, subantem, micturientem: utrique feliciter
litatum.

_Octavia._ Sed longiorum, dicebat Alphonsus, aut null, aut parv
puellarum vires. Momento, quasi luxatis artubus, in medio fatiscunt
cursu. Impresso altius ad vivum calcari, vix, ac ne vix quidem, tantillo
obsequuntur motu. Vegetiores ali ut tu, et acriores, addebat.--Et
Martem, respondet Aloisia, cachinnum tollens, fatigatura sim, ut
Venerem Mars, mecum si venerit in pugnam; veniat, veniat!

_Tullia._ Nec tu elumbis es, Octavia; et capilli tibi nigri;
scintillantes et nigri oculi, subniger vultus, et membrorum color. Nihil
habeo prterea dicere.

_Octavia._ N mala es! Mores meos ipsa finxisti. Quid improba objicis
quod tuum non sit? Tam similis sum tibi, quam tu mellit Veneri. Nihil
habeo prterea dicere. Scilicet dicunt libidinosiores esse quibus
nigricantibus nitet vertex capillis; si quidem id est, o libidinosas,
quibus nigra obnubit sexum lanugo! Nug, mer nug! Nam et tu, num
flavos habes capillos?

_Tullia._ Nolo te iratam, qu testiculus es Veneris lvus. Ita est,
Octavia; nulla ex colore certa probatio ad laudem. Ideo suus cuique
amor. Alii flavum, alii nigrum, ferrugineum alii malunt. Flavi Aspasiam
commendabant capilli, et Atticas puellas. Nam, cum Theseus e puellarum
numero, quas in Cretam ad Minotaurum advehebat, amisisset duas, totidem
suffecit pueros, quorum tinxit capillos flavo colore, ut propius
accederent ad virginum speciem. Tingendorum Venus, Cypri regina, artem,
aiunt, invenit, quam etiamnum habent in pretio Ital mulieres. Hic
stultis unice color placet; nudum audent ardenti torrendum caput soli
dare. Vide amentiam; illum scilicet capillis qurunt per incendia
colorem. Atenim Pindaro et Anacreonti aliter visum; Musas ille nigris
dicit esse capillis, hic dominam; ille Thebanus, hic Teius: verisimile
est Thebanis stimatum esse, et Teiis; Teium urbs sita in media Ionia.
Qui pluris apud cives suos fiebat, Musis dignum putavit Thebanus olor;
et eundem commendavit Teius lyricus in domina, quam vult in illa
cantilena formosissimam depingi. At vero ferrugineus inter flavum
nigrumque medius est, utriusque particeps, sed nigro quam flavo
proximior. Puellam, cui capilli pr nimia cura deciderant, consolatur
Naso. Nihil dicit speciosius fuisse:

    Nec tamen ater erat, nec erat color aureus illis,
      Sed quamvis neuter, mistus uterque color.

Similes ait illis fuisse

      ... quos quondam nuda Dione
    Pingitur humenti sustinuisse manu.

_Octavia._ De oculis diserto fudit multa suo ore et acuta Alphonsus. Sed
erudita es, Tullia; nihil pr te omnino, qu etiam soles erudite nugari.

_Tullia._ Perfidios, sed delicios, latent amoris insidi in oculis.
Chryseidi, compendioso Achillis furori, nigelli erant oculi; et
Latinitatis delici, Catullus, nescio quam irridet, quod scilicet sit

    Nec bello pede nec nigris ocellis.

Minerv tamen csios laudant oculos Poet, quibus libertas summa Diis
adfingendi, qu vulgo stimari nossent et amari. Sed latos et magnos
habent in honore: sydera vocant. Bovinos Grci appellant, quales Junoni,
et Veneri, et Harmoni Amphiarai uxori. Sui immo parvis non desunt
amatores.

_Octavia._ Ut in bello sagittarii, quo certius feriant, semiclusis
collimant oculis, ita et parvis nec late apertis Amor certius sagittam
mittit, certius ferit. Regin Isabell ocelli erant, non oculi; sed
innumera exsiliebant fulgetra, a quibus qu tuta spectantium corda? Nemo
te vidit unquam, Tullia, quin amarit. Nam, quo minores tibi oculi, eo
vivaciores, et incautis infestiores incendiarii. De vultus totiusque
corporis colore vari sententi. Sunt qui candidas, sunt qui subfuscas
prstare putent. Lacteum eum colorem sane laudant, qualis erat Cydippes,

    Candida cum misto sublucent ora rubore.

In candido colore prcipua dignitas. Lucem verius dixeris, aut certe et
luce lucidiorem emanationem; sed pugnaciores subfusc, tactuique etiam
gratiores. Candid non ita annos ferunt, nec diuturniorem clinopales
laborem. Diffluunt illico velut solutis lumbis. Cito flaccescunt, et
immarcescunt. Illis juventa senectuti vicina, immo mista.

_Tullia._ Antonina, Isabell soror, lactis et lilii candorem superat
candore suo mirabili; Isabella subfusca.

_Octavia._ Narrabo (nunquid vis?) cuique quid prima nuptiarum nocte
contigerit. Illi molesta Veneris jactatio; huic grata et commoda.

_Tullia._ Sed absolvamus pulchr mulieris picturam. De ore, labiis,
dentibus inter nos fere convenit. Os parvum aiunt esse Amoris miracula
fundentis mirabilem sedem. Sed et cui parvum os, eidem etiam puell
concham esse haud admodum hiantem, et minimo patere ostio inferius hoc
Veneris delubrum, omnium hominum opinio est.

_Octavia._ Falsa tamen; nam conquestus est Fernandus Gusmanus se ita
esse deceptum. Duxit Fulviam parvissimi oris laude commendatam: at
invenit in ea non ostiolum, quo ingrederetur ad dulcia Veneris enitens,
sed patentem specum, qua declivi in paludem quandam Stygiam detrusa est
adsilientis mentula.--O pulchrum, ait Fernandus osculum figens, sed
tam mendax quam pulchrum os! Fac saltem, Fulvia mea, ceteris in rebus
mihi non que mentiatur, credulo amatori. Respondit illa:--Scio sane
non esse mentitum, sed quod forte vasa invexeris in des meas
minutissima. Impingis mihi vitium, quod tuum est. Risit Fernandus, et
perfecit.

_Tullia._ Optime. Rosea et protuberantia molliter labella, ut sunt tibi,
Octavia, arcum dixeris, hac in superiori Venerei coeli regione, basiis
prgnantem et pugnantem. Dentes albi, lucidi, micantes, velut pretios
circa linguam gemm, ex ordine composit, tuitioni sunt et ornatui. Nam
linguam, flexibilitate et verborum volubilitate, quis non miretur tant
innumerabilium cogitationum, qu agitantur animo, varietati sufficere
unam, et ut ornatius et melius explicentur, quam excogitando concept
sunt? Sed et in suaviis scis, Octavia, et sciunt amantes non deliri,
quam mellitas pariat petulca lingua delicias. Nihilo tamen minus, id
demum maxime verum, quod cuique pulchrum videatur, cuique vere esse
pulchrum. Tibi vero, Octavia, os non parvum, et tamen places. Ita et
puellis aliis multis depressa labia, dentes nec bene ordinati, nec
eburnei, lingua blsa rancidulum loquens nescio quid: et tamen placent.
Sunt qui et luscas amant; nam et luscus Priapus, et lusca mentula,
humani generis procreatrix et voluptas.

_Octavia._ Ut delectat ferventis lingu assultus, cum se extra valli
sepem ipsa impetu evibrat in occursum cupiti suavii! Sane cum osculamur
alter alterum, ego et Caviceus, tantum non gaudio emorimur, bilinguem si
sentio me, si ille se. Est animorum et spirituum, in summo ore, coitio,
cum incredibili voluptate, ut alia est corporum in hoc imo, qu sexum
nectit sexui. Dicebat Eleonora, Sarmatarum regina, basium esse Amoris
cibum; in os mitti debere, quo vere pascatur puer, aut pueri ludificari
querul fami, ut de Tantalo fabulantur. Sic et ludit pruriginos spem
virginis, qui extimis summ labiis vulv mentulam, vulv cibum,
appellit, non introrsum impellit incubans. Benevola avertat a me Venus
hanc amentiam! Nam amori certa hc est pestis, et lethalis morbus,
pertingi, non intingi optata voluptatis saliva.

_Tullia._ Sed etiam exsanguis reviviscit amans ad aspectum papillarum.
Visu exsurgit ad vitam ltus et florens, si dur, si candid, si parv.
Prstabant tamen inter Phrygias, tumid, et qu, ut loquitur Naso,
pectus omne habebant; sed pulchriores dur et stantes, quas adstringens,
ait alius, una claudet manus. Demum absolut est pulchritudinis, inter
ingeniosos, qui hanc effinxere tabulam, ac ab omni eam parte beatam
jactant, cui has singulorum membrorum dotes, quas eximias putant, uni
contulerit alma molitrix rerum vis Natura. Scilicet, ut sint cutis,
dentes, ungues candidi; nigri capilli, oculi, supercilia; rubore tincta
roseo labra, gen, et subtus ungues; promissi capilli, long manus, et
altum corpus; rursus breves dentes, auricul, venter: sed frons magna et
lata, lati armi, dissidentia aliquanto inter se spatio supercilia; demum
gracile corpus, os parvum, modice hiscens ad exspectatum concha rorem;
labia, nates, crura crassiuscula; teretes et graciles digiti, item et
nasus, et qui certent cum aranearum filis capilli; parvum caput, mamm,
et pedes. Amant et crines ingenio suo flexos, frontem haud latam, qu
radices capillorum retro flexerit, nares paulo inflexas. Suus, Octavia,
cuique gustus ratio. Sed gustus ipse sibi ratio est: aliam nemo prterea
qusierit rationis particeps.

_Octavia._ Scis prcipuas numerari inter Lucreti dotes, marmoreas et
tumentes nates; scilicet incubanti dulce pulvinar Cupidini, et eidem
humanam procudenti sobolem aptam incudem.

_Tullia._ Depygem vocat Horatius, cui nates nullo eminent tumore:

    Depygis, nasuta, brevi latere, ac pede longo est.

Inclaruere apud Grcos qu Callipyges dict sunt, a pulchris natibus.
Nihil nat parentibus, locupletes et nobiles nact sunt, eo solum
nomine, maritos. Nates pro dote habuere; hac satis dote placuerunt.

_Octavia._ Si apto mamm, altera ab altera, intervallo distent, pluris
scio fieri; mihi vero conjunct, ut vides, cohrent. Nec ideo minoris
Caviceus stimat. Cum sit et hc et illa non ignobilis venustatis, alba,
dura, dicit, inter lusus et gaudia fescennina, sibi videri minus mirum,
alteram alterius amore captam mutuas sibi et continuas figere
basiationes.

_Tullia._ Et prterea nihil?

_Octavia._ Dispeream, ni te meis plus oculis amem!

_Tullia._ Et ego ni te plus meis, et ipsis sole et luna, Natur oculis!
Sed et est interdum papillarum non poenitendus in amore usus, dum
stuans furit libido. Subrides: habeo confitentem, Octavia mea; et
experta es, anima mea.

_Octavia._ Per Veneris concham utramque! pudore suffundi me sentio.
Pudet meminisse id mammarum mearum interstitium viam factum esse ad
Venerem, tam aut foed aut liber mihi libidinis consciam. Pergula est
in dibus nostris, qu amoenissimas (et nosti) hortorum spectat areas
omni florum consitas genere. In ea spatiabamur ego et Caviceus,
amplexabatur, suaviabatur, labella appetebat morsiunculis, forebat.
Demittit in sinum lvam. Molior, infit, improbum quid. Depone vestes,
corculum. Quid facerem? depono. Defigit in nudum pectus oculos.
Video, subjicit, tuas inter papillas dormientem Venerem. Vis
excitem? Projicit, dicens, supinam in torum. Mentulam fervidam,
flammescentem (arrigebat prclarissime) interserit mammis. Qui me hinc
eximerem impotenti? Ferenda erant ultro citroque omnia, et sciebam
contingere solitos in amore fatales quosdam et dies et casus, a quibus
ipsa ne quidem se expediat virtus. Et cum illo hoste, ut jam manu
conserta et utero recusso depugnaram, postulabat dura necessitas ut et
mammis pugnarem.

_Tullia._ Hostem mutinum vocas, tam amicum tibi tuisque desideriis
cupidineis?

_Octavia._ Molli manuum nisu utramque conjungens urgebat mammam, quo
scilicet lata minus via procurreret sibi nervus ad voluptatem hanc
novam. Quid plura? Conspersit attonitam insolenti ridicul Veneris
imagine, calendi perfudit rore; perfecit. Tunc ille: Haudquaquam
ingratum tibi, columbula mea, fuerit quod mihi amore tuo insanienti
longe fuit gratissimum. Num scis, ut hac inferiori hiulca (digito
monstrabat), hac etiam te esse sublimiori parte foeminam? Igitur et
juris mei est, si libido incesserit ex humiliori illo fundo libidinis
hos in monticulos tollend, id libere facere; unde scilicet Veneri
gratior datur prospectus.

_Tullia._ Altius quoque se tollet, si summa petet.

_Octavia._ Irrumare, morigerari ore, Lesbiari, Phoenicissare, et
fellare, id scilicet vocas summa petere? Quot, bona Venus, quve
nequissimi nebulones mentulis suis diversoria et stabula qusierunt in
corporibus nostris, et invenerunt! Atenim vero qui frugi et castus
fuerit, hac se foedari rei tam turpis cogitatione exhorrescet. Absit
scelus a voluptate, gratior erit.

_Tullia._ Honestatem qui qurit in voluptate, tenebras et qurat in
luce. Libidini nihil inhonestum, cum stuat et spumosos agit spiritus.
Delicias Phdoni faciens et Alcibiadi Socrates, secedebat a Socrate
choreas ducente cum tam pulchris amasiis. Qui sunt sapientissimi, non
ideo hominem exuerunt et ingenitos abjecerunt humanitatis affectus; nec
possent, ut maxime vellent. Sed sensus est humanitatis nullus in homine,
sine voluptatis gustu, nisi hebes et corruptus. Is vere est sapiens qui
norit dulce esse desipere in loco, et locum et tempus delegerit ad
desipiendum. Reliquis sapias semper, et tibi frequenter desipias, ut
bene et beate agas. Nam sunt qui amoris incensi oestro, quia sui non
sunt juris, dissimulant, Curios et Catones simulant. Palam damnant
furiosi, qu ipsi secum concupiscunt, tremula Veneris gaudia. Prurit et
illis mens irrequieta; fatentur ipsi sibi lvo se genio natos, nos
dextro et plaudentibus Diis et syderibus. Si sol ternum occidet, quid
fiet de Natura rerum parente? Si nulla voluptatis lux riserit
mortalibus, quid de homine fiet, qui rerum est summus in Natura apex?
Miser et veternosus erit ipse sibi pro sepulcro. Vivus, nec vivus;
mortuus, nec mortuus: propior erit morti quam vit, in ipsa vita. Demum,
qui prstigiosa hc jactant documenta, num vere dixeris oris infamia
laborare?

_Octavia._ Belle ludis in vocabulo. Nam et Philosophi hi morticini
dicuntur hircum ore mulgere.

_Tullia._ Mira patrandi facultate pollent, nulla sciendi. In altero
omnia lta, in altero multa subtristia. Hic ipse est tuus Theodorus; num
nosti, Theodora?

_Octavia._ Quid me, fatua, Theodoram vocas, qu Octavia sum, qu immo
Tullia? Vis narrationem prosequar?

_Tullia._ Volo; sed et volo nocturnum illum Antonin et Isabell
pugilatum; rem comicam.

_Octavia._ Consobrina tua Antonina, non admodum juvenis, nam annos novem
supra decem nata, Mapho nupsit annorum triginta juveni, et invicti
roboris. Isabella annorum quindecim, Remundo annorum quinque et viginti,
robusto, vegeto, impigro. Candore illa suo nivem obscurat; hc subnigra
Tunetanis certat mulieribus. Dispares illis prima nuptiarum nocte in
clinopale vires, sors dispar. Maritis tradit, Veneri fecerunt dispari
laude. Ad quartam ulla sine gritudine pervenit Antonina concubitus
lauream, primo mulier facta; post non voluptas, sed fastidienti animo et
corpori molesta lassitudo; postremum sub lucem, cum adacto calcare
impelleret equiso alacer, deficit longum passa animi deliquium. Nonus
erat cursori in Cupidineo agone impetus. E lecto sub meridiem egressa,
visa est ac si e tumulo educeretur, pallida, exsanguis, emortua. At
Isabella subfusca, sed cujus putes in venis liquidos ignis perfluere
rivos, melius habebat. Tenelli artus illi et lumbi. Omni se tamen
nuptiarum labori prstitit parem imperterrita. Indefessi athlet crudas
indefessa sustinuit vires, et fregit. Inertem sorori ridens exprobrabat
ignaviam. Insultabat saliens. Apage, dicebat, ego te junior, nec
habilior, fortius tamen feci. Vivo, tu vero exstincta es. Vivis? Primo
in conflictu, et fateor, non leviter certe vulnerata sum, sed tamen feci
hoc ne se jactarit diu vulnere, qui intulerat. Per Junonem! e summa
aggeris mei crepidine repugnantem avertit virginitatem in interius
vallum victor. Vastavit instar turbinis omnia. Florem pudiciti
decerptum delevit. At dum redintegrat pugnam, animos dedit irrumpentis
proterva audacia. Conatui restiti masculo. Mox victoriam sibi sensit
elabi e coleis. Meum ecce Herculem, Amazon nova, feci quod spernerem,
victoria obrutum sua et mea. Macte animo, soror.--Quid vis? reponit
Antonina. Non levem, ut tu, in principio pugn, soror, dolorem tuli,
sed qui vix ferri posset, acutum, acrem, lacerantem. Dein, renovato
spius prlio, tam grave stupid cujusdam lassitudinis pondus in
oppressos incubuit artus, ut crediderim factos esse plumbeos. Aliquot
petebam horarum inducias; negavit Alcides insultans. Itaque somnum non
vidi.--Nec vidi ego, refert Isabella. Quid de somno loqueris? quid
quereris? Nihil habet dulcius somnus vanis illis quidem, sed jucundis
Veneris imaginibus, quibus fallit. Audes prsenti et colludenti Veneri
nobiscum et in nobis, somnum anteponere, quo fallente, videmur nobis a
nobis abesse?--Sed et capit omnium rerum fastidiens satietas, etiam qui
maxime amant, replicat Antonina. Nolim ego, nec tu velis, ingurgitari,
sine fine, nectare, Deorum cibo.--Infelicem vero patientiam tuam,
subjicit Isabella, et voluptatem sterilem! Impleta es bonis hymeni;
nam hc vera bona sunt, non bonorum umbra. Id forte malum vocabis,
soror? Absit! n fabula fies, si feceris. Ad hc Antonina:--Tecum,
soror, nolim contra disputare. Illa es in opinione excellentis ingenii
Herois; ei, scio, acceptam refert opinioni perpetuitatem suam humanum
genus. Quicquid id est, ad tertiam, quartamve, una nocte, palstram
suffecerint mihi vires. Fortiter faciet juventa mea, et juvent
spiritus, et libido. A quinta coepi, sub Marte meo effrno, sensim sine
sensu male habere nauseans. Me sexta, a me velut alienam, et mente
motam, proluit et polluit. Abfuit voluptas, doluit cor, cum venit ad
octavam, animam gre reciprocanti. Me mei ad nonam cepit oblivio;
perfecit. Nec gemebam, nec objurgabam. Deliquio animi defeceram. Quid
demum actum sit, nosti, soror. Prsagit animus infeliciter cessuras has
nuptias. Avertat omen Juno! Innuptam vero nolim me, vel si contingat in
medio exstingui opere.--Postquam animum recepisti, ait Isabella, dic,
soror, ut tecum rediit in gratiam Maphus? Nam quis ignoscat duorum
criminum reo, cs virginitatis et virginis?--Dulcibus dictis, reponit
Antonina, momento abstulit facti acerbitatem. Rem ridiculam! Quo pacto
necem intulisse videbatur, revocavit ad vitam. Semel atque iterum usus
est mariti jure; nec ulla insequuta est obsequentem pernicies. Ita est,
soror: qu in amore nocent vulnera, eadem et juvant.

_Tullia._ Illa nocte tyrocinium fecit et deposuit. Nam egregiam nunc
esse bellatricem scit Jacobus Ximenes.

_Octavia._ Dixeris facilem, nec minus pudicam; huic pudicitia virtus non
est, vitium est. Venusti vidit adolescentis misere vexari animum amore
suo: miserta est. Vidit torrentem mentulam; audiit opem obtestantem
suam, et miserta est. Non tam Antonin cast et tener has dixeris esse
fututiones, quam Pietatis, pereunte juvene.

_Tullia._ Non dissimiliter et tu Theodori miserta es, non impudica, sed
pia. Honesta sane, impellente virtute, fututio!

_Octavia._ Pudet et poenitet. Postquam abiit in provinciam Tarraconensem
Caviceus meus, ante hunc (ut scis) mensem, me Stoicus convenit
Theodorus. Adsum, inquit, particeps gritudinum tuarum. Doleo
relictam te viduam, relictam longo moerori. Nam ut animi, sic et vit
dimidium tu abstulit secum Caviceus. Nimium, heu! nimiumque felix
Caviceus! Sed, ita est, Tullia, pudet et poenitet.

_Tullia._ Perge, perge, ineptis. Amplius nihil habeo quidem quod que ac
ego cognitum non habeas: et times induci me in intima conscienti tu
arcana?

_Octavia._ Exciderunt aliquot lacrym ex oculis ad Cavicei
nomen.--Dolore meo, repono, sicut verius nihil, ita et nihil
acerbius. Egeo, nec nego, consolatione, qu fugientem post Caviceum
sistat animam et spiritum.--Sistam ego, subjicit Theodorus, et insanos
istos componam motus, si vis dicto esse audiens.--Ero, per luctus meos!
refero, et, ut voles ero; nam honestatis quicquid in me est, curis id
omne tuis refero acceptum.--Eris? reponit, eris? Sed ex animo?
Prceptis, et si res postulet, jussis obtemperabis? Morigera mihi morem
geres?--Faciam, adjicio. Tunc ille:--Si feceris, bonum factum. Post
paulo non senties abesse tibi Caviceum. Non erit quod in absentem
desideria mittas, et cupiditates convertas. Ut iterum contestata sum
ejus me obsecuturam voluntati, et pollicita sum servitutem servituram,
quam vellet:--Id primum volo, inquit, ut jures prstituram quam
spondes obedientiam jussis meis, nec abjecturam. Quid plura?
Sacramento, ut voluit, conceptis verbis, obstrinxi fidem timida. Necti
me passa sum religione, adversus religionem.

_Tullia._ Intelligo. Cum tenuit jurisjurandi nexu servam factam,
pessumdatum est tibi omne jus ingenuitatis.

_Octavia._ Nec mora. Summo extulit se in me imperio: ut perduellem
minatus est habiturum, et ulturum perduellionem, ni se jubente obirem
omnes ultro servitutis operas. Hactenus, ait, immiti me usa es, in
hoc severioris disciplin stadio, agonotheta; vapulasti, csa es. Spe
spius labores tuos, et constanti heroicas vires miratus sum stupens.
Nunc facescant dura illa et graviora; quam merebatur castigationem
pulchritudo ista coelestis, insons tulisti; abeant Semproni, matris
tu, doli illi mali, et fraudulenta ludibria! Inter dumeta, et abruptos
calles, et spinis obsitos sentes errabas. Quid misera in fata
deliquisti? Nunc demum, duce me, viam ingredere facilem et amoenam, qua
eas ad felicitatem. Accipe: nos sane homines sumus ut tuus est Caviceus,
sed et cautiores quam reliqui, et judicii acrioris, sapienti summo
sedemus in fastigio. Itaque et nullam fam jacturam, qu puella nobiscum
luserit indulgens genio, si sapit, timeat; et nullam admisisse flagitii
in se labem illaudati credula putet. Omnia, crede mihi, nobis licent,
qu in tuto licent. Decent sapientes, qu juvant. Ad summam ver
sapienti sedem et lucem provecto si gratificeris, deposito pudore, jam
non libido id erit, jam non voluptas: pars officii erit, pars boni et
qui.

_Tullia._ Acute et argute dicebat. Quid tu ad hc?

_Octavia._ --Me tibi quid vis gratificer? subjicio. Mortalis puella,
obsequar mortali numini? Nec, per Venerem! Tullia, quo hc spectaret
oratio, assequebar. Tunc ille:--Ego, quem vides ore tetrico, oculis in
lethi moerore natantibus, veste detrita et lacera, corpore toto
tenebricosum, qudam sum venerand Philosophi machina, quidam
superstitios Architectonices ludus. Sed me, si velis, ab hac ultro
evolverim machina, novus tibi Mercurius. Alter ero et idem. Vis hanc
deponam personam? Depone et tu timores tuos. Redde Octaviam puram et
putam Octavi. Vide errorum nebulas: ipsa te tibi abscondis, lates tibi,
nec percipis. Alia es quam videris tibi. mulare tot nobiles foeminas,
qu nobis de se, de existimatione sua, de rebus omnibus, ut tibi de suis
oculis, confidunt, hominum generi confidentissimo. Spes omnes suas et
gaudia in solertia mirabili nostra reposita habent. Id inter nos longe
utilissimum et celeberrimum Philosophi effatum: Gaudere quo quisque
maxime potuerit, sed clandestino gaudio, et frui vit bonis, ut
opportunitas cuique dederit, sed in sinu, nec palam, prudentis id esse
et docti. Palam vero gaudere, palam frui, insipientis, stulti, et
furentis. Qui caute fecerit, laudandus; qui imprudenter, nec lucem
fugerit, in eum acerrime advertendum. Venustis, ut tu es, Octavia mea,
puellis eundum eadem via ad bonam beatamque vitam. Non cavent tibi a
malevolorum insidiis socordes? Pereant quas omnium perire interest ad
exemplum! Vivant, vivant qu, sagaces, quid sit vivere didicere! Vivant
sui similes, stultarum dissimiles, et sua arte et aliarum exemplis!
mulare Semproniam, matrem tuam. Tunc de matre mea, ut, usa Chrysogoni
consiliis et nervis, ltos et felices duceret vit dies, narravit.

_Tullia._ Chrysogonum novi etiam Stoicum, nec esse Theodoro amicissimum
mihi id mirum: similitudo utique morum hanc peperit necessitudinem. Non
similius ovo ovum, ac Chrysogono Theodorus; sed hic tate paulo, aiunt,
inferior.

_Octavia._ Prehenderat manu Chrysogonus matrem, et in ejus ambo
intrarant cubiculum, relicto mecum Theodoro.--Quid putas, ait
Theodorus, id temporis rei esse Chrysogono cum matre tua? Id omnino
quod tibi cum Caviceo, quod mihi mox, mox, erit tecum. Nam (tua te haud
fallat opinio) omnium tibi bonorum, virtutum, et, per Genium tuum!
laudum fons ero, ut honest tu mihi voluptatis. Enimvero qui videri
possit inhonestum, quod a te tam proba, tam honesta veniet, qualecunque
illud sit, mihi tam frugi, tam venerabili? Cum hc diceret, visus est
mihi, fateor, mea Tullia, in alium, nescio quem, sed gratiorem, sed
venustiorem, commutatus. Hujus aspectu calere coepi, cujus antea
contremiscebam pr metu. Risit ille Venereum et molle quid, risi et ego;
risit et Venus, risere Amores. Audaciorem reddidi, facta audacior. Ecce
tibi, inquit, novas nuptias. Ecce mihi novam nuptam. Sub hc vidi
vestem identidem, qua virile latet spiculum, in tumorem exsurgere,
subinde sublevari. Nec a cachinno temperare potui.

_Tullia._ Nec a pruritu?

_Octavia._ Ego sum furore correpta, ut parum abfuerit, nec dissimulem
tecum, quin in ejus ultro amplexus volarem, stuprum rogarem. Commotior
ille: Sane, inquit, videor mihi conjicere quis sit corporis tui
futurus mihi usus, dea mea; haud certo scio. Nam annos quinque supra
decem natus, huic me sect addixi. Ante annum oculos in mulierem non
fixi, et prterea nihil. Audacior essem suasit Chrysogonus, et verbis,
et factis: superstitio vetabat, piaculum fuisset pio Stoico. Nullum ab
illa die mihi commercium cum muliere, ut nunc tecum est, mulierum
formosissima; summo studio puram servavi et intaminatam mentem, et
mentulam. Ope et opera mea prposuere colleg antistitem sibi
Chrysogonum. Tanto obligatus beneficio, antequam venimus ad vos, ingenue
de rebus suis multa fando explicuit. Dixit in Semproni amplexibus
invenisse veram felicitatem, quam qurimus coelestium inanes. Suasit
experiar et ego quid autoritas superciliosa, quid sermo blandus, pro me
apud te possent adolescentulam et procacem. Et speravit tam juventam
tuam, quam absentiam Cavicei, meis lenocituram desideriis et precibus.
Cterum jussit nervis ne parcerem. Nam, ait, incredibilia sperant a
lumbis nostris. Id sumus genus hominum, qui Herculei omnes in Venere
sumus. Quo quis diuturniores cum Venere exercuit inimicitias, eo
intemperantius et fortius, cum in gratiam redit pacta pace, facit.
Habebis igitur, Octavia, Venus mea, amatorem qui officio non deerit
impar, nec tu cupidini; athletam quem sibi optent regin. Dicens
osculum impegit.--Quid vero istud est? dicebam. Quid tibi vis?
Hccine est sapientia tua? hc tetricitas?--Quid immo tibi vis,
insulsa? reponebat; vis tuum tibi perjurio contaminari spiritum,
contemptrix religionum?--Nolo, inquam.--Et agam quod ago, refert, et
bellissime agam. Te prliaturum vita deficiat prius quam vires! Sub hc
impellit in lectum male repugnantem.

_Tullia._ Euge!

_Octavia._ Vestem festinus revolvit resupin, dextera trepidanti. Quam
commoda, ait, dehiscit tibi rim cymba! Vide, Tullia, oestri furorem.
In genua accidit, osculatur...

_Tullia._ Quid osculatur? Ohe! ohe!

_Octavia._ O sacrarium Regin Deorum et hominum! dicebat lambens
mediam, ad limina tua supplex accedo. Te veneror. Osculis interea et
ore liceat litare. Audi, bona Venus, et fave. Tollit se in pedes,
dicens, et, o monstrum! Tullia mea, Tullia mea, e carceribus mentulam
mittit, mentulam! reginam mentularum! Talem nec ipsa Venus in Marte, nec
Lampsacen matron in Priapo, nec Omphale in Hercule viderunt. Et
Cavicei, et Calli mentulas, si conferas, caudis leonum crassis et
rapidis compares murium exiles caudas. Non mentior.

_Tullia._ Huic hominum generi, cum membra decrescunt reliqua, hoc
increscit. Ita, cum aliis hominibus lien crescit, reliqu corporis
partes minuuntur.

_Octavia._ Theodoro maciem objicis?

_Tullia._ Non negaris de Chrysogono.

_Octavia._ Theodori laudem, suos apud Stoicos, nulla ullius laus quat.
Omnes longo post se intervallo reliquit, et mentis et mentul gloria.
Sed Chrysogonum odi, et non ita stimat Theodorus. Omnes cogitationes
suas, voluptates et gaudia, alter cum altero communicant. Sic dicendo,
aiunt, renovant fruitionum grata momenta; sic fluxas et uno caducas
momento voluptates, lti et beati per dies noctesve continuant. V
impurato! matris me illudit impotens capiti.

_Tullia._ Irrumat miseram miser? fellat illa morigerans? Cunnum in se
quri patitur Sempronia ubi non est, et inveniri? Impuri oris et
spiritus facta est mulier? De Claudia olim dictum, nobili scorto, Coam
esse in triclinio, in lecto Nolanam. Hoc infamabat libidinis genus
Nolanas, et Oscas, et Lesbias. Tertia poena autore _Priapeiorum_ Ovidio
vocatur. Corvos dicunt ore coire, et huic rei hoc alluditur disticho non
ineleganti:

    Corve salutator, quare fellator haberis,
      Cum caput intrarit mentula nulla tuum?

Qu primum nata est in Lesbo obscoenitas, omnes fere terras et homines
pervasit. Pronior ad hanc erat libidinem Tiberius Augustus natura et
tate. Qui semel usi sunt, perdite amant. Nam tate provectis non
obsequitur mentula, ut, in meliori tate, vegetis:

    Crede mihi, non est mentula quod digitus.

Summa petunt! illic vivit anus mentula; quod negat os alterum, dat os
alterum. Exsugi, effoet et languenti suave mentul. Sed si contus ille
pedalis Theodori tui intumuerit, timeo tibi ne buccam offendat, qu
tibi, scilicet, parvissima est: sic etiam illusum pulcherrimis Heroidum.
Non se abstinuit ab ore Atalant Meleagri voluptas. Pinxit Parrhasius
Atalantam Meleagro morigerantem. Eam Tiberius dedicavit tabellam in
cubiculo suo, in Larario...

_Octavia._ Dedicavit sed libidini, et impudenti impotenti.

_Tullia._ Ideo movent tibi stomachum libido et impudentia Chrysogoni in
parente tua. Miror delapsam esse ad id contumeli. Miror silentium.
Mecum de his ne quidem verbum.

_Octavia._ Omnem turpitudinis modum prtergressa est hc turpitudo.
Venit nudiustertius Chrysogonus ad matrem pomeridianis horis. Silebant
et tuta erant omnia. Ut ludit, ut furit: Hodie mane, inquit, novum
didici voluptatis genus. E proceribus nostris quidam, nec poenitens
facti, dixit nihil foedius sibi, nihil impurius videri infima mulieris
su parte, qua mulier est (et mulierem duxit pulcherrimam); Stymphalidas
in illa habitare sentina purulentas: in hac meram Venerem, meros Amores
(ori dabat osculum Chrysogonus.) Igitur specum fugit illam et odit, qu
exhalat mephitim: purum os amat, et illecebrosum caput. Uni fidit, uni
arrigit. Uxor illi tam est ingeniosa quam formosa, sed magis obsequens.
Hc voluptatem agnoscit nullam, qu non sit mariti; bene sibi est, cum
illi; omnibus assentitur mariti libidinibus et paret; ore prstat
obsequium. Quid vero tu facies, Sempronia, si rogaverim? Nam si
negaveris, negabo et ipse promissi meminisse et fidei dat. Demum non te
fugit pulchrum venust foemin corpus aliud esse nihil quam vivum
quemdam, ut dicere solebat Socrates, libidinum thesaurum, ubi suas
homines condant et qurant voluptates, in quem libidinis su calidos
derivent fluctus. Utrum hoc puro (osculabatur), an illo scelesto
(imam digito designabat alvum) id canali fiat, quid, amabo, interest?
Si officii habebis rationem, delectationis, qu forte nulla erit, non
habebis. Persuasit, cui jubendi jus erat quod ipsa in se
constituerat.--Heus tu, inquit subridens, ut surgentem exceptura erat
mentulam, quos et quali tibia modos facere me jubes, in his ludis!
Post mucronem spiculi primoribus capit labiis, lingua involvit, novas
subeunti sedes delicias mentul facit novas. Prsensit illa affluentes
gari Venerei impetu rivos; exhorruit, refugitque. Et hc, qu supersunt
dicenda, terno potius tegenda erant silentio. O horribile
secretum!--Non vis, puto, intingi me tanto flagitio, dicebat mater.
Liquidum ego bibam hominem?

_Tullia._ Nam in semine homo est.

_Octavia._ Dixerat, et vestes deciduus imber multa corrupit copia. Ille
subirasci:--Ausa es, inquit, insana, tam egregium opus
perdere?--Ignosce, inquit illa, habebis obsequentiorem; sin minus, ut
voles excrucia. Si tibi meum quid erit voluptati, utere; satis erit mihi
voluptatis, vel in ipsa nausea.

_Tullia._ Stetit promissis, et liquidos bibit homines? Salsam rem! nam
salsa seminis vis.

_Octavia._ Dixisti. Cubavi cum Eleonora nocte hac proxime acta.
Facetiarum nidus Eleonor lectus. Quam meretricia dixit et fecit!
Osculum dedit et gratulata est ori suo, quod in labellis meis legisset
coeleste donum, suavium. Sed quis scit, ait, an mal sint olim
servitura libidini? Vereor ne alio fungantur officio, furente Venere,
quam suo. Nupsit Mancia, cognata mea, Marino Neapolitano: sulphureis
Stygiisque nequissimarum libidinum incendiis torretur Marino pectus.
Foeminam vecors qurit in Mancia etiam supra papillas, qua incipit
desinitve foemina. Buccam petit, quasi in eam puell fugerit cunnus, aut
ipsa sibi bucca in quadam sit cum cunno societate ad participandos
Veneris ludos. Objurgabam, quod hanc sibi sexuique fieri pateretur
injuriam.--Quid vis? respondit. Abstinet se Marinus ab hac turpitudine?
nihil est quod dicam; occupat oris aream libidinibus suis? occupat, et
qu volebam dicere. Non facit? non est quod queri velim; facit? nec
queri possum.--Mariti hoc uno placemus nomine, quod foemin sumus. Qu
quacunque petetur, se probabit foeminam, hc omnium maxime placebit. En,
Octavia mea, Alphonsi furores, addebat Eleonora. Ante hos dies,
postquam bis terve telum misit vere militans, et ori applicuit.--Huic,
aio, ostio verberando, Alphonse, ista non est apta catapulta. Furis, et
me vis furere.--Te furere velim, me nolim, reponit Alphonsus; nam quod
me amas, favori tuo debeo, nullo debeo merito meo. Si furere incipio,
honorem, quem tibi debeo, forte obliviscar, qui mori malim, quam tibi
non vivere.--His movit durum pectus, flexit ad ludibria. Adsilientem
appetii libens, semihiulco suavio, flammescentem nervum. Nihil ultra,
nam eo mox sponte reversa est erudita mentula unde aberrarat. Cocytium
fas nefasve in media perfecit regione, quod in hac superiori aggressa
erat impudens.

_Tullia._ Non esset Eleonora Mellioni castas imitata iras; non esset,
per salacitatem tuam! Huic se ut probro eximeret, ad Tiberium perducta
ferro sibi pectus transegit. Maluit adacto gladio viam aperire letho,
quam os olidi senis molli alut. Castitatis laudem non auro, ut mult,
sed ferro emit. Elvira et Theodosia (puellas nosti) aiunt se in bucca
diverticulum spatienti mutino, amico suo, habere; et gaudent. Unde hc
insania? accipe. Finxerat hominem Prometheus; deerat penis: finxit et
hanc meliorem partem e puriori luto. Antequam applicaret, fonte lavit.
Dein foemineum corpus finxit; utrique infudit vitam. Sitiit mulier;
eidem labra fonti admovit, et bibit: hinc penis cum foemin bucca nata
affinitas. Narrant Gonsalvum Cordubensem, imperatorem magnum, cum
insenuisset, hoc voluptatis delectatum genere; erat et liguritor,
provect, nam aliud mihi nihil persuaserint, tatis vitio. Inserviebat
vero libidini formosa viginti annorum puella. Cum vellet mediam lambere,
se velle dicebat ire in Liguriam; at in Orientem, cum summa petere, et
ori illudere. Sic, cum juventa juveret, si puerum (nam et pdico erat
acerrimus) prurienti cuperet peni, dicebat Aversam se cogitare, celebrem
urbem: ad nullam sane fervet adeo iter hominibus nostris.

_Octavia._ Libere loquar. Virtutem plerunque vocant, quod animi non tam
constantia est, quam contumax ferocitas; non tam optio, quam illusio;
ccus quidam impetus, non secur mentis rectum judicium.

_Tullia._ Ut fuit Elisabeth. Erat Franco centurioni nuptura. Audiit
Chrysogonum tuum, nescio qu portentosa magis quam magna in nuptias
stoice nugantem. Mutato consilio, et quasi ipsa in aliam momento esset
mutata, omnes extemplo de nuptiis longe egit cogitationes. Nec
obstinatam amantis lacrym moverunt, nec matris preces, non affinium
obtestationes; ad Vestales non suo transiit passu, sed rapido aquil
volatu. Attamen, unum alterumve post annum, poenituit. Quo se resque
suas non viderat oculo, vidit, se miseram vidit, et beatas vidit qu
venirent in hominum amplexus. Ut spes potiund primum centurionem
inflammarat, demum desperatio acriori incendit desiderio. Sororis tandem
ope, fruend habet Elisabeth copiam; prgnans fit. Inter eos convenit;
raptam abducit. Egregiam vero pietatem! Facta est concubina, cui per
pietatem noluit uxor dari. Egregiam Chrysogoni laudem! Eripuit marito
quam raptori dono daret. Nomini comparando student hi homines apud
vulgum; non ita laudi promerend apud sapientes et graves viros, quibus
non est facile fucum facere. Majorem numerum anteponunt meliori,
grotarum multitudinem sanis mentibus.

_Octavia._ Circumfertur de Livia fabula non illepida. Castitatis laude
florebat Livia, antequam Alexandro Borgi nuberet, et floruit postquam
nupsit. Quoniam ille vi morbi decessit e vivis, decessit et illa ex
hominum conspectu. Quo clariori fulgeret fama, in tenebras demens
Vestalium fugit. Reliquit mortalium nugas ccis (sic loquebatur); ipsa
veras divitias, contemptis divitiis et honoribus, petiit. Viva sepulta
est, ducente funus Chrysogono. Sed paucos post menses sensit se
reviviscere. Eduxit funeratam Chrysogonus ipse e tumulo. Pi et prob
primus vitium obtulit et intulit; oppressit tantus vir tantam virtutem.
Alterius virtus permista est in vasis Veneris alterius virtuti.

_Tullia._ Uno verbo, virtus virtutem futuit.

_Octavia._ Degebat in coelibe domo juvenis venustus, robustus, membris
optime compactis. Operas locaverat hortis colendis. Multa erat cum
adolescente Livia adolescens, et hac consuetudine delectabatur. Rumor
fuit, sub id tempus, viciniores des pestilentia esse afflatas.
Diffugere Vestales timid; Angela, Brigitta et Livia mansere dium
custodi, et cum iis Maxima Vestalis, omnium antistes. Magna in urbe
solitudo; turpis rerum facies. Sentiebat Livia se amare Petrum
(hortulano id vocabulum), nec pudebat: nec etiam nesciebat juvenis se
amari, et triumphabat. Occasio non deerat, sed occasioni locus. Longa
non fuit exspectatio. Decidens forte Maxima e summa graduum scala, secum
et Brigittam in perniciem traxit prceps casu. Illis, vix tandem
valetudini bon, post longos dies, sunt restitut, et recreat vires.
Interea omnium qu vellet, libera Livi potestas. In Petro magna
puellarum spes et confidentia, quod egregiam operam in obsequiis
grotarum poneret indefessus. Pomeridianis horis urente sole, sodales
omnes somnus, quem nocte non viderant, tenebat amicabiliter illapsus.
Sola obambulabat in interiori conclavi Livia, multa secum de Petro, de
suo amore, de sua infelicitate meditans. Obviam fit Petrus; excipit
expansis ulnis advolantem procax Livia. Uterque de utroque cepere
voluptatem qu summa est. Sequenti luce, insidiatur Angel Petrus,
conscia Livia et participe. Matur virginitatis Angela, nam annorum
quinque supra viginti, Venerem spirabat et inspirabat, quam oderat. Nec
prompta, nec facilis victoria; victa tamen: omnia vincit amor. Bis cum
nolente volente conflixit Petrus; at in altero conflictu acriter
pugnatum. Peracta re, intervenit Livia: non ausa est suspicere ad eam
Angela, pudore effusa, qu pudorem amiserat; subinde risit nescio quid
illecebrosum et petulans. Demum, facta nocte, jussit post coenam Maxima
curarent omnes corpora, somno reficerent. Quid factum? Cum iis medius
concubuit Petrus, et sic procurarunt corpora. Cecidit et Brigitta, ut
ceciderant; et, quam cum Maxima casus obtriverat, beavit casus cum
Petro.

_Tullia._ Qu te etiam fors manet, bona Maxima? Futuere, futuere. Is
debetur tibi honest matron honos.

_Octavia._ Recreatis utcunque viribus, nihilo tamen minus querebatur
Maxima, ingemiscens ad pristinam sibi valetudinem vi multum superesse.
Aderat Livia. Vis, domina, inquit, veloci emetiri cursu quicquid id
est vi?--Velim maxime, reponit; quid facto opus?--Primum, subjicit
Livia, gaude; postea gaude; et postquam omnibus gavisa fueris gaudiis,
gaude iterum, et sine fine summo gaude gaudio. Qui luctui datur dies
adimitur vit. Persuaderi passa sibi est Maxima; et sua intererat. Qui
coelos Deorum proci sibi optant, non ideo terras oderunt. Commendant
illico omnes Petri alacritatem et festivitatem. Cantus suavitate dicunt
placere, et saltationis agilitate, tremulaque lumborum actitatione.
Jubet advocari; adest, cantillat, placet.--Nunc salta, ait Maxima;
nam saltator es eximius et concinnus. Laudant h puell.--Sed, domina,
quem tibi debeo honos obtundit nervos. Non ausim, reponit
Petrus.--Puta me, subjicit Maxima, ex illarum numero unam: proba
te.--Et mihi fiet, refert Petrus, nec, credo, poenitebit saltationis:
subagitatricem vocant.--Qu hc est saltatio, Petre? non novi, ait
Maxima; cum fugi res mortales, non audieram de ea; forte non erat in
usu.--Erat, sed non saltaras, infit Petrus. Qualis vero illa sit non
audies, non videbis, sed senties. Saltabis et tu mecum mobili lumbo.
Hc dum dicerentur, evaserant omnes e cubiculo. Erat Maxima annorum
triginta, corpore pollucibili, ingenio micanti. Sedebat in lecto; ut se
solam vidit, insidias vidit. Quid faceret? Insilit Petrus in sedentem,
dat basium, alteram in sinum, alteram mittit manum sub stolam. Obniti
illa, repugnare, vocem altius tollere; sed surda et muta circum omnia:
improba mentula vim audet impudenter inferre venerabili vulv.
Ferocientem Maxim iram prima hc mitigavit utcunque insitio; flevit
tamen, et erupit in ejulatus.--Quid tu, dicebat, homo nihili, ausus
es? Risit ille.--Per umbilicum Veneris et tuum! cum scies, dixit,
hunc cui irasceris Petrum virum esse patricium et tibi affinem,
detumescent, et scio, ir tu omnes hi fluctus. Sed faciam pacatior sis,
antequam scias. Istum exige modo pudorem, qui voluptates enecat tuas et
meas. Res acta est; nec facies quin factum sit, quod factum est.
Commenda si sapis, quidquid id est, silentio.

_Tullia._ Optime.

_Octavia._ Summum post paulo a Maxima cepit gaudium, non extorsit.
Pugnavit in medio projecta thoro commodiori situ. Candentem immergit in
viscera pugionem Petrus, nec temperavit sibi illa impotens. Spissis
terebat basiis subagitantem, fervidis invehebatur succussibus in
concutientem. Mox titillantibus prolui se Dioni fluenti sensit deliciis
et ebullientibus amoris rivis. Adstiterunt ad spondam tremuli lecti
Livia, Angela et Brigitta, Fescenninos canentes.

_Tullia._ Quis vero is est Petrus?

_Octavia._ De Ponciorum gente, apud Lusitanos nobili et clara. Amabat
Rodericus Pontius Margarim Meneziam; Margaris Rodericum pari amore.
Aristippus, eadem e philosophorum secta, invidebat Roderico tam pulchram
felicitatem. Ardebat miser, sperabat nihil. Quod solent mali, constituit
apud animum suum a Roderici avellere puellam amplexibus. Vocanti negat
hymeno; bona multa dolo malo prtexit. Mollem et teneram mentem
fascinat prstigiis simulationum. Vestalem induit, Margarim exuit. Eadem
invadit febris Rodericum. Ab Aristippo in quam ceciderat ipse scrobem
perducitur: huic dat sapienti et sect nomen. Vide, Tullia, et ride.
Annus nondum prterierat; poenitet facti, plaudente bona mente et
amicis; repetit domum et suos. Interea miserant, quibus potestas erat,
Margarim in hanc urbem ad Clementiam materteram. Id olim Maxim nomen,
dum viveret.

_Tullia._ Ah! ah! ah! Non ergo vivit qu futuit? Ah! ah! Sed sic
loquuntur. Bibunt, edunt, futuunt Stoici, et se negant esse in animantum
sculo. Ah! ah! rem lepidam! Se negant
vivere.     .     .     .     .     .

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                     (Desunt qudam in autographo.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia...._ Nam quam Liviam vocant, illa est Margaris, mutato, ut
fieri solet, nomine. Hac fraude recepit Margarim, et abditis puellarum
pastinandis et runcandis insudavit hortis, solers et vegetus cunnicola.

_Tullia._ Sic Theodorus tuo. Nam reliquisti, ad horti irrigui tui
ostium, ligonem Priapo dignum olitore lactantem. Quid, otii impatiens,
cessas? quid cessas? Admitte.

_Octavia._ Et admisi. Pertunda Dea, fer opem! Exsultabat gigas mentula.
Putas me juvencam, non puellam, dicebam. Qu posset puella pati? Non
patiar.--Macte animo, reponebat ille, patiere. Qu vitulum tulisti,
taurum feres. Agedum, dea mea; nihil postea supererit, quod Veneri, quod
Junoni invideas. Dicens incumbit rapido nisu in mollem libidinis sinum.
Lenius me vulnerarat Caviceus devirginans. Gemitum dedi.--Sile,
increpat. Compressi vocem; ille me. O clavam Herculeam! Nam tredecim
pollices longa, et crassa ut sibi brachium est: mali loco esse possit in
laxa Veneris cymba.

_Tullia._ Ut cuique brachium puell est, pati posse aiunt, sine magno
incommodo suo, ejusdem magnitudinis in tubere suo telum. Nosti
Clementiam, qu nudiustertius Remundo marchioni nupsit in nostra
vicinia?

_Octavia._ Novi: cui et forma elegans et exile corpus.

_Tullia._ Curta Remundo suppellex; quinque ille pollices non excedit
igneus caudex. Ea est crassitudo qu fidem superet. Qui sciebant male
actum iri cum delicata virgine, miserescebant; parem esse posse
bellatori negabant, cui portentosa machina. Nat timebat et mater; sed
Remundo magn diviti, summum ingenium. Clementi angusta res domi, et
erat matura viro, viginti annos nata. Quid consilii caperet mater?
Communicat cum Anna Gusmana, sorore, timorem; hc cum Clementia. Non te
fugit, Clementia mea, inquit (nam secesserat mater), qu tu sint
futur partes, cum Remundo nupseris, id tatis et ingenii puellam? Sui
erit officii, tui et muneris, parte ut tua utatur et abutatur, ut
voluerit. H tu erunt partes.--Qu vero erunt, reponit puella
subridens, suspicor id equidem.--Sed qui tibi jam imminet, Remundus,
longo et crasso mulus est ramali. Sua tamen illi Veneris via eundum, per
prurientem sexus tui venam, ad plenam voluptatem. Nec id fiet absque
diro cruciatu, nec forte fiet. Vide animo tuo, quid tibi animi sit.
Illa timenti similis:--Scis, matertera mea dulcissima, inquit,
paupertatem larium nostrorum, et quam sint res angust
afflictis?--Scio, reponit Anna, sed et volo scire, tuaque interest
sciam, quam sint tibi angust sub stola. Nam su si non invenerit Veneri
aptam, peribis, et illi et tibi diremetur nuptiarum foedus. Aiunt vulgo
nulla unquam cum foemina habuisse rem pleno coitu. Patientiam prstare
noluerunt, qu sui erant juris, ceventi et conanti. Tu cogeris.--Et
prstabo, subjicit Clementia, alacri animo. Sufficiet vires et animos
Amor. Amo efflictim; forte lethum non oppetam.--Sed age, refert Anna,
videam ut tibi Venerei campi quor patet ad prlium. Dicens mittebat
procacem sub stolam manum.--Hei, hei! nimio plus, dicebat puella,
quam honest licet, verecundiam fatigas.--O ineptum pudorem! reponit
Anna; ac molli et crispa obnuptam lanugine partem attrectat, cadurda
diducit, digitum inducit. Fremere puella, furere non noto
pruritu.--Quid id vero rei est, matertera gratissima? dicebat; moves
me ad libidinem, quam nescio. Excitas in medullis ignes, quos odi.
Desine vexare puram.--Leve id quidem specimen est, inquit Anna,
licenti conjugalis. Sunt artus tibi, et locus ille, qualem fingeret
filiabus suis aut optaret Venus, libidinis capax, non hebes. Habebunt se
bene et feliciter omnia. Probe es ad pugnam comparata. Fer modo
fortiter, nam et fortiter feriet. Tibi utique satius sit laniari in
lecto, quam misere vivere in hac hominum luce. Addit et alia, sed nihil
ad rem. Quid te moror, Octavia? Sequenti nocte sex passa est adsultus.
Laniata est, nec tamen vocem misit. Tertio penetravit se totum in
tenerum corpus Hercule clav truncus: mulier facta est, belle proluta
igneo Veneris imbre. At mane facto carnificin imago varia: lintea
cruore infecta in eo quem tenuerat loco, cum perfinditur virgo; discissa
ipsa, ultra quam alia quvis tulisset constanter. Vix stare in pedes,
vix gradum facere.

_Octavia._ Micturio, per pruritus tuos! cum illius memini voluptatis,
qua perfudere sensus meos decidui e Theodori tubo in libidinis mea
intima incendiarii rores. Persequar narrationem. Supina ad extimam
jacebam thori spondam, non opportuno situ; magna vi truditur incoctus
Herois ramus: transadigit nihil contra conantem. At vero superexstabat
pollices quatuor: ligabam digitorum complexu; ulterius non subibat. O
bona Venus! post diffluere coepit. Putavi omnes undequaque, qu sunt,
qu fuerunt eruntque in annis, confluere hanc in meam partem bonam
voluptates; omnes convenire Veneres, hc ut mea esset Venus gratior,
ltior et amoenior. Putavi coelestes dulcedines potiorum deliciarum,
quas creat Venus, depluere mea in prcordia e Veneris coelo. Feriebant
liquescentem liquida Amoris fulmina; combibebam calidas guttas ardens in
abdita sede. Abscessit jam nihili. Vidi fugitivam mentulam: jam pars sui
erat effoeta; jam ex heroide pannucea.

_Tullia._ Tu de Theodoro triumphabas victrix. Num et de Chrysogono
Sempronia parens tua optima?

_Octavia._ O rem, per facetias nostras, non infacetam! Ridebis.--Vis
nunc videamus, ego ad Theodorum, ut ltentur Chrysogonus et mater, ut
luctentur?--Volo, inquit, osculum figens. Nego tamen Chrysogoni
felicitatem, ut maxima sit, cum mea conferri posse. Incredibilem inveni,
regina mea, dea mea, in complexu tuo, in suaviis nectareis.--Sequere,
repono, sed suspenso gradu. Dissilierat ex asseribus unus de summa
contignatione, qu cubiculum operit in quo ludebant. Ea ex rima, apte
diducta, facilis in cubiculum adspectus et in genialem parentis lectum.
Hic est campus illis Martius et Venereus.

_Tullia._ Vel perspicacissimas fugiunt spe plurima, qu exitio sunt.
Omnia timeas, nihil ut timeas. Periit iisdem petita insidiis Lucia,
Manrici Fonsec uxor: nam, qu serva facta est alien voluptatis, et sui
timoris, num vero periit? Amabat Joannem, qui illi e servis unus,
lepidissimum caput. Amabat et una ex ancillis, trucis animi puella. Hc
e superiori cubiculo lateribus strato, laterem movet unum atque alterum.
Tabulas e contignatione variis perforat in locis terebello, unde
prospiceret in her cubiculum. Die, nocte, quod se sperni a Joanne
videret, quasi e specula quid in Luci fieret cubiculo, unde iras
aleret, oculis legebat curiosis amans et amens. Accidit non ita mane
evocari ad Luciam Joannem; nam Manricus venatum ierat prima luce, alter
Meleager. Audiit excetra, evolat ad speculum: videt Luciam recubantem in
lecto, et ita involutam linteo, ut non dubitares quin vellet videri nuda
et non videri. Pectus, papill, femora, quasi non ex composito, nuda;
venter et uteri potior pars latebat. Audi serv truculent tetrum
scelus. Procurrit ad Juditham, Manrici sororem, Luci dotibus et
laudibus infensam; spectare jubet qu intro fierent. Joannes rogabat
dominam miseresceret tam certi amoris, quo urebatur miser. Offerebat
vitium, urgebat: illa negabat; pugnabat.--Te a me vere amari, mi
Joannes, sit id tibi oper pretium. Nunquam vero patiar foedari me
adulteris complexibus: non si reges ament. Quod unum possum, cedo
libens. Obtuere ut voles omnes meas dotes; oculi et manus tu meis, ut
poteris, fruantur solertes bonis. Nihil prterea tenta; operam et oleum
perdideris.--Intelligo, domina; qu tot condonas amori meo, dicebat
Joannes, omnia negas. Sed et intelligo, perdo operam infelix; saltem
opera tua adblandienti perdiderim et oleum.--Faciam si quidem vis,
subjicit Lucia; ecce lvam meam, utere. Arrigebat non admodum laute
mutoniatus, puer equidem annorum sexdecim. Rogat prehendat mutonem;
prehendit ridens.--Vide, subjicit, quam bona et liberalis tibi sim
domina: servitutem servio tu voluptati. Papillis ille Luci, post bon
parti dexteram admovet. Corripiens Lucia commulgebat hircum. Nugabatur
hic in cadurdis ridicula digitorum micatione, rectus ad lecti interiorem
spondam.--O manus tua alba et teres, dicebat, ut mirabili mihi est
pro cunno favens! ut te bearem et implerem felicitate! Urge, urge!
Renidens Lucia irrequieto gnav ancillabatur mentul obsequio. Ad hc
momento in objectum evomit linteum genialis humoris magnam copiam. Nec
iners fuit cum pueri dextera Luci congressus. In Venereo gurgite
anhelanti puell medii digiti fervebat opus; subabat amoris oestro
percita; eodem se sensit remitti temporis puncto.--Agedum, agedum!
dicebat stuans. Os dicenti prclusit puer spissis suaviis. Excreta
mobilibus e lumbis albi et prcocti veneni vis, suavi demulsit
titillatione castam adulteram. Gaudiis luctus confinium: sic voluit fati
inclementia. Exsultare Juditha et superbire.--Habeo, inquit, vincula
tibi et catastam, Lucia. Regnabo, servies. Sequere, Mancia (id serv
nomen). Recta eamus ad pellicem; ni consenserit, morietur. Moverunt
Manciam ad pietatem h min, movente amore.--Non nego, domina, inquit,
mereri utrumque aliquantum supplicii. Insan quicquid id est
adolescenti ludus fuit, non affect vitio et sceleris contagio grave
flagitium.--Videbimus, reponit, at tu, sequere. Cum vero ingressa
fuerim in id pellicis lupanar, obsera diligenter fores; si feceris,
magnum a te abegeris infortunium. Secuta sunt tum tristia et amara,
quum lta et dulcia, scitu digna multa. Interim redi tu ad Theodorum.

_Octavia._ Ut pervenimus ad speculam, videmus Chrysogonum lectum versus,
qui in angulo erat, divam suam, nam sic loquebatur, manu
ducentem.--Quid, diva mea, dicebat, nunc putas esse rei Theodoro cum
Octavia?--Scio, inquit illa, nam audivi vocem, ac si vim pateretur,
ingemiscentis. Puellam docet difficili via ire ad gloriam, et
gaudeo.--Haudquaquam, reponit Chrysogonus; conto cubitali miseram
discindit. Hinc clamor. Conjecissem etiam fidum sodalem in amplexus
tuos: amor non admisit cogitationem, qui in te est meus. Marito irascor
tuo et invideo, quod gaudiorum habeam participem. Suasi puellam insidiis
petat, sciebam repulsam non laturum. Dicens projecit thoro corpus
resupinum. O coeleste delicium meum! dicebat, osculis instilla amanti
amoris furores. Irrita nequitias in me tuas ingeniosa et petulans.--Male
sit isti vesti detrit, respondebat mater, qu desideriis negat amatum
pectus, qu vili segmentata centone, Philosophica caligine tot involvit
venustates! Discutiam ego has nebulas, qu te, lucem meam, mihi
obscurant. Quam altius potero stolam istam revolvam muliebrem. Male sit
sartori! Quo vestes h flux et long pacto philosophum decent, qu
hominem non decent? Qui vere homo sit, longa mentula decet, non longa
vestis. Assurgentem viri nervum levibus appetit talitris, miscens
suavia. En, dicebat, insultantem pudiciti salacitatem; en superbam
illam imperatricem mentularum! En, ignava et vecors languet. Ecce vero,
o veternosa mentula, cunnum qui te provocat ad duellum: lva hac mea
feciali bellum indicit.--Denuda pectus, regina mea, refert Chrysogonus;
et potes, quandoquidem fluido illo prcinxisti artus supparo. Expedi
papillarum lacteos orbes; et cycladem, si vis ab omni parte esse beatum,
dejice. Pulchrior te pulchra eris, si nuda eris. Ornatior es propriis
dotibus, quam ut mundo ornatuve egeas. Obsequitur: deponit supparum et
cycladem; interius supererat indusium. Jussit deponi Chrysogonus:
defluxit ad pedes, et purpureo pudore suffus sunt gen honest
matron.--Quo majori cumules ignominia, inquit, quid prterea
imperabis, o here, cui vendidisse videor animam? Corpus mecastor illi
pulchrum et nitens.

_Tullia._ Scio.

_Octavia._ Impatiens mor Chrysogonus: Exuisti vestes, inquit; nunc
figuram illam, Sempronia mea, qua nosti tantopere delectari me, indue.
Exsilit in supinum, et sedens observat spiculum candens; divaricatis
femoribus vibrat ipsa in se sua manu. Tunc Theodorus.--Hc me rei
imago, inquit, implet amore et furore. Abeamus, Octavia mea, res
acturi nostras, non saxei. Abimus; conjicit in lectum, et opportuniori,
quam fueram in prima coitione, collocat situ. Vide, Octavia, quicquid
id est (pilum librabat lva): cum videris, non invidebis matri
Chrysogonum suum.--At subit, refero, curiosa libido. Cedo, emetiar.
Credes, Tullia? Tredecim ad summum mucronem pollices longum, minabatur
crucem miser, crispanti actitatione.--Metuo vehementer, aio, hc ut
ne trabes, ut longa, ut crassa est, mitti possit in contignationem meam.
Experiar; sed, per Venerem! subi, non perfringe; illabere, non irrumpe;
lude, non lania. Ostio admoverat catapultam; jam in oppugnatione erat
arcis me. Tollo femina, impellit balistam: nec tamen movi. Incumbit
totis viribus: nec tamen movi. Disjecta, discissa et perfracta intro
sunt omnia. Intimus uteri sinus dire pulsabatur, et, enixa vi adacti
caudicis, concreta solvebatur arcis compages. Revello pilum a vulnere:
vix ligabam ferocientem digitorum vinculo,

    Tant molis erat!...

Comprimo actutum, magnoque depluit opobalsami imbre; affectum crudo
vulnere ls vulv sinum suavissime demulsit. Mota ad libidinem,
incredibili cum titillatione remissa sum. Nunquam, mecastor, addidit
mihi, majori cum voluptate, sitiens vulva Veneream ambrosiam. Ut juvit
esse, ut est, bibulam!

Ego vero, dato osculo, jam inutile excutio pondus; me lta subduco.
Barbam viri ridens fervida capio manu.--Hac displices libidini me,
inquam. Cedo, agedum, hanc demetam longam, hircinam, aheneam barbam;
et admoveo forcipem.--Cave sit, exclamat, nec feceris; si demeteres,
et laudem demeres. Ne feceris, fatua. Nam hc sapientia nostra maxime in
barba consistit, non ita in moribus; barbato hac quamur Jovi et
Consentibus Diis. Nam Medioxumi, et plebs deorum imberbis est. Et decet
barba viros graves et excellentes. Decet imperatores hc barb long et
hispid dignitas. Vidi olim, Archimandrit Sandionysiani ostendente
vicario, Dionysii Areopagit (nam jactitant) Grce scriptas
commentationes ab Emanuele Byzantino Imperatore, ad Carolum Calvum
missas dono. Depictus est Emanuel in fronte libri, cum conjuge et
gnatis. Sed Emanueli longa barba, et ad medium pertingens pectus.
Compactus prstanti arte liber gemmis olim et auro opertus erat; probi
monachi aurum et gemmas detraxere, barbam Emanueli non detraxere: aurea
non erat. Non defuisset, apud Dionysianos, barb aure suus Dionysius,
ut Apollini Syracusis non defuit. Hc Theodorus.--Nec ego, inquam,
hunc tibi violabo barb honorem. Habeto per me salvum, qui pauper et
inops tot me bonis locupletasti, tot Veneris bon crispantibus opibus.

_Tullia._ Nec capere, inepta, poteras totam felicitatem tuam. Sed
arrigit tibi ad undecim pollices Caviceus.

_Octavia._ Nug! novem non superat. Quid id ad Chrysogonum?

_Tullia._ Pertunda mea! Cur tam bell non contingere dotes, vel Calli,
vel Lampridio! Fruerer, fruerer!

_Octavia._ Enim vero conferre dicebas ad mulieris pulchritudinem, illi
ut modice hiet ad rorem concha. Crassioris igitur nulla mentul laus,
per quam sua cunno laus servari non potest. Utcunque angustum sit id
iter, quo ad voluptatem descenditur; res Veneris gratiores nunquam, quam
cum sunt in angustiis. Hinc facete dictum a Joanne principe, qui et
mastupratorum princeps, in sua sibi manu qualem vellet invenire cunnum,
nec laxum, nec salgama exhalantem.

_Tullia._ Et prterea commendant Veneres, qui non omnino inter femina
delitescat conditus; novem decemve distet tantum pollices ab umbilico.
Demissa plerisque puellis ita fugit pubes, ut aversa videatur ad Venerem
via. Difficiles cum illis concubitus. Non potuit Theodora Aspilcueta,
nisi posito pectore et sublatis in genua lumbis, devirginari. Frustra
supin vir insudarat superfusus: operam luserat, oleum perdiderat. Demum
sub elato aliquantum colle subsidat, velut sub promontorio, cymba. Hc
si conveniant, qu pulchra videtur spectanti, et pulchra sentietur ab
ineunte. Sed et interdum laborat vitio, qu arcta est. Nam audivi
jureconsultos dicere mulierem ita arctam, ut mulier fieri non possit
(sic loquuntur), sanam non videri. Quibus virginale consertum
concretumve fuerit, infausti id esse ominis plerumque solet. De Cornelia
ferunt adeo arcta genitalium compage natam esse, ut difficillime mulier
facta sit. Necatis Gracchis, infelicior visa est, quam felicior visa
erat editis. Qu de obsignata dixere virgine, ea falsa omnia et
pernicios ad imposturam artes.

_Octavia._ Etiam aiunt os superius testem esse inferiori. Cui enim os
parvum loquenti, et esse jactitant os parvum futuenti.

_Tullia._ Nug! Et nug qu hi garriunt Amoris geometr: medium cujusque
pedem puell mensuram aiunt esse ostii, quo scilicet itur ad div
virginitatis sacrarium. Nug! novi cui parvum os, parvus pes; grande et
araneosum jacet spelum atra inter inguina. Certa nulla constat ratio.
Hc constat: cuique uni probe machr convenit hc vagina; ita Natura
est comparatum. Si tenuis machra, comprimit ultro se vagina laxior; si
rudis et immanis (Durandaliam aut Flambergiam adhibe), dilatatis hc
vagina fibris excipit gratulantem gratulans hospitem hospes.

_Octavia._ Se res sic habet, et experior. Statui certe nihil potest, per
Priapi coleos! Si roborascenti terribiles ramo omnibus non sunt apti
mulieribus, sunt uni et alteri. Habuit prominentissimi penis domesticum
Heliogabalus. Onon vocabat. Apud Pygmos ad pedum pertingit malleolos.
Si nostris ad genua hominibus propenderet, nullum putas fore hujus
balist usum? Erras. Sed enim multo major est hominum numerus, quibus
ultra octo septemve pollices non excurrit: hic communior modus. Quid
faceres? nec etiam sunt nihili, et nulla in gratia apud Venerem. Aliqua
florent, quibus id non est peculii, et hos commendat Hymeno sua laus.
Dux Ferrandus et Vastius marchio magni sunt nominis viri, nec magn
tamen mentul, qua parte viri sunt. Illis conjuges et liberi. Vastio
uxor formosa et ardens bello, liberi venusti et summ spei. Ea crassa
est satis mentula et longa, qu amantis et amati peculium. Ab eo omnia
placent, qui vere placet. Maluerim mea in cymba ab amico infigi
aciculam, quam ab alio trabalem clavum. Experior etiam ego, Tullia: nam
pulchrum in sinu foveo columbulum Dionum. Puer, cui fingendo Venus et
Grati posuere operam, silente nocte ludit in sinu meo: et penis illi
nec longus, nec crassus. A nullo tamen majores cepi voluptates; illi sum
voluptatis cumulus, et ille est mihi.

_Tullia._ Quis ille est? quid narras?

_Octavia._ A matre accepi dono, pulchros delectum inter pueros. Parens
illi Manilia, soror nutricis me. Quartum supra decimum annum, a die
mensis Septembris vigesima, complevit; ephoebus quem forma prferas
Phoebo.

_Tullia._ Vidi formosissimum puerum. Educandum Sempronia dedit
Academicis: doctis viris, qu magna laus est; et probis, qu plurima.

_Octavia._ Nihil, Tullia mea, te celabo. Nam cum exsudantia e suis
corporibus infundunt in nostra amatores libidinum momenta, dicunt se
frui nobis. Ita et ego, cum secretissimas anim cogitationes in tuam
instillo, fruor anima tua et te. O dulcem fruitionem! O delinificam
spiritui meo Venerem, in hac animorum conjunctione!

_Tullia._ Te credidi, voluptas mea, non alteram esse me, sed unam me.
Effudi tuos ante oculos meas omnes libidines, nec puduit. Induxi te in
intimas pectoris fibras, nec poenitet; loquere.

_Octavia._ Audies suo loco. Postquam de pulchritudine amoena dixisset
multa Alphonsus, surrexit in pedes Aloisia:--Vultis, inquit, dicam
ego qu censeo? Os ingenuum, nescium fraudis pectus, cunnum nec dantem,
nec negantem, mobiles lumbos, ingeniumve versatile, id veram esse
pulchritudinem censeo. Censebit et mecum pruriens Socrates. Cum diceret
et rideremus, pultant ad fores. Dii boni!

_Tullia._ Qui pultant?

_Octavia._ Cum Chrysogono Theodorus. Ut vidi, ut perii. Salutavere
Eleonoram. Ad me limis Theodorus respexit oculis, et salutavit
connivens. Advolat in amplexum Chrysogoni Alphonsus. Me Theodorus,
sermonem de sermone serens, perducit in hortos. Laudat formam et
juvenile decus; majorem in me spargit florum copiam, quam in hortis
erat.--Cum te video, dicebat, amor meus novos concipit ignes. Te
misereat mei. Nam beati et lti Chrysogonus equidem et Eleonora res suas
agunt; agamus et nos nostras.--Ut valet Sempronia mater? repono, nihil
habes ab ea dicere?--Jussit, ait, commendem tuam tibi valetudinem.
Puerum pectabat et comebat. N felices, qu cum illo tam lepido, tam
formoso cubabunt! Tullia mea, hoc me incendit verbum torrente flamma.
Sensi intimas uri medullas, et injecto salacine oestro furere mihi
Veneris venam; nam ante hos duos menses actos, cum Roberto consuevi.
Exspectat vero mater, subjicit Theodorus, e cognatis tuis nescio quam
de genere Ponciorum. Robertus rogavit dicerem diligentem esse sibi curam
passeris tui, quem commendasti; pipilare uni tibi, et tuum irrequieto
qurere sinum volatu. Sed te mei pietas capiat, Octavia. Amore emorior.
Quis immunis esse possit qui te viderit, ab hoc vectigali, quod
omnipotenti omnes libidini pendimus? Dum ambulamus, accurrit e familia
Eleonor servus. Affert litteras. Dicit esse curru ex urbe advectos qui
me conventam vellent. Sequor preuntem, et lego in via litteras. Hc
scribebat mater: _Mitto, nata, amorem tuum pulcherrimum ad te, amores
suos. Extorsit id a me precibus et lacrymis. Nostrum vero transfugit in
sexum, sumpta stola, sexui nostro nova lux. Puellam credent qui
viderint, et laudabunt: velim nec tu sentias puerum esse. Parce tamen
pueri artubus. Quicquid id erit, gaudebo te beate agere. Cetera disces a
nutrice. Fruere, et me ama._ Qu me gaudia, dicebam apud animum meum,
tollent in clestes! O me felicem, et hoc matris beneficio parem Deabus!
Ut vero ingredior interius in conclave, reperio puellam forma divina,
comptam, ornatam, in sella sedentem. Sola erat; et vultu mirabiliter ad
modestiam composito, salutat prope factam, genibus inflexis, ut nos
solemus. Resaluto. Curiosius vultum coelestem oculis lego: hreo, puto,
nec puto esse Robertum. Quo propior accedo, eo dubito magis. Nam altior
longe videbatur, et nescio quid spirabat in vultu virgineum.--Multi
prteriere dies, ego ad eam, o Dea, num de coelo descendisti? Illa
subridet, et in risu Robertum video. Injicit collo brachia, osculatur;
osculor et ego: sed quibus, Venus bona! osculis illum ego, ille me!
Advolat nutrix:--Cavete inquit, servorum, qui circumvolitant,
malignam perspicacitatem. Mandat mater dicas esse e cognatis tuis unam
de gente Poncia, et peregre profectam, religionis causa. Reliqua audies
qu habeo in mandatis. Interim, cavete ne quid excidat vobis, quod
utrique pesti sit.--Partes meas, ait Robertus, belle exsequar in hac
fabula. Colloquentibus ecce superveniunt Aloisia et Isabella, cum
Alphonso et Theodoro. Diana Poncia (id attulerat nomen Robertus ex urbe)
mirabili gratia salutavit omnes virgineo more. Puellam mirantur; aiunt
esse summ pulchritudinis, non mortale numen.--Prima luce, inquit, ad
urbem appuli, et continuandum mihi cras iter etiam summo mane. At dulce
fuit cognat conspectu et sermone aliquot frui per horas. Hc mihi
voluptas pro viatico erit, et facitis, per humanitatem vestram, duplo
major videri ut possit hc felicitas. Fraudem nemo suspicatus est; et
ne quis suspicioni locus esset, ad Eleonoram dico currere me, tant ne
diutius visu pulchritudinis careat. Sequitur Theodorus. Ad Eleonoram
imus. Obduct vero cubiculi erant fores. Nondum se ab Chrysogoni
expedierat rabiosis compressionibus. Qua ser inseritur clavis adhibeo
oculos.

_Tullia._ Quid vides? nam et rides.

_Octavia._ Sedebat in sella Eleonora, divaricatis feminibus, revoluta
veste. Superequitabat Chrysogonus, et trepidanti subagitabat clune.
Inspexit et Theodorus.--Nunc, o spes mea, misereat me te tentiginis,
qu me excruciat. Talis me enecat voluptatis imago. Ego vero nolebam.
Certum erat castam servare me amori meo, et lucid nocti.--Non possum,
refero, fluor infestat menstruus libidinis sedem. Sufficiet Eleonora
tibi et sodali, et jam nunc peregit. Venit ecce ad nos alacri vultu.
Illa ad me:--Ut tibi, Octavia, risit Venus?--Nec me vidit, repono,
nec ab octo diebus blandita est gr spes amoris. Sed est quod abs te
petam, et enixe petam.--Quid id est? refert, jam impetrasti. Quid tibi
negem, dulcis Octavia?--Bene est, repono. Volo commodes mihi veredum
tuum et agiles lumbos.--Nugaris, inepta, inquit. Quis veredi tibi mei
usus, qu calcar non habes?--Si Theodoro commodaris, respondeo, mihi
esse commodatum habe persuasum. Preces miscuit Chrysogonus; rogando
vicimus.--Ergo abite, ait ridens, in malam crucem, qui me huic iterum
datis permolendam libidini! Abimus. Theodorus vero his Eleonoram
aggreditur verbis complexans:--Sane cara es Philosophi numini sancto,
cui hc contigit una die laus philosophicis duabus mentulis esse
opitulatam. Referant tibi et faventes stell gratias, quas habemus
sapienti tuo et liberali cunno. Continuos, ac qui finem non capiant,
voluptatum illi rivos et deliciarum rores Amor depluat, et Venus. Nec
finis gaudiorum tibi sit, nec modus! Dein deturbat in lectum, et in
bene unctam Veneris patellam tucetum crassum et succulentum e sua
devehit penu incumbens. Nacta es in me, Domina, dicebat, Priapos
Lampsacenos tres, Hercules quatuor. Utere: nam tibi non stupent lumbi,
et sapit Cherson.--Utar, respondet Eleonora; et dicenti fascinum immane
ut agit in abdita penetralia: Me enecas, carnifex! exclamabat
Eleonora. Acerrimis ille subagitationibus litabat: mox explosit
catapultam. Non est id Venerem exercere, sed lacerare perditissime,
dicebat Eleonora. Lethum misisti in corpus meum, non moly plantam.
Advolo ego, amplector, osculor. Exire sodales. Urbem repetunt, stipe,
quam ex philosophico instituto rogaverant, collata, lti ultra quam dici
possit. Deponit lecto Eleonora fessos artus, et reliquum in lusibus et
jocis consumimus diem. Diana, et cum interrogat et cum respondet,
mirabiliter satisfecit; pulchritudinem laudabat ejus Alphonsus, laudabat
et Eleonora:--Quid me, respondet, qualemcunque ob hanc laudatis
pulchritudinem, donum fluxum et caducum? Non laudatis, quod tam
excellens nata sit mihi cognata, qu Virtuti pro virtute ipsi est. Hoc
quo me bearunt Superi, prstantius multo donum est. Reposui pauca, sed
apta. Placuit vero vehementer hc dicens, et novis crevit incendium
ignibus. Sed volo, Tullia, hanc ab origine fabulam exsequi, si velis.

_Tullia._ Ni tuus esset Robertus, meum vellem.

_Octavia._ Nostris eram in hortis cum matre, ante sex menses. Multa de
suo in me amore et studio dixit, repetitis a prima pueritia exemplis.
Nunc vero munus concinno tibi, subjicit subridens, quod omnium longe
rerum superet pretium. Gratias egi. Paucos post dies, accersit in des
Robertum. Jubet nobiscum prandere, convertebat nostros in se oculos tot
venustatum avidos. Mirabar; nec scienti, nec percipienti mihi gliscebat
amor. Libere colloquere: scio te prstare ingenio.--Quandoquidem,
domina, jubes, parum a reverentia quam tibi debeo et ab officio secedam
meo, ne inobediens videar, qui sum obsequentissimus, et esse
debeo.--Ingeniose respondet, repono.--Atenim, ait, ingenii qu
credis esse aliquid in me, inspira ex tuo, et erit. Nam in te dextro
convenit Jove pulchritudo corporis et prstantia ingenii.--Ergo,
Roberte, qu se suis non probat, pulchra tuis videtur oculis Octavia?
refert mater.--Videtur, per omnes Deos, per omnes Deas! pulcherrima, et
est. Diis amorem, et Deabus invidiam creare possit.--Quid si consentiret
amori tuo Octavia, subjicit mater, amares?--Amabo, ait, quanquam et
non consentiat. Nam nihili sum puer: qui tandem fiet ut consentire
posset amori meo? Sed locuples est illa et Natur, et Fortun, et
virtutum donis: qui fieri potest ut non amem?--Gratum sane erit,
respondeo, me abs te amari tam amabili puero. Vis mihi alter esse
maritus?--Dedecores mariti nomen, reponit, mihi si indideris; servi et
vernul relinque: studiis erga te meis, ut potero, honestabo. Finitis
epulis rediit ad Academicos, et sensi, cum abiit, aliquam me mihi anim
partem deesse. Tunc mater ad me:--Quid de puero judicas, nata? Esse
respondeo ex Amoribus unum, eumque pulcherrimum, qui ex Veneris gremio
evolavit ad nos.--Num dices, adjicit mater, fore beatas quarum in
amplexus veniet?--Sane ut futur sint infelices, respondeo, non video.
Hunc sibi regin generum velint. Dein ccum alebam venis vulnus, Tullia
mea. Tandem post mensem, nascenti amori favit mater optima. Jubet venire
Robertum; liberam dat confabulandi mecum potestatem. Ingeniosus est
Amor, quem fata instillant. Puer per tatem nec par amori, nec satis
aptus, amore arsit, cujus usum nesciebat. Interea contigit matrem diro
conflictari meam morbo. Ut bonam recepit valetudinem: Ingrata sim,
inquit, Octavia mea, si, qu ope et opera tua erepta sum letho, tuis in
me benefactis non respondeam meis in te. Tanti pretii sum tibi pollicita
munus, quod omne pretium superet; meministi?--Memini, mater, inquam;
et quicquid a te mihi venerit summo erit in pretio. At illa osculum
ferens:--Robertum, reponit, volo tibi dono dare, quem et Juno optet
sibi dari. Erubescis? Novi abs te amari.--Non nego, mater,
refero.--Hunc tibi educo, ait, et servo; volo, dignus ut sit
benevolentia tua, excoli diligenter omni virtutum et disciplinarum
genere. Hunc tuos in amplexus conjiciam. Sed tener est; de ejus tantum
pulchritudine et vita detraxeris, quantum acrius indulseris voluptati.
Id fac ne obliviscaris.--Non sum oblitura, dixi. Tertio post die,
qusivit, inter prandendum, an domi reliqua die futura essem. Respondit
in animo esse domi manere. Post laudavit domesticam vestem, qua induta
eram libera et fluxa, e subtilissimo lino.--Nec ista, inquit, invidet
oculis tuas vestis dotes, nec objicit. Mirifice in ea places: ne mutes.
Dixi non mutaturam.

_Tullia._ Qu cogitabas cum animo tuo, cum amore tuo?

_Octavia._ Non cogitabam adfuturam tam cito mihi tantam felicitatem.
Nescio quid non absolutum dat in manus Attalici operis mater. Acu pinge
qu desunt, qu egregia es artifex, ait. Recessi in cubiculum. Is erat
dies vigesimus Maii. Sedeo humili in lecto, sericeo strato vellere. In
variis cogitationum nebulis mihi mens ludebat; dubius inter vigiliam et
somnum allabitur sopor. Ecce hoc momento intrat Manilia, puerum ad me
perducens. Affix humeris alas, et pendens pharetra; arcum lva,
sagittam dextra gestabat. Cupidinem dixisses, et vere erat.--Parens me
mittit Venus ad te, ait voce blanda puer, quod scit a te vinci se
pulchritudine: vult serviam tibi Amorum regin.--Non servies, repono,
pulcherrime Amorum; esse si velis ex animo meus, regnabis.--At enim,
subjicit Manilia, dies fabulis vobis perdenda non est. Secede paulum,
formose Amor. Ut secessit: Ego et mater tua mancipio tibi nexuique,
nata, inquit, hunc puerum damus; sed tener est et debili lumbo. Utere,
sed parca voluptate; sin aliter feceris, defluet, ut solent flores quos
carpsit gelida hyems.--Depereo, aio, puerum misera, et abunde erit
voluptatis cupid et amanti, si sciero vere esse meum.--Parce puero,
dicebat nutrix; hac hora satisfactum crede voluptati tu, si puero
eripueris virginitatem, quod ejus sine dolore non fiet. Nam illi mentula
obducta prputio est, nec aperiet impune tibi caput regin su. Promisit
se fortiter facturum; quo volueris habere inspira animos, venustatum
tuarum et voluptatum ostentatione. Post alas Amori puero demebat. Nam
volo te, dicebat, constantem esse; nolo ab ejus unquam evoles latere.
Tollit pharetram et sagittas. Nunc, inquit, opus sunt alia tibi tela,
aliis pugnandum armis.--Intelligo, ait ille, et esse telum mihi
sentiet dea mea, quo secum pugnem. Abiit nutrix, et fores occlusit.

_Tullia._

    Dicite: Io, Pan, et Io bis dicite: Pan!
      Decidit in casses prda petita meos.

_Octavia._ Delibutus gaudio puer exsilit ad me. Domina, domina,
loquit, me me nunc pudet tatis. Quam turpe sit esse puerum, vere
sentio. Impar ero felicitati me.--Impar non eris, repeto, si
respondes amori meo, qui tua erit felicitas, tuo amore, qui mea erit.
Nihil ultra a te mihi opto.--Sed est, inquit, aliquando prterea
amatorium. Non bene incipiam tyro, nec graviter perficiam puer.
Consedimus in lecto; tum ego osculor: incendia mittebant, non scintillas
oculi mei. Demisit ille manum in sinum.--Quid tibi vis? dicebam;
liberius sane agis quam deceat. Tractat papillas, suaviatur,
incalescit; non potui quin amplecterer, ita lepide et festive agebat
omnia. Tunc infert sub stolam dexteram.--Euge, inquam, quid hac
quris?--Uxorem meam quro, respondet; isthic habitat. Risi:--Sed
non patiar id inhonestum, aio, si honesta sim.--Tuum quicquam potest
esse inhonestum? refert. Noli maritum tuum repugnans fatigare. Amori
cede.--Cedam, aio, tam bello, tam ingenioso Amori. Tua sum, mi Amor;
nec amplius mea sum; tibi vivo. Errabat interea puerilis manus, non
docta Veneris viam. Paulo supra genua hsit; post femora pererravit, et
nates lves, Tullia, et molliter tumentes. Nec ultra audebat; pueriliter
omnia.--Scis usum, ego ad illum, mi Cupido, corporis tui et
mei?--Videor mihi scire, infit, sed pro certo non habeo, an certo
sciam. Vidi in tabulis pictis Veneris histrioniam.--Dignus eras,
subjicio, pulchriori quam ego sum. Cape qu voles, utere, fruere; age
maritum. Educit e carceribus mentulam. Quid de hac re tam lepida fieri
speras? inquam.--Quid jubebis id fiet, reponit. Prludebat,
inflammescebat. Sensit sibi facem Veneream ardere et turgere libidine.
Genibus accidit; rogat ignoscam, si quid inepte fecerit nec satis
urbane. Lva mox resupin revolvit ad pectus tunicam, et citus manum
admovet pubi. Primoribus digitis tractat lanuginem, scalpit rimam,
metitur igneam.--Dic, sodes, mi amor, inquam, quid qurit hic sibi
passerculus? Nam arrigebat.--Puto, respondet, nidum qurere, quem
teneo manu.--Sine, repono, sine hic evolet.--Et ecce, ait, evolat;
et alacri se cursu feminibus inserit meis divaricatis. Ah! ah! ah!
ostendebam milvio pullum.

_Tullia._ Per Genium meum! prurit insolitum quid ingeniosa hc narratio.
Mira es nugarum artifex:

    In tenui labor, at tenuis non gloria.

_Octavia._ Adhibet anhelans puer pugionem vagin.

_Tullia._ Mutinum crassum, longum?

_Octavia._ Crassum ut habes pollicem; longum sex pollices. Fidem habe
mihi: convenimus belle alter alteri.--A regia aberras voluptatis via,
dicebam. Manum porrigo cco passeri, auspex et dux. Init libidinis viam
tenebricosam.--Nunc fortiter percute, mergere, cde, macta, subjicio.
Sic hc res agitur. Tunc adegit ensem suo nisu, excepi meo; peni
favebam susurro.--Me lsum, inquit, intus sentio; quid vero id est?
Pressit suspirium, et momento subagitare ille, comprimere, concutere.
Cevebant trepidanti oculi et mens. Ego succutere, contra niti; sed et
subabant mihi, intra pectus, cordis intim fibr. Adulabatur hc
cogitatio voluptati, venisse Amorem in amplexus meos. Innectebam ulnis
incubantis marmoreas nates, et micantibus urgebam suavium alaparum
velitationibus. Audivi Hymenum ex fervidis lumborum anfractibus
cachinnantem, et anhelantem Venerem. Resoluta sum in effluvium; nondum
puer: nec calida suavia et humida, nec blsa murmura, nec spissas
compressiones, nec innumerabiles in una voluptate voluptates satis tibi,
mea Tullia, fando explicem. Cogita Psyches cum Cupidine concubitum: is
fuit meus cum Roberto. Illi ego pro Anima: is ipse meus est Amor. Tandem
connivere puero oculi, attolli, circumagi, deficere deliquio; patranti
subsiliebat intro cauda; nova exagitabatur intemperie; intremiscebant
comprimenti celeres lumbi; extra se ponebatur, inopina mentis vertigine.
O domina, o regina, inquit, elabor e vita! quid id novi? aiebat.
Impingit osculum et momento colliquescit. Postquam perfecit, foveo
languidum in sinu. Oscula osculis, suspiria miscemus suspiriis.--Fuit
tibi quicquam meum dulce, marite dulcissime? dicebam.--In hac
voluptate, respondet, omnes sensi voluptates. Vivus es, Octavia, summi
boni fons.--Velim tibi esse, inquam, sic et mihi egomet ero. Recrea
vero exhaustas vires brevi somno. Qui nos viderit, me Cypridem credet,
te Cupidinem in matris dormientem gremio.--Non opus illi somno, reponit
reversa Manilia. Basiorum, sine fine, odoros purpureis tuis in labellis
flores legat. Id illi opus est. Post egregium par perducit ad matrem.
Advolat mater in complexus pudore offus.--Qu hc est, ait, moeroris
species? Te pueri piget, Octavia, tam venusti? Pudet, Roberte, libere
lusisse in puella tam formosa? Infeliciter cessere h nupti? Abfuit
Hymenus? Non favit Cupidini Venus?--Quin imo, reponit Manilia,
feliciter acta sunt omnia, qu fieri oportuit nuptias facientibus.
Bellissime prliatus est in virgine tua Robertus meus; habes generum, et
hic uxorem.--Bene est, inquit mater; et repetit adulans suavia.
Laudo, subjicit, athletas fortes et pugnaces. Cessit utrique
victoria.--Sane victum me fateor, refert Robertus; Martem pugnando
vinceret.--Sile, tam nugax quam pulcher; sile, aio, qui prlii refers
vulnera, sed honesta.--Sed ipse proprio mucrone, infit puer,
vulneratus sum, et tuo balsamo oblitum et curatum vulnus. Ridebat
mater; affertur lauta gustatio. Propinavit mater amantibus et salaci;
Robertus Junoni regin su Semproni, et Heb Junonis fili. Id dices,
Tullia, a schola ductum, sed et ductum ab amore. Rogavit mater an bene
haberet.--Roga Octaviam, respondet, nam, me si ex animo amat, bene
habeo.--Bene habes, repono, plurimam places.--Per te, dea, ver subii
voluptatis delubrum. Ingressus sum ad vitam, qu illic condita
delitescebat.--Et sane, ait mater, desiisti puer esse, vir factus es:
vexit te momento Octavia ad virilem tatem. Male, male illis sit qui
Verticordiam dictam Venerem, quod ad pessima quque hominum convertat
mentes, mentiuntur! A nugis vertit ad seria; e puellarum et puerorum
manibus bullas excutit et puppas, concutiendo, et succutiendo. Tunc
demisit puerum ad Academicos. Ut in Venere ante annos venit sagacitas,
sic veniunt et cani. Nolo puerum, mater ad me, ante mensem videas.
Nolo corrumpi et insenescere in amplexibus tuis; post id temporis,
cubabit tecum. Gaudiis tuis tota nocte potiore. Sed contumax illi
spiritus, nec regi facilis; pulcher est, sed etiam ferus. Succensui ante
hos dies, quod terr filius, nihili puer, auderet nobilibus, apud
Academicos, pueris qualem putare se et gerere.--Erras, Domina,
respondit; qui carus Octavi sum, sum jam nobilis, jam comes, jam
marchio, jam sum et dux et princeps.--Jubeo venerari in Larario
Superos:--Nullo amplius egeo, dixit, Superum beneficio; superest nihil
quod ab iis petam, quem amat Octavia.--Hortamur incumbat assiduus et
solers litteris. Respondet scire se abs te amari, prterea velle scire
nihil; qui sciat tibi se placere satis doctum esse. Ad hc ego.--Facio
nocentem, mater, et per me veniam consequatur. Ergo advocatus est domum
prstituta die Robertus. Coenavit nobiscum. Finitis epulis:--Cubabis,
mater ad puerum, hac nocte cum Octavia. Sed hanc dico legem: caste et
pudice agitetis noctem. Legem accipis, Octavia?--Accipio, inquam; sed
lex hc stat in ancipiti.--Interpretem agam, reponit Robertus.--Et
volo agas ut commodum tibi erit, ait mater, dum tamen, ut fit,
interpretando non corrumpas, non aboleas legem. Coenavimus opipare, et
magna matri cura in coena optimis muniri dapibus Roberti armamentarium:
nam a Cerere et Baccho Veneris arma. Procuratis corporibus, itum ad
quietem.

_Tullia._ Item ad pugnam. Sed disputat de opportuno Veneri tempore
Cheronus, ut ne vires infringat. Cum lungo refect sint somno vires,
indulgeri posse Veneri ait, experrectis anima et sensibus. Sed stulte
facere opinor barbatos illos philosophos, qui prurientibus audent
mentulis leges scribere et cunnis, uno decumbentibus in lecto. Scribant
et de sistenda coelorum vertigine: nam ut cca mentula, sic et surda
est. Nec illi dantur verba. Socrates aut Zeno qui non riserit, suos si
inter discipulos arrectas viderit stare mentulas, arrectis auribus, si
viderit Priapum et Conisalum diva Philosophi prcepta aperto auscultare
capite? Prclarum spectaculum! Ut cyathos numerant pueris nutrices et
bibere ultra vetant, sic et inepti suas mentulis fututiones et ultra
vetant. Cur et non leges in medium posuere miseris mortalibus, et
despuendi et scabendi? Num satis infelix hominum vita svis visa
mentibus, nisi rigid induerent catast sensus et animam? Fatuis,
Octavia, irascor homuncionibus. Nam si audaciam effrontem ademeris et
gravitatis falsam speciem superbientibus, nihil prterea invenies quod
lix non sit, et mediastini in lutulenta plebecula. Illis nec genius nec
ingenium, sed audax stoliditas et irrequieta ignavia.

_Octavia._ Aloisi maritus, suadente Pelagio, id consilii ab hinc
quatuor cepit menses, quod sanus laudarit nemo.

_Tullia._ Quid consilii cepit?

_Octavia._ Decima tantum nocte salacem init et libidinosam, reliquas
coelibes in lecto agit; vidua prurit, cui non vivit maritus. Et
superstitiosus factus est Caviceus: mecum est infrequentior, nec impune
tulit. Sitienti si non dederit bibere, cui id muneris erat, probro quis
verterit sibi dedisse ipsum, aut a quovis cepisse dante, sitientem?

_Tullia._ Marina Genovefa Pimentelia, alieno re merso opibus clara,
Federico Mendozio nupsit. Induxit hc in animum, annis et specie
florens, semel atque iterum corporis sui singulis facere mensibus copiam
juveni. Nec movit adolescens amore ardens puell animum. Quos tulit
virtus inepta fructus? Scelera peperit. Omnes, intra mensem, uxoris
ancillas quinque numero corrupit Federicus: utero gerunt. Quid Genovef
Lionella mater? Tu ipsa, dixit, lenam egisti infelicibus puellis; tuo
periere lenocinio. Virtus hc tua tetrum desinit in scelus: pietatem
credebas amens, lenocinium erat. Vim timens sibi Galliena a Luitprando
marito, subligaculo corpus nocte induebat, ita consuto, ut nulla pervium
parte esset, nec peti posset. Similiter domum implevit libidinibus
adulteris. Age nunc, o supina et inconsulta sapientia, illude incaut
facilitati! Quos edis ludos pollens dolis? Sed hc ad mores pertinent,
qu hominum figmenta sunt. Natura ad Venerem alii proclives, alii
segnes. Quorundam vix sedarit taurus famem, ut de Milone Crotoniata
ferunt; satis aliis est mica panis. Aliis cyathus sitim exstinguit;
aliis ne quidem triental. Eodem jure, sive edant, sive bibant, omnes
conseri homines, quid injustius, quid stultius? Ita sunt quibus ad decem
dies infringit libidinis nervos coitus unus; aliorum vero ardet,
nocteque dieque, in medullis invicta libido: uno irritatur coitu, non
mansuescit. Hc pendenda erant ea in trutina, et libranda ab hoc
examine. tatis et habitudinis habenda erat ab his pecudibus ratio; sed
ratione duci non solent. Medici fatentur certas nullas posse induci
leges. Natur tamen convenire putant primum valetudinis curam non
negligi. Bona sine valetudine, vita sepulchrum vit est. Igitur damnant
Epicuri sententiam, morosi hominis, ad vitam Venerem non pertinere, nec
felicitati conducere. Noxiam tamen aiunt pueris et puellis, qui ad
perfectam tatem non pervenere, et provect tatis senibus, qui jam a
vita decedunt, si sit frequentior. Uno quoque mense et his et illis
colenda semel Venus in illa ascendente, et in hac labente tate. At cum
floret tas, vigent nervi, firma sunt latera, ad quartum quintumve
duellum descendi, sine ulla valetudinis lsione, potest. Apud
Lacedmonios lege cautum, quisque ut vir ostenderet quinquies se per
mensem uxori virum esse, quinque militaret uxori congressibus. Nam
ducebant etiam uxores, qui non adoleverant, nec tamen ab hoc immunes
vectigali. At enim ignavus est et impius, qui altero quoque die Veneri
non facit, si nihil ultra lumbis et lateribus exspectet ab annis. Uxorem
duxisti, o tu quisquis es; debitor factus es uxori: solve, mal vir
fidei, solve quod debes. Solve, aut cede bonis, et bonorum potior pars
uxor. Duriora excogitavit marcescentium Philosophorum amens meditatio,
sedula stultitia. Ride, Octavia: leges tulit quibus rite et honeste, ah!
ah! ah! subent et ceveant. Vetant veternosi rapidos cieri motus; vetant
novas indui figuras. Castam et honestam negant esse posse

      ... ingemente qu thoro,
    Juvante verset arte mobilem natem.

O graves et sapientes legislatores! Audisti de mulierum Senatu Rom?
Vocabant Senatulum. Clar nobilitate et usu rerum matron senatorio
fungebantur munere. Conveniebant, disceptabant de rebus nostris. Erant
earum judicia ac si sancita essent jure publico. De lumborum officio, de
figurarum varietate, de vegeta inertive libidine, consult venerabiles
matron a Messalina Claudii imperatoris et omnium uxore, sic censuerunt:
_Quandoquidem constarent intima et extima in homine omnia septenario
numero, et homo fingeretur coitu; si ad septimum una nocte eatur coitum,
id jure fieri, nec ultra peti posse. Qui velit mulierem non moveri,
Venerem mortuam velle: mutuos motus Veneri esse pro anima. Figuram qu
cuique commoda esset, probari. Id jus in omni Amoris regione, quod amor
mutuus constituisset, servari debere. Summum in amore imperium ad
voluptatis numen pertinere; illius esse leges condere, et conditas
interpretari._ Id fuit Senatus consultum, Octavia. Itaque plures, una
nocte, peragebat Messalina viros indefessa. A nullo unquam exegit
stipendium, quod sponte quisque non inferret. Die facto, quatuor supra
viginti e myrto et rosis corollas Priapo, Marsy et aliis ridiculis Diis
dedicabat victrix: erant singul parta victoriarum prmia. Theodora,
Sigismundi imperatoris uxor, Messalina altera, lumbos et artus heroum
su tatis frangebat in hac palstra: uno hippubinos et lastauros
hauriebat, vorabat succussu. Sempronia, mater tua, duodecim cum
Chrysogono confecit vehens curricula, uno spiritu. Palstritas tenera
ego fortes confeci quatuor intra paucas horas. Sed ita est, Octavia,
hebescit et stupet, post sex septemve pugnas, si acriter pugnatum sit,
exhausta Venus. Ultra honesta non vivit libido. Similes dicebat
Victoria, consobrina mea, eas foeminas quas nulla caperet Veneris
satietas, vinosis illis ganeonibus, quos musto non madidos, quos nulla
siccos videt dies: ut his in Baccho nulla, sic illis nulla in Venere
voluptas. Pessim assuetudinis et hos et illas misere vertigo agit. Ideo
putres non commoventur; acri attamen hilarescit motu Venus. Ceventis
concussu, subantis successu, eliciuntur calentes ex utriusque corpore
igniculi; si absint, friget Venus. Sic superest libido sibi, sic lta
reddita letho.

_Octavia._ Cui bellum videri possit cum marmorea rem habere Phidi
Venere? Cui imbellis placebit Venus, et id placebit.

_Tullia._ Nugantur, nescio qui inepti, in umbilico sitam esse et sedem
habere libidinem. Utrique sane et viro et mulieri, in motitatione,
subagitatione, frictu, concussu et succussu, vere consistit. Sed sua est
ars et ratio his commotionibus: ut principio lente surgant, post
ferveant, demum desidant, ut, pacatis post tempestatem ventis, commoti
desinunt fluctus. Sunt hc tua, cujus in agilibus lumbis laus micat
mirific mobilitatis. Nec Thais, Octavia, hanc prripuerit tibi laudem.
Sed quod ad figuras, censeo ego quidem liberam cuique esse figur
facultatem, qu concinnior videbitur. Nemo narrando dixerit figuras
omnes, nec posuerit ob oculos pingendo. Mutari amat Proteus Amor.
Rabiosi illi Solones de his sermonem haberi, tabulas pingi inhonestum
latrant; damnant. Sed de omnibus duelli et pugn figuris disputari non
damnant. Quibus itur ad perniciem humani generis, non stomachantur;
quibus ad procreationem, irascuntur. O feras bestias! malunt interire
variis artibus humanum genus, quam nasci. Laverniones luctum amant et
lethum; lucem odere et vitam. Qu dementia! qu impotentia! Sapientiores
Lesbii erant, inter Grcos ingeniosissimi. Nam Sappho Lesbia fuit,
decima Musa. Varias, etiam non suetas, in Venere figuras insculpebant
nummis, quos publice cudebant. Publicum id erat authoramentum. Vidi ego
Rom, in domo Ursin, nummos duos, alterum ex re, alterum ex argento,
in insula Lesbo, ut dicebat, cusos. In altero Sappho nuda, cum nuda
puella, tribadico confligebat duello. Vir nudus in altero, dextro nixus
genu, puellam sustentabat nudam, et pilo figebat, divaricatis femoribus
faventem.

_Octavia._ Ille, genu flexus, Veneri supplex faciebat.

_Tullia._ Hc lumborum nisu petebat coelos, sublata in aera. Per nummum
oblongum Venereum tuum! Octavia, his ex nummis ars petita talium
figurarum, ut ex appensis tabulis in sculapi et Apollinis templis ars
medica. Hos pr oculis, mea me si non fallit opinio, habebant, et in
manibus, Elephantis Milesia, Philnis, Hermogenes Tarsensis, qui
scripsere his de nugis eruditos libellos.

_Octavia._ Aiunt vero Elephantida apud Milesios probam et pudicam fuisse
matronam; sed quod ingeniosum, inter litteratos, cepisset inimicum, hunc
impudicum perscripsisse libellum, et matron nihil tale cogitanti
adscripsisse supposititium partum.

_Tullia._ Sanus non est, qui cum eruditis exercet inimicitias. Ulcisci
suas possunt injurias, per omnem tatum ternitatem. Quas pingunt
tabulas, annos ill ferent quos Zeuxidis et Apellis non tulere; ab annis
vires capient et dignitatem. Sed et est Italos inter homines divini vir
ingenii, qui his de ludicris amoena conscripsit Colloquia. Demum, ut ex
omni terrarum parte itur in coelos, sic ex omnibus muliebris corporis
partibus et inflexionibus summam itur ad voluptatem, Veneris coelum: non
una via itur. Labella rosea, papill nive, manus lubric, nates lves
et teretes via sunt ad meliorem partem; et postic qui Veneri faciunt,
in anticam veniunt litatum dem.

_Octavia._ Apage, apage his a spurcitiis. O coenosam libidinem!

_Tullia._ Nec Oceani aqu eluant, nec Phlegethontis ignes. Non, si terra
miscebitur Tartaro, satis supplicii scelerati ferent pdicatores.
Portentum! Rem ausus est clari vir ingenii, Joannes Casa, pulchro
libello tam foedam commendare. O tempora! o mores! Nam Italis foecunda
est facetiarum seges in hac libidine. Sunt vari rerum species. Alii
puellam qurunt in puero; alii puerum in puella: alterum in altero
sexum. Male pereant perditi! Vir nubit in foeminam; Venus mutatur in
alteram formam. Scantinia jam lege id apud Romanos turpitudinis erat
damnatum. Sed pderastas mutari post fata aiunt Pithagori in scarabos.
Honesti Colei Lanuvini; Cliternini inhonesti. Vetus id adagium. Male
pereant qui amoris arma malis his artibus in Amorem converterunt, qui
Venerem perdidere per Venerem! Cotytto his Dea, Opici his magistri.
Omnia inter animalia homo solus illudi corpori suo patitur; tantum non
publice prostat. Audi Plinium: Uni animantum luctus est datus; uni
luxuria, et quidem innumerabilibus modis, ac per singula membra. Et
alio in loco: In hominum genere diverticula maribus excogitata; omnia
scelera Natur.

_Octavia._ Et crescit novo scelere indignatio mea. Accipe insidias.
Form florentis difficilis tuitio.

_Tullia._ De Roberto intelligis?

_Octavia._ Finita, ut dicebam, coena, voluit mater Robertus et ego
libere colloqueremur. Secessit; consedimus. Tunc ille:--Ecce me, Dea
mea, alieni spiritus afflatu contaminatum. Parum abfuit quin reciperem
me ad te uxor factus. Vultus dicenti rubore suffunditur. Amat me
Joannes Ludovicus Vives. Quintilianum vocant. Amant Academici reliqui;
nihil prterea dicunt in vita esse quod ament. Varium est et dolis aptum
amoris ingenium. Jacebam pronus in lecto, nocte concubia. Invadit
Ludovicus; palpabat nates, somno solvor.--O quales optet, dicebat,
moechus Ganymedi Jupiter! Tales nec in Hyla arsit Hercules, nec in
Antinoo Adrianus. Tales erudita prferat libido Hebes niveis mammis et
pectori. O si commodentur Veneri me! malim quam ipsam
Venerem.--Suspirium duxit, osculum impegit. Offerebat stuprum; repuli;
minatus sum conquestum in me intentatam injuriam.--Sed, pupule, adjicit,
Margaris meos non sprevit stus, sodalis tui, sub his tectis, Roderici
marchionis soror, pulchra, nobilis, ingeniosa, litterarum amans,
sexdecim dea annorum. Hc non sprevit amores meos.--Basium dedit, veniam
petiit, abscessit.

_Tullia._ Homo est venustus Ludovicus Vives, urbanus, doctus, nec tatis
provect. Scies quid factum sit cum nobili virgine, et ridebis. Qui odio
indicto aversi fugiunt  puellis, velint nolint, fugiunt ad pueros.
Genuit Amori Amor homines et foeminas; genuit sibi. Amore per Amorem
sati, Amori nascimur. Infunditur Amor cum sanguine in venas. Tolle
Amorem e rebus, et res e Natura tolles. Amamus vel inviti, ut amamur.
Hinc fit, ut qui nolint amare quod licet, ament prcipites quod amare
turpe est. Nosti Justinam Gomeziam, magni inter Vestales nominis? Amat
perdite Alphonsinam Albuquerquiam, Joannam Meneziam, et Antoniam
Castrensem, eodem in contubernio. Ut amat, amari se non negavit. Hc
adyta, dicebat nudiustertius, qu credunt consecrata pudiciti, pulso
Amore, pervadit alia sub forma Amor. Obnubimur velo: obnubitur nobiscum
Amor. Fallit oculos, nec videtur. Vivit in medullis, latet in venis.
Perfluit venas sanguis, in nostra nec est potestate quin perfluat.
Incendit Amor venas, nec nostra est in potestate quin inflammante
calefiant Amore ven. Quandoquidem ultra non licet, amamus inter nos, et
amamur. Anim cibus Amor. Sunt qui sitim ut sedarent, lotium ipsi suum
biberunt: sunt qui, adurgente fame, sua ipsa membra morsu laniarunt. Non
dissimiliter, si foemina viro, si vir negatur foemin, ardebit vir in
virum, foemina in foeminam. Qui Natura ferebatur Amor in alterum sexum,
interclusa via suum incestabit. Exoneranda est tibi vesica: vetant?
meies tamen. Vestes foedabis, si desit matula. Et mulier matula est.
Micturit tibi amor: scelus est micturire? nihilo tibi minus meiet Amor.
Quot insaniunt in hac libidine pudiciti, quam avari aut erroribus ebrii
probant, Natura non probat! Venustis illis et aureis temporibus, rari
erant iique affecta tate, qui hoc profiterentur sapienti genus. Morum
habebatur ratio. Rem ridiculam! A sene effoeto et marcido qui
adolescentis operas et pensum exiget, non sapiet: qui juventa velit
florentem et viribus pigra mersum videri senect hyeme, sapiet? Sed
perge dicere, Octavia, meliori nata sub sidere.

_Octavia._ Per oculos tuos, mea sidera! dicebat Robertus, cavebo
diligenter ne quid admittam in me flagitii. Novam mihi nova virtute
creabo laudem. Tuus merebor videri.

_Tullia._ Clamant multi nitentibus ad virtutem adolescentibus obicem
esse consuetudinem cum puellis. N ccutientes errant. Vidi quos
honestarum, ut sumus, usus ad meliorem convertit frugem, cupidinarios,
aleones. Invenerunt, cum voluptate, veram honestatem. Quod ipsa non
fecisset per se virtus, hoc fecit auxilio. Placuit virtus qua se
noverant placituros. Erant corruptissimi in urbe vicina adolescentium
mores. Damnavit mulcta indicta Senatus meretricias libidines, lenonum
artes; sed facilius sine aeris quam foeminarum usu vixerint
adolescentes. Convertunt ingenuas in puellas oculos et amores.
Excipiebant, parentum jussu, lto vultu qui ad honesta tenderent;
contemptui habebant qui mutari nollent. Ingenios mulieris suadent
illecebr, quod Plato non suaderet. Annus nondum, prterierat; mutatis
repente moribus evasere in masculam virtutem, Epicuri de grege porci.
Prlucente spe, quam ocyus concipit qui amat, quo non sequetur virtutem,
vel ad dumeta ducentem, vel e scopulis vocantem? Alter per alterum
mitigandus sexus, non alter semovendus ab altero. Preuntes sequentur
viri foeminas, vi Natur ducti. Si sint bon, duces erunt ad laudem; si
mal, auspices erunt ad turpia. Nunc sequere orationis filum.

_Octavia._ Enimvero amore emorior, dicebat Robertus. Cur tandiu meam
mihi invidet Sempronia felicitatem? Audiit mater.--Non equidem
invideo, reponit, sed delectatur mora Venus. Amoris voluptates mora
crescunt. Volo vobiscum liberaliter agere. Ite cubitum, ite. Et
subrisit.

_Tullia._ Intelligo. Ite ad coitum, dixit; ite ad vitam. Classicum
canit ad pugnam.

_Octavia._ Utrumque osculata est. Dein duxit Manilia ad pugilatum. Veste
exuit, nudam collocat in lecto. Insilit Robertus. En mihi, loquit
amplexans, summum bonum, omne bonum.--Et bene sit, ait Manilia,
beatis amantibus! Nec hos exstinguo cereos, Roberte; triumpho non
deerit tuo lux qu debetur.--Et sane, reponit Robertus, tenerum
formos puell corpus currus est triumphalis Amoris. Hoc ego tuo vectus
curru, Octavia, ibo tenebricosum istud per iter (pubem vellicabat),
ibo ad gloriam. Uterum, femina, pectus pererrabat inspectans curiose.
Demum intumuit puero nervus. Fave, inquit, fave, Venus mea. Suavium
dedit.--Favebo, inquam, et ut voles favebo. Servire tibi instar regni
erit. Qualem me cupies, talem habebis.--O nugacem! clamat advolans
Manilia; facto opus est, non dicto. Volo utrique prstare operam, et
ope mea voluptati vestr accrescere delicias novas. Belle arrigis,
Roberte; agedum, candidum hoc in Octavi pectus libidines et te
effunde.--O mater, respondeo, vis huic me adesse ignomini? Abi,
amabo.--Te ineptam! refert, non fidis nutrici, alumna? Pugna, Roberte,
sed heroica pugna fortitudine heroidi tu incomparabili. Dicente
Manilia, supervolat Robertus; balista ferit uterum: at exerrantem et
resilientem intercipit caudam Manilia, officiosam insinuans manum.
Veni, fugitiva, tuum id in ergastulum Dionum: huc te vocant, dicebat,
quas domin debes oper. Post impacta in pueri lumbos manu, impellit:
momento voro puerum, absorbeo surgentem. Vetat commoveri me Manilia.
Tolle id femur lvum, Octavia, inquit, contende alterum. Fit. Tu,
Roberte, leni et spissa concute amores tuos subagitatione. At tu,
Octavia, osculare, nec move. Fit. Cum senseritis alter et alter,
adjicit, e libidinis vena exsilire vobis prurientes salaci spumas, tu,
Octavia, mitte suspirium; tu, Roberte, morsiunculis Octaviam pete.
Subagitat ille vegeta, sed molli et lenta concussione. Amplector,
osculor, nec moveo. O bona Venus! o bona Tullia! sentio me remitti.
Suspirium mitto. Nunc, nunc, Roberte, ingeminat nutrix lena, fave,
fave Octavi. Rapidi tibi ferveant lumbi. Ille urgere, permolere. Mox
collum appetit dente, cutem carpsit; gemitum dedi. Nunc, nunc, repetit
Manilia, crissanti fave Roberto succussu. Tolle lumbos, succute pernix.
Bene est, alumna. Non ita, puto, lumborum placuit flexibilitate et
mobilitate Lais. Coepit colliquescere dulcis puer, et ego intimos
amoris sentio mihi sinus liquido exundare incendio. Nec lateribus
peperci, nec anim. Celeriori nunquam itum cursu ad Veneris metam.
Altera manu Manilia mulcebat mihi nates, altera Roberto. Apprehensa
identidem summis digitis cadurda stringebat, comprimebat, et incubantis
testiculos, molli emulgens compressione, exprimebat. Defecit puer; et
refugit nutrix, plaudens manibus, acta fabula. Basiationes projecto
propter latus meum puero ingerebam innumerabiles.--Ut me amas?
dicebam. Ut me tibi Veneris dona placuerunt? Nunquid piget? Nunquid
mei piget?--Interroga, domina, respondet, an pigeat in coelis fuisse
cum Jove et Junone, et magnis Diis.--Nam, repono, ruunt homines in
amplexus puellarum prcipites, postea piget.--Non tu puella es, inquit,
ut puell sunt h nostr. Dea es voluptatis. In te si me ceperit
satietas, et ceperit felicitatis in coelis, et Deorum epulis.

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                 (Desunt folia aliquot in codice m. s.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

...--Insomnem egi noctem. Perstrepebat contignatio vi concussa:
cubiculi timui casum. Fabulam egitis, nec dubito; hc tibi Diana
sagittifer fuit Apollo. Configebat tibi, noli erubescere, Octavia mea,
configebat tuum Pythonem. Hodie mane, cum vale abiens dixit, junxi
pectori pectus, nullo Dian tu exsurgere sinum mammarum tumore sensi,
nullo vidi. Et foemineo suavius dedit suavium. Non is vividus et micans
oris color, qui heri erat; impallescebat nocturno labore.--Erras,
Eleonora, repono. Virum non habui in viduo thoro. Sed lucta, et pudet
fateri, lusimus Cupidinea, Sappho et Andromede. O videres, Eleonora,
nascentes mammarum orbes! arderes. O videres non vere cunnum, sed
cunniculum! fureres. Placui maritus, placuit uxor, tribadico furore et
sudore.

_Tullia._ Erat Enemonda forma excellens, Fernando Portio soror. Et
Enemond erat amica Francisca Bellina, etiam forma prstans. Nesciebant
inter se qu magis amaret, qu magis amaretur. Cubabant frequenter una
in domo Fernandi. Secretis petebat, quales amat Venus, insidiis,
Franciscam Fernandus; se peti sciebat puella, et gratulabatur su form.
Surrexerat impatiens libidinis, surgente Aurora, e lecto adolescens;
frigido aeris halitu mitigabat ignes, in pergula. Tremula strepebat
argutatione, proximo in cubiculo, sororis lectus. Patebat vero ostium:
hanc amanti commodarat puellarum negligentiam Venus favens. Intrat, nec
vident libidine cc, libidine ebri. Superequitabat Francisca;
Enemondam impellebat ad cursum, nuda nudam. Ambiunt, dicebat
Francisca, meam quotidie pudicitiam nobiliores et salaciores mentul.
Pulchriorem ex iis, amica, legam ego, sed tibi. Sic volo indulgere genio
tuo, et meo. Dicens, subagitabat acerrime. Conjicit Fernandus se in
lectum nudus. Territ puell, nec fugere aus sunt; amplexu Franciscam
ligat cursu fessam, osculatur.--Audes tu, improba, vitiare sororem
meam, ait, tam sanctam, tam castam? Poenas dabis. Domus ulciscar me
injurias. Patiere furores meos, ut illa tuos.--Frater mi, frater mi,
respondit Enemonda, ignosce amantibus; noli nos traduci ludibrio.--Nemo
sciet, inquit; faveat hc mihi cunno, favebo ego utrique lingua. Nemo
sciet.

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia..._ Nudos pingi vetant novi sapientes, novi Catones, qui, si e
coelo ceciderunt, sane e coelo Lun ceciderunt.

_Tullia._ Quo quisque est inter homines stolidior et vecordior, eo et
superbior est. In eis si judicium qures, si eruditionem, operam
luseris. Nam Natur rerum parens finxit nudos. Nec sartor, nec cerdo
Deus. Propulsandis aeris et tempestatum injuriis inventus vestium usus,
non quod quicquam corporibus desit nostris ad pulchritudinis laudem; non
quod quicquam inhonestum et turpe e tanti molitoris manibus exierit,
quod tegi deceat. Consistit corporum pulchritudo in recta membrorum
compositione; nulla est, Hercle! in vestium ornatu. tern mentis
maximum est opus corpus humanum. Quis neget? Hoc se uno ars conditoris
maxime jactat specimine. Qui tegit, damnat. Si videri noluisset, deerat
facultas? Deerat ars? Expectasset, putas, tam mirabili perficiendo
operi, artes nostras et curas? Insanit qui sic obloquitur. Maxima pars
orbis terrarum alit nudos, ut creat. Et sunt plag in quibus usum vetat
vestium coeli et aeris torrens stus. Videant hi lynces. Regnantis vis
Natur nudos ostentat hominum artus et lumbos. Nulla illi pudenda
membra, iis in regionibus, partes turpes null; nudum esse probro non
est. Volet et eadem vis Natur in aliis abscondi terris, ut propudia, et
tegi, qudam ut sua scelera, nullius tenax consilii? Volet, si videantur
probro esse? Viderint hi lynces. Grci, artibus et ingenio clari,
pingebant nudos heroas, et heroidas nudas. Alexandri vidi Rom statuam,
Praxitelis opus: Hercule satus altero sustinet brachio leonis exuvias,
cetera nudus. Qui videt picta in tabula Carolum Imperatorem, Alexandro
mulum, vultum principis et manus videt, nihil prterea videt, quod sit
principis. H sunt vestium pictur, non hominum. Inepte dixerit te
vidisse, Octavia, qui nunquam viderit nudam. Ita sua excidere a
dignitate sculptura et pictura. Nunc sunt sculptores et pictores
scientiarum et artium rudes, si unum aut alterum demas; nebulones,
ebriosi, nullius artis in arte sua. Pictura descivit a pictura, ars ab
arte. Sed periculum est, aiunt, si nudos nudasve pingant, id ne sit
prstigiosum quoddam ad flagitia incentivum. Nug! Qui degunt, ex
nostris hominibus, in India et America, ubi libere patent puellarum
partes, nulla tamen moventur libidine. Visu assuescunt, et hebescit
assuetudine libido. Crede mihi, Octavia. Avaris nos tuemur ips curis,
oculis negamus dotes nostras sollicit, et id maxime hominum corda
inflammat. Majora opinione concipiunt, quam postea vident. Postquam
copiam nostri fecimus, non ita ardent. Obsolescunt momento venustates,
quas nudiustertius adorabant non visas. Vetat lex? illecebras vetitis
addit. Castiores essent plerique omnes, si liberiores. Fluat, ut aqua in
rivis, vinum: ebriosos vix investigabis, unum alterumve. Ambulent nud:
se tot, ut fit, non inflammabit nequitiis Amor. Quibus sunt virgines
nud in tabulis pictis, hoc non tanguntur visu, non moventur, marmorei
usu facti diuturno. Stulti illi sapientes rem ex sua prjudicant
conscientia. Pron ad terram mentes ad quque se sentiunt flagitia
proclives. Nec studio bonarum artium, qu in eis nulla sunt, natur
malignitas aut corrigitur, aut temperatur. Bonis et doctis ali..

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

..... Accipis?--Legem quidem accipio, respondet subridens, omen non
capio; nam te amicam, soror, non inimicam, capere volo. Ad quam flexit
me scurrilitatem amentia pueri, flagitium vocas. Ludus est. Ut ut sit,
accipio legem. Sed iram averte omnem a puero; in me converte.--Videro,
reponit Juditha. Consobrino natus e concubina, venusta puella, odio
mihi esse non debet; nec aheneum mihi pectus. Id unum jubeo, jubenti ut
prstes obsequium, mihi, quicquid tandem in mentem venerit.--Prstabo,
inquit Lucia.--Curabo omnia, subjicit Juditha; nec tibi time a
marito. Sylvas amat, non nuptias. Impigro venatori Cephalo non multus,
scio, Procris su usus. Fibulam volo induas. Uberes ad rem manarunt ex
puell oculis fletus, et mitescere sibi sensit Juditha ferum animum.
Dejicit, lymphata, lintea. Ut vero apertas vidit opimas juvenilis
corporis venustates: O Venus aurea! exclamat; nec plura. Post paulo
vocem recepit. Sospitabit miser Juno, ait.--Ignosce, soror, dicebat
Lucia, linque meo me sexui. Qu foemina sum, nisi cum fibul visum
erit, foemina non ero? Ignosce, bona soror. Abscesserat Mancia, et
puer.--Quam bella es cum tuo moerore, Lucia soror mea, et Hebes soror!
ait Juditha. Vis mea esse? Si eris, et mea non ero.--Volo, reponit
Lucia, sed infelicitatem meam novi et tuam duritiem. Osculum flenti
fixit Juditha.--Molliisti, inquit, saxeum pectus. Hac ex caute non
igniculos procudisti, sed amoris incendia. Impegit osculum, et novos
hausit calores. Hoc solum rogo, subjicit, ut me ames, et Joannem
habeas odio. Servi mihi servitutem: servitute hac tibi emeris regnum.
Promisit Lucia se facturam qucunque vellet fieri. Et hac tecum nocte
cubabo, ait Juditha. Vir tibi ero nov nupt.

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Et tota nocte puell lectum suis implevit furoribus; mille
millies suavia dedit, subagitavit indefessa, et incestis vexavit tenera
membra manuum deliriis; sub lucem excessit. Sequentibus diebus, Joanni
non visa est irasci, sed misero vetitum ad dominam ire. Igitur dolore
conficiebatur, et peribat. Convenit Manciam. O Mancia, inquit,
insaniebam; verum te amo. Veniunt in amplexus, et hi via fuere Joanni
ad Luci complexus. Me, Mancia, mea lux, ira enecat, emorior. Me igitur
ingrata illa et perfida pessumdederit, et peribo inultus? Non peribo si
voles, vivam tibi.--Favebo, reponit Mancia, sed quid agitas consilii?
quid paras?--Volo superbam habere in potestate, calcare male in
luto.--Non satis intelligo, inquit Mancia, quid id sit quod excogitas.
Vis forte calcare in lecto, non in luto?--Malim, reponit Joannes, cum
Tisiphone, cui lutea inter inguina Stygius hiat bufo, concumbere, cum
Charonte rem habere.--Jura ergo, ait illa.--Juro, infit, per omnes
Deos, per omnes Deas, per te etiam juro, qu dea mihi eris maxima, si
faveris.--Favebo, nec dubites. Operam laudabis meam fidelem et
industriam. Scio; si quid in te est animi, per Venerem! odisse heram
audebis, qu te temnit tam male animata.

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                            (Desunt qudam.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

.....--Artem elusi arte, hera. Obliqua mihi eundum erat via ad
felicitatem.--Ingeniose, mel meum, reponit Lucia; me quidem amat
Juditha et excruciat, quam odi, scelesto amore. Furit, sed operam
perdit. Colubris potius velim bene. Arrigebat incensa tentigine puer,
arrigebat liberaliter. Vidit Lucia devoranti oculo. Fugit anima mea a
me, mi anime, inquit, fugit ad te; osculis puerum petebat.--Et ego
emorior, domina; in tuto sumus, ait Joannes. Rubore offusus est puell
vultus; coepit intremiscere et pavere.--Exige a te, infit Joannes,
pudorem hunc ridiculum. Patere id monstri pilo configam. Subrisit
Lucia. Finge tibi cum Adonide Venerem.     .     .

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia..._ Nupsit Margaris, ante hos dies, comiti Emanueli, divin
indolis et form puella. Digna erat quam amaret Robertus, et ignovissem,
puto, si amasset.

_Tullia._ Et si lsi scirent ignoscere Amores.

_Octavia._ Incredibili superat sagacitate et solertia matronas omnes,
vel tate provectiores et quales pulchritudine, vel celeberrimas forma.
Sed ea est humanitas, affabilitas, bonitas, in magna fortuna, in eo
splendore, ut omnium ore laudetur. Has, Hercle! Ludovicus Vives, dicendo
et docendo virtutes, ut et primas patrando voluptates, instillavit
tener. O natam feliciter, vestris sub stellis, o Apollo! o Venus!
Margaridi et Roderico multus litterarum amor; et favit genio et ingenio,
magna cum cura, Catharis Herrera mater. Erudiendos credidit hominum
nostrorum longe doctissimo Ludovico. Placuit prceptori vehementer
puella, et efflictim amavit. Pudebat virum magnum, sed et juvabat; et
nolebat et volebat. Quid faceret? Amant etiam qui nolunt, immo quas
nolunt: libera non est amoris optio. Aberat mater; timebat nihil nat,
nec a Ludovico cavebat. Solam domi reliquerat soli, et in ea regnabat
domo venerabilis vir miraculo litterarum. De humani corporis structura
forte edisserebat; incidit ut de corde doceret. Hc est, dicebat,
hominibus mirabilis omnium sedes affectuum; hic amor nascitur, hic
odium. Hinc originem ducunt mala et bona; hinc strages et cdes, quibus
humanum, ante diem, genus vi perit illata; hinc sexuum, per amorem,
affinitas, qua crescit et propagando sobolescit. Prstare putas amorem
odio, Margari?--Nec sane odii, respondet, ad hanc diem, nec amoris agi
me sensi malesuadis consiliis, qu bona et pura sum.--Sed ad eam,
refert Ludovicus, pervenisti tatem, in qua profecto cco incalescunt
igne ven bene valentibus. Atqui optime vales. Et amas, noli erubescere,
Emanuelem comitem, adolescentem suavissimum. Amas, Margari, amas, et
gaudeo.--Amo, reponit, quem mihi mater optima legit maritum; si negem,
mentiar, quod alienissimum a moribus, quos infudisti, meis.--Enimvero,
subjicit Ludovicus, amabis prterea nihil, odio me habebis?--Non
habebo, ait illa, et amo te vehementer; ingrata sim, ni amem.--Ergo si
et ego te tam pulchram, tam ingeniosam vehementer amem, infit
Ludovicus, probro non vertes?--Non vertam, respondet, gratias agam,
et olim, faveant Superi! referam diligenter. Dum diceret, supervenit
Rodericus; mutat sermonem Ludovicus.--Affectuum (passiones vulgo
vocant), inquit, in corde qudam velut est officina, et in medio
cerebro mens sedem habet. Pars est compacta; glandulam pinealem dicunt.
Omnia mirabiliter. Evolant perpetuo illuc e corde subtiliores sanguinis
scintill: spiritus vocant, et sensuum ope et opera, ut e re est,
consulta mente agitant et movent. Quos temperat mens affectus, probat
virtus et honestas; rebellantes et perduelles damnat virtus et honestas.
Quis damnet bonus, odio haberi a quibus injuriis afficimur et
contumeliis? quis non laudet, laudari et amari, a quibus amamur et
augemur beneficiis?--Intelligo, reponit Margaris subridens; nec erit
quod merito jure ingrati unquam animi vitio insimuler, si mea me spes
non fallit. Postera die cordis et cerebri, atque pectoris extima et
intima, velut ob oculos erudit puell, longa narratione, posuit.--Sed,
qu tam prope abes a nuptiis, inquit, divina Margari, tua, per
Venerem! interest, situm, figuram, et munus partium nosse, quarum
prcipuus et suavissimus in sacris Hymeni usus mortales quat
Immortalibus. Nam et viri et foemin, voluptate, quasi mercede objecta,
impelluntur ad nuptias. Libere exsequutus est, prurienti sermone,
pruriginosam hostiam. In propatulo vidit nudum Margaris Hymenum et
arsit. Urebatur puell pectus nova libidine. Agnovit Ludovicus virginis
amentiam, et ipse insaniit. Qui tibi, dicebat, heros heroidi
virginitatem eripiet, excutiet, n, Margari, Jove mihi videbitur
beatior. Quo pretio veniisti, Dea, mortali? Qu merces in terris tanti
boni? Me infelicem!--Melius Dii et ego, refert illa, favebunt Superi,
et favebo.--Fave tu, Margari, ait Ludovicus; si faveris, favebunt
Superi, vel nolentes. Erubuit virgo, et obmutuit. Nempe, qu nequidem
vis verbum dare, quid a te sperem miser? subjicit Ludovicus.--Verba
non dabo, reponit Margaris; sed quid vis me facere? O forma! o
juvent flos! suspirium misit.--Me Superis quas, infit Ludovicus.
Silebat puella, et oculos tenebat solo fixos. Eburneos tegebat humeros
amiculum bombycinum aurea innexum fibula; prter indusium interius,
nihil erat vestimenti. Liberum pectus, libera ad mammas via. Veneris
oestro percitus, et hanc et illam prehendit impotens parvam, marmoream,
micantem: hymeno libat basio.--Quid id vero est? ingemit virgo; et
uberes rigarunt lacrym ora.--At enim odio tibi sum, dea mea, dicebat
Ludovicus.--Non es, respondet, sed nolo dare.--Non tamen pugnabas,
subjicit Ludovicus.--Nolo etiam negare, ait illa.--Quid tibi vis,
cara virgo? dicebat Ludovicus; nec dare vis, nec negare; negas sane,
si nec vis dare. Et stuantibus verbis calidas miscebat
basiationes.--Nam si dederim, inquit Margaris, meretricium id erit
obsequium; si negaverim, improbe ingrata sim.--Intelligo, intelligo,
exclamat Ludovicus; vis, si vir sim, vim inferam; non vis, qu casta
es, vitium offeram.--Ad hanc diem, reponit Margaris, ne turpis quidem
cogitationis umbra animum meum attigit. Non puriores solis radii, quam
mihi mens et anima.--Scio, ait Ludovicus, purissima es puritas.
Dicens amiculum et castulam, solutis fibulis, amovet; male pudorem, qu
supererat, tuebatur interula linea, nubecula. Flebat Margaris: nihil
contra conabatur. Erat in angulo lectus, humilis, unius capax, sericeo
opertus vellere nigro. Abigit illuc, pedo minax Venereo, oviculam
intremiscentem Ludovicus. Dian carior non ita fuit pastor ille ab
Amphryso.--Ergo sede in lecto, dea mea, ait. Sedit. Post collocat
resupinam in mediis castris (sic thorum vocabat); nam hoc modo bellum
geritur, conseritur pugna, dicebat.--Me miseram! ait Margaris. Parce
pudiciti; si amas, parce pudori. Quid feci infelix? Quid tu vero non
facies? Vere perii.--Faciam sane, respondet Ludovicus, Superum ut
invenias vitam in amplexibus meis, ego in tuis. Interim revolverat
interulam ad summum pectus. Patuere sexcent venustates, apparuere
libidine furenti mille Veneres. Ad miraculum pectus, alvus, femina,
pulchra quque. Intumescebat molliter libidinis agger. Rimam, qua iter
ad coelos, non videres: lineam diceres Apellis ductam penicillo, qua
Protogenem vicit. Nunc cernendum bello, ait Ludovicus, cui dederint
Amores imperium hujus arcis. Et ecce produco e castris meas omnes
copias. Demittit subligaculum, et arma intentat virilia prtrepid
virgini: scilicet arrigebat magnifice ad pollices novem; sed
crassitudine exsuperat.--O mater! exclamat Margaris, me putasses,
cara mater, huic fati obnoxiam indignationi? Me consceleratam! Jam nulla
sum.--Nug! mer nug! inquit Ludovicus. Macte animo, dea; laudabis,
scio, et triumphabis, gaudio delibuta summo. Miratur femina, potiorem
et sacram libidinis partem. Attrectat pubem, crispam, sericeam, quam
videbatur ipsa sibi Venus suis nevisse manibus. Discidit bibentibus
Venerem oculis; diducit cadurda, igneam tentat solers rimam micanti
digito. Suo sub purpureo flore, inquit, recubantem video pulchram
virginitatem. Euge, virginitas! Quid enim vero sedes istic, iners et
otiosa? Apage, inter ineptos laus inepta! Quid heram fatigas meam,
hostis generis humani, violatrix perpetuitatis, fraudatrix amorum?
Moriere, csam mactabo. Nec mora: effusus in gremium puell, nervos
contendit, spiculum vi mittit. Diffinditur tenera et delicata; infremit,
suspiriumque dat altum et clamorem sonorum. Nam irrumpit impetu, non
leni irrepit illapsu in adyta Cupidinis fervidus Hymenus. Lta gestit
intro Cotytto, et salaciam movet. Quid plura? Virgo cditur pulchra,
reviviscit pulchrior mulier: facta est uxor. Subagitabat acerrime
Ludovicus; illa nec commovebatur, nec quicquam conabatur. Diutius tamen
temperare non potuit sibi a favore. Subinde mittit gemitus, sed quales
amat cevens Amor, crebros, anhelos; patrantes attollit oculos, et
marmoreas vibrat nates amens. Deficio, inquit; quid id est
intemperiarum? exeo ex me. Dum dicit, longo resolvitur effluvio. Sensit
resolvi Ludovicus, et favit. Venus bona! cum cogito, mea Tullia, tot
voluptates, accenduntur cco mihi stu intim medull. Nunquid et tibi?

_Tullia._ Insanio, inepta; perge dicere. Places mirifice hac fabula.

_Octavia._ Concussiones redintegrat spissas et rapidas, indulgens lto
operi maritus. At post paulo colliquescit ipse, et delinificis libidinis
rivis puellam mulcet in abdita pruritus vena. Furit Margaris;
restagnanti mergitur pudor omnis voluptate. Osculatur, amplectitur; hac
illac brachia, crura, tibias, lumbos jactat impotens: sic solent quos
adurit febris in lecto gros. Nam, qui cevent et subant amantes in lecto
sani, ardent et febri, o Amor! sed tua irrequieta et tamen placida. Uno
omnia verbo, Tullia. Voluptatem alteri creavit alter, qu summa est
etiam Jovi et Junoni Diis summis. Optime Ludovico cessit: non melios
Senec navanti Agrippin operam, non melius Nasoni Juliam Augusti
subigenti. Quid rides? immo non melius unquam Lampridio tibi anhelanti
et sudanti.--Hoc prludio initiata es, Margari, nuptialibus sacris,
dicebat Ludovicus. Nam crastina die, pactis nuptiis, confliget Manuel
tecum, nova nupta, vero duello. Nunc sane hominem tulisti, cara Margari;
asellum vero feres. Adolescentem, cetera optimum et suavissimum, vocare
equidem solitus est Onosandrum Rodericus patruus. Arrigenti increscit
mutinus ad pollices quatuor supra decem, monstrum! et intumescit ut
mulis videmus.--Monstrum scio, ait Margaris, et monuit periculi
Justina. Cruciabor, sed et dixit successuram cruci duplo majorem
voluptatem. Videbo.--Et bene se res habebunt, reponit Ludovicus, nam
habilissimum tibi corpus. Sed animo fer forti et constanti ferendum
quicquid erit.--Et feram, ait, nam sororem Justina esse dixit sibi
exilem et gracilem, nupsisse tamen viro membrosiori (ut dicere solita
es, Tullia) quo et equo. Sed tu mihi, Ludovice, mirifice placuisti;
non ita placebit Manuel, ne dubites.--Et places unice mihi, regina mea,
refert Ludovicus. Nihil prterea habeo in vita quod cupiam, si te
habeo.--Habebis, dum vixero, reponit Margaris; proccupasti amores
meos: auferet nullus homo, nulla tas.--O me beatum! ait ille. Absint
bona omnia, desit favens fortun aura: adsis tu sola, mihi satis erit
opum, satis bonorum. Suaviis dicens lacessebat repetitis puellam;
pugnabat et redditis puella basiis. Concurrebant et hinc et illinc
resurgentes ad libidinem animi. At enim volo qualis esse debeas mihi,
qualis marito, ait Ludovicus, nescia ne sis, Venus mea, felicitas mea.
Coronis id erit aurea monitum multifari eruditionis. Principio, suasum
habeas tuo in te repositam esse, marito suam felicitatem; tuam tibi in
me. Si suasum habebis, feres mariti amorem; optabis, ardebis meum.
Libera sint inter nos voluptatum commercia, joci, lusus, libidines.
Exige pudorem cum mecum eris, pelle metum. Sed colludenti cum marito
summa sit pudoris, qualem matronas decet, cura; sciat pudere te
patienti, pudere obsequii. Pudeat atque adeo et mariti. Metu et pudore
coerce motos sensus, et frena libidines. Sentiat cui omnia in te fera
licent connubii lege, vere nihil per te licere. Sed si me amas, non
sines, prima alterave nocte, cupidum beari juvenem pleno gaudio: id mihi
erit instar pleni gaudii. Addidit et alia multa, et basiationes
innumerabiles. Incaluere. Viden, dixit, mea Margari? penem jactabat
rigide tensum. Offusus est rubore puell vultus, et quid subrisit
pruriginosum. Eloquere, Hercle! quid judicet amic mens Margaridis de
amica fieri mentula? Eloquere, sed libere, sed meretricie.--Volo,
reponit cachinnans, qu coram puella tua tam insolenter gerit se, et
pudori facit injuriam virgineo lasciviens, tenebricosum trudi in
carcerem. Tollit cachinnum.--Enim vero trudetur, reponit Ludovicus.
Acquiescit ultro pulchra mentula sententi, amore poen. Veni in
carcerem, superba mentula, veni, serva poen. Volens subit illa suoque
nisu in ccum cci amoris carcerem. Cetera quis nescit? Lassi requievere
ambo.--Moriar, dicebat libidine Margaris amens, ni te ipso plus Amore
amem! Nempe tam pulchra in rerum natura edocuisti, quo laudatior fierem;
et nunc usum edoces vit, usum mei, quo sim beatior. Nollem participem
fieri unquam Manuelem tu voluptatis, si quam a me cepisti. Uni vellem
addici tibi, nulli prterea homini. Sed omnium qu mandasti, faciam
scias fuisse memorem. Rem facete inficetam! Cum perducta est ad
genialem thalamum, dixit caput sibi dolere.--Sane, refert mater
ridens, et dolebit ante horam, mea ni me spes fallit, pars ludicra vero
dolore. Nam quid fictum prtexis dolorem amenti tu, nata? Petiisti a
marito hanc condonet timori tuo noctem? Te stultam! sed enim quid times,
vecors? Discindet, non occidet. Junior eram quam es, quum passa sum
graviora quam feres. Duodecimum non excesseram annum; bene habui.
Obsequere marito, bene habebis. His dictis, reliquit nudam in lecto.
Sed sericeum induerat sibi subligar, et ab omni consuerat parte, ne qua
ad se via esset hymeno. Venit Manuel, osculum dedit indignanti:
manabant lacrym.--Quid fles, mea libido? ait. Invides mihi meam
felicitatem? Jubet servos abscedere, cereos vetat exstingui; post
expansis puellam ulnis complectitur resupinam. Pugnat illa et refugit.
Arrigebat exutis adolescens vestibus; vidit puella, vidit et lethum.
Horruit. Nam intimos, dicebat apud se sibi, transadegisset vulv
sinus; perfregisset viscera! sed in tuto sum. Subinde attrectat Manuel
mammas, quales optasset sibi Venus e concha nascens. Repugnabat. Post
interfemineum et femina petit: loricata invenit. Miratur, indignatur,
subirascitur. Quid faceret? consilium capit ab ira.--Quid vero sperabas
opis ab hoc, ait, genere munimenti? Et momento perfringit; nec vi
multa opus: fefellerat Justina domin ineptam malevolentiam. Conqueri
Margaris, et succensere; conscendit Manuel.--Quid me vexas, aiebat
illa; vitam adimes priusquam pudicitiam. Pugnis petebat anhelantem;
nihilo tamen minus urgebat opus, amantis furore. Et aperuerat, post
concertationem, ad summum bonum viam: prope aberat a victoria. Mentis
impos illa, cum sensit deficere vires, unguibus impactis impetum facit
in ora incubantis, et foedat vulnere. Tunc ad rixam et ad iras ventum.
Exscendit e puell veredo indignans adolescens; fugit e lecto puella.
Alter alteri infensus. Audiit mater et accurrit ira svientibus. Vidit
in angulo sub aulo latitantem natam, et ad thori interius latus
inspectantem in speculo lsam faciem generum, et frigida lavantem. Bona
Venus! exclamat, qu hc est hymeni facies? qu sunt intemperi?
Siccine, o fili! o nata! nuptias facitis, et amatis alter alterum? Quid
video?--Non uxorem dedisti, dulcis mater, refert Manuel, tigridem
dedisti. O Hymen! qua fati libidine, qu ante horam puellarum flos erat
delibutus, mutata repente est in svam tigridem? Certe nullo meo facto.
Vide, mater, quibus faciem notis inscripsit. Excandescit
matrona:--Agedum, excetra, ait; ubi natam deposuisti meam, dulcem,
obsequentem, bonam? Certe non es. Sed impune non feres; poenas
dabis.--Nat ignosce, mater, inquit Manuel; ignosco ego uxori vir.
Malim emori, quam ab ea si quicquam exegeris poen, qu anima mea est,
quam perdite amo, vel ingratam.--Quid vero ais, improba et vesana?
refert mater. Quid respondes?--Peccasse fateor, mater, et vehementer
poenitet, infit Margaris. Veniam peto supplex. Ignoscite huic furori,
qui meus non fuit, sed fati.--Et ignosco, subjicit Manuel. Sed quis
ego sum qui ignosco regin me? Si vero quid ego deliqui in te, nollem
dictum, nollem factum. Fregit protervam liberalis sermo Margaridis
contumaciam.--Sine, mater, inquit, reconcilier cum marito mea opera,
non tua. Placabo, spero; redibo in gratiam. Abi, amabo, cara mater. Vis
prostem nuda oculis tuis? Obsequar jussis tuis, obsequar mariti aut
libidini, aut amori.--Ergo exeo, nata, reponit mater. At tuo vide
fungare officio, ut conjugem juvat, ut honestam decet. Illico in
complexum mariti, ut erat nuda, volat ingenu puella indolis. Osculatur,
veniam petit.--Agedum, inquit, quam voles ultionem cape a rea,
dulcissime Manuel; nullam deprecor. Fovet ille suspirantem in
sinu.--Quam vero, ait, si melior sim quam fuisti, capere velim,
prter oscula et florem juvent? Demum sistit ad marginem lecti amantem
et amentem. Omnes legit oculis omnium venustates membrorum. Laudat,
miratur, stupet. Invenisset in una Zeuxis, quam in pluribus qusiit,
summam pulchritudinem, et Venere dignam. Attrectat mammas, pectus,
femora. Lubrica nates manu tentat, et bonam partem. Consentiebat
Margaris; nihil negabat, et tantum non dabat. Incalescit aspectu
adolescens, incenditur tactu. Omnia delectant et gaudiis implent, qu
qualia sint non assequatur excogitando qui non amat aut non amavit.
Surgit interim mentula ad prcipitanda gaudia. Mor impatiens,
exsiliebat, subsiliebat. Admoverat Manuel puell lvam: impalluit, et
gemitum misit. Hc te assurgens, ut vides, suavissima Margari, et
inflammescens, ait Manuel, de meo in te amore, cui nihil potest adjici
quo major fiat, mox, mox, hera mea, faciet certiorem in intimis
prcordiis. Depluet omnes tibi voluptates: post paulo amabis, nec
dubites, et Venerem et me. Certe hac somnum nocte non videbis, sed Jovem
videbis. Multam ad lucem saltabimus hilari tripudio, cum Venere et
Hymeno, choream ducente Priapo. Res vero agetur intro festiva in spelo
insontis vulv (medium induerat digitum). At, cara Margaris, cor meum,
lux mea, mitte te in lectum et compone duello. Fave Veneri, tibi ut
faveat. Erubuit virgo et suspirium dedit. Momento resupinam occupat,
telum vibrans quale Omphalem Hercules, contentis, ut maxime potuit,
nervis, in teneram adigit. Nec compages resistit, vi arietis disrupta
est impacti. Alte infixum est telum, et hsit. Clamorem edidit virgo.
Erat ad thalami fores mater: ut audiit, ut sibi placuit! Perge, mi
gener, perge, inclamat alta voce. Ulciscere injurias. Nulla te tangat
miseratio; scias te maritum, sentiat se uxorem. Repetit Manuel hoc
animosior classico pugnam; repetit et vociferationem puella. Demum in
misell viscera, diro fulminans nisu, telum abdidit.--O mater! clamat
Margaris, o mater! fer opem. Ecce emorior, mater! Nequicquam fletibus
miscebat querelas. Amoris fervebat opus adolescenti; fervebant
motitatione celeri et spissa crispantes et ceventes nates. Ejulabat
puella. Manabant ex oculis lacrymarum rivi. Comprimitur, permolitur
egregie. Subinde sensit e subagitantis mobilibus lumbis ferri impetu in
sitientem vulv lacum torrentes libidinis rivos. Summa vi irruens adigit
ille altius telum; incusso contremuit vulnere puella. Gemendo vocem
sustulit; nec hilum mota est ad libidinem. Defecit adolescens. Intrat
cum Justina ancilla mater: senserat resedisse furores; silebat Margaris,
lectus non perstrepebat, silebat. Nunc agnosco, Margari, ait, prolem
meam. Reddidisti mihi natam, cum uxorem viro: gaudeo.--O mater! inquit
Margaris, virum non dedisti. Hominem putabas, mater, cui noveras partem
esse aselli? Risit mater, risit et Manuel.--Et hc aselli pars,
respondet Catharis, apte, nata, convenit puell parti. Spera: caro
emenda tibi erat (sic Amores voluere) voluptas summa. Tunc duas virgini
dedit nuces saccharo conditas, quatuor Manueli. Nam tibi, mi gener,
inquit, reficiend vires; et nervis opus habes. Componebat interim
lintea disjecta et turbata. Justina ingemiscit.--Quid ingemis? ait
Catharis. Qu hc est pernicies?--Vide, domina, inquit Justina,
crudelem virginis tu cdem. Multo videt sanguine conspersum
linteum.--In virgine rubra, inquit, video virginem meam castam et
puram. Et melius in cs virginitatis strage natam agnosco.--O mater,
ait Margaris, pollicita eras nuptias, et mihi et tibi sperabas nuptias:
laniena fuit. Osculum dedit mater.--Forti, ait, sis animo, et eris,
qu memor officii eris. Et tu, mi gener, fortiter feri, et feries
fortiter, qui amas et juvenili polles robore. Post exiit. Complexu
puellam fovet Manuel.--Da veniam, hera, inquit. Pugnandum sic fuit
heroi tuo, tecum heroide sua, et in castris tuis pugnanti.--Et do,
respondet. Dolorem intulisti per amorem. Non ita, si minus amares,
graviter prliatus esses. Sed et habeo quo me consoler:

    Referemus ambo nocturni vulnera prlii.

--Coiverant ante in nobis, respondet Manuel, animi quam corpora. Sed,
uxor mea dulcissima, si me amas.....--Dubitas te amari? interrumpit
Margaris, marite suavissime? Si dubitas, enecas.--Enimvero, si me amas,
quicquid voluero, reponit, accommoda desideria tua meis libidinibus:
accommoda et corpus istud Dionum, pulchrum, vegetum.--Faciam,
respondet, et gratificabor voluptati tu. Sic ictum foedus.

_Tullia._ Per Venerem Adonidi subantem! sedes est Amori regia genialis
lectus, in quo vir et mulier cubant. Regnat in ea sede summo Amor
imperio. Nam, cum arrectam intercepit manu mentulam, et pro sceptro
candentem jactat, et minio rubentem, omnia parent; etiam dissidentium
corda parent.

_Octavia._ Roseis in labellis legebat suavians odoros Manuel ambrosi
rores. Sic, in Hymetti montis, thymo et floribus circumvolitantes legunt
apicul mel et favos, coelestia dona. Exsugebat mammarum suaveolentia
fraga. Marmoreas et micantes levibus mulcebat alapis nates. Cunnum,
inducto indice, sollicitabat subactum, et pavido indicebat bellum. Novos
ebibebat ignes. Ignescere coepit et Margaris. Intumescit generosa
mentula, et subsultat. Impulit in puellam, ac si eburnea esset, rigidam;
ac si fulmen e coelo missum, candentem. Risit Margaris, animos capiens
ab insultu.--Ergo null tecum, mi vir, induci?

    Bella mihi, video, bella parantur, ait.

--Amore ardeo, inquit Manuel; compara te pugn, Amazon mea
Penthesilea, aperi Venereum campum. Dubitet Venus cui laurea debeatur:
sit inter te et me in suspenso et in incerto victoria. Insilierat in
puellam: primo alterove concussu immerserat mentulam in Hymeni venam.
Hic, ait, cibus est Dearum; bene est, vorasti; coenabit opipare
jejuna, et famem sedabit Dearum cibo. Subagitat, nec Margaridi male
erat. Se etiam momento sensit moveri ad libidinem. Dat suspirium
venienti prurigini, et osculum ceventi Manueli. Ille concutit, et vi
urget. Mox largo deficit puella effluvio, gre animam reciprocans sub
acri equisone, dum currit ad metas. Deficit et post paulo Manuel,
Venereo irrorans opobalsamo. Repente mutata est in aliam Margaris:
lumbos sustulit, osculatur; amplexatur; iterum diffluit libidine; mirata
est se tam cito et tam longe e pudicitia descivisse. Fraudem factam sibi
credidit; Veneris cunnum sibi inscienti cum suo esse commutatum
credidit, non suo his esse usam in ludis credidit. Nesciebat se tam
salacem: nam, intra novem horas, decem peregit suo in agone cursus,
indefessa. Ab ea nocte libidine furit. Qurenti Ludovico ut marito tam
mirabiliter mutoniato sufficeret, respondit sibi quidem maritum non
sufficere. Itaque nullam noctem, nullam diem coelibem duxit. Noctu
Manuelem, diu Ludovicum bellando confecit exsangues. Ante duos tantum
dies coepit Veneris pigere; matrem rogavit liceret, seorsim a viro,
aliquot per noctes cubare viduam. Tam forti athlet negavit esse se
parem. Obtinuit mater. Nuptiis (nam mater retulit) male dicit; virginum
innocenti et quieti bene dicit. Ride, Tullia: per innumeras fututiones
ad pudicitiam rediit.

_Tullia._ Commoda via! ah! ah!

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                            (Desunt multa.)

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

.....Et hic me error, dicebat, impulit in amorem. Credebam bonam,
ursa est; castam, lupa est. Mutata igitur mente, etiam mutavit amores.
Suis Joannem reliquit intemperiis procacem, libidinosam, impudentem; ad
Clementiam convertit animum et amorem, bonam, honestam, ingeniosam.
Placuit excellenti matron prstans juvenis. Sed volebat amorem
Clementia, voluptatem nolebat. Volebat diligi, nolebat subigi. Contabes
cebat Padillius mentis gritudine, et ferebat moleste Clementia amantem
perire; solabatur, ut poterat, dictis et officiis. Si me amas,
inquiebat, scelere non contaminabis. Amasti quod bona essem, quod
casta; non amabis, si bonus es, cum malam scies et impuram mutatis
moribus. Antepono sane honestatem caduc huic vit; non vivo, si honesta
non vivam: satius est mori. At tu (quod alii vulgo non solent homines
stulti et spurcitiis inquinati), ama ingenium meum, ama mores. Dictis
miscebat oscula, sed sicca, sed frigida, qualia Philista Socrati
fratri.--Vis me mori, reponebat Padillius, sv probitatis tu
victimam? Cadam lubens. Nam quid honestatem prtexis crud sviti?
Scilicet putas amantem honeste posse occidi? Cum nihil proficeret
precibus et querelis, incidit in morbum. Judicavere arioli medici
lethalem. Abdita causa, dubii quibus opi essent remediis, imprecabantur
Jabalum arti su nugatori. Flebat Remundus cognatum tam prclari meriti
in ipso exstingui juventutis flore; flebat Clementia, qu se sciebat
juveni intulisse lethum. Vult Remundus gram invisat: nam de Clementia,
dum vi morbi conflictatur, obmurmuraverat nescio quid, ac si haberet
quod cum illa communicatum vellet. Ut videt coram adstantem et lacrymis
rigantem ora, subrisit moriens. E cubiculo jubet excedere qui
convenerant.--Non tanti sum, inquit, divina Clementia; quid mittis
fletus? obsequor volenti. Jussisti mori, et ecce morior.--Non jussi,
respondet illa; immo, si quid est mihi in te imperii, jubeo vivas. Si
non vixeris, vit miseram tdebit. Curram ad mortem. Fugiens e vita
sequar fugientem me. Vive, mi Padilli, si mortem me non vis oppetere,
qu tua, ut dicebas, vita sum, mi amor. Habebis faciliorem: erit quod me
laudes, et vitam. Osculum impegit; et eripuit fatis. Repente recreat
gri vires, et vis morbi contusa. Recepit pristinam valetudinem, et
paucos post dies stetit in pedes. Ltabatur Clementia et
gratulabatur.--At enim, dicebat Padillius, promissa vita, revocasti
ab Styge, nec hactenus vitam vidi. Scis quo me pretio redemeris a
desperatione. Non amore lucis lucem video: objecisti spem meliorem.
Rogabat miseresceret, aut morti redderet. Eludebat illa et vana spe
lactabat cupientem. Aberat Remundus ab octo diebus, et contigit a Carolo
imperatore evocari Padillium. Legioni prfecerat imperator optimus
maximus juvenem generosi et ortus et animi, quam in Italiam mittebat.
Antequam proficiscitur, convenit Clementiam: solam in cubiculo invenit,
et volentem nolentem opprimit. Conflictus acer et quater repetitus; nox
diremit duellum. Vide, Octavia, quid honesta in muliere virtus possit,
et laudis amor. Postquam exiit Padillius, poenituit facti. Delictum
vidit, quo corpus et animam inquinarat, et exhorruit. Quid feci
scelesta? quid passa sum infelix? dicebat cum animo suo. V mihi! qu
a sublimi honoris gradu, in quo lucebam, dejeci me prcipitem, cum
alien subjeci libidini! V impurat! Audebo coelum suspicere? Audebo
lucem videre sceleris mei consciam, et velle videri? Quo fugiam? Sed me
misera non fugiam! Ero ipsa mihi et contumelia et supplicium, quocumque
iero. O numen, honestas, meum! qui me ferre potero, non ferendum
catharma? mortem facilius feram. Moriendum est. Morti se damnat.
Reliquo die abstinuit cibo, et noctem egit insomnem, collacrymans,
gemens, ejulans. Postera die venit Padillius: sedebat in angulo
Clementia; flebat, pugno tundebat pectus. Mittite, o Superi! dirum hoc
in caput, dicebat, trisulca fulmina. Levate aspectu luridi monstri
coelum atque terras. Ut prope factus est Padillius, siluit et turbatum
continuit pectus.--Quid vero, inquit ille, video infelix? Reddidisti
vitam ut tolleres, o vita mea Clementia? Qu hc est mutat mentis
malesana libido? Voluit et verbis oscula addere. Torve respexit
Clementia et indignans repulit.--Me incestasti nequitiis tuis,
venefice, inquit, et vivere vis? Emori satius est.--Si morieris,
reponit Padillius, habebis comitem: ne dubites. Ergo, sic illudebas
credulo? Revocabas a morte, scilicet, ut crudeliori morte perderes? At
vide, spes mea, ad saniorem ni redieris sententiam, ni cesses perniciem
in te quamcunque moliri, tuis ecce ego in oculis hoc me pugione
confodio. Nudaverat pugionem. Metu perculsa Clementia:--Cave, cave,
inquit, mi Padilli, tale in te quicquam cogites: vivam. Et bona
promitto fide; sed nec tu negabis mihi quod etiam flagito; ne
neges.--Non negabo, ait Padillius.--Promitte vero, refert, et jura
te non negaturum.--Promitto, refert, et juro per Deos et Deas omnes.
Si fidem fefellero, iratam te habeam, dea mea; nam malim habere iratos
Deos et Deas omnes.--Volo deinceps, reponit Clementia, amemus alter
alterum affectu fraterno, honesto amore. Hsit Padillius et gre tulit.
At enim, adjicit Clementia, nisi et tu volueris, me letho das,
crudelis. Nam haudquaquam me amas, si negas, sed voluptatem tuam,
improbus. Nequicquam contra contenderis.--Te sospitem volo, refert
Padillius, o digna omni laude matrona! Quandoquidem sic jubes, regina
mea, obsequor; legem accipio. Ut, pulsis nubibus, gratior solis redit
facies coelo sereno, sic, luctu deterso, risit in Clementi vultu
venustas amoenior. Pransit libere et hilare cum fratre qui fuerat amans.
Invasere tamen innumer gritudines puellam, postquam abiit in Italiam
Padillius. Subinde gemitus edebat, et fletus mittebat. Pudebat delicti,
pudebat et vit. At fidei quam juveni dederat memor, in se nihil ultro
tentabat. Quatuor post menses nuntius allatus est in prlio ad Papiam
esse interfectum, in quo Franciscus rex captus est. Tunc cessit
desperationi omnis puell constantia. Contabuit intra paucos menses
immiti dolore; et demum, inedia consumpta, misere extincta est.
Expostulanti Remundo cur ultro relinqueret vitam, relinqueret maritum a
quo non nesciret se tantopere amari, momento antequam spiritum
exhalaret: Indigna sum, respondit, tam bono marito; tu dignus es
honestiori uxore. Deliqui infelix in te et in me; ulta sum vindex
injurias tuas et meas: in hoc equidem laudanda, quod, cum amorem novi me
tuum non mereri, morti sceleratam adjudicavi. Miserere et ignosce. Sub
hc defecit in mariti complexibus. In culpa, Octavia, foeminam vides; in
poenitentia, heroinam.

_Octavia._ Jocaris, Tullia, serio non loqueris. Quis heroida ausit
vocare furentem puellam, quam ccus extra se desperationis turbo
arripuerat? Quisque suos patimur manes. Non duxere volentem fata,
nolentem traxere.

_Tullia._ Et etiam desperationi sua laus: cum de se et de Republica
desperare coepit Cato, manus sibi intulit. Et Catonem Stoici pro
fortitudinis heroic sacro numine coluerunt. Cum desperavit Clementia se
honoris posse diutius culmen, in quo sedebat, tenere, contabuit. Digna
est, meo quidem judicio, quam honest ut nos sumus colant pellices, quam
venerentur pro meretrici virtutis numine.

_Octavia._ Et timebat a marito sibi, si rescisset, et metus animos
dedit. Currerem ego ad mortem: ferro aperirem anim viam infamiam
fugienti.

_Tullia._ Malim ego meis, quam mariti, perire manibus. O hominum
inhumanitatem! Arrogant sibi omnia, nobis negant. Probro sibi putant
verti (qu insania!) nostr si libidini ignoverint, uxori si
pepercerint, cui parcerent leones. Cum captus est a Borbonio et Lanoyo
Franciscus rex, fusis in pugna Papiensi copiis, lacrymis sinum,
questibus coelum implevit puellarum longe pulcherrima Francisca Foxia.
Rem narrabo, Octavia mea, scitu dignam et miseratione. Principi Mars
militabat, Princeps Veneri; fortis imperator Marti, fortissimus miles
Veneri. Amabat cingi sibi caput lauro et myrto. Erat, inter aulicos, vir
summo in Armorica loco natus, Joannes Castrobriandus, cui uxor forma
divina. Noverat Regis mores, et mulierum ingenium. Expostulabant amici,
quod illis, quod Aul toti uxoris negaret adspectum, ac si solem
negaret. Puella, viginti nata annos, unico mater partu, tatem non
lserat: si vidisses, virginem dixisses. Causabatur animum uxori non
esse ex Armorica excedere, unum ne quidem passum. Scribebat veniret, et
Rex in hoc totus erat. Nequicquam omnia. Et subirasci uxori simulabat
doli artifex. Dum forte it cubitum, excidit negligenti pars annuli aurei
media. Vidit qui a cubiculo erat, collectam hero restituit.--Mallem,
inquit herus, jacturam centum talentorum fecisse. Suspicione
assequutus est acris Rex ingenii quid id rei esset. Corrupto cubiculario
spe et pretio, ea arte et cura fingitur similis, ut discrimen
intercederet nullum, et capi etiam a marito altera posset pro altera.
Mittitur uxori, ac paucos post dies, appellit Lutetiam lta, et mariti
petit amplexus. Stupet, et tantum non excandescit, quod dict oblita
legis advenisset non advocata. Stupet et illa, et dimidium annulum
promit.--Aliud quris autoramentum a me? inquit. Jussisti, cum
mitteres, proficiscerer ad te. Absque commeatu non veni. Accepi, et
convenit hc pars optime, quam mihi servavi, annuli parti. Sensit ille
sibi fraudem factam, et pressit dolorem, ne fabula fieret. Postera die,
Ludovica, Regis mater, accersit ad se puellam: favebat ultro gnati
cupidinibus. Nam, dixit, excellis forma et ingenio. Quid latebas in
regni angulo, mirabilis foemina? Deerat Aul id sidus. Paucis omnia:
Regi mirifice placuit puella, et puell Rex; amantibus propere cessit.
Etiam non regnanti et in throno non sedenti omnia cedunt Amori; cedet et
regnanti tetrica Minerv virginitas. gre videbatur ferre maritus,
obmurmurabat, minitabatur. Igitur percussa metu uxor non vivebat.
Abditum animadvertit dolorem Rex amans; abductam locat in tuto. Sic
ducebant festos dies alter in alterius sinu; sed Mars, sanguinis avidus,
placid hanc invidit Veneri laudem. Paucos post menses Mediolanensibus
Rex infert bellum, animosior quam prudentior; cecidit prceps e summa
felicitate, capto ad Papiam et in Hispaniam perducto, miserabilis
puella. Quid consilii caperet, ad foedam reducta inopiam? Cepit a
desperatione. Perituram egerunt Eumenides ad maritum; nam intervenerant
affines placando. Non Gallus, sed Scytha recepit in domum pallidam et
moerentem, non in gratiam: ac si non uxorem reciperet, sed veneficam et
strygem. Cum nata et ancilla includit cubiculo: nihil infelici prterea
cum mortalibus ullis usus aut commercii. Decessit vero e vita nata
infans, et secum abstulit moriens quicquid reliquum supererat
humanitatis in gladiatoris pectore. Nondum decem transierant dies, cum
intrat ira furens. Scis, adultera, intonat, quas mihi inflixeris
infami notas immerenti. Damnasti ipsa te morti cum deliquisti. Tdeat,
hercle! te vit, qu, honore amisso, jamdudum vivere desiisti. Nam vita
vera est bonis honos. Moriendum est. Parata ecce supplicio sunt omnia;
ipsa eris? Aude generosa cohonestare morte vitam, quam flagitiis
conscelerasti. Nec me flectere precando posse putes: Acheronta prius
moveris. Satellites duo et chirurgus carnifex aderant impio. Vociferans
educitur e lecto puella; et nequicquam Superum hominumque obtestans opem
et fidem, solutis brachiorum et crurum venis, crudeliter morti datur.
Meliori digna aut fato aut marito, sic periit. Et hi sibi vertunt laudi
nequissimi lanii, quod in ursis et pardis, si fieret, probro verterent
hominum belluarumque communi parenti Natur. Satis equidem, mea
sententia, generos esset supplicii puell poenam meruisse et sumi
potuisse. Sed dum colloquimur et confabulamur, cara Octavia, dies
consumpta est. Crastina, si vacabis, plura. Vale, corculum, et me ama si
beatam velis.

_Octavia._ Nulla unquam Amor nocte tot attulit mihi voluptates
indulgens, ut hac tu die, cognata, his tuis fabulis. Tecum, per sicca
Minerv cadurda! malim esse sic loquente tota die, quam ipso cum Amore
tota nocte cevente. Vale, cognata.

_Tullia._ Lepidum caput! Vale, cognata. Si non valeas, nulla sim! Vale.

_Octavia._ Vale et tu, Cotytto mea. Qu si ingeniosa non fuisses, silex
essem. Vitam a parentibus accepi, a te ingenium. Lutum est sine ingenio
puella.

_Tullia._ Sua si non surgat ab humilitate, fervido animi conatu, dic,
Octavia, quid foemina abjectius, miserius, inquinatius? Matula est vit
particeps immeienti concubino. Quid prterea? O sordes! o dedecus! Nunc
vale, et osculum da.




                           COLLOQUIORUM FINIS




                                APPENDIX





(_Sequitur in Autographo Meursii De Laudibus Aloisi Poemation: nec
ausim dicere deesse nihil._)

                                  ----

                            DAN. HE*** B***



                     POEMATION DE LAUDIBUS ALOISI


                                  ----


    Ingenium memorem an mores? o Virgo Toleti
    Unica laus! tas talem non jactat avorum.
    Te decimam vellent Parnassi culmina Musam:
    Te peterent Mus amplexu: te ltus Apollo
    Ambiret mirans, interque Heroidas, unam
    Umbrosis resonaret amans in saltibus Echo.
    Hos audax potuisti animos afflare Pudori
    Virgineo, et stabili timidum componere bello?
    Non fugit ad Veneris nomen Pudor: impiger urget
    Hostem insultantem verbis, et dira minantem.
    Delicias tam culti operis mirata Dione
    Decipitur, laudesque novas spe concipit gra.
    Ite citi, ite mei, sed penna, dixit, Amores,
    Prpete, qua campos sparso Tagus irrigat auro;
    Ad virides ripas festis celebrate puellam
    Lusibus, et dur laudes inscribite cauti.
    Nostra vel ahenas animas incendere tela
    Illa missa manu poterunt; et vincula virtus
    Induet, et currus nostros captiva sequetur.
    O! nunc florenti qu surgis odoreas regno,
    Te veneror, tener donum immortale puell!

    Non tulit hos animos secum indignata Minerva,
    Subridensque novas movet iras:--Improba, dixit,
    Hostiles sunt insidi, Venus improba; vanas
    Abjice spes; gliscens nec te deceperit error.
    An dubitas? Sunt insidi: tibi nectere pura
    Hos est ausa dolos impur virgo pudoris
    Illsi; premit ense minax, et cominus instat.
    Insequitur victrix tua te ad spela subantem,
    Et spoliis acer bello inclarescet opimis.
    Ingeniosa tuis sub signis militat in te;
    Qua melius mentes foedis dimoverit arte
    A vitiis, a te vitiorum gurgite cco?
    Insan ante oculos, bene sana, libidinis stus,
    Et scelera exponit putri manantia tabo,
    Sordesque Auge ex stabulis coenoque fluenti,
    Et quos ausa furis scelerata in nocte furores.

    Dat gemitus Venus, et suspiria ducit anhela.
    --Nos postquam, dixit, nudas videre sub Ida
    Excit Dryades, et lecto judice vici,
    Omnes una tuli crudelis Palladis iras.
    Quare odiis, non qua movens, insurgis iniquis?
    Nam qu culpa Deas forma si vincimus omnes?
    Perge tamen, Pallas. Quid tum profeceris isto
    Conatu, tecum ipsa vide. Sed futilis audes
    Intentare minas? Speras excindere regna
    Posse mea, et ltos interturbare triumphos?
    Non facies. Blande subrisit tetrica Pallas:
    --Sed faciet prstans, infit, virtute puella.
    Eruet hc tas, et luctus invehet ultrix.
    Quos lena et pellex dehonestas, Cypris, honores
    Fidenti eripiet: fugies sub Tartara moerens.

    O coelo, salve, nova lux qu surgis Ibero!
    Qualis ab Eois ascendit Delius Indis,
    Talis ab Occiduis Aloisia surgit Iberis:
    Risusque et cantus, cum luce, per thera late
    Diffundit circum; suaves exhalat odores
    Flora tibi, sidusque novum nova sidera coeli
    Mirantur. Te laudis amor lucentibus astris
    Inserit, et veri sublimes tollit ad arces.
    O non herois, sed vere nobilis heros!
    Quod Natura negat, sexum deponere visa es:
    Namque ultra egrediens, animos curasque viriles
    Induis, et tete ponens generosa relinquis.
    Indigetem superis missam feliciter oris
    Quis neget, et Phoebi coelesti germine cretam?
    O coelo, salve, nova lux qu surgis Ibero!








                         TUBERONIS GENETHLIACON


                          _Versibus senariis._

                                  ----


    Quate, feriata Musa, rauca cymbala,
    Raucosque ab usto pectore excrea modos;
    Certent cananti gracculi et ran tibi,
    Nec h, nec illi rancidos vincant sonos.
    Et comice larvam indue, et risum move:
    Tubero est canendus; quid moraris? incipe.

    Cum parturiret fessa mater pondere:
    Lucina Juno, fer bonam favens opem!
    Clamat. Gementis luridum in vultum exspuit
    Aversa Juno, gannit et retro fugit.
    Laverna venit: H me partes erunt,
    Dixit renidens, et manus lavit Styge.
    Obstetricatur, ac cadentem suscipit
    De matre. Prima vagienti basia
    Impingit, ebria gaudio et spe prscia.
    Venit Cotytto usquequaque pruriens;
    Venit loquendi filius Mai artifex,
    Catusque technas fingere, et ccos dolos;
    Et hac et illac pervolant species vag:
    Simulatio, Fraus, Sanna, Spes, Perjurium.
    Levibus micantes increpat alapis nates
    Procax Laverna; ringit, et plaudit sibi.
    Io triumphe! clamat, et, saliens, citos
    Tollit cachinnos. O meum, puer, decus,
    O gloria, inquit, ominer quid non tibi?
    Versutiorem nulle proferet dies.
    Seu moliend non timentibus neci,
    Seu invehend prpetim calumni
    Appellas animum, lauream nemo auferet,
    O laureatum nobilis verp caput!
    Cedant Sinones et Phrynonides futiles,
    Cedat et Ulysses, Sysiphus et cedat vafer;
    Arx tu mihi eris, unde, cum opus sit, petam
    Mea tela, fraudes, et tuas dotes, dolos.
    Sed sanctiorem moribus solers dabo
    Nusquam videri. Falle: sic tuto potes.
    Compone vultum, nam interest mores minus.
    Quis ibit ad te per tuas Symplegadas?
    Respectum habere credulus jactat? sapit?
    Non sapit. Obliquas annulus Gygis vias
    Non sic docebat, ut magnus te condocet
    Amor latendi. Quis fies, nemo sciet.
    O te, Lavern, puppe, dignum amplexibus!
    Assiduus aris cultor, et templis frequens
    Spectator aderis, et simul spectaculum.
    Erit sed intus numen Ambitio furens,
    Et Livor ater, ultionis et coquens
    Rabies medullas, et putens auri Fames.
    Colant inepti quod decet, tu quod juvat,
    Juvenis subunct naris, et dolis senex.
    Quid non tibi optem? quid quidem non ominer?
    Superes meis me versipellis artibus,
    Laverniones inter Heros unicus.
    Meumque numen sedeat in sinu tuo,
    In te Laverna me petam et peti velim.
    Hiec sternuit; pedit puer: ita omen capit.

    Ridet Cotytto, plaudit et teretes manus.
    Vultus lepore vivido floret nitens,
    Oculi procaces excitent salaciam,
    Vel dormientem, vel gravi stupidam situ.
    Nud papill, nuda sunt et brachia,
    Et femora ficta vivo e marmore et nive
    Viva. Sed alvi qua latet timide abdita
    Sexus honestas, sericum partem igneam
    Male tuetur; lucidam nubem putes.
    Animi libido suasit; amens improbe
    Rapidis fatigat agiles artus motibus;
    OEstroque cco percita, ultro diffluit
    Resoluta, et alba tabe conspuit femora.
    --Pulcher puelle, dixit, o gaudii apex,
    Certque spei, laudis et cumulus me!
    Tu Bapta sacris arrigens stabis meis:
    Tu preris ardens incita tentigine,
    Patieris et ages fortia unus fortiter,
    Cindus et pedico longe acerrimus.
    Munificam habebis, per libidines meas!
    Me quoque. Subando nulla fregerit tuam
    Veneris repugnans fervid salacitas,
    Antica seu postica tecum misceat
    Prlia. Stupebit et lumbos tibi invidens
    Semper recentes, semper et votis pares
    Tuisque meisque, Lampsaceno cultus solo.
    Aciem retundet parma nulla spiculi;
    Stricti timebit olim acinacis minas
    Senio sepulta Pyrrha, nec parces seni.
    Surges in arma bile salsa turgidus
    Penem, nec ulla vires hauserit Venus:
    Fessis virescet artubus robur novum.
    Nec parce lumbis; ipsa ven spiritus
    Haust refundam, virus et dulce ingeram.
    Nec, Hercle! parces, probe novi indolem.
    Tibi figuras induet miras Venus;
    Nec impotenti se negabit impotens,
    Vag negabit et nihil libidini.
    Fellabis, irrumabis, applaudam videns;
    Fellaberis vicissim, et irrumaberis.
    Cibo voluptas scelere crescet addito:
    Erit stuanti dulcior quo turpior.
    Sed qui sinistr dixerim nequitias
    Manus? Ut scelesta ludet! ut pro conjuge
    Prsto erit! inanem ut sicca pugnam conseret!
    Sed hc sub umbra. Te superfusa teges
    Tuasque furias nocte; livor perspicax
    Istis hebescet artibus lusus malis.
    Frontem pudore pinge solers, non tuo.
    Pinges, et ecce gaudeo pictam bene,
    Et mentietur te probum vultus pudens,
    Et mentienti plebs dabit vecors fidem.
    Quid non tibi optem? Quid quidem non ominer?

    Silet; puellus arrigit: ita omen capit.

    --Meas tibi omnes ingeram plenis opes
    Manibus, Stygis spes, o puelle, subjicit
    Virgam coruscans auream Cyllenius.
    Linam dolosis dulce labris toxicum;
    Bibent loquentem; tinget et prcordia
    Cupidas per aures lapsa pestis intima.
    Inflexione vocis, usus ut feret,
    Apte cadentis, et miris ambagibus,
    Facies loquendo, qu tibi sententia
    Stet fixa menti, nullus ut intelligat:
    Mellitus ore, corde amaro felleus.
    Mentem Solones et suam belle minus
    Tenebricoso volverint silentio.
    Salus malorum, sed bonis eris scopus;
    Tibi damna, luctus et neces erunt malo.
    Fraudes peritus nectere, ut fidens virum
    Simulabis ater candidum! Misto virus
    Ut temperabis melle! Sparsis et rosis
    Suavique florum rore, ut aspidem teges!
    Et stuabis interim pecuni
    Amore turpi, nec sitim sedaverit
    Pretiosa late et nota tempestas Tagi.
    Auspex sed artes ipse suggeram novas.
    Ibis dolosi furva per compendia,
    Sed tuta, lucri, me duce, ad summas opes;
    Quid juverit ille Jupiter tibi verterit.
    Ad genua supplex accides serviliter;
    Adblandiere, mimum agens scurriliter.
    Nil turpe duces quod modo lucro cadat;
    Relligio in arca, Numen in nummis erit;
    Fortuna socors ruet in amplexus tuos:
    Lenocinabor, teque viso pruriet.
    Nec deeris ipse tu tibi falsa artifex
    Miscere veris, seriis ludibria;
    Sic perspicaces in tuas plagas cadent,
    Etiam volentes, per meas prstigias.
    Habebis in te quod probem, quod muler,
    Sycophanta, leno, furcifer, foetus dolis!

    Ungues adunci pruriunt puero: capit
    Sic omen ille. Gaudet Atlantis nepos;
    Strepit Laverna rancidum quid succinens;
    Mollis Cotytto flexiles lumbos agit.





                                PARISIIS

                               _Ex typis_

                            CAROLI UNSINGER

                           Rue du Bac, n 83




                         Note de transcription


Pour la prparation de cette transcription ont t consults aussi
l'dition originale du 1660[?] _Aloisi Sige Toletan: Satyra sotadica
de arcanis amoris et Veneris (Pars altera: Veneres)/Aloisia Hispanice
scripsit; Latinitate donavit Ioannes Meursius. V.C._; l'edition du 1751
_Joannis Meursii eleganti latini sermonis: Petri Aretini
Pornodidascalus seu, de astu nefario horrendisque dolis, quibus impudic
mulieres iuventuti incaut insidiantur, dialogus_ et celui publi 
Londres en 1781: _Joannis Meursii Eleganti latini sermonis seu Aloisia
Siga Toletana De arcanis Amoris & Veneris, adjunctis Fragmentis
quibusdam Eroticis, Nova Editio emendatior, Pars I et II_.

Les erreurs d'impression suivants ont t corriges:

  - *p. X, note (I):* _Eclaircissements sur le  Meursius._ -->
    _Eclaircissements sur le Satyre Sotadique de Nicolas Chorier,
    connue sous le noms d'Aloysia, de Meursius._ [dans le livre "La
    Curiosit littraire et bibliographique. Articles littraires.
    Reproduction, extraits et analyses d'ouvrages curieux. Notices de
    livres rares. Anecdotes, etc. Troisime srie, Isidore Lisieux,
    Paris (1882), p. 177"]
  - *p. XII, note (I):* _les Dialogues de Luis_a --> _les Dialogues de
    Luisa_ [_a_ italique]
  - *p. XXI, l. -8:* qni Jovem non timebant. --> qui Jovem non timebant.
  - *p. XXII, l. 16-17:* Machiavellum Florentinnm --> Machiavellum
    Florentinum
  - *p. XXIII, l. 17:* triumphati nvirtuti --> triumphanti virtuti
  - *p. 15, l. -3:* Totam me jam ocupas --> Totam me jam occupas
  - *p. 32, l. 14:* Osculum impinge mibi --> Osculum impinge mihi
  - *p. 58, l. -1:* quas imperas, deshonestat --> quas imperas,
    dehonestat
  - *p. 81, l. 4:* patientiam comparabant Aderat. Virginensis marito -->
    patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito
  - *p. 90, l. -1:* !lle, ut pueri solent, --> Ille, ut pueri solent,
  - *p. 122, l. -9:* Moves me ab libidinem --> Moves me ad libidinem
  - *p. 130, l. 7:* sin nimus, videris --> sin minus, videris
  - *p. 133, l. -2:* intra pauco dies --> intra paucos dies
  - *p. 163, l. -2:* nu!la impatientiam libidinis solata est --> nulla
    impatientiam libidinis solata est
  - *p. 176, l. -10:* Tibi dixeris hc. --> Tibi dixerit hc.
  - *p. 201, l. 6:* Sic enim immortalitem --> Sic enim immortalitatem
  - *p. 202, l. 11:* nov impregnationis --> nov imprgnationis
  - *p. 229, l. -3-2:*  Post ef-effundit --> Post effundit
  - *p. 236, l. 6:* Callypiges --> Callipyges
  - *p. 242, l. -10:* Potsquam --> Postquam
  - *p. 249, l. -8:* libididinem --> libidinem
  - *p. 258, l. 16:* quiquid --> quidquid
  - *p. 261, l. 1-2:* so rore --> sorore
  - *p. 263, l. -3:* Vel perspicassimas fugiunt --> Vel perspicacissimas
    fugiunt
  - *p. 274, l. 3:* Tullia, mea --> Tullia mea
  - *p. 287, l. 13-14:* oppor-portuno --> opportuno
  - *p. 314, l. -6:* Nihil prtera habeo --> Nihil prterea habeo
  - *p. 323, l. 9:* et vi urget, Mox --> et vi urget. Mox
  - *p. 340, l. -5:* Stricti timebit o lim --> Stricti timebit olim

Latin douteuse:

  - *p. XV, l. -1* brevis gaudii aut spe aut gusto --> gustu
    [_gustum_=entre de table, _gustus_=dgustation] [l'edition 1660 a
    _gustu_]
  - *p. XXIII, l. 5:* Non ocyus [_ainsi l'edition 1781_] --> Non ocius
  - *p. 221, l. 6-7* hymenum iceamus [_frappons le marriage_? L'edition
    du 1781 a _inceamus_. Plus vritablement: _ineamus_ ou _cieamus_]

Erreurs de grec (accents et erreurs typographiques): dans cette
transcription ont t signals les leons qui semblent le plus
probables:

  - *p. 14 l. -2:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL
    LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL
    LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI
    U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU
    U+03bd~} --> {~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH PSILI U+1f30~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH
    PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}
  - *p. 15 l. 2:* {~GREEK CAPITAL LETTER EPSILON U+0395~}{~GREEK SMALL
    LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL
    LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
    U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} --> {~GREEK CAPITAL
    LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f18~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA
    U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
    WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
    LETTER ALPHA U+03b1~}
  - *p. 23 l. -2:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA
    U+1f79~} {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~} {~GREEK SMALL
    LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK
    SMALL LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
    U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} --> {~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON WITH VARIA U+1f78~} {~GREEK SMALL LETTER TAU
    U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    UPSILON WITH PERISPOMENI U+1fe6~} {~GREEK SMALL LETTER KAPPA
    U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL
    LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL
    LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}
  - *p. 29 l. 6:* {~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL
    LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU
    U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER MU
    U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI
    U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
    WITH PSILI U+1f00~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK
    SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PSILI
    U+1f20~} --> {~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL
    LETTER ETA U+03b7~} {~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
    U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}, {~GREEK SMALL
    LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
    LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL
    LETTER ETA WITH OXIA U+1f75~}
  - *p. 29 l. 7:* {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER
    UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
    U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    FINAL SIGMA U+03c2~} --> {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK
    SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
    U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    FINAL SIGMA U+03c2~}
  - *p. 29 l. 7:* {~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER PSI U+03c8~}{~GREEK SMALL LETTER
    ETA U+03b7~} --> {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK
    SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PHI
    U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}
  - *p. 29 l. 8:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
    U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} --> veritablement
    {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA
    U+03c2~}, mais peut-tre aussi _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH
    PSILI AND OXIA U+1f04~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK
    SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA
    U+03c2~}_, _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA
    U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}_ ou
    _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER
    PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER
    DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK
    SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}_

Les ditions du 1660 et du 1781 ont aussi plusieurs erreurs dans le grec
et sont pas des bonnes rfrences.

Dans la transcription a t prserv l'usage (franais) des guillemets
pour le discours directe, en particulier rptant un guillemet  de
rappel au dbut de chaque nouveau paragraphe. Le texte orignal a,
cependant, plusieurs erreurs d'ouverture et de fermeture des guillemets:

  - *p. XXV, l. 11*: --Pergam, --> --Pergam,
  - *p. 49, l. 15-16:* Anima, Venus mea, dicebat, quam me --> Anima,
    Venus mea, dicebat, quam me
  - *p. 58, l. 6-7:* veredum hunc tuum (cunnum ostendebat) septem
    decursionibus subigere. --> veredum hunc tuum (cunnum ostendebat)
    septem decursionibus subigere.
  - *p. 87, l. 15:* --Nunc meum agnosco, --> --Nunc meum agnosco,
  - *p. 88, l. -13:* --Memor ero promissi, --> --Memor ero promissi,
  - *p. 110, l. 12:* loquere. --Conabor, --> loquere.--Conabor,
  - *p. 112, l. 9-10:* Sub hc, mater:--Nata, --> Sub hc,
    mater:--Nata,
  - *p. 112, l. -11:* Ego sane, dicebat, huic rei assuevi --> Ego
    sane, dicebat, huic rei assuevi,
  - *p. 122, l. 14-15:* inquit, agedum.--Quid agam? --> inquit,
    agedum.--Quid agam?
  - *p. 141, l. 7:* --Momento faxo, inquit, dolorem --> --Momento
    faxo, inquit, dolorem
  - *p. 156, l. -10-9:* tuaque interest sciri, Rangoni.--Quid vero
    istud est? --> tuaque interest sciri, Rangoni.--Quid vero istud
    est?
  - *p. 167, l. 4:* cito fiet. --> cito fiet.
  - *p. 195, l. -5:* Nulli cedebam, adjicit, ex --> Nulli cedebam,
    adjicit, ex
  - *p. 279, dernire ligne:* --Robertum, reponit, volo tibi -->
    --Robertum, reponit, volo tibi
  - *p. 305, l. 10:* --Curabo omnia, subjicit Juditha; nec -->
    --Curabo omnia, subjicit Juditha; nec
  - *p. 315, l. 5:* qualis marito, ait Ludovicus, nescia --> qualis
    marito, ait Ludovicus, nescia
  - *p. 318, l. -7-6:* --Ergo exeo, nata, reponit mater. At tuo -->
    --Ergo exeo, nata, reponit mater. At tuo
  - *p. 321, l. -5:* --Coiverant ante in nobis, --> --Coiverant ante
    in nobis,
  - *p. 339, l. 4:* O gloria, --> O gloria,




*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SATYRA SOTADICA ***




                     A Word from Project Gutenberg


We will update this book if we find any errors.

This book can be found under: http://www.gutenberg.org/ebooks/42212

Creating the works from public domain print editions means that no one
owns a United States copyright in these works, so the Foundation (and
you!) can copy and distribute it in the United States without permission
and without paying copyright royalties.  Special rules, set forth in the
General Terms of Use part of this license, apply to copying and
distributing Project Gutenberg(tm) electronic works to protect the
Project Gutenberg(tm) concept and trademark. Project Gutenberg is a
registered trademark, and may not be used if you charge for the eBooks,
unless you receive specific permission. If you do not charge anything
for copies of this eBook, complying with the rules is very easy. You may
use this eBook for nearly any purpose such as creation of derivative
works, reports, performances and research. They may be modified and
printed and given away - you may do practically _anything_ with public
domain eBooks.  Redistribution is subject to the trademark license,
especially commercial redistribution.



                   The Full Project Gutenberg License


_Please read this before you distribute or use this work._

To protect the Project Gutenberg(tm) mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work (or
any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg(tm) License available with this file or online at
http://www.gutenberg.org/license.


 Section 1. General Terms of Use & Redistributing Project Gutenberg(tm)
                            electronic works


*1.A.* By reading or using any part of this Project Gutenberg(tm)
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all the
terms of this agreement, you must cease using and return or destroy all
copies of Project Gutenberg(tm) electronic works in your possession. If
you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg(tm) electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

*1.B.* "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few things
that you can do with most Project Gutenberg(tm) electronic works even
without complying with the full terms of this agreement. See paragraph
1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg(tm) electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg(tm) electronic
works. See paragraph 1.E below.

*1.C.* The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the
Foundation" or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of
Project Gutenberg(tm) electronic works. Nearly all the individual works
in the collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you
from copying, distributing, performing, displaying or creating
derivative works based on the work as long as all references to Project
Gutenberg are removed. Of course, we hope that you will support the
Project Gutenberg(tm) mission of promoting free access to electronic
works by freely sharing Project Gutenberg(tm) works in compliance with
the terms of this agreement for keeping the Project Gutenberg(tm) name
associated with the work. You can easily comply with the terms of this
agreement by keeping this work in the same format with its attached full
Project Gutenberg(tm) License when you share it without charge with
others.


*1.D.* The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg(tm) work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

*1.E.* Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

*1.E.1.* The following sentence, with active links to, or other
immediate access to, the full Project Gutenberg(tm) License must appear
prominently whenever any copy of a Project Gutenberg(tm) work (any work
on which the phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the
phrase "Project Gutenberg" is associated) is accessed, displayed,
performed, viewed, copied or distributed:

    This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
    almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away
    or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License
    included with this eBook or online at http://www.gutenberg.org

*1.E.2.* If an individual Project Gutenberg(tm) electronic work is
derived from the public domain (does not contain a notice indicating
that it is posted with permission of the copyright holder), the work can
be copied and distributed to anyone in the United States without paying
any fees or charges. If you are redistributing or providing access to a
work with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on
the work, you must comply either with the requirements of paragraphs
1.E.1 through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg(tm) trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

*1.E.3.* If an individual Project Gutenberg(tm) electronic work is
posted with the permission of the copyright holder, your use and
distribution must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and
any additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms
will be linked to the Project Gutenberg(tm) License for all works posted
with the permission of the copyright holder found at the beginning of
this work.

*1.E.4.* Do not unlink or detach or remove the full Project
Gutenberg(tm) License terms from this work, or any files containing a
part of this work or any other work associated with Project
Gutenberg(tm).

*1.E.5.* Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg(tm) License.

*1.E.6.* You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg(tm) work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg(tm) web site
(http://www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or
expense to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a
means of obtaining a copy upon request, of the work in its original
"Plain Vanilla ASCII" or other form. Any alternate format must include
the full Project Gutenberg(tm) License as specified in paragraph 1.E.1.

*1.E.7.* Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg(tm) works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

*1.E.8.* You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg(tm) electronic works
provided that

  - You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
    the use of Project Gutenberg(tm) works calculated using the method
    you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed
    to the owner of the Project Gutenberg(tm) trademark, but he has
    agreed to donate royalties under this paragraph to the Project
    Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid
    within 60 days following each date on which you prepare (or are
    legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty
    payments should be clearly marked as such and sent to the Project
    Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in
    Section 4, "Information about donations to the Project Gutenberg
    Literary Archive Foundation."

  - You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
    you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
    does not agree to the terms of the full Project Gutenberg(tm)
    License. You must require such a user to return or destroy all
    copies of the works possessed in a physical medium and discontinue
    all use of and all access to other copies of Project Gutenberg(tm)
    works.

  - You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of
    any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
    electronic work is discovered and reported to you within 90 days of
    receipt of the work.

  - You comply with all other terms of this agreement for free
    distribution of Project Gutenberg(tm) works.


*1.E.9.* If you wish to charge a fee or distribute a Project
Gutenberg(tm) electronic work or group of works on different terms than
are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing
from both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg(tm) trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3. below.

*1.F.*

*1.F.1.* Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg(tm) collection.
Despite these efforts, Project Gutenberg(tm) electronic works, and the
medium on which they may be stored, may contain "Defects," such as, but
not limited to, incomplete, inaccurate or corrupt data, transcription
errors, a copyright or other intellectual property infringement, a
defective or damaged disk or other medium, a computer virus, or computer
codes that damage or cannot be read by your equipment.

*1.F.2.* LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg(tm) trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg(tm) electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal fees.
YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT LIABILITY,
BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE PROVIDED IN
PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE TRADEMARK OWNER, AND
ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE LIABLE TO YOU FOR
ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR INCIDENTAL DAMAGES
EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGE.

*1.F.3.* LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

*1.F.4.* Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS,' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

*1.F.5.* Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

*1.F.6.* INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg(tm) electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg(tm) electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg(tm)
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg(tm) work, and (c) any Defect you cause.


   Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg(tm)


Project Gutenberg(tm) is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg(tm)'s
goals and ensuring that the Project Gutenberg(tm) collection will remain
freely available for generations to come. In 2001, the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation was created to provide a secure and
permanent future for Project Gutenberg(tm) and future generations. To
learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and
how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 and the
Foundation web page at http://www.pglaf.org .


  Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
                               Foundation


The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the state
of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal Revenue
Service. The Foundation's EIN or federal tax identification number is
64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://www.gutenberg.org/fundraising/pglaf . Contributions to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation are tax deductible to the
full extent permitted by U.S.  federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr.
S. Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at 809
North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official page
at http://www.pglaf.org

For additional contact information:

    Dr. Gregory B. Newby
    Chief Executive and Director
    gbnewby@pglaf.org


Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary
                           Archive Foundation


Project Gutenberg(tm) depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations where
we have not received written confirmation of compliance. To SEND
DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state
visit http://www.gutenberg.org/fundraising/donate

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make any
statements concerning tax treatment of donations received from outside
the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other ways
including checks, online payments and credit card donations. To donate,
please visit: http://www.gutenberg.org/fundraising/donate


 Section 5. General Information About Project Gutenberg(tm) electronic
                                 works.


Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg(tm)
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg(tm) eBooks with only a loose network of volunteer support.

Project Gutenberg(tm) eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. unless
a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily keep eBooks
in compliance with any particular paper edition.

Each eBook is in a subdirectory of the same number as the eBook's eBook
number, often in several formats including plain vanilla ASCII,
compressed (zipped), HTML and others.

Corrected _editions_ of our eBooks replace the old file and take over
the old filename and etext number. The replaced older file is renamed.
_Versions_ based on separate sources are treated as new eBooks receiving
new filenames and etext numbers.

Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

    http://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg(tm),
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
