              Satyra Sotadica de arcanis Amoris et Veneris


This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with almost
no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it
under the terms of the Project Gutenberg License included with this
eBook or online at http://www.gutenberg.org/license.



Title: Aloisiae Sigeae Toletanae Satyra Sotadica de arcanis Amoris et
       Veneris
Author: Nicolas Chorier
Release Date: February 26, 2013 [EBook #42212]
Language: French and Latin
Character set encoding: US-ASCII


*** START OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SATYRA SOTADICA ***




Produced by Laurent Vogel, Enrico Segre, and the Online Distributed
Proofreading Team at http://www.pgdp.net.





                            ALOISIAE SIGEAE

                            SATYRA SOTADICA




                           _Hujus editionis_

                   _exemplaria centum impressa sunt_

                         _in charta Hollandica_




                            ALOISIAE SIGEAE
                               TOLETANAE
                            SATYRA SOTADICA
                     _De arcanis Amoris et Veneris_
                      _Aloisia_ Hispanice scripsit
                 Latinitate donavit Joannes _Meursius_.


                            Re vera auctore
                            NICOLAO CHORIER




                                PARISIIS
              _Cura et studio_ ISIDORI LISEUX, _editoris_
                          Rue Bonaparte, no 25
                              _Venit apud_
                     THEOPHILUM BELIN, BIBLIOPOLAM
                          Quai Voltaire, no 29
                                  1885








                                 NOTICE


                                  SUR

                            NICOLAS CHORIER




L'auteur de l'_Aloisia_, Nicolas Chorier, ne a Vienne (Dauphine) en
1612, recu docteur en droit en 1639, exercait la profession d'avocat a
la Cour des Aides de sa ville natale. D'un esprit cultive, ami passionne
des lettres, Latiniste de premier ordre, il ne consacrait aux affaires
du barreau qu'une assez faible partie de son temps. Au sortir de
l'Academie des Jesuites et pendant le cours de ses etudes de droit, il
s'etait deja essaye dans les genres les plus divers, tant en Francais
qu'en Latin: sylves, elegies, odes, epopees, tragedies, tragi-comedies.
La composition de l'_Aloisia_, le premier jet du moins, car il dut
retoucher souvent cette oeuvre capitale, remonte tres probablement a
cette epoque. "J'ecrivais alors," nous dit-il dans ses _Memoires_[1],
c'est-a-dire avant d'etre avocat, "des Epitres, des Discours, la Vie de
Pierre de Villars, eveque de Vienne, une dissertation politique sur
l'Alliance de la France avec l'Empire Ottoman; l'_Eucharisticon_,
l'_Alithium_, et deux Satires, l'une Menippee, l'autre Sotadique."

  [1] V. la _Curiosite litteraire et bibliographique_, IIIe et IVe
      Series (Paris, Liseux, 1880-83).

En 1640, il publia sous le titre de _Doremation_ son premier livre, un
Eloge de quatre archeveques de Vienne, de la maison de Villars, bientot
suivi d'un traite moral: _Sentiments de l'honnete homme_ (1641), du
_Magistratus causarumque patroni veri ac perfecti icon absolutissima_
(_Type absolu du magistrat et du veritable et parfait avocat_), qui
etait un portrait idealise de Pierre de Boissat, bailli de Vienne
(1646), et de la _Philosophie de l'honnete homme_, autre traite moral,
dedie au chancelier Seguier (1647). Chorier meditait des lors sa grande
_Histoire du Dauphine_ et il en rassemblait de toutes parts les
materiaux; il la fit preceder d'un ouvrage plein d'erudition: les
_Recherches du sieur Chorier sur les Antiquites de la ville de Vienne,
metropole des Allobroges_ (1658), qui accrut sa reputation de savant. Il
etait entoure de la consideration generale, ses travaux l'avaient mis en
relation avec presque tous les lettres de l'epoque, son cabinet d'avocat
lui rapportait des emoluments considerables, lorsque la suppression de
la Cour des Aides de Vienne vint menacer sa fortune. Reduit aux maigres
affaires d'un bailliage, il n'aurait pu gagner sa vie; il resolut donc
de se transporter a Grenoble avec toute sa famille, et de s'y creer une
nouvelle patrie. C'est a cette epoque meme (1659-1660) qu'il fit
imprimer, a quelques exemplaires seulement, pour ses amis, la premiere
edition de l'_Aloisia_. Le livre fut imprime a Lyon[2].

  [2] Sur cette edition originale, ignoree de Brunet et que les auteurs
      du _Supplement_ au _Manuel du Libraire_ ont mentionnee sans en
      reconnaitre l'importance, voir une Notice dans la IIe Serie de la
      _Curiosite litteraire et bibliographique_.

A Grenoble, Chorier ne tarda pas a conquerir une situation tout au moins
equivalente a celle qu'il venait de quitter. Son _Histoire generale du
Dauphine_, dont il publia le premier volume en 1661, fut si bien
accueillie, que les Etats, reunis cette annee meme, lui voterent un don
de cinq cents louis, somme qu'il ne recut pas, a la verite, le Parlement
ayant refuse de l'ordonnancer, mais qui n'en temoigne pas moins de la
bonne volonte de ses concitoyens a son egard. En 1666, Du Gue de Bagnols
fut nomme intendant de Lyon; c'etait un haut et puissant personnage.
Beau-frere du chancelier Le Tellier[3], oncle de Louvois, pere de Mme de
Coulanges, l'aimable correspondante de Mme de Sevigne et l'amie de Mme
de Maintenon, Du Gue avait de grands appuis a la Cour; il devint l'ami
et le protecteur de Chorier dans des circonstances fort honorables pour
le jurisconsulte Dauphinois. L'intendant de Lyon avait ordre de
poursuivre dans sa Generalite, composee des quatre provinces de
Lyonnais, Beaujolais, Forez et Dauphine, la grande enquete commencee par
toute la France, des 1661, sur les usurpations de titres de noblesse; il
choisit Chorier pour remplir l'office de Procureur du Roi pres de la
commission qu'il presidait. En cette qualite, Chorier etait charge de
faire les informations, d'examiner les dossiers et de requerir; un grand
nombre de nobles durent comparaitre. L'enquete ne se termina qu'en 1670,
apres que les assises se furent tenues successivement a Grenoble, a
Vienne et a Lyon. Cette recherche des usurpations de titres nobiliaires
etait delicate; bien des amours-propres se trouvaient froisses par cette
sorte d'inquisition royale; on cherchait a y echapper par tous les
moyens, dont le plus simple etait de corrompre les juges. Guy-Allard,
secretaire de la commission, et quelques autres agents inferieurs, en
furent ignominieusement chasses pour s'etre laisse seduire et avoir
prete la main a la falsification de certains dossiers. Chorier suivit
partout le commissaire et deploya pres de lui un zele et une integrite
que Du Gue de Bagnols se plut a reconnaitre: telle fut l'origine de leur
etroite intimite, de la protection constante accordee par l'intendant de
Lyon a l'homme qui l'avait le mieux seconde dans ces longues et
difficiles investigations.

  [3] Le Tellier et Du Gue de Bagnols avaient epouse les deux soeurs.

Chorier n'en poursuivait pas moins la composition des ouvrages qu'il
avait entrepris; en 1669 il fit imprimer l'_Histoire de la maison de
Sassenage_; en 1671, l'_Etat politique du Dauphine_; en 1672, la seconde
partie de l'_Histoire generale du Dauphine_; en 1680, la _Vie de
Boissat_ (en Latin), qu'il dedia a Du Gue de Bagnols. C'etait au meme
personnage, mais sans le nommer expressement, qu'il avait dedie deux ans
auparavant (1678) une seconde edition, plus complete, de l'_Aloisia_. La
premiere, celle de Lyon, 1660, ne contenait que six dialogues:
_Velitatio_, _Tribadicon_, _Fabrica_, _Duellum_, _Libidines_, _Veneres_;
il en ajouta un septieme, intitule _Fescennini_, qui affecte de n'etre
qu'une suite de fragments, soit que l'auteur l'ait ainsi voulu, soit que
l'imprimeur n'ait eu en sa possession qu'un manuscrit plein de lacunes.
Chorier n'en a pas moins mis sa marque a cette edition, tant par sa
longue epitre: _Summo viro Aloisia ex Elysiis hortis_, ou il parle
beaucoup de lui-meme et de son protecteur Du Gue, que par l'adjonction
de deux pieces de vers Latins dont il a toujours avoue la paternite[4].
Par une bizarrerie qu'on ne s'explique pas bien au premier abord, la
scene qui, dans les six premiers dialogues, est placee a Rome, se
trouve, dans le septieme, transportee en Espagne, et les
interlocutrices, Tullia et Octavia, tout en restant les memes, sont
devenues Espagnoles, d'Italiennes qu'elles etaient. Ce changement est
une consequence de l'attribution que Chorier avait fait de l'ouvrage a
Luisa Sigea, de Tolede (_Aloisia Hispanice scripsit, Latinitate donavit
Joannes Meursius_), attribution a laquelle il ne songeait sans doute
aucunement en composant cette satire Sotadique, et que plus tard il
entreprit de justifier.

  [4] Sur l'enigmatique Epitre: _Summo viro_ et les pieces de vers
      Latins: _De laudibus Aloisiae_ et _Tuberonis Genethliacon_, dont
      la derniere renferme de curieuses allusions a un episode de la vie
      de Chorier, voir dans la IIIe Serie de la _Curiosite litteraire_
      l'article intitule: _Eclaircissements sur le "Satyre Sotadique de
      Nicolas Chorier, connue sous le noms d'Aloysia, de Meursius."_

Chorier mourut en 1692; il laissait manuscrits une grande quantite
d'ouvrages, parmi lesquels on a imprime depuis son _Nobiliaire du
Dauphine_ (1697, 4 vol. in-4o); ses _Memoires_, en Latin (_Nicolai
Chorerii, Viennensis jurisconsulti, Adversariorum de Vita et rebus suis
libri III_) dont le texte a paru dans le _Bulletin de la Societe de
statistique du departement de l'Isere_ (1844); sa _Vie d'Artus Prunier
de Saint-Andre_ (Paris, Alph. Picard, 1880, in-8o).

En reimprimant l'_Aloisia_, on s'est propose de donner de ce
chef-d'oeuvre le texte le plus soigne qui ait paru jusqu'ici. La
premiere edition faite par Chorier en 1660 est elle-meme tres fautive:
encore les editeurs du _XVIII_e siecle ne l'ont-ils pas connue, et
n'ont-ils pas pu profiter de l'_Errata_ ou Chorier avait corrige bon
nombre de fautes d'impression. Ils ont altere beaucoup d'endroits,
qu'ils comprenaient mal, et au Latin de Chorier substitue le leur; une
ponctuation defectueuse, le manque de guillemets, etc., rendent, de
plus, ces diverses editions d'une lecture assez malaisee. Les amateurs
seront heureux d'avoir enfin de ce livre de chevet un texte correct,
clarifie, et d'une belle execution typographique. Ils y trouveront
l'oeuvre tout entiere, telle que l'auteur l'a donnee lui-meme,
c'est-a-dire les six dialogues de l'edition originale, completes par le
septieme de l'edition de 1678, et les trois pieces qui l'accompagnaient:
l'epitre _Summo viro_ et les deux petits poemes Latins, _De Laudibus
Aloisiae_ et _Tuberonis Genethliacon_. Quant aux autres morceaux de
prose ou de vers, inseres generalement a la suite de l'_Aloisia_ dans
les editions modernes: le _Fututor effoetus_, la _Formica_ de Giovanni
della Casa, les _Diversorum veterum Poetarum in Priapum lusus_, les
Lettres d'Antoine a Soranus et de Soranus a Antoine sur les dereglements
de Cleopatre, le Discours d'Heliogabale aux courtisanes Romaines, les
fragments de Seneque, de Procope et d'Arnobe, ils sont entierement
etrangers a Chorier et nous n'avions pas a en tenir compte[5].

  [5] De tres mediocres imitations Francaises de l'_Aloisia_ ont ete
      faites sous divers titres des la fin du _XVII_e siecle, et
      frequemment reimprimees depuis; il n'en existe qu'une seule bonne
      traduction: _les Dialogues de Luisa Sigea, ou Satire Sotadique de
      Nicolas Chorier_ (Paris, Liseux, 1881, edition mixte, 4 vol. petit
      in-18), et _les Dialogues de Luisa Sigea sur les arcanes de
      l'Amour et de Venus_ (texte Latin et traduction complete, Paris,
      Liseux, 1882, 4 vol. in-8o, imprimes a cent exemplaires).

    Paris, Mars 1885.




                            ALOISIAE SIGEAE

                               TOLETANAE

                            SATYRA SOTADICA

                                   DE

                             ARCANIS AMORIS
                               ET VENERIS








                     _Aloisia_ _Hispanice scripsit_

                     _Latinitate donavit_ _Ioannes_

                               _MEVRSIVS_

                                 V. C.








                             MONITUM LECTORI


                              ------------

Vivebat ante annos centum et triginta Aloisia Sigea, Hispana, Toleti
nata. Ingenio, eruditione, forma praestitit, et omnibus virtutum dotibus
quae laudari solent plurimum et ingenuas maxime decent, excelluit. Sed
non in abjecta et stupida animi demissione, non in sordida rei
familiaris cura, non in vili nugarum studio virtutem sibi positam
habebat: liberalibus navare operam disciplinis, scriptis aeternam sibi
parere famam, ad summam sapientiam niti, non ad summas contendere opes,
id demum optimum putabat et praedicabat; quod tamen pleraeque foeminae
omnes per ignaviam negligunt, homines multi per socordiam stultam et
furentem contemnunt. Quamobrem veri amans, libere malas insectabatur;
quae sentiret, ultro faciebat palam, et velut quandam morum e curuli
sella Censuram exercebat, quam suspicerent omnes, et cujus ob os ora
obverterent sua. Se imprimis nobilium mulierum flagitiosis foedisque
voluptatibus infensam ostendebat, et quo, injecto saltem pudore, ad
meliorem revocaret frugem nihil non agebat. Pati non poterat, ut
dicebat, specie praelucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii
aut spe aut gustu velut emotas mente, in ludibria ipsas se vertere.
Addebat, ut Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos
mortalium, sic Vitiis esse ignominiosum. Quae meretricie viverent, ideo
voluit e fornicibus suis in quibus latebant in scenam humanae vitae
nudas educere, quae essent documento impune non peccari, mulieres
quasdam superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam quas
Tulliam, Octaviam, Semproniam, Victoriam vocat, eae fuerunt Ducum,
Marchionum, Comitum aut uxores aut natae. Nihil de his enarrat quod vere
factum non sit, et ut erat a mendacio et ab omni dissimulationis specie
alienissima, liberiori omnia sermone executa est, qui solus conveniebat.
Satyram Sotadicam inscripsit opus, quod Colloquiis septem complexa est,
ac Eleonorae Marguaridae Roderici marchionis uxori, sodali suae,
dedicavit, qua jubente susceperat, qua urgente, ut in quadam epistola ad
illam data, loquitur, intra mensem absolverat. De Sotade nihil est quod
dicam; rerum amatoriarum scriptorem fuisse liberrimum fugit neminem. Sed
foeminam ad scribendum his de rebus animum appulisse, non mirum videri
debet: nam Elephantis puella, et aliae quaedam, hoc fuere scriptionis
genere celebres. Praeterea aptiores sunt foeminae his rebus depingendis,
si quae sint cordatae et non fatuae procacitatis; siquidem libidinum
ipsae sunt campus in quo nascuntur omnes, in quo vigent, et, ut verbo
dicam, in quo oriuntur et occidunt gaudia illecebrosa, et amoeniores
joci. Forte nec tam dura fuit ut ullo nollet voluptatis sensu emollire
sibi mentem ad carpenda vitae dulcia, et pars etiam puto fabularum ipsa
suarum fuit non poenitenda. Hispanice scripsit; vir doctus Joannes
Meursius, Lugdunensis apud Batavos Academicae lumen clarissimum,
adolescens, et vix ex ephebo egressus, Latinitate donavit; etiam de suo
adjecit quaedam quae Aloisiae vix persuaserim mihi venisse in mentem.
Sed periit liber Aloisiae; manuscripta Meursii haec tantum lucubratio,
aut si mavis commentatio, pervenit ad me: nihil ausim pro certo
affirmare. Quicquid id est, non infelicis ingenii, non proletariae
eruditionis partus sunt haec Colloquia, quae nec fastidium legenti
creent, nec stomachum vere Sapienti moveant. Quinque priora, quae
faustis avibus in manus nostras delata sunt, luci damus, quibus utique
carere huic aetati bonis litteris amicae turpe esset, et studiosis
arduae sapientiae durum. Duo, quae supersunt, haec aiunt longe, et arte
et procacitate ingeniosa, antecellere. Sextum figuras objicit ob oculos,
non tantum describit. Septimum fabellis et narratiunculis, quae ad hanc
rem pertinent, mirabiliter recreat, et hoc velut cibo Attico sale
condito pascit animos, cujus nulla unquam capit satietas. Et propediem
juris publici fient meo itidem munere. Nam invideri tam salsa, tam
lepida, tam etiam utilia bene vivendi praecepta, quis aegre molesteque
non ferat saxeus et veternosus? Bonos utique mores Orator laudet
Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt Publius Syrus,
Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui miscet utile dulci: a qua
plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus Philosophus.
Medicamentis vires addit dum horrorem et odium adimit, qui in bellaria
format solers Medicus: haec Aloisiae fuit cogitatio, et omne sibi
punctum videbatur tulisse, quae tam ingeniose, tam facete utile dulci
miscuisset. Vale.








                      _De Aloisia Sigaea Toletana_


                             JOANNIS VASAEI

                         _Hisp. Chron. Cap. 9._

                              TESTIMONIUM

                                  ----

Ut omnes alias Latinis litteris tinctas silentio praeteream, dabit
Hispania Aloisiam Sigaeam Toletanam, sed in aula Lusitana per multos jam
annos educatam: quinque linguarum adeo peritam, ut non immerito Paulus
tertius, Pontifex Maximus, litteras illius ad se scriptas Latine,
Graece, Hebraice, Syriace, atque Arabice laudibus sit prosecutus,
admiratus tam multiplicem ingenii fructum, et donum tam multiplicis
linguarum scientiae, in viris quoque rarum, nedum in foeminis: sic enim
sonant verba Diplomatis. Debetur haec laus optimo patri, et viro
doctissimo Didaco Sigaeo. Nec in ea solum hanc operam posuit, sed
alteram quoque filiam Angelam, Graece, Latineque, pro aetate et sexu non
mediocriter eruditam, tam exacta Musices scientia curavit perdocendam,
ut vel cum praestantissimis hujus artis professoribus contendere posse
putem.






                               SUMMO VIRO


                                ALOISIA

                           EX ELYSIIS HORTIS

                                 S. D.

                                  ----

Vernant et florent, _VIR SUMME_, per anni tempestates omnes, Elysiis in
campis amoeni et ridentes horti: parens felicis et uberis soli aequor
adeo hortus unus est nitens et suaveolens. Non noti mortalibus generis
flores, rosae et herbae spirant ambrosios odores, qui beatis Manibus
tenui pro anima sunt. Laeta semper coeli facies, laetus sol, puri lucis
ignes: non concreta nimbis dies, non coeno lux oblita. Qualis ipse sibi
sol in se est, talis est semper et nobis, nitidus et coruscans: cum
radiis continuo depluit fluxu e supero orbe delicias et festivos jocos.
Patulae in lucis arbores, quas vester non insevit, non vidit Vertumnus,
non longo salutant intervallo sidera, et aestus temperant. Nectare
fontes scatent, et aerio fluunt melle rivi. Voluptates, sed verae, sed
honestae, et verae quia honestae, aera hunc nostrum percursant
innumerabiles, ut vestrum illum tenebricosum leves atomi, rerum caeca
principia. His in plagis nulla a furentis libidine fortunae pendet
felicitas, qui felicitatis apex est arduus verae et constantis. His vero
in locis centum jam abhinc annos laetam et fortunatam laeta et beata
agito vitam. Undique et undequaque delectant et juvant omnia. Sane ultra
nihil esse putabam, quod irrequietae vellem mentis correpta, ut olim
fiebat, vertigine concupiscere. Attamen erat. Miraberis, _VIR MAGNE_:
tot inter gaudia Satyram Sotadicam tibi meam placuisse, et id mihi
gaudium fuit longe maximum, et omnium cumulus. Esse acceptam tanto viro
mihi gratulor et triumpho. Illum ingenii mei partum fovisti in sinu
nudum et aegrum: paterno complectens tutatus es amore, quem videbar
abjecisse et abdicasse.

Confabulabamur ego, et animae magnae, Lucilius, Varro, Horatius,
Ovidius, Persius, Juvenalis, Sulpicia, Petronius, Boccacius, Petrus
Aretinus, Bernius, Rabelesius, Rapinus, Barclajus et Boccalinus, sub
umbrosa ulmo. Nam vobis cibus sunt, quo enutriuntur corpora vestra,
mortalibus far et vinum; nobis vero collocutiones immortalibus mutuae,
quibus pascimur, dapes et cupediae. Maia gnatum videmus cito advolare ad
nos cursu. Lectum animas venerat quibus altera, his diebus, fato corpora
debebantur. Ut prope factus est, et oculos et vocem ad me convertit:
"Euge, Aloisia," inquit, "euge.--Atenim hanc evocas ad superas auras,"
interpellat commotior Petronius, "quae nudiustertius huc demissa non ita
longe distat a vita? Me praeteris qui mille ante annos exulo? O fatui
injuriam fati!--Ego vero," ait Horatius, "eruditae et ingeniosae meae
nugae adblandiri solitae erant maximo, qui unquam fuit, rerum
moderatori: et audio in Celtico solo imperare alterum Augustum. Redde
me, Mercuri, Principi meo, redde Horatium Deo suo.--Nam," adjicit
Lucilius, "magna desunt ingenia magni Principis laudi.--Tu," ait
Persius, "secuisti, Lucili, et Mutios et Lupos, et Urbem totam. Tu vafer
omne tangebas, Flacce, vitium ridenti amico, et dimissus circum
praecordia ludebas. Ut ringeres, Lucili, ut obgannires, Horati! In illa
Celtarum Roma scripturiunt omnes: unus aut alter scribit. Cantillant
balba de nare rancidulum quid: unus aut alter heroice canit Heroi.
Fugient, si velis, hi Lemures. Restituetur Musis suus honos, si nobis
vita.--Sed et sexus mei," subdit Sulpicia, "illecebrosa amat decora; et
sexui meo decus fui, et sum. Juvenem non fallit Heroa in ingenio
pulchrae puellae multo majorem elucere pulchritudinis partem. Placebo,
laudabit, si viderit decimam Musam. Et, si laudaverit, provocabo ad
cantum novem sorores. Raucae silebunt fulgentis aulae cornices, et
garrulae picae.--In pravos aetatis meae mores," inquit Varro, "Satyricam
commovi bilem. Menippaeum strinxi stylum, doctissimus Romanorum. Nullius
peperci vitiis, sed nullius animum laesi: arte temperavi industria
acerbam medicinam, sed salubrem. O si!..."

Plura volentem interrupit succensens Aretinus:--"Dum essem in humanis,"
ait, "audiebam Flagellum Principum. Timuere Aretinum, qui Jovem non
timebant.--Apage, lavernio," refert Bernius, "qui indoctis tuis et
insulsis scurrilitatibus non tam notasti mores, quam corrupisti; qui, si
scarabaei non nascerentur, nequidem natus esses. Ego vero Procerum
ulcera acri tabo fluentia lavi aceto, sed roseo, sed odoro. Perfricui
sale, sed Attico. Medicinam feci sanus. O si!...--Enimvero in nugis et
tu et ille," infit Boccalinus, fuistis toti. Reges mihi et regna solerti
ludus fuerunt ludenti, ut solent esse fortunae. Per me saltarunt libere,
cachinnos edidere altos et sonoros, et tetricum posuere supercilium
Politicae artes, et, ut loqui solebas, Persi, aerumnosi Solones. Effusi
sunt et ipsi in cachinnos sonantes.--Cui non lecta Satyra Menippaea
mea?" reponit Rapinus. "Cui non placuit? Malae causae dum personam
detraho, qua superbiebat, bonae opi fui. Novum instruxit Minerva mea
armamentarium pugnanti Marti Gallico. Ex hoc sumpsit tela, quibus
perduellium prosterneret animos, ut pectora et urbes aliis perfringebat
fulminans Heros."

--"Atenim quid vobis vultis, cari Manes?" infit Mercurius indignans.
"Exspectatis compescam ego motus hos insanos delinificae virgae minis?
Nam evocat Jupiter Alexandrum Macedonem et Machiavellum Florentinum,
nescio quid magni parans. Omnia scilicet in terris improba et felici
ille temeritate, dolis hic malis et caecis artibus susque deque
miscebunt, furentes una et fallentes. Non eo sunt in statu res humanae,
cui pro merito debeatur Horatius aut Varro. Toti sunt qui laudantur in
gerris; toti in fabulis qui ingeniosi audiunt, et ipsi AEsopicae fabulae
loquentium et disserentium bestiarum. Qui lucubrationum laude
praedicantur, striges sunt. Florere jactitant per se ambitiosi ingenuas
disciplinas; marcescunt excisae. Se tamen amant homines nihili, invicem
se mirantur: muli mulos alternis scabunt. Videntur sibi esse belli
(loqui sic solebas, Varro), festivi, saperdae, cum sint {~GREEK CAPITAL
LETTER KAPPA U+039a~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA
U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
U+03b9~}. Iniqui judices, nihil habent in pretio praeter somnia sua
nullius pretii. Tibi tamen, Aloisia, nulla irascitur in terris livoris
malignitas. Satyrae Sotadicae qui plausus negant, blando favent murmure.
Eruditi osculantur, boni gaudent, quod demum inveneris viam floribus
consitam, qua iretur ad virtutem. Nam mira opifex libero sermone bonos
optime condoces mores, et malis suades exemplis; obliqua ad honestatem
ducis via ingenuo delinitas ludo mentes. Non ocius alii recta irent.
Compendiaria haec est.--Id mihi quidem, cum animum ad scribendum
appuli," respondeo, "fuit, Mercuri, propositum. Produxi ab intimis
Amoris et Veneris arcanis, quos libido fervens infundit furores
insanientibus malis. Palam feci quae fieri solent stulta et foeda, hoc
ut spectaculo a faciendo deterrerem quibus honor curae esset, pudorem
libidinosis injicerem, odium libidinum incuterem. Non sum, ut alii bene
multi, excogitando assecuta quae contaminatos et temulentos fieri
possent inter amantes. Quae vere facta nossem, scripto mandavi. Quasi
per pompam traduxi spurca ludibria. Ope mea, forti et fideli, de
scelerata Venere triumphanti virtuti ferculum id fuit opimum. Nam proba
fuit vita et pudici mihi mores. Scis, Mercuri."

--"Scio," respondet.--"Et nos omnes pariter scimus," succinunt stridulo
tinnitu circumvolitantes Manes.--"Nec, per hanc barbam meam! me fallit."
Dicens, barbam longam, hircinam Aretinus laeva mulcebat. "Egregiis famam
compararas tibi studiis incredibilis honestatis. Lusitanorum Regi
praestans de te erat opinio, adeoque Italiae toti, et terrarum capiti
Romae. Audieram de tuis Colloquiis." Tacere jussit Mercurius:--"Noli,"
inquit, "laudare virginem, leno! Operam non dabas instituendis bonis
moribus: opus difficile, nec tuum. Probrosas scurrilium facetiarum
ineptias venditabas Osco sermone. Ingeniose desipiebas balatro amens.
Meliores habet Aloisia laudatores. Nam tuis habent in Colloquiis,
Aloisia, Italae et Gallicae Musae, quos non habent in suis cum Apolline,
meros Nectaris succos. Te eruditi et ingeniosi trans et cis Alpes suam
volunt, amant et colunt:

    "Te legit omnis ibi juvenisque, senexque, puerque.

"Verum tibi sit unus pro omnibus. Procum habes, cujus sit amor vel
praestantissimae virtuti pro praestantissima laude. Placet sibi in tuis
scriptis ut in dulcissima voluptate. Excellit ingenio, excellit et
dignitate. Sinceriorem certe non viderunt Celticae stellae. Splendidis
cumulatiorem dotibus non habet Sequana fluviorum princeps.--Erat mihi
patronus in aula Domitiani," reponit Sulpicia, "Plinius Secundus, vir in
aetate corruptissima integerrimus, cum canerem:

    "Dic mihi, Calliope, quidnam pater ille Deorum
    "Cogitat? An terras et patria saecula mutat?
    "Quasque dedit quondam morientibus eripit artes?

"Indignationem meam autoritate armavit sua vir sanctus. Illo ducente
invenit delitescentem, cum Caleno meo, me gloria, sub injustitia et
inclementia vecordis saeculi. Et obstetricatus est Valerius Martialis
nascenti famae.--Solus nemo unquam aperuit sibi," infit Ovidius,
"honoris difficilem aditum. Facilius multo est et proclivius laudem
promereri, et laude dignum videri, quam laudari. Me Fabius Maximus,

    "... Romanae gloria prima togae,

"Augusto familiaris, habuit familiarem. Maximo commendante, non ausus
est perstrepere raucus livor. Sidera nosse et syrtes, et navigationis
callere artem, id haudquaquam navigantibus satis est, ni adspiraverit
velis favens aura. Ita nec pergentibus ad gloriam bonae sufficiant
artes, non ingenium, non eruditio, ni etiam opportuno impulerit flatu
cymbam favens aura.--Fateor," aio ego, "parum mihi meriti, at famae
multum fuit. Gratiae multum fuit apud optimum quemque. Nascenti nimirum
risit stella tua, Mercuri. Si placui et vigui, tuum est. Sed amabo,
perge dicere, care Mercuri, de illo nominis mei patrono, et
commentationum tutore."

--"Pergam," reponit, "et suave erit. Vis primum dicam de fortunae bonis?
Natus est clara et nobili stirpe in magnis opibus, et Leucotetiae, quae
mater urbium, ut loquitur Ammianus. Vis de animi bonis? Suae solus genti
sit ipse satis ornamenti, vel deessent caetera ornamenta omnia quae
abundant. Nam, ab ineunte aetate, liberalibus singularem dedit operam
disciplinis, acie pollens ingenii et proba solertia. Buleutis Celticis
adscitus adolescens, civium salute, honore et fortunis habuit nihil
antiquius. Nullus gratiae in judiciis apud illum locus, nullus odio,
nullus saevienti irae. Sunt qui alteri non gauderent bene fecisse, nisi
se scirent alteri male fecisse. Scopus est illis male facere, et
interdum ad scopum via bene facere. Qualem optaret sibi aeterni numinis
mentem, talis illi mens erga reliquos homines. Sic aliis Deus erat
hominibus homo, ut bene multi his constituti in dignitatibus, aut
praedae aut sanguinis avidi, videntur lupi, prostituta ad infamiam fama.
Ad sublimiores promotus honorum gradus, animum non mutavit. Nunc adsidet
Buleuta Regi, Regum Celtico Jovi. Igitur, difficillimis admotus
negotiis, visus est major. Gloriosum est quam plurimis honorum luce
fulgentibus, non omnino negotiis esse impares: huic, invenisse nulla
quae ingenio usu rerum confirmato et politicae dexteritati paria essent.

"Patrono huic tuo, Aloisia, in proclivi expedita et aperta sunt, quae
aliis plerisque in arduo, obscura et impedita, pecudibus superbis.
Descenditur illi ad res difficiliores genii praestantia, ut aliis,
nitenti gressu, adscendendum opacitate ingenii. Nec supercilio terrorem
incutit adeuntibus, nec inani insultat fastu trepidis. Vere homo,
hominibus se praestat humanum. Nam qui, praeter se, nihil amant, nihil
aestimant, belluas dixeris, non homines. Oblitus humanitatem jam bellua
est, quandoquidem hominem exuit. Non vultus, sed mores faciunt hominem.
Credulos et fidentes non ludit verborum praestigiis, non conjicit
adulans in errorem. Pereant, pereant fraudum improbi artifices! Osculis
petunt, quos et insidiis petunt. Amplectuntur, laudant, quibus perniciem
moliuntur. Mens huic viro, ut frons, aperta. Suis de rebus nihil vult
latere securus et constans, praeter benefacta. Ostendit se factis, non
verbis ostentat, inanique simulatione. At enim optantem et allaborantem
suis finxere manibus Virtutes et Musae. Instillarunt affectus, quos non
puderet Virtutes et Musas suos fateri et agnoscere. Subcisivas non
corrupit horas turpi otio. Sane quae libidinibus et nugis pars vitae
datur, de vita expungitur; vitae perit. Accersit ad se amicas Musas.
Conveniunt: laeta et beata cum iis ducit commercia. Hoc coelos et terras
auspicio peragrat, philosophico pernix volatu. Omnia aetatum et temporum
indefessus pervolat animo intervalla, historiae fido ductu. Sic hac in
nostra natus, per omnes unus vivit aetates: sic quos oculis non vidit,
celebres laude heroas habet in familiarium numero. Miscet et cantus cum
Pegasidibus puellis. Lepida erudito ore fundit carmina, respondent
alternis Musae. Nugae etiam illi, nec nugae sunt. Boni igitur omnes
amant, cui nihil nisi boni et honesti cordi est. Colunt et praedicant
uno consensu, uno concentu Leucotetii, Unelli, Ergosiavi, et Alpini
Ariobriges. Humaniorem hactenus non viderant, nec commodis suis
opportuniorem. Hunc ad se missum esse virum, quem a vera honoris via
nulla averterit unquam lucri fames, nulla pravi affectus insania,
gaudent, sed puro, sed sincero gaudio.

"Gratuleris et tibi, Aule Persi: obvolvisti ipse te caeca nocte: videri
nolebas. Altam versibus et versuum sensibus superfudisti caliginem.
Nolebas intelligi, forte et tu non intelligebas. Non fecerunt venientem
at te nox et caligo, ut exerraret. Venit: discussit noctem et caliginem.
Te proxime videt. Perspectum id omne habet, ut tute loqueris,

    "Quod latet arcana non enarrabile fibra.

"Eripuit tibi te neganti conspectum. Latebas intra te, ne te curiosa et
erudita inveniret sagacitas. Eras ipse involucrum tibi. Quis vero fuit
furor ille tuus?--Nulla," exclamo ego, "deleat unquam Maecenatis mei
memoriam oblivio! Supremus sit illi dies qui soli erit et coelis!--Vivat
tanti viri nomen," subjicit Persius, "in ea luce quam fugi! Effundat id
in caput suos omnes gloria immortalis radios! Obsolescat nunquam celsae
virtutis honos! Favet virtuti: faveant et illi virtutes! referant
laudantes et plaudentes gratias quas habent!" Subridet Mercurius et
caduceum movet.--"Audite, pii Manes," inquit. "Diuturnior est vita quae
suis cuique venit a benefactis: nam et verior est. Non ita diuturna quae
venit a parentibus. Jupiter rerum arbiter, cujus

    "Pondus adest verbis, et vocem fata sequuntur,

"duris hanc statuit Parcarum legibus legem: corpora quidem dedant neci;
gloriam et laudem letho eximant. Instabili non subest rerum mutationi
virtus, nec virtutis merces."

Cum diceret, perculit aures dissipatus longe rumor, et confusae
convenientium voces. "Ecce, ecce," pergit dicere Mercurius, "venit ad
vos humanitate clarus in Musas, ortu clarissimus, Furbinus Oppedius.
Eruditionem, florens dum manebat vita, maximum duxit esse mortalium
bonum Oppedius. Principem debet inter vos locum tenere. Ingenuis favit
disciplinis, ex animo favit, apud leves et turbidos Salyes togae
princeps. Sed enim et acceptissima fuisti Oppedio, Aloisia." Audiit
ille:--"Libros bono numero collegi," reponit. "Et in tuis, Aloisia,
scriptis magna cum voluptate conquiescebam. Eruditos, quotquot voluere,
in clientelam et fidem meam suscepi: suscipite et vos, pii Manes, in
fidem vestram me. Sed te, Aloisia, commendarat mihi tum adprobantis
testimonium famae, quum hominum ingeniosorum et doctorum de te judicium.
Eras mihi amoenum et florens diverticulum a politicis curis.--Raros
esse," respondeo, "altero sub coelo, Barclajus et Boccalinus
conqueruntur, qui sui putent esse pensi in lucentibus dignitatum positi
gradibus, litteris et litteratis fera subigere invidiae odia. Laetor
igitur vehementer, nove hospes, meum tibi quicquam dulce et gratum tanto
viro fuisse."

--"Et jure conquerimur," refert Barclajus. "Enimvero mihi multa
intercedebat cum Peyreskio amoris necessitudo. Meis delectabatur
commentationibus et moribus. At plurimum Argenidis oblectabatur
historia. Commendavi regiam virginem longe commendatissimo in litterarum
Republica viro. Edit ille in lucem, vult vivere nobilem ingenii mei
partum. Vide temporum iniquitatem, summe Furbine; hominum malignam vide
stoliditatem. Non placuit varicosis Magnatum ingeniis liberalis
Argenidis forma: non placebat stola Romana. Non amarunt in Latio natam
pulchritudinem. Bibliopola magno, quod sumptus quos fecerat in ornanda
et comenda, nullus inveniretur emptor qui refunderet, succensebat pudore
offusae. Piper et thus minabatur. Erat Argenis toga cordyllis et paenula
olivis futura, ni Marcassi opem obtestaretur, non magni viri, non
ingenio sublimis, non doctrina locupletis. Commendavit litteratorum
plebi plebeius, nec nobilis scriptor. Rem ridiculam! Principibus viris
placuit Argenis, postquam ineptis et fatuis placuisset. Quos graves
putant et summos esse viros, interdum noxae sunt viles et stulti. Si
nudos, detracta opinionis larva, contempleris, homines non credes; aut
nihili homines credes."

--"Melius tecum, Aloisia," inquit Oppedius, "fatui actum benevolentia
fati. Nam inepti et ignavi illaudatam reliquerunt: magnae et excellentes
mentes laudarunt, foverunt. Sunt immo qui ex animo amant, et tamen
obloquuntur. Secum ipse laudat Tubero: vafer, vappa, in perniciem famae
suae et bonorum ingeniosus, qui et fruitur Dis iratis, Tubero. Coram et
palam illaudatam temnit. Bene sensit et male dicit, simulator improbus.
Sed non tulit impune.--Feriit indignans aether sacro fulgure vanum et
perfidiosum caput," inquit Mercurius. "Ignominia merserunt nequam
nebulonem ulciscentes Musae. Adfui nascenti Tuberoni," adjicit, "cum
Laverna et Cotytto; et cum poenas dedit, adfui exsultabundus: colaphos
ipse impegi.--Magni sane viri, sublimes animae," refert Oppedius, "ut
viderunt, laudibus cumularunt: deperiere.--Jure fit," reponit Mercurius,
"ut qui auro, non meritis, emerunt dignitates, id solum plurimi faciant
quod auro venit, non quod ingenio. Ne quidem, paucos si exceperis magno
e numero, primora labra Pegaseio latici admoverunt. Igitur probro sibi
verti putant, quae laudes conferuntur in litteratos. Velles amarent
Parnassum, e cujus vident arce cudi tela, quibus petantur ut ferae
bestiae?"

--"Erant in Neapolitano Praetorio, meo tempore," reponit Boccacius,
"tres excetrae: Romulus, Elpinus, Valens, vaferrimi conflandis fraudibus
et calumniis triumviri. Romulus cohortem duxerat, lepusculo timidior,
cerva fugacior. Elpinus sacerdotem induerat: pessimum nebulonem non
exuerat. At Valens, aetate provectior, in re augenda per fas et nefas
totus erat. Astutam vapido sub pectore servabat vulpeculam; dulce de
labris loquebatur, corde vivebat noxio. Accidit, volentibus Diis,
calumniatorem insurgere in me nescio quem de lutulenta plebecula,
egenum, mente captum, effrontem, Satyrum. Me insimulat criminis, me
rerum repetundarum, Mercuri! me peculatus, o Musae! me! Indignabantur
boni, gratulabantur sibi tres hi laverniones. Exsultabant prurienti
amentia. Celebritatem nominis sperabant sibi, qualem qui Ephesinum
Dianae templum subjectis flammis corrupit, qualem qui Vestalem vivam
defodit insontem. Boni concupiscunt sibi gloriam, mali famam. Dire
minitabantur. Dicebant sancti et probi cognitores e re sua esse me male
haberi, et ignominia Boccacium mergi vel immerentem. Urgebant
calumniatorem adhiberet accusationi acta, ut loquuntur, produceret
testimonia, subornaret testes, acta confingeret. Volebant non veritati
opem adesse, sed innocentiae deesse, veritatem opprimi, obrui
innocentem.--Abeat hic in malam crucem nugator! dicebat Romulus. Ausus
est, quem voluit nostrum, pediculosis illis fabulis, quas misit in
lucem, contaminare. Mihi quidem librorum hi scriptores odio sunt. Nam
pilum mittere, ferro pugnare, hostem ferire didici, non legere; fortiter
facere, non sapienter loqui. Omnia non emerim Musarum dona
teruncio.--Nam qui doctrina vigent, grunniebat Elpinus, nos flocci non
faciunt: nimirum pretium in nobis nostrum inveniri debere contendunt.
Auro nos perduxerunt Regis diplomata, qui plumbei eramus, aut ahenei.
Aureos ideo stulti e plebe credunt: eruditi, malum! aheneos vident esse
aut plumbeos; et irrident. Simulata pietate, affecto ire ad gloriam.
Fallaci vultum larva improbum tegi. Stupet et veneratur jejuna
plebecula, ac si jam viverem cum Jove. Pestes hominum, eruditi
perspectam habent in intimis fibris mentem; contaminatam sceleratis
cupiditatibus vident et oderunt. Pereant hi lynces sua cum
perspicacitate! Malo noctuam Minervae mihi, quam Minervam.--Erumpebat
Valens in cachinnos.--Non ita odi litteras ac tu, dicebat. Nam fuit mihi
non ineruditus pater. Qua valebat gratia, derivavit in domum meam
quicquid habet ornamenti et decoris. Sed supina superbiunt interdum
contumacia viri docti. Quod velis nolunt; quod nolis volunt. Cui non
doleat? Haud libenter ego tulerim. Audivi qui, orando causas, captiosis
dictorum praestigiis me in curuli sedentem impeteret; qui sordes ultro
objiceret insultans. Sed ea malignitatem arte effutiebat, ut ne quidem
hiscere auderem. Impune oblatrabat furi, quia ingeniose. Pereant ingenio
suo liberius evagante, et nostro severius ulciscente! Et Rempublicam
persuasum habeo, plurimum a litteris capere detrimenti. Nec sunt utiles
sibi litterati, nec rei apti faciendae. Legunt, commentantur, scribunt:
quid id est prae nummis? Non emerim tribus assibus trecentos
Aristoteles, nec teruncio mille Petrarchas. Malim mihi auro plenam esse
crumenam, quam doctrina cerebri sinus. Philosophis et Oratoribus, mea
sententia, antestant longe sartores, cerdones, pistores. Deturbaverim
libens e civitate mea id genus otiosorum, si legislator fiam, et in tres
classes distinxerim cives. Primas tenebunt sedes Magistratus, ut nos
sumus; secundas Sacerdotes, ut tu es, Elpine; inferiorem locum agricolae
et opifices.--Ineptum istud, respondebat Elpinus. Ineptum te
legislatorem! Nam primo sunt in loco Sacerdotes. Quis dubitet, nisi
amens et impius?--Accepi, reponebat Valens, jureconsultum, nescio quem,
magni nominis, nam nimis curiosus nunquam fui, dicere Magistratus omnes
Themidis esse Sacerdotes. Ergo qui sunt et Magistratus et Sacerdotes, ut
tu es, Elpine, praestant Sacerdotibus. Sed oriatur nulla inter nos rixa,
nulla contentio, nulla animi laesio. De Boccacio fieri quicquid
jusseris, et id ego fieri jubeo. Innocens scilicet erit quem oderimus?
Meo damnare calculo, vel frugi, vel innocentem, vel sanctum certum est.
Et blandiens nummi refulget spes?

    "Tros Rutulusve fuat, nullo discrimine habebo,

"ut quidam inquit poeta magnus, puto, Donatus. Nam alium non memini me
legere. Dein id erit quod judicaverimus, non quod vere est. Res judicata
facit de albo nigrum, de nigro album. O coeleste, per Ditem et Plutum,
numina mea, prudentiae juris effatum! Nam quid commodius et opportunius?
O utile nobis, non ita sapientibus, ex arcana sapientia oraculum!--

"Quid plura, sancti Manes? Regi Roberto (cui non dictus Robertus Rex?)
re intellecta, non potuit continere se placidissimus Princeps, quin
sacro conciperet iram pectore dignam se optimo, maximo, dignam Deo
optimo maximo. Nec mora: verbis castigat amaris excitos ad se. Dein
sublimi e sede, quam dehonestabant, agit fulminatrici manu praecipites:
abdicat magistratu, quem incestabant. Romulum Thrasonem, ne fabulae quid
deesset ridiculi, et tamen duri, lixis exercitus, quem coegerat in
Insubres, praefecit moderatorem, et calonibus. Nosocomio incurabilium
abdit Elpinum; Valentem vero avarum et praedae inhiantem Judaeo Manassi,
Portorii apud Calabros redemptori, sufficit.--O infelicitatem temporum
meorum! ingemebat coelo dignus Princeps. Boni et honesti vocabantur ad
Judices: in lupos incidebant et leones. Discant hoc reliqui exemplo
justitiam! Suos discant mores in sacraria Justitiae non inducere. Dignum
quidem fortitudine, qua se jactat amens Romulus, munus cepit. Lixis et
calonibus ducem praefeci. In impedimentis exercitus, impedimentum ipse,
Martem aget; insultabit Alexandro. Elpinum detrusi in Nosocomium
incurabilium: nam quis aegrum ira, avaritia, superbia curarit unquam
belluae animum vel homo vel Deus? Nulla mansuescunt arte his in verbis
animarum morbi. Sed mortuo suffeci Judaeo Valentem. Conquerentur, scio,
Calabri Judaeum decessisse Judaeo, forte et Arabem e Mahometis secta
missum conquerentur: videbimus.--Sic acta est fabula, quibus ferocire,
nocere, pessumdare ludus erat."

--"Belle, belle!" exclamat Oppedius. "Nam is non fui de quo quicquam
litterati queri possint agitasse unquam animo consilii, quod Musis
injuriosum videretur.--Nomen igitur tuum et decus," infit Mercurius,
"commendabunt litteratae immortalitati. Sempiternum per aevum volitabis
vivus, ut gloriabatur de se moriens Ennius, per ora virum. Sed me vocant
jussa Jovis. Valete, cari Manes. Fruimini laeti et securo in otio,
Elysii campi deliciis, et vobis fruimini alter altero. Vetant quae habeo
in mandatis esse vobiscum diutius." Tunc celeri raptus alarum remigio
evolavit.

Superest vero mihi, _VIR SUMME_, ut paucis de me dicam, quo sim notior
tibi, quam esse possum, si non dixerim. Vivebam ante annos centum in
Hispania, Toleti nata. Ingenio, eruditione, forma praestiti, et omnibus
excellui virtutum dotibus, quae ingenuas decent. Non in abjecta animi
demissione, non in sordida rei familiaris cura, non in vili nugarum
studio virtutem mihi positam habebam: liberalibus navare operam
disciplinis, scriptis pulchram mihi et aeternam parere famam, ad summam
sapientiam niti, non ad summas contendere opes, id demum optimum
putabam, laudabile praedicabam: quod tamen foeminae pleraeque omnes per
ignaviam negligunt; homines multi, per socordiam stultam et furentem,
contemnunt. Quamobrem veri amans libere malos insectabar; quae sentirem
de flagitiosis et impuratis ultro intonabam. Velut quadam in curuli
sedens sella, morum Censuram exercebam, plaudente e coelo Pudicitia. Me
suspiciebant omnes, et ob os ora obvertebant sua. Nobilium imprimis
foeminarum spurcis infensa libidinibus infremebam: quo injecto saltem
pudore ad meliorem revocarem frugem, nihil non agebam: pati non poteram
specie praelucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii aut spe aut
gustu, velut emotas mente, ipsas in ludibria se vertere. Dicebam, ut
Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos mortalium, sic
Vitiis esse ignominiosum. Quae meretricie viverent, ideo volui e
fornicibus suis, in quibus latebant, in scenam humanae vitae nudas
educere, quae essent documento impune non peccari, mulieres quasdam
superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam, quas Tulliam,
Octaviam, Semproniam, Eleonoram, Isabellam voco, eae fuerunt Ducum,
Marchionum, Comitum aut uxores aut sorores. De his enarro nihil quod
vere non factum sit, et ut eram a mendacio et ab omni dissimulationis et
simulationis specie alienissima, liberiori omnia sermone exsecuta sum,
qui solus conveniebat.

Satyram Sotadicam inscripsi opus, quod Colloquiis sex complexa sum, et
infra mensem absolvi. De Sotade nihil est quod dicam. Rerum amatoriarum
scriptorem fuisse liberrimum, neminem fugit. Sed puellam ad scribendum
his de rebus animum appulisse, post Elephantidem et Philaenim, nihil
mirum videri debet. Fuerunt et aliae hoc scriptionis genere celebres. Et
sane aptiores sunt foeminae his rebus depingendis, si quae sint
cordatae, si quae non fatuae procacitatis. Libidinum ipsae sunt campus
in quo nascuntur omnes, in quo efflorescunt, in quo vigent, oriuntur et
occidunt. Hispanice scripsi: vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis
apud Batavos Academiae clarissimum lumen, Latinitate donavit adolescens;
etiam adjecit, quae mihi sane non venerant in mentem. Sed liber periit
meus Hispanice scriptus, Meursii superest commentatio, non infelicis
ingenii, non proletariae eruditionis partus, quae nec fastidium legenti
creet, nec stomachum moveat Sapienti. Attico sale condita omnia.
Invideri tam salsa, tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi praecepta
huic aetati tuae bonis litteris amicae turpe esset, et studiosis arduae
sapientiae ingeniis durum. Quis aegre molesteque non ferret? Bonos
utique mores laudet Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane
suadebunt Publius Syrus, Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui
miscet utile dulci; a qua plerumque aberrat laude verbosus Orator,
strigosus Philosophus. Medicamentis vires addit, dum horrorem et odium
adimit, qui in bellaria format solers Medicus. Haec mea fuit cogitatio.
Omne mihi visa sum punctum tulisse, quae ingeniose, quae facete utile
dulci miscuissem. Dura tamen amori silex fui: pectus nullo fixi telo.
Inaccessa libidini malae, sanctam constanter duxi vitam. Severiori
virtuti assidua haesi comes. Mores laudarunt boni, reveriti sunt mali.
Et his et illis eram acceptissima. Ut Regibus, et principibus in
Republica viris, sic et plebi placui miranti. Me et litterati coluerunt,
litterarum, ut dicebant, bono natam. Cave de pura et proba, _VIR BONE ET
SANCTE_, hac judices ex libertate loquendi quae sentirem. Foedas depinxi
rerum species, non amavi. Depinxi, quia odio habebam. Inique feceris, si
velis has, adversus Aloisiam tuam, pictas tabulas testimonia esse, et
Tulliam, Octaviam, testes. Humanius age. Famam consule; gloriam consule
nominis mei, quae nulla obsolevit annorum injuria. Uni judicium
accommoda. Vale.








                             ALOISIAE SIGEAE


                               TOLETANAE

                            SATYRA SOTADICA

                     _De arcanis Amoris et Veneris_






                           COLLOQUIUM PRIMUM


                               VELITATIO


                           _Tullia, Octavia._

T_ullia._ Dulce est, cognata mihi luce dulcior, tuas tandem cum Caviceo
pactas esse nuptias: ejus enim in amplexibus, crede mihi, quae te nox
mulierem faciet, omnium longe maximam voluptatem tibi allatura est; te
modo, ut digna est haec forma tua coelestis, fortunet Venus.

_Octavia._ Dixit hodie mane mihi mater, postridie hujus diei nupturam me
Caviceo. Et domi video, quae ad ejus rei pompam pertinent, magna
apparari cura: lectum, cubilum, et cetera alia. Haec vero plane in
mentem meam gaudii minus quam timoris injiciunt; nam, quae tandem illa,
de qua loqueris, possit esse voluptas, cognata omni mihi voluptate
gratior, nec scio, nec etiam opinione concipio.

_Tullia._ Te ejus aetatis, et tam teneram (nam annum vix decimum quintum
attigisti), mirum minime videri debet id nescire, quod ego aetate
provectior cum nupsi, penitus ignorabam quid esset, quod pollicebatur
Pomponia delicii, jam per tres annos experta, ac tantopere praedicabat.

_Octavia._ Sed, te de ea re prorsus scivisse nihil (patere me liberius
loqui in hoc plenae libertatis confinio, in quo nunc sum), id profecto
vehementer miror. Nam si non usus, quem certe nullum habebas, tamen
multa tua eruditio adyta haec tibi aperuisse debuit. Te saepe audio
summis laudibus tolli in coelum, quod litteris Latinis Graecisque, ac
liberalibus fere omnibus disciplinis ingenium ita imbueris, ut superesse
nihil videatur quod nescias.

_Tullia._ Multus in hoc fuit pater meus, ut, quo studio formosarum et
venustarum aliae pleraeque omnes famam ambiunt, ego eruditae virginis
laudem persuasum haberem esse mihi comparandam. Et aiunt qui adulari
quam vera dicere satius habent, non omnino operam lusisse.

_Octavia._ Aiunt etiam qui nolunt adulari, vix pudicitiae laudem, vix
honestos mores retinuisse, quae ex nostris eruditiores habitae sunt, cum
id decus ceperunt.

_Tullia._ Pudicam negarent me, quam fatentur eruditam?

_Octavia._ Nec ullam potius ob rem admirationem omnium es consecuta,
quam quod bonis castisque moribus tuis eruditio non obfuerit; magnam
avem contra lucem attulerit. Qui vero fieri potuit, ut, quae virgines
ducuntur, Musae virginum laudi infestae crederentur? Ut, quae animorum
sunt velut quaedam faces, quibus ad magna et laudabilia omnes similiter
foeminae hominesque accendimur, eaedem contaminare animos dicerentur?
Sane dum nobis homines, per malignitatem quamdam arrogantem et stultam,
eas opes invident quibus ipsi superbiunt, maledicta invidiae miscuere.
Aconita ac venena omnia non minus homines fugiunt, quam nos fugimus,
quas vocant sequiorem sexum, quia quae nobis adimere pestis animam
potest, et illis etiam potest. Si nobis eruditio est pro veneno et pro
peste, ut obtrectant, quomodo rem tam malam, ut hominibus prosit (nam
sibi prodesse non negant) naturam continget momento mutare? Suo si
ingenio nobis est eruditio velut fons quidam omnium malorum et
flagitiorum, quomodo ex eodem fonte bibent illi nectareos latices ad
immortalem gloriam: nos vero infelices et miserae Stygia quasi fluenta,
quae pectori sulphurea sint incentiva eas ad libidines, ad quas ipsi nos
rapiunt imperio, aut ducunt exemplo? Nam, te sic loqui memini, cum de ea
re sermonem ante hos dies cum Caviceo meo haberes. Decorum sane tibi est
hanc ad usque diem servasse illaesam honestatis famam, cum ea
pulchritudine, qua accendis etiam frigidiores, cum ea eruditione, qua
etiam capis quos pulchritudo non tangeret.

_Tullia._ Quae sic loqueris, quae scis amore inflammari hominum corda,
non ita profecto rudis es ut putabam.

_Octavia._ Nesciam ego penitus quod Cavicei oculi, frons, vultus denique
totus, toties dixere mihi, ut etiam ipse taceret? Enimvero, dum ante
octo dies liberius mecum agit, ad oscula mea ferri insueto impetu certe
mirata sum; nec quid sibi vellet hic impetus, hic aestus, satis noveram.

_Tullia._ Aberat mater? sola eras? ab eo tibi timebatur nihil?

_Octavia._ Aberat mater; quid autem ab eo timeretur? ego certe nihil
timebam.

_Tullia._ Nihil ultra basia rogavit?

_Octavia._ At ea quidem ab invita sumpsit, linguam micantem intra labia
mea primora vibrans vesanus.

_Tullia._ Quis tibi tunc sensus erat?

_Octavia._ Fatebor: me nescio quis aestus invasit hactenus inexpertus:
totis artubus concepi ignem. Credidit mihi vultum esse pudore suffusum;
sustinuit aliquantisper amentiam, et petulantem manum.

_Tullia._ Perge.

_Octavia._ Manus eas furaces oderim semper, ita me demum excruciatam,
fatigatamque incendio impleverunt!

_Tullia._ Rem bellam!

_Octavia._ Quid hoc est? alteram alteramve papillam, demissa in sinum
manu, prehendit, et cum duriusculam alteram, alteramve attrectaret,
impressis digitis, reluctantem ecce me prostravit resupinam.

_Tullia._ Erubescis; res peracta est.

_Octavia._ Admota ad pectus laeva manu (ut gesta res est refero),
conatus facile meos omnes frangebat: dextram vero sub stolam misit.
Pudet, pudet dicere.

_Tullia._ Excute pudorem illum deridiculum, cogita tibi dicere quae mihi
loqueris.

_Octavia._ Mox evoluta supra genua stola, attrectavit femina. O!
vidisses oculos scintillantes!

_Tullia._ Te hoc temporis momento utcunque beatam!

_Octavia._ Inducta altius manu, locum eum invasit, qui nos, ut
loquuntur, ab altero sexu distinguit, et e quo equidem mihi, uno abhinc
anno, copia sanguinis, unoquoque mense, manare solet per dies aliquot.

_Tullia._ Euge, Cavici, ah, ah, ah!

_Octavia._ O scelus hominis! "Haec pars," inquit, "me mox summo beabit
gaudio. Patere, Octavia mea." Ego ad eos sermones parum a deliquio
abfui.

_Tullia._ Tum, quid ille?

_Octavia._ Illa mihi pars, vix crederes, minima rima patet.....

_Tullia._ Sed ignea, sed micanti.

_Octavia._ In eam digitum immittit, quem cum locus ille aegerrime
caperet, non carui aliquo sensu urentis doloris. Ille vero: "Habeo
virginem," inquit, et dicto citius apertis mihi per vim femoribus quae
ut poteram obstringebam enixissime, in me resupinam se projicit.

_Tullia._ Siles? nihil praeter digitum in eam partem induxit?

_Octavia._ Sensi... sed quae mea est impudentia, quae dicere pergo!

_Tullia._ Et eadem ego, quam tanti facis, passa sum, quae tu. Nihil
audentius sponso, quem mora omnis lacerat mirum in modum, donec sponsae
eum florem discerpserit.

_Octavia._ Sensi mea mox inter femora pondus aliquod obdurum et
fervidum. Ille me vi petere; vehementi impulsu eam rem in corpus meum et
in eam rimam adigere. Sed ego, collectis viribus, in alterum me latus
conjeci, et laeva inter utrumque corpus insinuata, eam appuli illum in
locum, in quo pugna tam saeva pugnabatur.

_Tullia._ Potuisti una manu tam validam catapultam evertere?

_Octavia._ Potui. "O nequam hominem!" dicebam, "quid me tam dire vexas?
Ignosce, si me amas: quo delicto id supplicii merui?" Et lacrymae
manabant ex oculis: sed enim ea erat mens mea in perturbatione, ut
nequidem hiscere auderem, aut opem clamore misso obtestari.

_Tullia._ Nec ideo tamen sua te hasta transfixit Caviceus, vallumque
tuum istud subiit?

_Octavia._ Injeci manum, arreptamque averti; sed rem miseram! sensi
protinus me velut imbre ad ignem temperato perflui, nudamque, ut eram ad
usque umbilicum, irrigari. Admovi iterum manum; sed cum in eum liquorem,
quo ille me furor insperserat, incidissem, quasi viscatum, refugit manus
metu et horrore.

_Tullia._ Igitur nec ille victor, nec tu victrix, quum parum abfuerit,
quin vera sit potitus victoria.

_Octavia._ Ab eo die multo acceptior Caviceus. Et cupidine impotenti
nescio qua furit animus. Quid cupiam nescio, nec dicere possim. Illud
tantum scio mihi omnium mortalium Caviceum esse longe gratissimum; ab eo
uno exspecto voluptatem summam, quam non intelligo, quae qualisve futura
sit nescio. Cupio nihil et cupio tamen.

_Tullia._ Nacta me es quae in his cogitationum tuarum ambagibus tibi sim
pro OEdipo. De Biblide quae scripsit Amoris magister et interpres Naso,
belle tibi utique conveniunt:

    Illa quidem primo nullos intelligit ignes,
    Nec peccare putat, quod saepius oscula jungat...
    Sed nondum manifesta, sibi nullumque sub illo
    Igne facit votum; veruntamen aestuat intus.
    Spes tamen obscoenas animo dimittere non est
    Ausa suo vigilans: placida resoluta quiete
    Saepe videt quod amat, visa est quoque jungere fratri
    Corpus, et erubuit quamvis sopita jacebat.
    Somnus abit, silet illa diu, repetitque quietis
    Ipsa suae speciem, dubiaque ita mente profatur:
    "Me miseram! tacitae quid vult sibi noctis imago?
    "Quam nolim rata sit! Cur haec ego somnia vidi?"

Pudet somni: amatur tamen; et dum in imagine voluptatis ludit animus,
gaudio colliquescunt summo sensus. Erubescis? Habeo confitentem,
viderisque mihi dicere:

    Dummodo tale nihil vigilans committere tentem,
    Saepe licet simili redeat sub imagine somnus!
    Testis abest somno; nec abest imitata voluptas.
    Proh Venus, et tenera volucer cum matre Cupido!
    Gaudia quanta tuli! quam me manifesta libido
    Contigit! Ut jacui totis resoluta medullis!
    Ut meminisse juvat! quamvis brevis illa voluptas,
    Noxque fuit praeceps, et coeptis invida nostris.

_Octavia._ Haud inficias ibo: obversatur mihi ob oculos, diu noctuque,
Caviceus, mentemque totam spes occupat incredibilis voluptatis. Et sane
similem optavi saepe Caviceo opportunitatem, ab ea die, quam rudis et
imprudens misere perdidi.

_Tullia._ Quid tum factura esses?

_Octavia._ Ipsa tibi potes dicere. Jam ego doctior essem, et ille
beatior. Nondum me composueram, vestem vix deduxeram ad pedes: ille
indusium condiderat, quod de femoralibus excesserat; ecce intervenit
mater.

_Tullia._ Vae tibi! nam novi mulieris mores, et severitatem.

_Octavia._ Nihil tamen molestius locuta est vel Caviceo, vel mihi.
Petiit subridens quos inter nos sereremus sermones? uter amantior esset?
"Nam amari quis sit dignior, id non quaero," inquit; "tu es, Cavici, nec
tu, Octavia, puto, contra contenderis. Velim tamen, quandoquidem vos
brevi junget Hymenaeus (quod precor faustis avibus fiat), tu Cavici,
Octaviam meam, et tuam, non pro merito, quod in ea est permediocre,
ames, sed pro generosa tua indole. Annos uterque felicissimos in ea
conjunctione animorum agitabitis."

_Tullia._ Sed post, postquam Caviceus abiit?

_Octavia._ Coepit interrogare quid id esset, quod suis ipsa oculis de
utroque viderat. Ego excusare culpam; urgere mater verum faterer. Queror
ab eo me fere oppressam; quid vellet, quid quaereret me nescire; me
quidem non peccasse, quod scirem. Pergit quaerere, et sciscitari an
corporis mei integritatem violarit: nego. Monet in posterum ab eo
caveam, minas addit ni fecero. "Nam," inquit, "ante multos dies illi
jungenda es, nata; sed pro certo habe, si de te, ante id tempus, solidam
voluptatem ceperit, aut penitus discessurum: aut si constantiae laudem
maluerit, te tamen contemptui habiturum. Quarum rerum infelicior utraque
plane est, quam ut puella generosa aequo animo ferat, mortem ipsam
aequiori ferat." Ab eoque die solerti cura mater invigilavit, me ut
Caviceus nunquam inveniret solam. Nec cum sola est collocutus.

_Tullia._ Sane, cui in prima adolescentia (at adolescens valde est
Caviceus), frui contigit usura amati corporis, re patrata, quod
Stagyritem non fugit, eam plerumque odio habet quam insano antehac amore
deperibat. At vero, Octavia, ingenuitatem tuam admodum laudo, et quam
ego tecum etiam ingenue agam, faciam ne dubites. Petiit a me ipsa mater
tua, ut arcana haec reconditiora nuptiarum ostendam tibi omnia,
doceamque qualis esse debeas marito tuo, qualis maritus circa res
hujusmodi, ob quas homines inflammantur, futurus sit. Hac nocte, quo
liberiori omnia condoceam sermone, una meo in lecto decumbemus, quem
dulcissimum mihi Veneris stadium vocare apte possim. Postera concubinum
experieris jucundiorem, quam ego fuerim concubina.

_Octavia._ Rides, Tullia; apage ab his dictis, quae amori in te meo
injuriam faciunt, quam tuus non ferat, si ex animo me amas.








                           COLLOQUIUM SECUNDUM


                               TRIBADICON


                                  ----

O_ctavia._ Habet nunc idem nos lectus tuus, in quo voluisti me saepe,
non solummodo tecum, sed etiam in amplexibus tuis noctes ducere, cum
Callias abfuit maritus tuus.

_Tullia._ Duxi interdum insomnes, quod, tuo amore per omnes venas misso,
quo me macerabam, velut incendio urerer.

_Octavia._ Me amabas? nec etiam amas?

_Tullia._ Amo, cognata, et misere pereo.

_Octavia._ Peris tu vero, quam vita mea servari malim incolumem? Quae
haec est aegritudo animi? Nam te corpore bene quidem valere, omnia
faciunt ne dubitem.

_Tullia._ Ut tu Caviceum, sic te ego.

_Octavia._ Aperte loquere: quae est ista verborum caligo?

_Tullia._ Sed primum a te tam venusta, tam formosa, tam tenera, abige
etiam procul a te quicquid id est pudoris.

_Octavia._ Cum nudam me voluisti ingredi lectum tuum (et obsequuta sum),
ut ingressuram me dixisti cum dabor Caviceo fruenda, nunquid satis
pudorem procul a me omnem abegi?

_Tullia._ Nam Lydorum dixit olim Regina: "Exui tunicam simul et deponi
pudorem."

_Octavia._ Te hortante vici timiditatem meam, te duce vici me.

_Tullia._ Da mihi suavium, suavissima virgo.

_Octavia._ Quidni? quot voles et quod voles.

_Tullia._ O speciem oris divinam! O luce lucidiores oculos! O formam
Veneream!

_Octavia._ Et operimenta dejicis? jam nescio quid timerem, quod tibi
imprecor, si Tullia non esses. Ecce me nudam habes, quid praeterea?

_Tullia._ O Dii! personam agere Cavicei, dedissetis ut vellem, posse!

_Octavia._ Quid istud est? Ambas papillas meas, ut tu nunc, prehendet
Caviceus? Oscula osculis tam frequentia miscebit? Labia, collum, mammas
morsibus his petet?

_Tullia._ Isthaec, corculum, praeludia erant ad pugnam, et promulsidaria
ad plenas Dionaeas epulas.

_Octavia._ Apage, corpus totum manu pererras; inferius demittis manum.
Quid femora attrectas mea? Ah! ah! ah! Tullia. Quid eam, amabo, partem
vellicas? Nec oculorum ab eo loco dimoves aciem.

_Tullia._ Cum voluptate conspicio curiosa istum Veneris campum, non
latum, non spatiosum quidem, sed amoenissimis deliciis plenum, in quo
Martis tui vires hauriet inexhausta Venus.

_Octavia._ Sana non es, Tullia. O si Caviceus esses, jam ego in tuto non
essem: nam sedens quid jacentem per omnia membra adversam aversamque
oculis lustras? Est nihil in me quod pulchritudinem tuam superet: ipsa
te tuere, si quid tueri velis, quod et possis amare et debeas laudare.

_Tullia._ Fatua sim, non modesta, si me negem pulchritudine aliqua
praeditam; nam et floret aetas, sextum supra vicesimum vix complevi
annum. Partu uno a me Callias pater est. Si quae in tuos sensus ex me
voluptas dilabi potest, fruere, Octavia, nihil moror.

_Octavia._ Nec etiam ego. De me gaudii, quicquid capere poteris, id
capias, per me licet. Sed scio tibi a virgine, ut sum, nullam venire
posse voluptatem, nec etiam a te mihi, quamquam vere sis velut leporum
et venustatum omnium mirabilis hortus.

_Tullia._ Hortum quidem habes, in quo Caviceus suavissimis fructibus
libidinem suam libidinosam pascet.

_Octavia._ Hortum non habeo, quem etiam non habeas iisdem fructibus
uberem. Hortum vero quid vocas? ubi situs? qui sunt hi fructus?

_Tullia._ Percipio nequitias tuas: hortum certe tuum, quae de meo
objicis, tam nosti, quam ego meum.

_Octavia._ Eo forte vocas vocabulo partem eam quam dextra tua expansa
occludis, quam digitis vexas, quam summis unguiculis sollicitas mihi ad
pruritum?

_Tullia._ Ista est, cognata, cujus usum inepta nescis; sed faxo scias.

_Octavia._ Si scirem extra nuptias, nec proba essem, nec amore tuo
digna, tam dissimilis tibi. Verum, quis futurus sit usus ille, edoce. At
enim repone te in lectum: nam sedendo, ut facis, et tibi et mihi creas
molestiam.

_Tullia._ Faciam tibi satis. Nunc arrige aures: tam sane arrexerit
Caviceus facile et frequenter, ut tu aures ad hunc sermonem arriges.
Faxit Venus! omen cape, Octavia.

_Octavia._ Capio omen. Cachinnos edis? Quid latet, sub his verbis,
nequitiae, sane non video.

_Tullia._ At senties quid hoc sub omine deliciarum optetur horto tuo.

_Octavia._ Surdae loqueris.

_Tullia._ Faxit Venus audias atque intelligas! Hortus ille tuus, quem
nec verna nec hiberna tempestate flores fructusque Venerei deficiant,
velim, locus is est, cognata, quem sub inferioris ventris tumore lanugo
obnubit, tibi quidem mollior; pubem vocant. Haec documento est esse viro
aptam et Veneri maturam virginitatem, in ea puella in qua exorta primum
efflorescit. Cymbam, navim, concham, saltum, clitorium, portam, ostium,
porcum, interfemineum, lanuvium, virginal, vaginam, facandrum, vomerem,
agrum, sulcum, larvam, annulum Latini dixere; Graecis vero est {~GREEK
SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PSILI
U+1f30~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} et {~GREEK SMALL
LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS
U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU
U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} et {~GREEK SMALL LETTER CHI
U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} et
{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f10~}{~GREEK SMALL LETTER
SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER
ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~}. Julia Augusti filia dicebat, ideo se Agrippae
marito parere quam simillimos liberos, quod nunquam nisi plena navi
vectores tolleret. {~GREEK CAPITAL LETTER EPSILON WITH PSILI
U+1f18~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI
U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL
LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} focus et caminus
est; {~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL
LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL
LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} porcus; {~GREEK SMALL LETTER DELTA
U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL
LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~} littera apud Graecos est hoc nomine, sed ejus
litterae figura ab horti nostri forma oppido differt. Volo te, cognata,
evadere ex amplexibus meis hac nocte doctiorem, quam si somniaveris in
Parnasso, ut etiam possis Graece concumbere: audivisti de Juvenale.

_Octavia._ Malim esse docta, ut tu es, cognata, quam satiari
voluptatibus. Cum te video tam juvenem et tam doctam, opto te fieri
Caviceum. Quam laeto tibi animo omnes corporis dotes prosternerem!

_Tullia._ Amplexare me, cara virgo, amore tuo furentem. Qua licet,
oculis et amplexibus, meas patere nequitias. Nihil inde Caviceo
deperibit, nec tibi. O vanos conatus meos, quicquid aggrediar misera!
Quam efflictim te depereo!

_Octavia._ Solare amorem tuum, et illam mentis impotentiam sequere. Quae
voles, maxime volo.

_Tullia._ Ergo hortum tuum istum dono da mihi, ut ejus sim domina: non
utilis tamen, quae nec clavim habeo qua fores aperiam, nec malleum quo
pulsem, nec pedem quo subintrem.

_Octavia._ Dono do profecto, quae tota sum tua. Habeam aliquid quod
juris tui non sit? Obvertis te in me: quid hoc est rei?

_Tullia._ Nec refuge, amabo, aperi femora.

_Octavia._ En. Totam me jam occupas: os ore premis, pectus pectore,
uterum utero: amplectar etiam te, cum me amplecteris.

_Tullia._ Tolle altius crura, superinjice femoribus meis femora. Artifex
tibi sum ego Veneris novae, quae nova es. Quam excellenter pares! Non
ita egregie possim imperare, ut tu obsequeris.

_Octavia._ Ah! ah! Tullia mea, hera mea, domina mea, ut me pulsas, ut te
agitas! Velim extinctos cereos illos, pudet lucem testem habere
patientiae meae.

_Tullia._ Age intente quod agis. Ut ego adsilio, tu subsili; exagita
crissantes nates, ut agito, et in aera mitte, ut poteris altius. Times
te anima deficiat?

_Octavia._ Sane me rapidis his fatigas concussionibus; opprimis me; vim
tam efferatam ab alia paterer?

_Tullia._ Tene, amplectere, Octavia, excipe... En, en fluit; furit
pectus, ah! ah! ah!

_Octavia._ Hortus mihi tuus hortum meum incendit; abscede.

_Tullia._ Agedum, Dea mea, tibi ego vir fui, mea sponsa! mea conjux!

_Octavia._ O utinam mihi vir esses! quam amantem haberes uxorem! quam
amatum haberem virum! Enimvero, etiam tu hortum meum imbre proluisti,
quo me sentio perfusam: quam ignominiam depluisti in me, Tullia?

_Tullia._ Nempe perfeci opus; et Venereum virus ex caeca navis meae
sentina projecit in cymbam virgineam tuam amor caeco impetu. At in imis
praecordiis, major unquam permovit sensus tuos voluptas?

_Octavia._ Nullam fere, ita me Venus amet! ex ea re quam fecisti,
animadverti me percepisse voluptatem. Commotior paululum fui, cum te
commotissimam sensi, et ex ardore tuo scintillae aliquot in eam partem,
quam obruebas tuis crebris subsultibus, inciderunt. Sed de incendio
potius monuerunt, quam incenderunt. Verum, dic mihi, Tullia, iste etiam
morbus tuus aliarum foeminarum mentem invadit, ut puellas ament et
petant?

_Tullia._ Amant et petunt, nisi quae sunt stolidae et saxeae. Nam quid
gratius puella nitida et polita, ut tu nitida et polita es? Sic Iphim
nondum puerum Ianthe urebat:

    Iphis amat, qua posse frui desperat, et auget
    Hoc ipsum flammas, ardetque in virgine virgo.
    Vixque tenens lachrymas: "Quis me manet exitus?" inquit,
    "Cognita quam nulli, quam prodigiosa, novaeque
    "Cura tenet Veneris? Si Di mihi parcere vellent,
    "Perdere debuerant; si non et perdere vellent,
    "Naturale malum saltem de more dedissent.
    "Non patris asperitas, non se negat ipsa roganti,
    "Nec tamen est potiunda tibi: nec ut omnia fiant,
    "Esse potes felix, ut Dique hominesque laborent.
    "Nunc quoque votorum pars nulla est vana meorum.
    "Dique mihi faciles, quidquid valuere, dederunt.
    "Quodque ego, vult genitor, vult ipsa, socerque futurus;
    "At non vult natura potentior omnibus istis,
    "Quae mihi sola nocet. Venit ecce optabile tempus,
    "Luxque jugalis adest; et jam mea fiet Ianthe:
    "Nec mihi continget; mediis sistemus in undis.
    "Pronuba quid Juno, quid ad haec, Hymenaee, venitis
    "Sacra, quibus qui ducat abest, ubi nubimus ambae?"

Fatendum utique est, Octavia mea, libidinosissimae sumus pleraeque
omnes. Audis Quartillam Petronianam? "Junonem meam iratam habeam, si
unquam meminerim virginem fuisse: nam et infans cum paribus inquinata
sum, et subinde prodeuntibus annis majoribus me pueris applicui, donec
ad hanc aetatem pervenerim."

_Octavia._ Hactenus, Tullia, et probe nosti, non corporis tantum, sed et
purae mentis agito. Stolidam voces et fatuam. Sentio tamen jam jam me
libidine tangi, et Veneris cupiditate. Nuptiarum prope adesse mihi diem,
etiam ultro aestui meo gratulor Venereo; nam, opinor equidem, si cubent
nobiscum viri, solidam nos et veram tantum in eorum amplexibus nancisci
posse voluptatem.

_Tullia._ Recte judicas et senties postera nocte: fortunet te
Lampsacenum ferculum! Sed tumor ventris, impraegnatio, partus, consequi
solent hominum liberiores nobiscum lusus, et "turgentis verbera caudae."
Extra nuptias periculis et infortuniis infesta, quae puellas ad plenum
coitum vocat et impellit Venus. Sub Hymenaeo libera et laeta; e
contrario omnia. Quo flammeo obnubunt novae nuptae caput, obnubunt et
omnia libidinis suae facinora; hoc velo perspicaces legum et vulgi
oculos feliciter fallunt. Igitur, Octavia, alia via virginibus, et
coelibem ducentibus vitam, eundum fuit ad voluptatem, ad quam vides
omnia animantum saecla, ut Lucretius loquitur, impetu ferri, quem nulla
nisi ipsa vis Veneris emolliat. Itaque virginem amari a virgine nihil
mirum: quandoquidem et maximi Heroum invenerunt olim suo in sexu
incentiva libidinis suae.

_Octavia._ Etenim virgo non es, quae virum experta es; plena tibi
liberum est voluptate potiri. Qui fieri potest ut me ames? ut ea via
Venerem quaeras, qua Venus aberrat semper a Venere?

_Tullia._ Primum, Pomponia mea (nihil enim ex rebus meis volo te
lateat), cum familiariores altera alteri a crepundiis essemus, ante hos
annos, sic coepit mecum colluctari ingeniosa, sed procax; libidinosa, ut
nulla magis, sed cauta ut etiam nulla magis. Abhorrebat a principio ab
ea re animus meus: paulatim assuevi huic, ut loquebar, molestiae; et
exemplo praeibat Pomponia, usuram corporis sui non modo accommodans
petulantiae meae, sed et ipsa jubens, dulcissima mihi pellex, et sibi
lena. Demum factum est longo hujus voluptatis usu, ut ab ea me vix queam
abstinere; sed ubi fulgetris tuis innumeris cor meum perculisti, Octavia
mea, amore tuo ita exarsi, ita exardeo, ut omnia, imo Calliam meum, prae
te habeam despectui, et in amplexibus tuis mihi credam repositam
voluptatem omnem. Noli praeterea me putare proterviorem. Nam hic mos
ubique fere terrarum inolevit. Italae, Hispanae, Gallae foeminae invicem
amant altera alteram; et si pudor absit, omnes confestim, altera in
alteram, ruant prurientes. Lesbiis praesertim olim id sceleris
familiare, quod Sapphus nomen commendavit, atque adeo nobilitavit.
Illius lumbos Andromeda, Athis, Anactorie, Mnais, et Girino amasiae,
quam saepe fatigarunt! Ejus generis heroidas Graeci Tribadas vocant;
Latini Frictrices et Subagitatrices. Philaenis vero, quod huic voluptati
indulgeret perditissime, invenisse credita est, et usu suo, quae
scilicet magni nominis erat, inauditae ad suam aetatem voluptatis usum
foeminis puellisque apud suos suasisse. Tribadas dixerunt quod tererent
ac tererentur; frictrices a corporum frictione; subagitatrices a motu
concitatiori. Quid plura? Octavia mea, agere et pati mulieris est non
inficetae, ac cui cor salit sub pectore.

_Octavia._ Hercle! mira narras, sed jucunda aeque ac ridicula. Tu igitur
jam audies et tribas et frictrix et subagitatrix: quam me vero dices?

_Tullia._ Cypridem meam mollem, mellitam, auream. At enim nihil admovi
quo fieres minus integra, quo perfringerem ostiolum istud tuum, quo
delibarem virginitatem istam tuam florentem.

_Octavia._ Quo potuisses, scilicet?

_Tullia._ Milesiacae compingebant sibi e corio veretra octo digitos
longa, et pro modo crassa. Aristophanes author est his uti solitas
foeminas sui aevi; ac hodie quoque Italis, Hispanisve maxime, sicut et
Asiaticis mulieribus, id instrumentum mundi muliebris et pretiosioris
supellectilis praecipua pars est: magno in pretio habetur.

_Octavia._ Non intelligo id quid sit, cuive usui.

_Tullia._ Olim intelliges; sed ad alia nostra deflectat confabulatio.





                           COLLOQUIUM TERTIUM


                                FABRICA


                                  ----

O_ctavia._ Ah! ah! ah! Tullia, ut tu in me prosiliisti! O si te hominem
fecissent Dii!

_Tullia._ Eodem omnino modo prosiliet in te, divaricatis femoribus
jacentem, vir tuus. Os occupabit osculis, papillas illas sororiantes
exsuget, pectus premet pectore, totam opprimet, concutiet, sed multo et
validius quam ego potui, qui et validior multo et vegetior. Motus ciebit
quo lectus, in quo cubabis, contremiscet, ipsiusque adeo cubiculi
contignatio. Nam qua prima nocte vim intulit pudicitiae meae Callias, eo
impetu et corporis viriumque nisu in me furebat ruebatque, ut contremere
lectus meus audiretur ab iis, qui in proximo cubiculo pervigilium
Veneris meae celebrabant. Vide, amabo, quid de me in hoc certamine sit
factum, a quo tamen victoriae laudem retuli.

_Octavia._ Quid de me fiet, si tam rudem nacta fuero athletam? Nam tu
annis major et corpore habilior, quam nunc sum, eras, cum tradita es
Calliae fruenda: profecto video multam mihi crucem paratam.

_Tullia._ Haud negem, Octavia, multum tibi laboris ferendum; et si
negem, illuserim profecto inscitiae tuae. Sic se res habebit.

_Octavia._ Doce diligenter omnia quae me scire convenit. Quis hic dolor
futurus est? quam acer, et quam diuturnus? Malim certe ego momento
acriorem, quam mediocriorem et diuturniorem.

_Tullia._

    Nec tu non aliquid, sed prima nocte dolebis.
      Omne in amore malum, si patiare, leve est.

_Octavia._ Patiar certe, et spero forti constantique animo: nam quid
facerem? Verum, age, quid patiar?

_Tullia._ Eam corporis nostri partem, de qua jam colloquutae sumus,
vulgo etiam _vulvam_, _cunnum_, _fregnam_, _ficum_, _potam_, Latini et
nostri homines appellant; _vulvam_ quasi valvam dicere voluissent;
_cunnum_ a cuneo, quod vi multa enitendum sit in eam primis in
congressibus; aut a Graeco verbo {~GREEK SMALL LETTER KAPPA
U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL LETTER NU
U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL
LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, quasi, qui foetor in ore canis esse solet,
idem etiam plerumque in hoc infimo corporis nostri ore esse soleat; aut
a Graeco {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
FINAL SIGMA U+03c2~}, quae vox barbam sonat, quia hac in parte nos
barbatas inepti jocantur, lanuginem quae pubem nobis circumvestit barbam
vocitantes; aut potius {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI
U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
WITH VARIA U+1f78~} {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL
LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PERISPOMENI
U+1fe6~} {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER
IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}, quod intelligere
significat: sicut enim a _mente mentulam_ dixerunt, sic etiam _cunnum_
ab intelligentia. Nimirum et mentulam sicut se ipsa regit, ut mente
praedita esse videatur, mentis quae in capite sedet imperiis parum
obsequens: ita hic et per se agit, et per se intelligit, in rationis
leges rebellionem movens, quae solo possit non mentis, sed mentulae
beneficio componi. Nos honestiori appellatione pudendum appellamus;
cujus labra quibus occluditur, cadurda dici apud veterem grammaticum
legi. In hanc primum partem totis viribus torquebit immanem hastam suam
Caviceus; hoc momento magnos tibi cruciatus dabit, mox et majora gaudia.

_Octavia._ Cito citius doloris oblivionem gaudia afferent!

_Tullia._ Vides mirabilem ejus fabricam. Primo quodam tumore, quem
lanugo tibi mollis tegit, protuberat; nec credas intra femina ob
turpitudinem, quae sane illi nulla est, conditam, sed ad usum repositam.
Tumorem illum monticulum Veneris vocitant: quem qui semel inscenderit,
Octavia mea, Parnasso, Olympo, montibus sacris anteponat semper.

_Octavia._ Inscensorem habeam, aeque ac es, jucundum! Non erit quod
Parnasso Apollinem suum, Olympo Jovem invideam.

_Tullia._ Duae sunt rimae, altera sub altera, quibus monticulus hic ad
plenum dehiscit coitum. Priorem magnam vocant, altera interior est. Illa
partui opportuna; nos enim, Octavia, velut quaedam officinae sumus
generi humano excudendo. Si angustior esset, dum foetus in vitales auras
editur, distendi non posset absque horribili cruciatu: et distendi et
dilatari necesse est. Adolescentiores, cum primum attingendi hujus loci
potestas datur, aeque intus patere puellas foeminasque putant, ac
exteriori hoc patent ostio, et vidi qui horrerent ridiculosi. Interior
autem minor est; labra vero quae latera tegunt majoris rimae, cadurda
dixi vocitari. Alae sunt intra reconditiorem illam rimam, mihi quidem
prominentiores: nymphis his nomen est. Sed sub alis in virginibus,
qualis tu es, exsurgunt quatuor velut valvulae. Occludunt eae ad uterum
iter, quod primis in congressibus, sine vi et conatu multo, vir non
aperiat libidini suae.

_Octavia._ Praesentisco, in eo conatu omnis erit doloris, de quo
narrasti, acerbitas.

_Tullia._ Sine institutam absolvam descriptionem: ut sunt simul junctae
hae membranulae quatuor in canaliculum desinunt, quasi caryophylli est.
At non transversam, quasi obductae, tenent uteri viam: versus exterius
horti ostium objiciunt se erectae; interdum vero aliquantisper sursum
versus dehiscunt; hac scilicet demittuntur via, qua a corpore nostro
excreta expellit foras vis naturae. Sed de clitoride me fugit dicere:
speciem penis refert membranosum corpus in extrema fere pube. Ac si
penis esset, obdurescit tentigine; improba adeo titillatione foeminas
inflammat vividioris paulo naturae, ut adhibita manu, si irritentur ad
Venerem, plerumque non exspectato conscensore ipsae sponte
colliquescant. Profecto dum me Callias nequitiis suis conscelerat, dum
demulcet, dum attrectat, idipsum saepe saepius experta sum. Intra ipsius
manus, in his locis liberius ludentes, copiosus decidit ex horto meo
roscidus humor. Hinc illi in me jocorum larga seges, et facetiarum
campus. Sed quid facerem? in cachinnos erumpit, rideo ego. Petulantiam
ejus increpo, increpat libidinem meam; ludus sumus alter alteri: et dum
ludimus verbis, re prosilit in me, sternit volentem nolentemque, init
jacentem, et quod humoris hortum meum amisisse jocatur, vi magna
refundit e suo, nihil ut querar per ejus culpam mihi periisse.

_Octavia._ Beatam vivitis ambo vitam, et deliciis plenam; alter alteri
estis oppido satis ampla felicitas.

_Tullia._ Demum, quod ab horti ingressu ad summum hortum interjacet
itineris, vaginam appellant, in quam se penis, dum concutitur mulier,
induit. Uteri modo collum, modo cervicem, modo sinum pudoris medici
vocant. Amplexatur vero, constringit, exsugitque virile membrum, quod in
eam vaginam impellitur, et inseritur. Hic est, Octavia, velut tubus, per
quem genus humanum ab alta nihili caligine transit in vitae lucem.

_Octavia._ Rem ita depingis, ut videar mihi ea etiam omnia quae indita
latent in imis meis visceribus, quasi ob oculos posita.

_Tullia._ Tibi quidem, cognata, haec interior rima, quique eam
consequitur sinus, minus patent quam mihi. Age, haec omnia defixo obtutu
introspiscere libido est: aperi crura quam maxime, quod tibi commodum
fuerit.

_Octavia._ Aperta habes: quid mihi tunc cum his oculis tuis emissitiis?
Diducis digitis haec utrinque labra: quid intro vides?

_Tullia._ Dulcis virgo! video florem, quem qui videret, floribus
praeferat odoribusque cunctis.

_Octavia._ Ah! Tullia, contine, amabo, lascivam manum; retrahe hunc
maleficum digitum, quem intromittis; mihi vere dolorem, dum altius agis,
inflixisti.

_Tullia._ Misereor tui, o concham pretiosam, Veneri concipiendae
meliorem quam haec fuit concha, e qua aiunt ortam Venerem! Bonis avibus
natum Caviceum, cui hic nova nascetur in hac concha Venus!

_Octavia._ Enim vero dicis miserere mei te.

_Tullia._ Scilicet te video excarnificandam miseris modis.

_Octavia._ Qui fiet? quid miraris?

_Tullia._ Ut parvo tuus ostio hortus apertus est, ut difficilem ostendit
ingressum, timeo ne Caviceo etiam labor incumbat, quem molestiorem
habeat quam gratiorem, ut sit etiam gratissimus. Vidisti ejus
catapultam, qua est castrum istud tuum diverberaturus?

_Octavia._ Non vidi: sed ecastor sensi, qualem fingunt Herculis clavam,
crassam, rigidam, et bene longam.

_Tullia._ Dixit probe mater mutoniatum esse, vehementer gaudet;
mentulatiorem in hac urbe nostra hominem esse putat neminem. Respondi
haec jactanti, Calliae viro meo machaeram esse latos octo digitos
longam: nihili eum esse hominem ad Caviceum reposuit. Se quidem dolere
sortem tuam et invidere: eam gratulari tibi multum; Caviceo penem esse
ait longum digitos undecim, crassum vero ut brachium habes, qua cum manu
committitur.

_Octavia._ O monstrum! Et hanc omnem molem in corpus meum vi trudet?
Pati potero? Jam cor dolet, cum venit in mentem quantae me miseram
aerumnae maneant.

_Tullia._ Ne tamen desponde animum. Longitudine cedit Callias Caviceo:
Caviceus profecto crassitudine Calliam non vincit. Nam brachium hoc meum
vides?

_Octavia._ Video aedepol. Caeca sim ni videam.

_Tullia._ In hunc modum illi mentula turgescit, cum irascitur ea in me:
nunc tamen haec machaera bene convenit in vaginam meam.

_Octavia._ Quae tandem illa est vagina tua victrix, fulminatrix, velim
scire.

_Tullia._ Non tam discrepant pulices a pullis, quam a mea haec tua. En
inspice, intuere, explora.

_Octavia._ Projice te in lectum, et statue supinam: nam videre probe
nequeo cum sedes.

_Tullia._ Jaceo, intuere omnia diligenter. Utile id tibi, et mihi dulce.

_Octavia._ Chasma video: quale Curtium mersit et absorpsit armis
onustum, equo vectum, video! Admovebo manum, diducam latera: manum etiam
totam libere mittere intro possim, si velim. Digitum meum, quippe qui
Venereus est, indere libet, qui campum hunc omnem quantus est pererret,
de eoque nuntiet mihi quam latus, quam altus, quam mentulae commodus.
Euge, ipsi imo Priapo conveniat, ah! ah! ah! vel si quis Priapo
mentulatior. Verum et nares afflat meas spiritus teter:

      ... Talis sese halitus atris
    Faucibus effundens nares contingit odore.

Quam male olentes hic tuus hortus fert flores! Ex his pigeat Venerem
sertum fieri sibi, aut coronam.

_Tullia._ Faceta es, cara virgo, et salse loqueris. Tu autem, qualis
nunc sum, et intra paucos menses eris postquam pepereris; et patebis
immensum, ut patere me vides; et hiabit infima haec uteri sedes, ut hiat
mihi; et quae nunc hac parte tam pura es spiritu, quam es ore, nocenti
perflabis nares meas odore, manumque, si te contigerit, inficies. Haec
sunt nuptiarum incommoda, haec sunt voluptatum nostrarum accessiones.
Sic, ne dubites, fiet.

_Octavia._ Id quomodo fiet? cupio scire.

_Tullia._ Postquam hominis membrum illud in suam excrevit magnitudinem,
penetrat se eo furore in corpus nostrum, ut omnem locum conspurcet,
contaminet, polluat.

_Octavia._ Sed promissorum te non capiat oblivio.

_Tullia._ Intelligo quid quaeras, adsum. Partem eam tamen virilem, tam
efferam, tam impotentem, variis laudibus praedicant quae amant, quae
expertae sunt; ulla nec est experta quin amet.

_Octavia._ Amabo igitur vehementer, cum experta fuero.

_Tullia._ Praeclare. _Veretrum, mentulam, penem, phallum, taurum,
machaeram, pessulum, peculium, vasa, vasculum, pomum, nervum, hastam,
trabem, palum, mutonem, verpum, coleos, scapum, caulem, virgam, pilum,
fascinum, caudam, mutinum, noctuinum, columnam_, appellatione partim
propria, partim translata vocant Latini. Graeci varia etiam vocabula:
nam {~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL
LETTER PSI U+03c8~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL
LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL
LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH TONOS
U+03cc~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER
GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL
LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~} {~GREEK SMALL LETTER
OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK
SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~},
{~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER THETA
U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH OXIA U+1f75~}, {~GREEK SMALL
LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS
U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL
SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER
ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL
LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI AND OXIA
U+1f14~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER BETA
U+03b2~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU
U+03bd~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER TAU
U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}{~GREEK SMALL
LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}, {~GREEK SMALL
LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA
U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER XI
U+03be~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER
RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL
LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL
SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER
OMEGA U+03c9~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER
ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}, {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA
U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL
LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL
LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK
SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK
SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK
SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} dicitur et {~GREEK SMALL LETTER
RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL
LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK
SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}. Extra rei Venerae usum, iners et
pendulus jacet homini nervus; ad eam vero rem arrigitur, intumescit,
furit, in eam crescit magnitudinem, quae nobis primum incutiat
vehementem metum, mox quidem acrem virginibus dolorem ferat, ac post
devirginitatis summam voluptatem, quae et metum et dolorem longe
superet.

_Octavia._ De voluptate nescio, nec de dolore scire velim: utique de
metu sentio.

_Tullia._ Subtus et ad radicem ejus vasculum cohaeret, scrotum vocant,
pilis multis, crispis, duriusculis obnuptum et opertum. In eo
virilitatis testes, iidemque nobis amoris erga nos hominum benefici
testes.

_Octavia._ Non vidi, non audivi de his testibus: expedi quid rei sit.

_Tullia._ Globuli sunt duo non adeo parvi, non exacte rotundi, admodum
duri; et quo duriores, eo aptiores ad libidinem. Quod duo numero sint,
didymos ob eam rem Graeci appellant, et id nomen magni viri tulerunt
multi. Fuerunt quibus unum praeterea naturae adjecit munificentia, ut
tres haberent. Hoc in numero Agathocles fuit Syracusanorum tyrannus,
quem idcirco {~GREEK CAPITAL LETTER TAU U+03a4~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER
CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU
U+03bd~} nominarunt. Nota est eo nomine apud nos Coleonum gens nobilis,
quae Bartholomaeum illum Coleonem Imperatorem summum in Italicis bellis
tulit. Omnes in ea viri fere tribus testibus ad Veneris duella, ut
praestantibus animis ad Martis certamina, vigent. Fortunatae quas uxores
habent! nam in testium anfractibus ambrosii illius roris velut officina
est, qui nos tam amicabiliter demulcet, et vulnera quae penetrando in
corpus nostrum mutinus fecit, mirabiliter curat, diu ne doleant; cui
debeo pupulam meam; cui debeo omnia gaudia mea; cui se fert acceptum
genus humanum. Semen vulgo vocant et sperma, alterum Latinae, alterum
Graecae originis. In sulcos enim foemineos projectus, mox in hominem
fingitur. Omnium animalium homo maximam seminis copiam emittit: quibus
autem tres fabri in eam rem laborant, ut etiam Fulvio Pomponiae meae
fratri, sane eorum opera foeminas abundantiori imbre proluunt, quam
quibus solum duo; et res, ut loquor, sic est.

_Octavia._ Forte et tres Caviceo insunt, ita me ejusmodi roris pluvia
totam ad usque fere umbilicum aspersit, indusium madefecit.

_Tullia._ Vegetum juvenem et tuae Veneris cupidum, cognata, turpe esset
exsiccatis tibi vasis litare, Venerique tuae. Reliqua persequar. Liquor
hic spumosus, albus, viscidus, veretri sputum, ab eo loco in quo
excoctus, perfertur ad summum virgae caput, moxque propellitur tanto
impetu, ut tres etiam pedes longe a se evomat, qui ejaculatur. Igitur
cum opus ad finem venit, post multas concussiones, tam rapide in imum
uterum projicitur, ut quibus sensus foeminis non penitus torpescit,
impeti, et igneo se intro imbre rigari magna sentiant cum voluptatis
titillatione. Verba desunt, Octavia, quibus apte satis eam voluptatem
depingam; tute tibi dixeris intra paucas horas.

_Octavia._ Scilicet ex summo virgae capite fluant hi lactei rivi? Priapo
quidem caput esse non negem, qui quod mentulatissimus esset, Lampsacenos
inter homines esse desiit nempe ut Deabus proximus esset, ut audivi a
te; sed illi hominum membro caput etiam esse nesciebam, quae homini
cuilibet duo esse capita, inepta, nesciebam.

_Tullia._ Et fuerint profecto beati, fortunatique, ac summa inter Heroas
gloria, quibus etiam fuerint tres penes! Extremam penis partem in
oblongum effictam, vocant caput, balanum, et glandem; quam si summis
digitis compresseris, tantum abest ut dolore afficias ullo, quin imo
dulciori pruritu affeceris. Nec ulla faciliori breviorique via ad
Venerem tuam, cum oestro percita ardebis, Caviceum abduxeris ex
alienissimis etiam ab hac cogitatione cupiditatibus. Et operitur pileolo
id Priapi caput, praeputium nominant; quem vix superbus ille deponat
noctuinus, nisi ut te salutet, apertoque capite dominae aulam subeat.

_Octavia._ Mirifica es: te audiendo nulla unquam me capiet satietas;
ita, o utinam! nec Calliam tecum dormientem.

_Tullia._ Connivent jam mihi mei oculi somno, quae longae vigiliae sum
valde impatiens. Ideoque sic loqueris, ut loquuta es, quod
animadvertisti me somniculosam eloqui, quem tecum habeo, his de rebus
sermonem.

_Octavia._ Noli somnum tenere, amabo; admitte, qui tibi jucunde
blanditur.

_Tullia._ Per Venerem tuam et meam, atque adeo Cavicei! opus est tibi
magis somnus quam mihi: nam proxima nocte nec eum videbis, inter Cavicei
complexus, oscula, compressiones, subagitationes, furores. Refice corpus
tam tenerum, tam molle: ad id certamen te para fortiter ineundum.

_Octavia._ Faciam uti vis; verum me major tuae valetudinis cura tenet
quam meae. Obdormisce jam, nequidem verbum mittam.

_Tullia._ Osculum impinge mihi: id mihi viaticum erit ad quietem.

_Octavia._ Tibi et os, et labra, corpusque totum dedo; quos volueris ex
me fructus cape, tua sum.

_Tullia._ O basia quae Jupiter invideat mihi! o gratos complexus! o
illecebrosos tactus! Permitte ut, composito intra papillas tuas ore,
manu altera ad hortum tuum missa, altera ad nates illas duras et
compactas affixa, sic obdormiscam, ut Mars cum Cypride sua dormire
solet. Quum somno soluta fuero, qua fide coepi, quae supersunt repetito
sermone eloqui pergam, dulcis virgo, hera mea.

_Octavia._ Loquacior es quam e re sit; tace et obdormi; age quod agis.





                           COLLOQUIUM QUARTUM


                                DUELLUM


                                  ----

T_ullia._ Non possum dicere quam optime recreata sim hoc tam longo
somno, qui septem per horas continuas artus meos occupavit: tu vero,
Octavia?

_Octavia._ Ego vero ab hora evigilo, quam somnii horrenda species e
somno excitavit paventem trepidantemque.

_Tullia._ Narra somnium, si lubet.

_Octavia._ Videbar mihi cum Caviceo esse, Tullia, sub salicum ramis, qui
nos ab aestu solis tuebantur, in opaca et viridi Padi ripa deambulare.
Suavissimis deliniebat aures animumque meum questibus suis Caviceus,
quos prae amore fundebat: suavium petebat, negabam; suadebas darem,
dedi; cepit. Cum praeterea in sinum meum manum alteram demitteret,
altero brachio complecteretur, tua ope, tua opera ab ejus me vix
complexu explicui. Exsoluta in fugam me dedi, sequebatur; at cum jam
esset comprehensurus, os obverto... Hem! Tullia, quid monstri video?

_Tullia._ Lupi invaserant in Caviceum, lacerabant amores tuos? an se
gladio transfixerat?

_Octavia._ Bona verba! potius ipse sua me machaera transfigat!

_Tullia._ Faceti oris, salsi animi puellam!

_Octavia._ Video in foedissimum animal mutatum, Satyris, quales in
pictis tabulis videmus, quam simillimum, sui dissimillimum. Horrebat
pilis totum corpus, in capite duplex ad frontem excreverat hircinum
cornu, in longum finiebat acumen. Aures vero, frons, oculi, nasus,
vultusque totus Cavicei erat. Pilulum intentabat mihi longius,
crassiusque duplo, quam homini est sub Veneris signis merenti: caetera
in hircum desinebant. Ruebat in me, stuprum poscebat, ori os admovebat.
Quid plura? tam insolens rei facies me terret. Quid vero id mihi mali
portendat? tu tam docta potes dicere.

_Tullia._ Et possum dicere, cognata, et dicam suo tempore: nam
inpraesentiarum nihil interest tua scire.

_Octavia._ Nec me sciendi cupiditate sinas diutius torqueri, hera mea,
sponse mi,

    ... fuit si tibi quicquam dulce meum.

_Tullia._ Dulces alieni amoris fructus, florenti tibi et tenerae: at
Caviceo, non dolorem, sed injuriam violati thori, portendit insomnium.

_Octavia._ Absit longe a me haec ignominia!

_Tullia._ Eos homines quorum uxores, non honesta Venere, ab aliis
hominibus per libidinem se subigi patiantur, hircorum et cornutorum
numero cedere vulgo aiunt.

_Octavia._ Audivi ut dicis. Igitur in eam ego perfidiam lapsura sum? Mei
corporis non uni solum Caviceo usum dabo? Mortem ante oppetam, quam id
admittam in me flagitii! An te alienae etiam libidini subjecisti? absit
me credere: absit etiam de me quidquam simile speres.

_Tullia._ Confabulabimur de his, cara virgo, aptiore tempore, postquam
deposueris virginitatem, et te Caviceus per aliquot menses diu noctuque
conculcaverit, permoluerit, protriverit. Alio tempore, et scio, alia
mens erit.

_Octavia._ Mutasse te mentem omnino oportet, nec in ea nunc esse
sententia, in qua eras cum nupsisti Calliae, quae fers id de me judicii.

_Tullia._ Quis probro vertat invictam necessitatem, si in eam te fata
amentiam agant, si me egerint, a qua ne Minerva quidem se expediat? Sed
de Caviceo vidisti aliud nihil in somniis?

_Octavia._ Penitus nihil; et pervigil facta, altiori dum teneris sopore,
quaecunque ex amoris arcanis dicendo retexuisti, hactenus cum animo meo
revolvebam.

_Tullia._ Haec tela texitur Caviceo tuo, non matri quae te erudiendam
mihi dedit. Quo doctior e complexu meo in Cavicei transibis amplexus, eo
gratiores ex tua Venere capiet fructus. Sed qui sint ii fructus omnes
aves scire, et aveo dicere ego, quorum post hanc noctem incredibilem
senties suavitatem. Jam nosti in corpus tuum, qua rimas agit has duas,
quas descripsi, inter femina tua tradendum illud pilum, quod te
perfodiat ad septimam usque costam.

_Octavia._ Rides, Tullia. Qui fieri id possit? Per ludibrium narras.

_Tullia._ Quidquid id est, machaeram illam suam, qua vir est, impinget
in eam corporis tui partem, qua foemina es. Sexus sexui commiscebitur,
ut videri jam unus possitis in ea conjunctione, qui duo vere estis. Hoc
quidem modo ea res tibi agetur omnis.

_Octavia._ Cupio, metuo scire; opto in amplexus Cavicei venire, metuo
mihi cum venero.

_Tullia._ Principio, injectis brachiis, quasi vinculis, ita ut elabi non
possis, nudus nudam arctissime constringet.

_Octavia._ Narra vero, soror, de Callia, ut jure suo tecum usus sit, cum
data illi uxor es: nam de Caviceo nihil habes certi dicere.

_Tullia._ Satisfaciam desiderio tuo, et lapidea esses, si ex eo ludo
quem lusit mecum Callias, cum virginitatem mihi excussit, quis etiam
tibi lusus ludendus sit cum Caviceo minime perspiceres. Ac, nullo unquam
tempore, tam gratae noctis joci ex memoria mea excident.

_Octavia._ Stertunt etiamnum omnes domi; Sol, naturae oculus, dierum
pater, gravem videtur aperire oculum in terras; mortalium oculi silenti
somno et molli natant in quiete; profundum ubique silentium. Tuta nobis
omnia colloquentibus et colludentibus.

_Tullia._ Utique. Postquam me collocasset nudam in lecto mater, sudarium
ad caput meum pulvino subjecit; osculum Calliae tulit et mihi; Calliam
jussit, ut, se coram, suavium mihi jacenti et multo rubore suffusae
daret; abiit, fores cubiculi occlusit, et clavem abstulit secum in
cubiculum suum, in quo e nostris affinibus multi, et in eo numero
Pomponia mea.

_Octavia._ Illam dicis quae tibi, ut aetate proxima, ita familiaritate
intima, sodalium tuarum tibi semper fuit carissima.

_Tullia._ Si venustatem, si lepores, si ingenium nosceris mulieris,
amares Pomponiam aeque ac amo. Paucos ante menses nupserat Lucretio
juveni, animi dotibus corporisque donis praestanti. De re hac omni plane
certiorem fecerat; docuerat quid primis in conflictibus ferendum mihi
esset, quid me facere deceret, quid loqui. Demum fecerat, ut nequidem
minutissima quae ad Venerem pertineant nescirem: multis has nostras
voluptates commendarat, quae, per Junonem meam! alias omnes longo
intervallo praegrediuntur. Igitur, parata instructaque, parem meum
expectabam, non inferior animo si, inferior viribus, abiisset modo
pudor.

_Octavia._ Sed cui rei id sudarium ad tuum cervical?

_Tullia._ Videbis.

_Octavia._ Nudam sane decubuisse te illa nocte cum Callia non miror,
quae sciam matrem meam, noctes omnes, nudam cum patre cubare.

_Tullia._ Ardorem illum tuum noscendi quae te utique nosse multum
interest, parumper sustine. Audies a me omnia, suo quaeque ordine. Ut
secessit mater, et me soli sibi vidit Callias in hac Veneris area
commissam, vestimenta tanta abjecit festinatione, ut mihi, priusquam
exutum vestibus crederem, nudus adstiterit ad interius spondae latus.
Lucebat cubiculum quasi medio die, cereis candelis hac illacque
distributis. Vidi corpus egregium, candidum, succi plenum. Cum vero,
pudorem similans, dejicerem oculos, vidi illi egregie etiam et magnifice
pendere penem; identidem penis caput sustollebat, quasi mihi, honoris
causa, minister voluptatis meae assurgeret. Mox dejicit tegumenta quae
me in lecto involvebant; nam Junio mense ineunte nuptias fecimus; nudam
prostituit oculis suis. Ego manu altera papillas, altera hortum meum ab
eo tueri et ab luce eximere; ille manum alteram et alteram vi amovere,
papillas attrectare, et sulcum expansa dextera occupare in quem mox
aratrum erat immissurus. Interim omnem venustatum harum florem in
unoquoque membro corporis intenta oculorum acie pererrabat; basiis
oculos, os, genas, collum, papillas, ventrem crebris premebat. Dehinc
medium induxit digitum meum in hortum, eo consilio (nam ipse postea non
negavit in pleno complexu) ut de virginitate mea certior fieret,
habiturus scilicet digito fidem, quam pilum, ut erat magnum et crassum,
facere vere posse non putabat.

_Octavia._ Vide hominis malignitatem.

_Tullia._ Nec, quod ad hanc rem pertinet, differt homo ab homine.
Curiosi sunt omnes aeque ac unus: tu ipsa experta es a Caviceo.
Condonanda est illis, qualis qualis est, hujuscemodi suspicio. Certe
castae puellae mens multo gaudio cumulatur cum videt inveniri in se
incorruptum florem, ac maritum id etiam ipsum mirifice delectat, cum
invenit: nam, ut verum fatear, cara virgo, quae sunt verae virgines, ut
tu es, ut ego eram, virginitatis certissimam habent semper in ea parte,
in qua residet, probationem. Flos ille pudoris, quem Hymenem, quem
Eugium vocavere Veteres, virginem monstrat in qua se ostendit: etenim a
qua abfuerit puella, ita ut percipi non possit ab ea, etiam longe abest
virgo; si hominem non est passa, illi tamen fuit libido sua, procul
dubio, pro homine: virgo virginitatem eripuit sibi, vim a se passa est.

_Octavia._ Fecisti ut intelligam quomodo ipsa se virgo devirginet.

_Tullia._ Adjiciam alia bene multa; sed suo ordine. Quum tam parvo aditu
id mihi ostium patere sensisset Callias, ut homini hac iter probe
intelligeret nondum fuisse, projecit se in lectum, me complexus,
aggressus est suavissimis verbis compellare, suavissimis jocis incendere
ad Venerem.

_Octavia._ Obmutueras, stipes eras, saxum eras? quae tam lepida, tam
faceta, tam ingeniosa es.

_Tullia._ AEstuanti ex pectore ducta suspiria pro verbis erant;
repellebam, revocabam; fugiebam, accedebam; pudor mihi restinguebat
libidinem, et inflammabat:

      ... Irritaturque retenta,
    Et crescit rabies...

Sensit Callias ignescere me vel invitam. "Agedum, Tullia mea," inquit,
"noli invidere felicitati meae, quae a te tota pendet, quae in te tota
est. Hortum tuum amoenissimum sine, domina mea, subeam: hoc, quod in te
est, Veneris et Cupidinis domicilium, aperi ipsa tu mihi. En clavim."
Sic loquebatur subridens, et manum meam laevam peni admovebat; petebat
apprehenderem, negabam: "Quid times?" aiebat, "si precibus meis
obsequeris in gratiam meam, quae tota mea es, et quod multo satius est,
quae vis esse?--Volo equidem tua esse," repono, "sed is noli
foeditatibus pollui, ut digna sim laudibus tuis. Quis hic amor tuus, si
me amasti, ut contamines? odio similior hic est amor tuus, quam amori.
Te capiat mei misericordia, tangant animum tuum hae lacrymae."

_Octavia._ Lacrymas fundebas?

_Tullia._ Lacrymulae cadebant quaedam ex oculis:--"Etenim," inquit,
"Tullia, si me amas, cum pudore hoc tuo importuno per hanc noctem facias
inducias. Nuda nudo audes amplius pudicitiam tuam commendare? Deinceps
magis nunquam pudica eris, quam cum ostendes nulli prorsus per te
pudicitiae locum esse, in hoc geniali nostro thoro, quae tuo officio,
quae voluptati meae adversetur. Nam voluptas tibi mea pro officio omnino
esse debet. Omnibus praeterea sis nive frigidior velim, mihi passere
salacior. Igitur, quod a te peto pro jure meo, id volo ultro citroque
facias." Interim mirabilem in modum salax illi cauda creverat, et
inquieta femur meum alterum verberabat.

_Octavia._ Heu, metuo tibi, contremisco ad tua vulnera.

_Tullia._ Ad ineptias abis, nugax; audi rem seriam serio, ut debes, si
sapis.

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Nec plura: inserto intra femora mea femore, primum quasi cuneo
injecto, sic viam toti corpori intra femina mea fecit. Ascendit in me,
et pectus pectore compressit; tunc quid negem? me vehementi metu
perculit novum hoc et inusitatum pondus. Ille manu altera temperans
Priapi amentiam, foribus meis balistam applicuit, virginea inter cadurda
Priapi caput indidit, et mox facto impetu, quasi ex alto irruens,
impulit se in me magno nisu. Attamen profecit nihil, quod compactior
esset munimenti agger, validissimum vallum. Prima secundave concussione,
ne unguem quidem latum in castra se penetravit; ad tertiam vero
quartamve, exhalato spiritu sensi Priapum defecisse, et esse resolutum.
Priapi spiritus utique est semen illud, et proli et voluptati sacrum. Id
reducta quasi cataracta in meum ostium pleno ore evomuit. Haec velut
velitatio quaedam fuit, non justa pugna; nihilominus sensi etiam tum ad
vehementes illas concussiones acrem in illa parte dolorem, ob
difficultatem aditus, pilo fortiter adducto.

_Octavia._ Continuisti vocem ne erumperet in clamores?

_Tullia._ Sustuli quidem clamorem, eumque satis altum.

_Octavia._ Sed cum citius absolutum fuerit opus, quam bene institutum
sentires, num clamasti ex composito?

_Tullia._ Repressi continuo vocem, continuoque desiliens Callias, alacer
et ridens, secundum corpus meum projecit corpus. Sed uno femore
superimposito femori meo, caudam salacem ita statuit, ut ad umbilicum
fere meum pertingeret, et identidem guttatim stillans totum id spatium
complueret. Tunc sudarium (nam ita jusserat mater) cepi, quod sub
pulvino meo miserat; et primum Calliae mentulam detersi, dehinc hortum
meum, et uterum totum quem irrigarat; ac cum detergerem Calliam,
osculabatur me, ardentissime furebat, novas iras intentabat. Sed ex eo
liquore, quem infuderat intra latera virginalis mei, magna pars
defluxerat in lintea, notisque infecerat, quas non eluerem. Ex eo tam
abundanti profluvio multa facetiarum postera luce argumenta cepit, sicut
ex cruore virgineo, cujus venae per lintea tota ductae.

_Octavia._ Sed dixisti tunc non alte tibi infixum fuisse Calliae
mucronem?

_Tullia._ Velis tibi altius infigi? et mihi quidem post infixus est, et
ex eo vulnere vis sanguinis. Hanc enim post velitationem paululum
requievit Callias. "Moriar, mea Tullia," dicebat, "ni te plus oculis
amem, plus vita; nihil unquam pulchrius videri potest inter mortales.
Dea es, an foemina? Quam tibi turgent ubera mediocri tumore, quam dura,
quam a se apto intervallo dissita!" Ea vero manu tractabat, dein osculis
impetebat papillas, ore apprehendebat, leniter mordicabat, labiis
sugebat. Id me sane, ultra quam putassem, permovebat ad libidinem, aestu
inflammabat, qui me totam urebat. Tunc et manum inter femina mea
demittebat, digitis ludebat in lanugine pubis; mox labia cunni
comprimebat, digitis dehinc diducebat, digitos intro unum post alium
inserebat, totum in me Veneris oestrum ingerebat.--"Averte," dicebam,
"hanc tuam incendiariam manum, secede, quid me vexas?" Ille exsultare,
quod faterer me incendi. Laevam manum meam arripit:--"Veneream hanc tibi
facem incendo," inquit, "quae incendium illud quod excitat, restinguat."
Jubet eam facem capiam; jam audacior facta, quia cupidior, capio. Vix
eam manu complecti poteram. Horrui duram, rigidam, ardentem. "Hoc,"
inquit, "sum diffusurus cuneo hoc ostium tuum tam compactum et angustum.
Macte animo, mea Nympha, in eam spem te potiundam mater tradidit mihi:
si, cum revertetur ad nos, te reciperet a me tam integram quam dedit,
generum ignaviae incusaret, generum me negaret sibi, qui tibi maritus
non fuissem.--Pati non potero," repono; "occides me si tam grave pilum
intra corpus meum velis totum condere.--Tu te ipsa," inquit, "dux esto
ad praelium, ipsa tu torque tuis manibus id pili quicquid est in scopum
illecebrosum, quem ipsi Amor posuit et Venus." Rogat ne elabi sinam e
manu mea: obsequor. Conscendit iterum; ego ostio meo applico quod
subingrediatur auspiciis meis; e femoribus meis alterum intra quae se
conjecerat, in altum tollit, manu supposita altera; pilum ostio admoveo;
pulsare ille magno nisu coepit. Conquassationes forti animo, etiam
vehementissimas aliquot, fero. Pilum primoribus digitis tribus, ne a
recta via exerret quae in hortum ducit, contineo firmum et stabile. Mox
nervosius furere coepit Callias, tantoque impetu contorsit in me pilum,
ut per vim penetraverit se in uterum meum duos digitos latos.

_Octavia._ Abfuit omnis doloris sensus?

_Tullia._ Sensi difficillimum toleratu. "Me necas, Callia," aio,
vociferor miserabili voce; jam non clamor, sed ejulatio fuit. Nec
praeterea movebatur. Ego telum traho; subirasci ille, et increpare
turpem et insolentem, ut loquebatur, licentiam. Demum restituere pilum
cogor in eum locum a quo diverteram. Sed illico lacteum imbrem, dulce
lenimentum vulneri quod intulerat, defluere ex eo tubo sensi in hortum
meum. Resoluta est, et elanguit pars illa effraena et impotens. Datae
mihi breves induciae.

_Octavia._ Imber ille in intimum hortum tuum defluxit?

_Tullia._ Haudquaquam, dulcis virgo, ne guttula quidem. Extima ora hoc
solum rore inspersa est. Ubi exscendit Callias, petit ut se abstergam;
mox conqueritur de me:--"Si me amares, Tullia," dicebat, "non negares,
ut facis, misero, qui amore tuo ardeo, veros amoris tui fructus.--Amo
te," respondeo, "et perdito amore; sed miseram quae me vis facere in hac
laniena?--Nescis," subjicit, "istam corporis partem non jam esse tuam,
sed pleno et indubitato jure meam? quid me prohibes rebus meis libere
frui? An decet bonis instructam litteris, ut tu es, mea conjux, meae
deliciae, sui muneris adeo esse negligentem? Nam tui muneris est mecum
non contendere de his Veneris muneribus.--Ah! Callia," replico; "etenim,
si nosces quam molestus ille sit dolor quem infligis mihi, te misereret
Tulliae, si Tulliam amas.--Decorus et honestus tibi est hic dolor,"
subjicit; "quo acrior tibi videtur, eo honestior videberis; sed
diuturnum non erit quod dolet, id vero solum erit diuturnum quod te in
posterum quam maxime delectet. Demum vitio tibi vertetur, quod tantam
copiam prolifici seminis intra sulcum non exceperis, quo scilicet pater
fieri potui. Crimen id est, crede mihi, quo scelestius nullum: ipsa
necas liberos tuos et meos antequam nati sint, animam adimis quam non
habent. Scelerata est et flagitiosa impatientia tua." Ad haec
ego:--"Tecum, dulcissime conjux, nolim de hac re movere controversiam;
me ream fateor: ignosce, obsequentiorem habebis, feram omnem aerumnam
immoto animo et corpore, ut tibi gratificer.--Nam, quae tua illa est
protervia, pupula mea," inquit, "ut quae omnes in omni conditione, etiam
te multo juniores quae nuptum eunt, quotidie patiuntur, effugere posse
arbitreris? Liberam te nihil praestare potest ab hoc stipendio. Docta es
litteris Graecis Latinisque, et te habes ac si esses e stolidarum et
ineptarum numero." Tunc ego ridens:--"Dea pertunda, opem fer! quidquid
jusseris me esse, ut libidini tuae anciller, constanter ero; sed video
quidem me mox pertusam fore, si Pertunda aderit." Risit vehementer
Callias, ita ut risum e proximo cubiculo audiret mea Pomponia; et sedato
risu:--"Nunc," ait, "para te ad proximum hunc conatum; insanire in te
incipit mentula mea mihi. Cum me effudero in amatum istud pectus,
brachiis amplectere me, nulla res complexum tuum solvat; fac omnino quod
jubeo, si me vis maritum: quod rogo, quod peto, si amantem. Quinetiam
tolle quam altissime poteris crura, ita ut lepidissimi pedes admotis
calcibus politissimas tibi nates exosculentur." Promitto me facturam.

_Octavia._ Et stetisti promissis?

_Tullia._ "Macte animo," inquit, "oppeterem ipse pro te lethum, et
impatientia tua amori meo pugnat? Hoc in conflictu amorem mihi tuum
testari, et maxime potes, et omnino debes.--Venerem mihi malim habere
iratam, quam te," inquam. Interclusit mihi os osculis, et rursus
alacriter conscendit. Tollo quam altissime femora, amplexor quam
arctissime; tunc ad portam lanuvii admovit facem, interius diducit
digitis vulvae labia, mittit intro caput, mox totis viribus incumbit in
me, et in semihulcam meam corporis partem hastam impulit. Ad primos
concussus infixus est mucro: sensi enim multo altius ingressum quam
antea fuerat. Discerpi me credidi, in longam ejulationem erupi, et
eruperunt ex oculis meis uberes lacrymae. Paulisper restitit Callias,
et:--"Hanc tibi moram concedo, Tullia mea," inquit; "ecce medium fere
itineris confeci spatium: vide tu ipsa." Manum meam illuc adduxit;
periculum ipsa facerem, an mentiretur, monet: quod superexstabat nullo
fere labore trudi posse, si faveam. Superexstabat media admodum veretri
pars, sed ea crassior. Tunc vibrat linguam in os meum, et eodem temporis
puncto pilum adigit in perniciem meam. Ejulo, vociferor, manant ex
oculis lacrymarum rivi:--"Hei mihi!" dicebam, "me necas, tempera
parumper tibi ab hoc impetu tam saevo, tam fero." Nec tamen amplexus
solvebam, nec projeci femora. Aditum ingredienti hoc corporis mei situ
expediebam. Ultimo tandem conatu perfecit, ut totus intra vallum meum
subiret hostis, sed concussu qualem sustinueram nullum. Contremuit ad
hunc impetum lectus, ita ut disjectum crederent in contiguo cubiculo.
Clamorem tunc sustuli, qualem tolleret qui intra viscera hastae summum
mucronem excepisset.--"Mea es," inquit, "e castissima virgine castissima
mulier. Caeterum nihil quod timeas amplius habes, aperta est tibi et
mihi via, qua eamus ambo ad voluptatem." His dictis subagitare coepit,
nec amplius dolebat, quod quidem me provocaret ad querelas. Momento
sensit libidinis aestrum adventare: "Tullia," inquit, "mox horto tuo
intimo Veneream aquam irroro, osculum figo cum primum defluet." Vix
dixerat, osculum dedit; ex imis me sensi praecordiis irrigari calido et
copioso sanguine; sed si levem titillationem exceperis, nihil omnino in
ea re fuit quo delectarer. Ille basiis crebris, subagitationibus,
murmure suo testabatur mirifica se perfusum voluptate, quam in eo loco
nactus erat, quo penetraverat caudam suam salacem. Opere perfecto, non
tamen desiliit de equo: "Compensabo nunc jacturis meis," inquit, "hoc
lucrum, Tullia mea dulcissima; quandoquidem arcem pudicitiae tuae
obtineo, faciam quod victores solent." Ego ad eum:--"Quid solent
victores? amabo, mi Callia, qui me victam habes in potestate; mancipium
si volueris ad obsequium, liberam si volueris ad honorem.--Arcem cui
eripiendae tot labores insumpsi, tantum sanguinis effudi, tam cito ac
putabas non deseram tibi vacuam: volo scias me vicisse, et agnoscat
imperium victricis mentulae diffractus et laniatus tibi cunnus.--Sane,"
aio, "laniatus non dubito quin sit, et misere laceratus, e cujus ore tam
parvo fecisti antrum tam amplum; me miseram! jam me sentio porta
patentiorem.--Etenim, quo minus pateres," inquit, "ego eo magis
paterer." His dictis sensi intra viscera mea succrescere mentulam
Calliae, quae tabe projecta flaccida et elanguida paulo ante pars minima
sui esse videbatur. Jubet bono sim animo, ut bene valeam quaerit; nihil
mihi quod praeterea doleat superesse respondeo. Gaudio se ob id multo
capi ait, et impingit suavium.--"Sed tu, ut voluptatis meae particeps
fuisti?--Nullius particeps fui," refero; "quis potuit inesse in hoc
saevo conatu tuo, quis voluptatis gustus esse potuit?--Mutabis modo
sermonem, Tullia, et fateberis Venere nihil esse inter mortales
dulcius," subjicit; "sed et hunc etiam mihi laborem concede: ut agito
ego nates deorsum, tolle sursum, et agita quam vehementissime poteris;
poteris autem, si quae alia, juvenis, vegeto corpore, viridi et
robusto." Nego motus, qui mihi sit tam insolens, nosse rationem; ille
jubet, propellam sursum versus hunc corporis truncum: propello; jubet
rem repeti violento impetu: obsequor. Quid plura? mobiliores mihi nates
effecit quam ipse haberet. Ut me videt satis doctam, rogat ut ne meis
lateribus parcam; concutit vehementer: resilio vehementius ego;
subsultibus conquatio subigentem. Totis me viribus urgebat: ita totis
ego viribus recutiebam in me ruentem. Subabam ego, cevebat ille; et
crissantibus inguinibus mixti videbamur minari cubiculo ruinam:
contremebat certe lectus cum tanto strepitu, ut is longe lateque
exaudiretur dissipatus strepitus. "Anima, Venus mea," dicebat, "quam me
felicem facis! quis me mortalium beatior? En, en, anima mea,
colliquesco; advenit summa voluptas.--Sentio," inquam, "hei mihi! quid
hoc est quod sentio, mi Callia?"

_Octavia._ Me enecas hoc sermone, in exspectatione tantae voluptatis
ecce emorior.

_Tullia._ Compressit me arctius Callias; promovit in uterum meum ea vi
caudam ardentem, ut etiam videretur velle se totum in corpus meum
immergere: defluxit tunc in me deliciosus imber, et simul sentio etiam
me liquescere, sed tanta et tam incredibili cum voluptate, ut nulla
amplius in hoc Veneris furore habita honestatis ratione, urgerem ipsa
Calliam, subsultibus crebris fatigarem, rogarem ut properaret; ita
defecimus, resolutis quasi artubus, ambo eodem temporis puncto. Et puto,
si Venus ipsa confligentibus agonotheta adstitisset, cui lauream
concederet fuisse dubitaturam. Animam, quam in hoc cursu reciprocando
pene ademerat longa pugnae contentio, vix receperamus, cum audivimus,
clavi ad seram admota, portam patefieri, et simul mater et Pomponia
laetae se in cubiculum proripiunt; seram post se claudunt, ne quis
ingrederetur una, pessulo obdito.

_Octavia._ Non quali obdiderat fores tuas Callias, hem! hem! hem! Et
mater et Pomponia de eo sibi habendo nunquid altera in alteram
collitigassent? hem! hem! hem!

_Tullia._ Salsam te, quae intra paucas horas pessulo obdi fores tuas
senties bilibri!

_Octavia._

    Est hic, est animus pili contemptor, et illum
    Qui cunno bene credat emi quo tendit amorem.

Sic immutasti ipsa Virgiliana haec duo carmina. Emam, equidem, meo puro
puto amorem Cavicei, et hujusmodi oblectamenta. Persequere filum
narrationis tuae.

_Tullia._ Tegumentis, quae ad pedes dejecerat a principio Callias, ocius
obductis, diligenter corpus operui Calliae, meumque, ne hoc visu oculi
matris offenderentur: nam de Pomponia minor cura, cui tam sum nota quam
tu mihi. Mater accurrit in complexum Calliae: "Mi fili, ut probe
militasti? Victorem te, vociferationes Tulliae meae testificatae sunt;
de tua victoria tibi gratulor et Tulliae. Si non vicisses, nupta vidua
esset." Pomponia vero injectis ulnis amplexabatur me, et lacrymis
irrorabat ora:--"Quam te dire habuit hic lanio!" inquiebat summissa
voce. "Cum te audirem, soror, ejulantem, maledictis insectata sum
inconsultam nebulonis libidinem. Ut se vero res habent?--Optime,"
inquam; "difficillima tandem via ad delectationem veni, quam quaerebam.
Per lethi medios cruciatus ad vitae perveni plena et summa
gaudia.--Mulier facta es?" subjicit. Ego vero:--"Facta sum, et cum
gaudia reputo mecum, quae jam semel cepi ab virginitate caesa, miror tam
nullo pretio tot bona vaenire. Diem malim deinceps absque solis luce,
quam noctem absque Veneris usu.--Bene est, abunde est," inquit, "et sane
his quae non fruitur puella Veneris donis, vivam puto vita non frui." Et
continuo ad Calliam accurrit, eique suavium dedit, Imperatorem suum
vocans, cujus sub signis Venus tam citum de virgine tam pura et tam
inimica triumphum egerit, hostibus caesis Eugio, Nymphis, Hymene. Scis
Pomponiam litterarum studiis esse imbutam. Mater aromatites vinum in
argenteo scypho bene grandi Calliae dedit bibere.--"Hoc," inquit,
"recreabit pectus tuum, et reficiet vires, fili; sed si me credis, dabis
te quieti. Satis gloriae hac nocte partum habes, qui virginitatem
Tulliae occisione delevisti." Me autem conditas nuces tres quas attulit
edere jussit, et ad aurem insusurravit obtinerem a marito, ut per horas
aliquot requiesceret; opus illius valetudini esse somnum, et ab hac
palaestra quietem. Post utraque abiit; Pomponia precata est, cum
valediceret Calliae, novos animos, novam alacritatem, mihi patientiam
laboris et invictum robur. Interea, dum mater et Pomponia loquebantur,
materque componebat lintea et tegumenta, Callias subtus, protensa
adversum me manu, mammas, ventrem, totumque, in quo pugnaverat tam
fortiter, Veneris campum pererrabat. Itaque restitutis momento temporis
viribus, cum Pomponiam recedentem revocasset:--"Volo testis sis, ipsa tu
soror," inquit, "quam dire habeam dominam meam, sororem tuam, ego
nebulo," et ea inspectante adsilit in me, telumque suum immane in uteri
mei ulcus impressit. Recruduerunt ad vivum vulnera quae fecerat, et
acutissimo dolore puncta infremui:--"Ah! Pomponia mea, opi sis!" clamo,
"advola!" Ille vero horribilibus concussionibus agitare me et lectum
quatere. Ad haec Pomponia materve cachinnantes proripuerunt se foras
festinae. Post aliquot succussus, eosque vehementes, evanuit dolor omnis
acerrimaque successit titillatio, qualem non cogitaram. Nates motito,
superequitantem Calliam imitata. Ad eum motum quem ciebam jam ultro,
suavio dato gratias mihi egit, quod rem facerem sibi gratissimam. Hic
cursus paulo longior fuit quam alii fuerant. Demum me semine prolui in
intimo utero sensi, et simul excerni ex me nescio quid, quo dulcissima
velut prurigine titillarer. Ad hoc gaudium nihil accedere posse
nuntiarunt omnes mihi mei sensus, quo majus et jucundius fieret. Re
patrata eduxit e concha mea fascinum jam capite summisso inglorium.
Volui sudario detergere:--"Nihil opus est," inquit Callias, "aeque mihi
sicca et pura est mentula, ac si in hac voluptatis palude non natasset."
Protinus attrectavit manu cymbam; digitum imo medium immisit intro;
siccam invenit vulvam, non temulentam. "Faveant Superi!" inquit Callias,
"ex hoc congressu, procul dubio, anima mea, utero concepisti. Meum
tuumque semen matrix illa tua quae mihi liberos debet, omne imbibit.
Fatere, cor meum, num, quam cepisti, praetergressa tibi visa est
voluptas omnem voluptatem, qua unquam sis per vitam tuam
perfusa?--Fateor," inquam; "sed quod praecipue tam incredibilis mihi
oblectamenti titillationem intulit, cogitatio fuit, quae me etiam sola
plurimum delectare possit, abs te illam mihi venire, e tuo corpore in
corpus meum illas fluere delicias." Osculatus est, et:--"Quiesce,"
inquit, "paululum, mea Tullia, donec excitem te ad nova praelia, et
novis gaudiis impleam tibi tuam navim." Fatigatos invasit amicus sopor,
tresque continuas per horas tenuit et juvit. Solutus Callias impegit
mihi basia multa, nec ideo excitavit dormientem: ita me altus
oppresserat sopor. Revolvit rursus operimenta ad pedes; vidit resupinam,
et distractis cruribus ostentantem circum in quo jam quinquies
decurrerat fervidis rotis. Miratur venustatem corporis, cerei enim
nondum defecerant; et ridens tuetur cymbae compagem solutam. Tunc,
incensus hoc spectaculo, irruit in me; mentulam intumescentem protrudit
in sinum pudoris mei, et excitata aperui oculos.--"Bene est," inquit,
"vivis, uxor; timebam ne rem haberem cum mortua, quod de Periandro
narrant Corinthiorum tyranno.--Senties me vivere," repono.--"Fac
sentiam, nihil unquam feceris gratius," inquit osculans.

_Octavia._ Quid fecisti ut te vivere sentiret? Sane conjectura assequor
quid feceris.

_Tullia._ Quid illud est tua vero sententia?

_Octavia._ Tuo agitata es motu, quam potuisti vehementissimo?

_Tullia._ Dicis. Vibratis in aera natibus, continuo meo motu tam apte
Calliae motui respondi, ut cum deorsum impelleret in meas fores
pessulum, ego sursum propellerem. Ita pubes pubi, pecten pectini
pugnabat ea contentione, ut si seminis ad summum capitis verticem fontem
habuisset Callias, ex eo potuissem nihilominus excire.

_Octavia._ Longa fuit haec concertatio?

_Tullia._ Si tempore metiris, dodrantem; si deliciis, duo saecula.

_Octavia._ Contingant mihi saepe haec voluptatis saecula!

_Tullia._ Quibus scilicet aeternitatem suam omnia accepto ferunt saecula
animantum. Intemperanti fessa agitatione, laborem diutius ferre non
potui: "Victam me fateor," inquam, "sine paulisper spiritus
colligam.--Dedis te, arma ponis, Tullia?" subjicit; "o te ignavam!
Agedum, revoca animum.--Pacem peto," repono, "aut breves inducias. Plus
viribus et artubus vales, non quidem animo, ne putes." Cum dicerem, ipse
superincumbens

    Intorquet summis innixus viribus hastam.

Implet foecundo rore uterum, distillat etiam mihi album virus.
Voluptatem magnitudini impares ambo, alter in alterius amplexu sumus
resoluti.

_Octavia._ Nihil amplius tibi pars ea, belli intestini sedes, indoluit?
Quaero curiosius: nam, ut spe Veneris uror, sic doloris metu aegra sum.
Pendeo

    Spemque metumque inter...

_Tullia._ Apage, inepta, nihil aerumnae prae gaudiis.

_Octavia._ Credam jam tibi, puto, et mihi ardentissime cunnus prurit.

_Tullia._ Scalpere interim potes. Scalpam ego, quid vetat?

_Octavia._ Narrationibus tuis incendisti me totam. Ah! ah! quid agis? Me
in furorem rapis; abstrahe adulterum digitum, amabo, soror. Quid tibi
praeterea a Callia usque ad lucem?

_Tullia._ Tandem stupidissimo somno correptus est per duas continuas
horas; haudquaquam ego obdormiscere, cum maxime vellem, potui. Ardebant
etiam nunc cerei, venit in mentem aperiendae, quae in hortum
respiciebat, fenestrae. Surrexi nuda, aperui, nec Callias suscitatus est
a somno. Restinxi cereos, et cum me mittendae urinae desiderium
premeret, captam in manibus matulam subjicio rimae meae. Dilabens lotium
ussit me acri dolore, ut vix ferre possem. Cum misissem suspirium,
somnum Calliae abstulit gementis vox: vidit, nec movit, defixit in me
oculorum aciem, nec somno esse solutum percepi.

_Octavia._ Rem mirabilem refers; aegre tibi lotium missum est?

_Tullia._ Ita me diviserat Callias, ut fissa latum ad minus digitum rima
interiori, qua ad summum bonum itur, protritis discerptisque floris mei
foliis, calyculoque disrupto in quo mea latebat virginitas, crudeles
intus lacerationes superessent. Itaque acerba erat haec aerumna, quam
urina lacerae vulvae inurebat, ac si tu vulneri, quod tibi ferro forte
inflixeris, sal aceto dilutum infundas. Effluebat ex intervallo, non
continuo fluxu fugiebat urina. Cum modo sustinerem deciduae impetum,
modo laxarem, inopinam his verbis aggressus est Callias: "Etiamnum
dolet, mea Tullia?" Ego matulam subito deposui pudore offusa.--"Putabam
te dormire," aio, "cor meum; ignosce imprudentiae meae et impudentiae;
pudet re turpi offendisse oculos tuos. Quid! me vidisti hac cum matula
colloquentem?--Vocas rem turpem," inquit, "quae cum necessaria sit,
turpis esse non potest." Denique me in lectum misi, postquam sudario
exsiccassem pudenda suspensa manu. Intra ulnas totam, intraque femora
sua suscepit Callias. Mox oscula ori impressit, nates altera, alteraque
manu leniter verberabat. Rogavit ego hortarer ipsa, admota manu,
mentulam ad novam pugnam; illud sibi praestarem officium: nec negavi.
Intumuit illico intra manum meam, et ridens Callias accensam mentulam
rigidamque in umbilicum meum iterum atque iterum torsit: "Quid tu,"
inquam, "vis etiam, qui tam saevus es, per medium ventrem adacta hasta
viam tibi aperire ad libidinem? Vis tam sim pertusa quam Danaidum
urcei?" Risit ad dictum Callias, et supposita manu femur meum sinistrum
semisupinae, ut eram, in latus suum dextrum sustulit. "Nunc te volo
inire nova figura," inquit, "semisupinam, et in latus recumbentem."
Mentulam ad ostium applicuit horti mei, et impetu infixit. Cum tota non
subiret: "Rudis es," ait, "ad haec opera, Tullia mea; patere te doceri."
Respondeo a nullo potuisse melius hanc me artem edoceri, pergeret, me
docilem habituram discipulam. Jubet pubem pubi conjungerem, mihi cunnus
oscularetur proximum mentulae caput, sic aditum fore facilem ad intima,
modo altissime femur, quod ejus lateri superjeceram, tollerem. Obsequuta
sum, et uno concussu immersit totam in vulvam meam, et usque coleos,
mentulam.

_Octavia._ Nec demum dolebat?

_Tullia._ Confricatio frequens sensum omnem doloris obtudit. Voluit
scrotum sibi molliter tenerem; adhibuit testibus meam manum molliter, et
primoribus digitis utrumque compressi, et illico vivida vis seminis
exsiliit in sentinam navis meae, mihique per libidinem effluvium movit;
utrique capta de utroque voluptas summa. Jam ad multam lucem, in his
lusibus, processeramus, et promiserat mater visuram nos summo mane; dum
serimus varios sermones, dum miscemus oscula, dum inguina fovemus
inguinibus, vox pervenit ad nos accedentis. "Veniat quantumlibet!"
inquit Callias, "non faciet tamen quin amplexibus tuis exsaturem
libidinem meam. Est constitutum mihi, voluptas mea, veredum hunc tuum"
(cunnum ostendebat) "septem decursionibus subigere. Sex peregi: superest
septima, quae me ad satietatem ferat." Ut sensit matrem foribus
proximam, conscendit rursus, et cum insereret serae clavim: "Et ego,"
inquit, "hanc meam clavim mitto in seram tuam." Subagitare coepit et
mobiles mihi nates optare. Interea ingressa mater, contremere miratur
lectum; ego verbis perstrepere, et suspiriis prae pudore.--"Quid est
quod video, nata?" inquit, "nox tibi tota non suffecit, nec tibi,
Callia, ad fruendam Tulliam?--Ignosce, mater," respondeo, "malim mortem,
quam me visam a te in tanta turpitudine.--Felicitati Tulliae meae
allaboro in ipsa Tullia," subjicit Callias. Immanius concutiebat; tunc
mater:--"Obsequere marito tuo, nata, nec te utique obsequii pudeat, quod
officii pars est maxima nuptae; abeo mox reversura: interim alacres
explete alter alterius cupiditatem." Egressa matre, Callias jubet
subsultus objicere concussibus suis rapidos et frequentes. Jactitare
nates coepi, sursumque deorsumque ferri, ut facturus impetu impressionem
abscedebat, ut faciens irruebat. Laudabat animos, mirabatur mobilitatem:
"At ego volo," inquam, "laudes in te meum amorem, qui me his
commotionibus, quas imperas, dehonestat. Laudes obsequium etiam ad
turpia. At vero; ecce, mi Callia! mihi ecce defluunt libidine venae
omnes; urge opus!" Ille ardentius operam mihi navare:

    Itque reditque viam toties...

Sed, ut si esset exhaustus in eo humoris fons, ex ejus nihil manabat
tubo. Osculans et vellicans excitabat, ut properanti adessem, et cursu,
quam possem velocissimo, deferrem ad optatam Venerem. Ego subsilio,
crebrisve subsultibus cieo Cupidineum imbrem in impluvium meum, et longo
post me intervallo pervenit ad metas. Postquam in amplexu meo artus
fessos recreavit, exsurrexit e lecto, servisque vocatis induit vestes,
et basio dato veniam petiit ignaviae suae. Sic loquebatur: "Condones
mihi," inquit, "enervatam hanc mollitiem, qui tam pauca itinera percurri
in tam pulchro stadio." Haec cum diceret, reversa est mater, meaque cum
matre Sole gratior apparuit Pomponia oculis meis, altera oculorum meorum
lux. Jusculi infusis plurimis ovorum vitellis scutellam, illa et illa
adferebant. Mater Calliae, Pomponia mihi obtulit; ego hausi hilare.
Negabat Callias se egere; exsorbuit tamen. Postea mater jussit
requiescerem: "Nam scio," inquit, "te tantum itineris hac nocte
confecisse, ut periculum sit ne in morbum incidas, corpus tuum delicatum
ni diligenter cures.--Septem omnino milliaria percurrimus," adjicit
Callias; "fessam esse plurimum verisimile est, quae me toto itinere
vexit summa celeritate.--De his postea loquemur," refert Pomponia; "tu
interim quiete et somno refice fatigata membra nocturno labore."

_Octavia._ Video, soror, in ea narratione, picturam omnium quae jam
virginali meo, puto, imminent. Sed si bene praesagit animus, quam tu
tulisti, feram molestiora: majores etiam, quam cepisti, capiam
voluptates. Nam inferius illud gurgustiolum minori mihi, quam patebat
tibi, hiatu patet: eo mihi molestior vis inferenda; at protensiori tres
digitos mentula, quam Calliae sit, rem aget Caviceus: et eo mihi
dulciores Veneris fructus, quanto altius in penetralia Veneris Venerem
inferet.

_Tullia._ Nihil ultra tibi optare debeam ad perfectam felicitatem, soror
mea, quam ut faveat tibi Venus aeque ac mihi. Nunc e lecto surgamus,
dulcis virgo; cras surges tam pulchra foemina, quam es hodie pulchra
virgo: te puto ad eam pugnam, quae tibi depugnanda est, satis
comparatam.

_Octavia._ Sum; ita me Venus amet! Imo volo constantiam commendari meam:
sine fletu, sine clamore, deliberato animo omnia feram.

_Tullia._ Cave istud feceris, corculum: graviter ipse ferret Caviceus si
tam constanter ferres; silentium tibi tuum probro verteretur; marito non
solet parva fieri laudis accessio, dum virgo vim patitur, ex clamoribus,
ex fletibus oppressae. Dicunt esse eos ejulatus virginitatis, dum
conciditur, pereuntis vocem. Quae ex eo consequantur opiniones, tecum
ipsa vide.

_Octavia._ Recte mones.





                           COLLOQUIUM QUINTUM


                               LIBIDINES


                                  ----

T_ullia._ Nulla mihi dies gratior unquam fuit, quam haec nox erit.

_Octavia._ Libero sermone confabulabimur. Complectar te, cognata, in
cujus quidem amplexibus omnes mei solent sensus et cogitationes
gratissime conquiescere.

_Tullia._ At vero, in tuis, puto, complexibus non ita quievit Caviceus.
Sed enim in eo, quem innumeris tuis illecebris excitasti, rapido motu,
utrique quies et voluptatis cumulus summus.

_Octavia._ Quae praesagieras gaudia, inveni; ad eam delectationem nullo
opere perveni, quae omnium utique superat rerum pretium, quae mortales
inserit immortalibus.

_Tullia._ Nihil vero, occlusis cubiculi nostri foribus, quominus
jucundo, quem aures jam dudum expetunt, cibo pascar, impedit.

_Octavia._ Intelligo, cognata: vis quam pollicita sum, me narrationem
aggredi.

_Tullia._ Scilicet, quid dulcius mihi queat accidere, quam participem
fieri voluptatum, quibus ingurgitata es? Nam sermone hoc tuo partem
infundes in animum meum, quae nihil e cumulo tuo detrahat.

_Octavia._ Vellem etiam ita et in corpus tuum fundi per me posse
Cupidineos illos fluctus, qui cymbam meam ad veri boni portum per hos
quindecim dies detulere; et ex animo loquor.

_Tullia._ Quam altum, quam crassum infixit in navim tuam malum ad eam
navigationem Caviceus! Quam impar tibi visa est navis tam parva arbori
tam immensae!

_Octavia._ Rides sane: convenit belle mihi cum Caviceo. Quod perfregit
mihi vallum, victori ademit victoriam: ecce exhaustis fugit viribus. Cum
jam languidiorem vidit parens mea, id dedit consilii ut ad patruum iret;
praetexit itineri officium, sed, verum ut fatear, cognata, jam fractae
vires vera causa fuere, nec me latet. Haec, quae mensis unius erit,
reparabit virium robur, absentia: prudens profecto consilium.

_Tullia._ Quid hoc est? tam tenera, tam delicata, ad primos non periisti
Cavicei concussus? Quid audio? Quae tam cito talem peregeris, jam facta
es athleta. O victricem et laureatam concham!

_Octavia._ Abi, improba manus, quae procaci tactu adulteras novam
nuptam.

_Tullia._ Patere, inepta. Quid times hoc in meo lecto, quem libidine et
incendio imples? Ea cereos illos qui lucent extingui nolui mente, ut
omnem pulchritudinis tuae florem delibem oculis.

_Octavia._ Sed nunquid amoris nuptialis legi cedere lex debet amicitiae?
Si patior ultro quae olim a te pathica sum pati solita, nunquid Caviceo
fecero injuriam?

_Tullia._ Ah! ah! ah! quid amplius objeceris mihi?

_Octavia._ Quid hi sibi cachinni?

_Tullia._ Novum antrum hausit rimulam illam tuam, in qua sedebat
virginitas. Quam immane patet! Quid objicies deinceps mihi?

_Octavia._ Nihil habeo, mea Tullia, quod objecisse tibi, aut velim, aut
debeam.

_Tullia._ Aperi femina.

_Octavia._ Obsequor.

_Tullia._ Quam differt haec mulieris pars a virginis parte! Ecce divisa
cadurda: o hiatum! manum etiam inducere possim.

_Octavia._ Eh! eh! eh! moves me nimis ad libidinem, remitti me sentio,
ni cesses. Vis in manu tua fiam adultera, quae mori malim, quam in
vetito hominis amplexu pollui?

_Tullia._ Postea videbimus. Sed nunc agam quod ago. Quis hominum
complere possit hanc fossam, unum praeter Caviceum? Longe laxior es non
solum quam ego, sed imo quam mulieri conveniens sit, ut homini conveniat
non portentoso. Sum ego stricta prae te, quae tandiu homines passa sum,
quae tot sum effusa sub congressibus, e cujus cymba partus invectus est
in vitae portum. Timeo, cognata, ne quae hunc in modum discissa es,
omnibus praeterea hominibus inutilis facta sis ad Venerem. Quod pumilio
una in navi regia, si naviget solus, id in te fuerit alterius hominis
mentula.

_Octavia._ Nihil mea interest, me modo suis semper voluptatibus habeat
commodam Caviceus, et, ut nudiustertius loquebaris, ejus probe machaera
conveniat in vaginam meam. Hoc sibi usuique suo perfodit stadium, non
aliis. Quod mirere, cum me ultimum compressit, tam arcte intro aiebat
sibi vinciri mentulam, ac si manibus premerem, et ita hoc compressu
exsugi, ut prae voluptate se diceret emori.

_Tullia._ Tu vero quid?

_Octavia._ Ego spissis basiis animos dabam, et molli crispantium clunium
motitatione opi eram ad metam eunti.

_Tullia._ Sed quam cupio, instituis a calce narrationem: hanc volo a
capite ordiaris. Scio te hos per dies probe dolatam, si ex felicissimis
alia fuit unquam. Sed nunc omnia minutissima vel momenta, ab hora qua
nupsisti ad hanc usque diem, curioso refer sermone, pupula mea.

_Octavia._ Faciam tibi satis: pruriginosa descriptione per aures in
animum tuum stillabo voluptates, quas in corpus meum depluit Hymenaeus.

Tuo de lecto nondum surrexeram, et jam consanguinei, cognati et affines
Cavicei mei ad Lares nostros convenerant. Meministi? Ut ingressae sumus
paternam domum, venit obviam Caviceus alacri ore, laetisque et
micantibus oculis utrique impegit osculum, et ad me renidens:--"Ades,
mea aurora," inquit, "ades, mea felicitas. Noluit ad vos irem mater, hae
dedissent mihi poenas nates" (demissa manu verberabat), "castigassem
pigritiam. Scis te mihi esse Solem, non pro Sole; illucescas modo mihi,
suum coelo non invideam Solem." Sub haec salutantium nos turba
circumvenit, mox dotales conscriptae sunt tabulae, et solemnia
nuptiarum, ex more, peracta, et juris formulis, ut loquebantur: nihil ut
superesset ad nuptiarum sacra, nisi victima.

_Tullia._ Victimam appellas virginitatem tuam, sine cujus jucunda et
laeta utrique occisione nuptiarum sacra nec sacra sunt.

_Octavia._ His actis Caviceus egoque, domi, solutis concionibus, relicti
sumus. Coepit ipse rogare sua esse vellem; respondeo me equidem maxime
velle, quae jam mea non essem. Fervidissimis basiis labia onerabat,
urgebat, ignescebat, ignem per viscera mea inferebat. In eo tota eram,
jam apud me non eram. Ancilla una atque altera comites datae lateri meo
haerebant, avertebant autem oculos retro ut pudicas decebat. Tunc
Caviceus: "Jube exeant hae ancillae," inquit, "anima mea, spes mea; hoc
nuptiarum nostrarum festo die, quid tibi mihique cum illis?--Absit in
eam me impudentiam cadere!" repono, "quid de me judicares? quid mater,
quid domesticorum familia?" Praeclusit novis suaviis os dicenti, ac
demum sensi vibrari in me arma virilia. Sed ecce revertitur ad nos eodem
temporis puncto mater: "Ut habes uxorem hanc tuam, Cavici?" inquit, "ut
amas?--Efflictim," ait, "et perdite amo; nihil amori meo adjicere ipse
ne quidem Amor possit, quo ardentior fiat. Sed per Deos Deasque omnes
nuptiarum Praesides et Antistites! permitte me, mater, virum esse, et
quae vis ut habeam uxorem tam elegantem, tam pulchram, permitte me virum
esse.--Adde," subjicit mater, "et tam teneram. Te cura tangat
teneritudinis ejus, nam quam impar sit pugnae quae mox alterum alteri
committet, annos vix quindecim nata, reputa, fili, cum animo tuo."
Dehinc morae impatiens Caviceus:--"Mei te misereat, mater," inquit,
"absumi me sentio caeco incendio, quod sola exstinguere possit uxor mea
uxoria medicina. Da mihi nunc fruendam; si negas, furaris mihi quod meum
est; sis mei mihi boni liberalis." Subrisit illa:--"Sed enimvero,"
inquit, "isti libidinis tuae impetus intempestivi sunt, non praestabiles
affectus. Ad noctem differ, quod dilatum gratius fiet. Mora dulcescunt
amoris fructus, ut reliqua meliorum tempestatum dona. Quam intempestivae
sint hae preces, mi fili, ipse videris; vellem sane indulgere posse quod
petis: nec hora, nec locus huic rei apta sunt. Non morabor voluptatem
tuam, sed ad noctem usque moderare tibi.--Ah! mater," reponit Caviceus,
"miserere generi tui, sane Octavia ipsa non negat vulneri mederi quod
impressit cordi.--Audin, tu?" inquit conversa ad me mater, "vis mederi
huic morbo? vis ipsa esse medicina?"

_Tullia._ Quidni velles? nimirum sapis.

_Octavia._ Offusus est mihi rubore vultus, qui pro sermone fuit;
obmutui.--"Taces, nata?" inquit, "nam et consentis. Secede igitur
tantisper, est quod tua refert maritum tuum monere; ingredere in id
cubiculum interius." Secessi passus duos tresve, et arrectis auribus in
eo tota fui eorum quae dicturi essent, ne quid me fugeret. Tunc mater ad
Caviceum: "Nec tempus nec locum nuptiis faciendis apta esse dixi, fili,
haud ipse negaveris: mox enim ex affinibus nostris, qui nobiscum
accubituri sunt ad prandium, advenient; lecti in hoc cubiculo nulli.
Nihilo tamen minus ecce tibi trado Octaviam, sed ea lege ut libidini
semel tuae pareat, hoc temporis momento. Proxima nocte frueris ejus
amplexibus ad satietatem. Verum hac hora novi te et operam et oleum
perditurum, cum non sit ubi eam commodo ad Venerem corporis situ loces.
Demum parce aetati tuae puellae, nam dicunt esse te aequo membrosiorem
et equo. Taurum paulo post, quantus ille sit, facile feret si sensim
sine sensu assuefieri velis oneri, nec primo conatu disrumpi. Vi minus
quam arte juvabit ramum illum tuum ejus in hortum adigi et inseri." Haec
ridens: dehinc me vocat, et adhinnientem mihi videbar audire
Caviceum.--"Tua non es, nata," inquit, "mariti es, petiit sibi per
momenta aliquot te tradi. Quam in omnem vitam cessit Hymen, nec ego nec
tu negare possumus. Precibus acquievi, quae tibi pro lege sunt. At volo
semel tantum ejus obsequaris libidini: cum perfeceris, eripe te foras;
si secus feceris, iratam me habebis." Promitto facturam:--"Verum,"
inquit, "verte te in omnes quos voluerit concumbendi modos, ac maxime
cave ne per culpam tuam tubi maritalis imber dispereat tibi. Ita te
adsilienti praebe, ut qua te via petet, tuum in uterum decidat. Vide
faxis, nata." His dictis osculata me ad Caviceum duxit, et una
inclusit.--"Hoc proximo in cubiculo," inquit, "exspecto, Cavici, dum
iter illud peregeris, ad quod te admittit Octavia in ipsa Octavia."
Secessit misso cachinno, sed momento reversa:--"Oblita eram," inquit,
"quod maxime factum oportuit..." Sed jam me sedere jusserat Caviceus in
sella parieti affixa. Sub pedibus ad haec divaricatis, elatisque
femoribus, sellas supposuerat. Nuda eram ad umbilicum, ipseque arma
virilia eduxerat. Ut vidit mater:--"Ingeniosa res est amor," inquit;
"quam accommodus hic situs ad Venerem!" Fugit retro Caviceus mentula
minitante; respexit mater:--"O monstrum!" inquit, "sed forti esto animo,
nata. Bene erit, si bona uti volueris opera tua." Exscenderam e sella,
meque ad honestatem composueram.--"Nolo," inquit mater, "ex collisione
vestium tuarum, quid hoc mane de te sit factum, convivae nostri
conjiciant." Resolvit vestem, relictoque mihi in ima corporis mei antica
posticaque parte interiori indusio: "Nunc," inquit, "sed memor jussi
mei, admitte virum tuum." Iterum impressit osculum mihi, et aperto
itidem mihi sinu:--"Quid condis papillas has tuas sororiantes? nunquid
merentur Cavicei oculos et oscula?" Et ad Caviceum conversa:--"Ecce,"
ait, "aperta est arena tibi, Cavici; adesto, athleta fortissime." Post
abiit. Laetus festinusque accurrit Caviceus, mihi indusium tollit,
manumque procacem parti meae admovet; dehinc sedere jubet, ut sedebam,
utroque ponit sub pede sellam, ita ut cruribus altius sublatis, horti
porta ad speratos impetus obversa pateret tota. Dexteram tamen subtus
nates insinuavit, paulo magis admovit me ad se.--"Nunc vero porrigis,
hera mea," inquit, "quod me ad veram ducat felicitatis metam." Laeva
sustinebat hastae pondus; tunc procubuit in me.

_Tullia._ Agedum, quid tu interea?

_Octavia._ Nec negabam, nec ultro dabam. Alterum stupidae foret,
petulantis alterum. Applicuit arietem foribus meis; in rimam priorem,
cujus labra diducebat digitis, inseruit mutonis caput. Hic vero haesit,
nec ultra quidquam conatus est:--"Octavia mea dulcissima," inquit,
"complectere me, dextrum femur tuum subleva, et in lumbos meos
mitte.--Non intelligo quid velis," inquam, "quid moliris? te mei pietas
capiat!" Sub haec femur ipse meum subdita manu superinjicit in lumbos
suos, situ quo voluerat. Demum adigit in Venereum scopum mentulam, et
principio quidem impellit levi concussione, mox fortiori, ac postremum
eo nisu, ut summum mihi non dubitarem imminere periculum. Rigida ea erat
ac si cornea; igitur, cum minima loci capacitas negaret ingressum, et in
intima viam quaereret sibi, et faceret, caligas demisit in pedes, et
nudus, ut nuda eram, cominus verberare coepit vehementer valli mei
crepidinem. Tanta vi ruebat, et cuneo illo diffindebat me, ut lacerari
me exclamarem. Paululum requievit ab opere:--"Sile, amabo, corculum,"
inquit, "ita haec res agitur: obdura immota." Iterum subter clunes manum
misit, promovitque ad se, quae videbar in fugam converti. Nec mora:
crebris concussibus ita me fatigavit, ut fere animo deficerem. Rapido
post impetu hastam impulit, summusque mucro haesit in summo ulcere;
clamorem tollo, quem audivit mater; festina accurrit.--"Heus tu,
Cavici," inquit, "oblitus es pollicitum esse mihi hanc tuam palaestram,
quam indulsi tibi, ludum fore, non pugnam?" Cum haec loqueretur, in
sudorem defluxit Venereum Caviceus. Sensi me imbre fervido irrigari; at,
ut primum colliquescebat, eo rapidius agebat se, et humor ille viscidus
favebat conatui, ut qui contum oleo liniat. Me igitur duos tresve
digitos perfodit, eamque seminis copiam plenis laticibus fudit, ut intra
viscera mea penetraret, pubemque mihi postea complueret.

_Tullia._ Tu interea eras

    ...fatui puella cunni?

nihil movebaris, nec similiter resoluta es?

_Octavia._ Fatebor, mea Tullia, tunc primum percepi quid sit Venus. Nec
omnino tamen exploratas habui omnes harum voluptatum dulcedines. Cum jam
deficeret Caviceus, incessit me quasi micturientis pruriens libido; tum
et ipsa retro clunes tollo, et illico sensi magna cum voluptate excerni
ex me nescio quid, quod mirabiliter me ea in parte demulcebat.
Conniventes mihi oculi, crebri anhelitus, vultus mihi ignescere, totum
corpus dilabi. "Ah! ah! ah! deficio, Cavici," exclamo, "siste fugientem
animam, desiste ab hac re, quae tam jucunde enecat!--Euge, Octavia,"
inquit, "huic voluptati omnes spiritus adverte, ejice fortiter ex te,
quod titillat tam suaviter sensus." Interea nervum, qui jam elanguebat,
demisso intra crura mea capite, sustulit laeva manu, et iterum intrusit
in ostium meum. Hic demum tactus novos in his locis ignes excitavit.
Copiosa ex me titillantis fluit liquoris pluvia, ut mictus potius
videretur quam ejectio seminis e locis. Hoc si temporis momento parata
fuissent ad pugnam Cavicei arma, per Venerem! gaudio et voluptate ebria
irritassem ultro in me ipsa ego. Tam cito curriculum illud a Caviceo
piguit esse confectum in stadii mei ora, nec in ipso stadio.

_Tullia._ Ita belle, ita ad vivum rem depingis, ut me, etiam si sim
silicernium, movere possis. Osculare me. Vis Lampridium? Sed non vis.
Rapis me in furorem; quid velim, quid nolim, nescio.

_Octavia._ Quid tibi enim mihique cum Lampridio? Quid vis me velle? quid
nolle vis?

_Tullia._ Insanio, perdix mea, turturilla mea... Eh! eh! mihi tuam manum
commoda.

_Octavia._ Do propriam, non commodo. Quid postea?

_Tullia._ Mea mitte intra femina; expansa vola Veneris aggerem occupa,
prehende belli intestini sedem, immitte digitum; mihi vero sis pro
marito. Insili in me, subige, subagita. Pulchre omnia!

_Octavia._ Etenim si tibi essem quod Caviceus mihi! Sed quid umbra ad
corpus? Ut admoves pubem pubi! ut committis cunnum cunno! ut haeret
pectus pectori!

_Tullia._ Diffluo, diffluo... O Lampridi!.. Octavia!... Ah! ah!

_Octavia._ O te libidinosam! Tibi rivus manat e lumbis, e quo vix
puellulus Amor enatare possit.

_Tullia._ Permitte tantisper requiescere ab hac rabie, nam Veneris
profluvium rabies est. Sedata tandem haec est mihi tempestas, reddita
membris malacia. Redi ad Caviceum, quem in pugnatione arcis tuae
reliquisti sudore fluentem.

_Octavia._ Pergam dicere. Verum de Lampridio quid cogitabas? Quid
dicebas, aestu furens impotenti? Cur potius non invocabas ad opem
operisque partem Calliam tuum, quem amas, qui te deperit?

_Tullia._ Scies: communicabo tecum secretissimas meas cogitationes,
lusus, delicias, gaudia. In partem bonorum vocabo te, omnia inter nos
dividentur. Memineris somnii, quo qualis vitae tuae cursus in conjugio
futurus sit, praesagire debuisti.

_Octavia._ Dividere et dividi, tu me docuisti verbum esse in rebus
Venereis salacissimi sensus: et vis inter nos omnia dividi? avertat omen
Venus!

_Tullia._ Te insulsam! divideris mecum, ego tecum, divisorem habebimus
probum; omnia sic inter nos bona, quasi judicio Veneris Erciscundae,
nostra dividentur. O lusus, o risus, o illecebrosas procacitates! Sed
quid obtrectas, nugatrix? Sequere narrationis tuae filum.

_Octavia._ Gerrae, gerrae! Scilicet, seria petis, o foeminam gravem et
probam? Revocas me ad sermonem, hac tua philosophia, moribus hisce tuis
dignum.

_Tullia._ Hoc tuum est delicium. Sed agedum, fac quod facturam te dicis,
nec facis.

_Octavia._ Etsi lapsus in paralysim Cavicei nervus peteret summisso
capite inducias, minabatur tamen mole et pondere terribilis. Spumas ore
agebat, et suo meoque tactus et madidus rore, identidem meam concham
osculabatur. Perfecisse me cognovi, placatis meas libidinis fluctibus.
Igitur liberior et audacior facta: "Quid ulterius petis," inquam, "a me,
o Domine? obsequuta sum, et me fatigat patientiae meae imago. Nihil
superest quod praeterea optes: sine abeam." Amplexabatur altero me
brachio, altera vero manu vulvam spurcitiis ejus meisque turpem
tractabat, identidem offerebat arrepto fascino, non amplius arrecto. Sed
ab ejus me tandem expedivi amplexibus, et dum fugienti repugno, sellam
pede offendi, quae in pavimentum dejecta, non mediocrem edidit
strepitum.

_Tullia._ Tunc supervenit mater tua, hoc velut classico finiti praelii
admonita, et ad lauream tuam vocata.

_Octavia._ Dicis. "Non queretur mater nos collusisse sicca Venere,"
dicebat Caviceus.--"Scio," reponit mater, "te nobilem esse palaestritam:
sed vereor, ut praedixi, ne sicut operam ita et oleum perdideris. Num
bonae fidei homo es? Virginem reddis quam virginem commodavi?" Ingressam
vero esse non perceperam, nec item Caviceus, cui nuda adhuc propendebat
ante oculos meos mentula.

_Tullia._ Haud fugit ad aspectum mater, nam

    Recta veniunt, videntque magnam
    Matronae quoque mentulam libenter.

_Octavia._ Puto equidem, his de nostris rebus subodorata est muliebris
curiositatis conjectura, aut etiam ipsa vidit oculis minutissima
quaeque.

_Tullia._ Vel quae sanctiores et castiores, curiosae sumus omnes harum
ineptiarum. Mater mea prima nuptiarum mearum aetate, eaque aurea (sic
diem voco qui nocti beatae illi successit), nihil dulcius antiquiusve
habuit, quam ut sibi quaecunque passa essem, enarrarem; et, injectis ad
collum ulnis, dum dicerem, oscula figebat ori meo, quae vix Lampridii
vincant suavia.

_Octavia._ Eandem de mea audies dementiam. Effugit in alterum Caviceus
cubiculum (ad Caviceum redeo), sublato manu una subligaculo, quod ad
pedes defluxerat; post januam occlusit mater:--"At tu," inquit, "ut
lusisti, nata, ut maritum experta es?" Amplexu arctissimo fovebat haec
locuta, osculis premebat.--"Absit a te pudor omnis, nata, puta tibi
dicta quae mihi dixeris, in matre sociam habes ad haec Hymenaei sacra.
Loquere."

_Tullia._ Dicenti ardebant oculi, venae turgebant, hiscebat concha, per
Venerem meam! Diffluebat ultro remissa. Nec miror: nam id aetatis nonum
atque vigesimum annum vix attigit. Anno nupsit decimo tertio; in has te
vitae auras, felici partu, mea Octavia, edidit ineunte decimo quarto. O
quali incensa aestuabat pruritu!

_Octavia._ Principio nihil respondebam; post, cum coepit inquirere
curiosius:--"Quid quaeris, mater?" repono; "obsecuta sum tibi et
Caviceo: tibi, nam debebam; Caviceo, nam jussisti.--At ne suspicetur
quis has vestras nequitias, emittam," inquit, "Caviceum ex domo.--Jube
vero in inferius conclave descendere, non excedere domo," inquam; "id
multo erit honestius, quam si exegeris e tectis ut extraneum, qui tuus
quia tua sum, et quia meus est." Illico ad eum abiit.--"Sede interim,"
ait, "dum redeo." Demisso ad inferius conclave Caviceo, regreditur;
tunc:--"Libere loquere, nata, puella es, aetate non infans, et jam
ingenio matrem familias praestare debes. Mulier ego et tu sumus; hoc in
quod vocata es uxoris munus, bonae mentis fons est equidem nobis
certissimus; officii nuptialis provincia quaedam velut regio est judicii
et mentis, in qua turpe est deficere nos judicio et mente, cujuscunque
aetatis simus. Ut bona gaudia mariti in corpora nostra, sic bonam mentem
in animos eodem tubo, egregii artifices, infundunt."

_Tullia._ Quis dubitet? et ipsa satis es amplo documento, quae ante hos
dies etiam fandi rudis, hodie tam apte, ingeniose et comiter omnia et
agis et loqueris.

_Octavia._ Vix apud nos velut in una sede moratur virginitas et bona
mens, duae pretiosissimae vitae res. Qui aperit nobis vulvam, aperit et
delitescentem mentem, virilis contus. Forte in hoc, dum nascimur, loco
detrusam, mox impulsibus concussibusve suis ex hac infima sede ad
superiora agunt.

_Tullia._ Belle dictum, ah! ah! ah! si quae tibi excussit virginitatem
mentula, mentem incussit. Ideo huic nervo affictum mentulae nomen, quod
impressa sit illi facultas a Natura, creandae in nobis bonae mentis.

_Octavia._ Igitur audacior adhortatione matris facta:--"Non alia sum,"
inquam, "mater, ac eram ante horam, nisi quod conspurcavit misere
Caviceus.--Rapidum Cavicei telum vulnus tuum" (vulvam ostendebat) "non
hausit?--Subire non potuit, mater, prae crassitudine," inquam, "nec
ferre ego crudos impetus; igitur erupi in clamorem, discerpi me, cum
dire peteret, sentiebam.--Nec tamen intro vallum tuum pervasit,
aggeremque perrupit?" subjicit.--"Non potuit," inquam, "nam cito in
humorem furor ille impotens resolutus est.--Age, ostende," inquit,
"indusium tuum.--Ecce, mater," aio. Ut vidit abundanti imbre conspersum,
exclamat:--"O filia! quid video, quam divitem et inexhaustum libidinis
fontem habet Caviceus! O te laetam et fortunatam, si haec seminis copia
uterum tuum intimum irrigasset! Haeres fingi ex eo nobis potuit
robustior Hercule. Nunc," inquit, "nuda corpus, nam id volo a tam
pulchro corpore abjici tam spurcum indusium." Quid plura? Sumpto alio
vestem indui, eaque arte et diligentia capillos et vestimenta mater
emendavit, ut nihil praeterea addi ad cultum ac honestatem posset.

_Tullia._ Num indusium condidit quod deposueras? Num lustravit oculis?

_Octavia._ Superstitiosa curiositate expandit. Ego vero erubescebam ad
rem.--"Inundationem passa es, filia," dicebat, "non levem alluvionem:
sed apparent nullae virginitatis laesae lacrymae, quid clamabas? Dum
conciditur virginitas, sanguineae ex ejus caede stillant guttae, quae
pereunti pro lacrymis sunt. Intelligo, pulsata tantum fuit, non
vulnerata. Hac nocte se res meliori successu habebit. Sed ad id
muliebris patientiae stipendium, quod coepisti mereri, probe te video
comparatam." Demum indusium armario condidit.

_Tullia._ De convivio, cui et assedi, nihil habes dicere quod nesciam.
Felicis noctis illius, quae subsecuta est, expone lusus et procacitates.

_Octavia._ Mei, Ecastor! conveniendi ad noctem usque Caviceo facultas
nulla fuit, ita consanguineae affinesque e virginum numero adhaeserunt
mihi, lateri affixae. Raptim semel suavium tulit inquietae, Dii boni!
quam suave! Nobis alia omnis praeclusa erat ad plenam voluptatem spes et
via.

_Tullia._ Licere amantibus die quod cupiunt, nocturnae vetant amoris
religiones. Sua sunt nocti dona, quae solem videre non juvat.

_Octavia._ Moriente die vivere coepimus; mox solutis hominum
foeminarumque importunis concionibus, relicti soli alter in alterius
cupiditate emoriebamur. Tu ac Pomponia aderas; tandem utrumque manibus
prehensum duxit mater in genialem thalamum: "Hac satis hactenus die
laboris tulistis et inquietudinis," inquit, "reficite animos quiete et
corpora somno."

_Tullia._

    Ite, agite, o juvenes, pariter sudate medullis
    Omnibus inter vos: non murmura vestra columbae,
    Brachia non hederae, nec vincant oscula conchae!
    Ludite, sed vigiles nolite extinguere lychnos:
    Omnia nocte vident, nil cras meminere lucernae.

_Octavia._ Me paulo ante accerserat in cubiculum mater, in quo delibata
et imminuta virginitas mea. Hic, reclusa aurea pyxide, odor suavissimus
nares nostras afflavit, aeraque implevit. "Revolve, nata," inquit, "ad
umbilicum vestem, indusiumque." Obtempero. Nudam videns subrisit: "Es
vere pulchra, nata," subjicit, "et Caviceo digna. Sed hoc suaveolenti
unguine facies, ut opera sua minori tuoque labore fere nullo maxime
commisceatur tecum. Tuam inunge tibi partem, nullo meliori pacto poteris
tuis defungi partibus." Immitto in pyxidem duos digitos et multo
fluentes unguine ad vulvae refero monticulum.--"Nec vero," ait, "sic
facto opus fuit: intro est mittendum, non ad pubem, circum circa, ut
facis, effundendum." Mox ipsa extimam intimamque inunxit rimam, digitis
quam altissime potuit insertis.--"Te multo junior eram, cum nupsi,"
inquit, "quam nunc es; si hoc me medicamento Veneri aptiorem non
reddidisset matertera, quam per aetatem eram, patrem sane tuum vix passa
essem, quem tamen absque summo dolore tuli." Rem mirabilem! cognata,
illico insana prurigo vulvam incendit; et tam ardens me invasit Veneris
libido, ut vix temperarim mihi quin maritum ultro adirem, ipsa
concubitum peterem.

_Tullia._ Frequentior est hic usus sub hoc coelo, cum teneriores
fruendae dantur suis viris virgines.

_Octavia._ Quid plura? Tu me in lecto collocasti, et, ut loquuta es,
ultimum morienti virginitati vale dixisti. Cum se vidit solum Caviceus,
diligenter occlusit cubiculi fores, meas aperturus; omnesque, ne quis
abditus lateret, lustravit angulos.

_Tullia._ Hic ludus testes odit, qui tamen sine testibus non agitur:

    Magnis testibus ista res agetur...

_Octavia._ Et vere acta est. Audierat Caviceus, cum diceret mater num
mihi vehementer timerem, respondisse hunc marito meo injuriosum fore
timorem, et cum subjiceret, si vellem, rogaturam Caviceum me humanius
haberet, etiam reposuisse omnem mihi dolorem voluptati futurum, e quo
illi voluptas nasceretur. Procurrit ad me, et injectis collo brachiis,
pronus: "Quales," inquit, "agam tibi gratias, hera mea, pro tanto
munere? vis absque conditione tradi mihi, nec frustra erit tibi haec
confidentia; nihil ultra acturum me recipio, cui non consenseris. Sed,
ut te novi, consenties felicitati meae.--Sane," inquam, "nam qui viribus
tuis amorique meo possim pugnare?" Vestimenta jam deposuerat servorum
ope, solaque femoralia linea supererant. Sine mora depositis, abjectoque
etiam indusio, nudus prosilit in lectum. Arctissimo me ligat complexu
nudam, et spississimis basiis praeludit proximo certamini. Mammas,
uterum, crura, clunes, libidinosis prostituit manibus; omnia pererrat
membra fervidus, et miratur.

_Tullia._ Sed utilissimam nuptiis partem praeterierat?

_Octavia._ Ultimum aggressus est eam. Ad suavem quem exspirabat odorem:
"Non haec tua laetissima specus exhalat mephitim," inquit, "nec mirum,
quae tot bona continet bene olere. Rosea tota es et myrtea. Sed scio,"
inquit, "mollire viam mihi in hoc gaudii tui meique campo, in animo
habuit mater, et ego artem arte juvabo. Hoc tuam modo diffisurus sum
conto partem" (mentulam ostendebat, rectam, crassam, longam): "ut
facilius se penetret in venam hanc, cum impulero, etiam unguento mulcebo
quod paravi." Unxit, et intentans delibutam: "Nunc, domina," inquit,
"compone te ad Cupidineos hos insultus."

_Tullia._ Ferant opem Virginensis Dea, Subigus Deus, Dea Prema, Deaque
Pertunda, amica novis nuptiis numina!

_Octavia._ Unus pro omnibus fuit Caviceus.

_Tullia._ Hi ad genialem lectum Hymenaei conveniebant jussu indigetes.
Cum Paranymphi discessissent, novam nuptam ope sua ad fortem et invictam
patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito solventi zonam nuptae
Herculeo obstrictam nodo; Subigus, cum soluta zona in apertum corporis
campum pugnaturus conscenderet; Prema, cum uxorem comprimeret, faciebat
ea ne se subduceret; et Pertunda ut se pertundi et pilo transfigi
pateretur, nec, cum diffindi sentiret sibi tenerum corpus, pilum
excuteret.

_Octavia._ Conatus facile omnes meos elusisset robustus, vegetus, quem
quartus supra vigesimum annus ad hanc pugnam faciebat novum Herculem.
Ipse me quo situ voluit, ad eam rem componit; non reluctantem manu
resupinam altera statuit, altera aperuit femina. Post se invergit in me,
et intra divaricata crura pronum conjicit. Novum hoc me terruit pondus:
"Animo," ait, "firma sis, et immota corpore, hera mea.--Non commovebor,"
inquam, "sed amabo..." Sermonem interrupit cruda saevitia, nam eodem
temporis momento, adactam summa vi mentulam in vulvam impulerat. Haec
dehiscens sponte summum voraverat caput; toto post suo pondere irruit,
et obsistentem loci compagem coepit solvere.

_Tullia._ Scilicet:

    Irritat virtutem animi, confringere ut arcta
    Naturae primus portarum claustra potessit.

_Octavia._ Discerpebatur misere infelix vulva; manum meam, interprete
dolore, in auxilium rogabat mitti; missaque est ab impatientia mea.
Amplius tenere vocem non potui, infixamque visceribus hastam e vulnere
conata sum trahere. At osculatus me Caviceus:--"Flecti me non sinam,
anima mea," inquit; "averte manum illam tuam turbatricem: minimum tibi
mihique laboris ad perfectum opus superest." Interim sustinebam impetum,
manuque injecta, ne ultra proriperet se mentula, impediebam; sed illico:
"Hei! hei! corculum!" ait, "preme mihi hunc nervum quem tenes, liga
arctis digitorum vinculis." Comprimo vehementer, et eodem temporis
momento depluit ros fervidus in hortum meum, nam media omnino mentulae
pars me implebat. Nec propterea subagitabat me, ut antea: ab omni se
motu abstinebat, et semen profudit ita in campum meum, ut ne gutta
quidem, aut stilla, ex viae regiae recta regione errarit. Sub hoc
elanguere in manu et in vulva salax cauda coepit. Madida, spumosa,
veternosa versa est in fugam.

_Tullia._ Lucebant tunc cerei in cubiculo vestro?

_Octavia._ Ac si dies nobis luceret, ita liquido omnia patebant.
"Perfeci, Dea mea," inquit Caviceus; "quo vero voluptatis me beasti
cumulo! nunc autem tantisper quiescamus ambo, alter in alterius
amplexu."

_Tullia._ Tibi autem, cognata, voluptatis nullus fuerat sensus?

_Octavia._ Audi rem ineptam: ubi exscendit Caviceus, me cepit furiosae
libidinis aestus, ego eum amplecti, osculis petere, suspiriis excitare;
ille mihi et suavia dare, et labia ima vellicare, et digitis in pube et
in cadurdis ludere. Subito emitti sentio ex venis meis deliciosum
profluvium, ac cum eo humore, quo me proluerat, e claustris uteri magno
se impetu projecit.

_Tullia._ Sic flumina quaedam ex fonte suo, et originis capite, ingenti
ferri dicuntur rapiditate.

_Octavia._ Excepit vero hos rivos laeva vola Caviceus; qui ad rem hanc
inopinam:--"Ego te citius, anima mea, ad libidinis perveneram metas."
Ego velut siderata obmutescere prae pudore, sed manum dimoverat ex eo
loco quem haec Veneris spuma inquinabat.--"Non opinabar te id aetatis,"
inquit, "esse Veneri tam aptam. Aliae in primis congressibus puellae ne
minima quidem tanguntur oblectationis gutta, tu pleno alveo in voluptate
natas. Bene est, mea voluptas, bene est." Cum haec diceret, eo refert
iterum laevam:--"Papae!" inquit, "profluvium Veneris id non est, sed
diluvium; quae tibi vasa in utero latent, quae tam copiosum potuerint
imbrem continere?" Ego ad haec:--"Tuus est hic humor, non meus.
Effunditur quem intro profudisti: qui egressum negare potui e vasculo
meo tam horribiliter diffisso?--Quidquid vero id sit, anima mea,"
inquit, "gaudeo vehementer te his gaudiis esse ad satietatem impletam,
loquere libere.--Ita est," inquam; "quod intulisti dum pulsas, id omne
malum egregie gaudiis compensasti. Jam hodie mane umbra me quaedam
attigerat incredibilis voluptatis, sed nihil matutina illa Venus ad
nocturnam hanc." Interea hunc viscum detersi e corpore, ut potui, ad
superinjectum linteum, nam sudarium mater oblita erat pulvino
subdere.--"Nunc vero," inquit Caviceus, "alacri esto animo. Volo te in
omnes transire voluptatis meae gustus, et quidquid libidini placuerit
meae, etiam tibi placere." Petulantis aio esse mulieris sub viro
subagitanti subare, et commoveri.--"Nolo te," inquit, "motitare clunes,
et mutuis motibus meis respondere; imo nolo te crura tollere nec ambo
simul, nec alterum alterumve, cum super te conscendero. Sed haec sunt
quae volo: primum divarices et aperias, quam aptissime poteris, femina.
Vulvam ostentes mentulae figendam, et eo corporis situ non mutato ad
finem usque libidinem perduci meam patiaris. Sunt et alia de quibus alia
te nocte faciam certiorem."

_Tullia._ Suus cuique maritus mulieri est legislator: cuique marito sui
sunt mores, et cupidines, eoque mulier praestabiliori utitur fato, quo
mariti mores diligentiori studio in suos transfuderit. Proba demum ea
est mulier, quae libidinem suam in mariti libidine quaesierit.

_Octavia._ "Intumescit mihi nervus," inquit, osculumque dedit in latus
recumbenti, papillas molli tactu pressit, concham adhuc roscidam
tractavit, mox laevam manum meam mentulae admovit. Rogavit caperem;
cepi. Dein me jubet componi ad congressum; obsequor. Conscendit subito,
et mentulam applicat ostio: nulla mora, subiit gurgustiolum id meum
rigidus hospes; sed, hausta media parte, ad quinque pollices altos
haesit.--"Nunc," inquit, "volo, hera mea, numeres omnes concussiones
meas. Vide ne pecces in numero.--Cavebo," inquam, "et morem geram." Tunc
altius impressit mentulam: dum vero concussionum numerum duco, et in ea
re figo cogitationem, impetu fregit ostium, et in adyta Veneris irrupit,
ad coleos usque, fulminea mentula. Me acerrimus dolor coegit ad
ejulationem, injunctique muneris in hac perturbatione tulit
oblivionem.--"Me necas, Cavici, me necas!" exclamo; "parce miserae.--Jam
tibi res acta est," inquit, "ecce me totum, quam longus, quam crassus
sum, voluptas mea, vorasti.--Absiste paululum," inquam, "recede, educe
gladii cruenti partem.--Imo altius abdam si possum," reponit, et dicto
citius iterum furiose irruit, et ita pubem pubi conjunxit, ut se in me
penetrare velle totum videretur. Tollo tunc vocem:--"Non sentis,"
dicebam, "pulsas uteri mei imum fundum? Jam necas, abscede; totum
gladium hunc tuum noli immergere in corpus meum!" Recessit ut rogabam,
et cum mediam traxisset machaeram ex vulnere:--"Quid? dulcis uxor?"
infit, "anchora tetigi abyssi fundum?" Mox sensim sine sensu coepit
denuo immittere.--"Adverte," inquit, "cum primum intro pulsari te
senties, libere vocem mitte, abscedam illico. Nam equidem libido est
frui bonis tuis, sed haec me non tenet dementia ut cupiditatem meam
velim in saevitiam mutari." Inducit ad haec altius mentulam, et cum
urgeret:--"Siste," inquam; "carum sed dirum vulnus infixo mucrone
infligis." Retraxit iterum: "Fugit," adjicio, "cum telo tuo ex hoc
vulnere dolor omnis; profundius, amabo, ne impellas." Pubi autem meae et
vulvae quatuor omnino pollices latos superexstabat virile pilum.--"Novi
nunc quantam mentulae meae partem impune possis excipere. Modo tres
pollices superemineat, nullus tibi nocere poterit impetus meus.
Accommoda igitur mihi manum, et ut ipsa tibi mihique sit quaedam cunni
tui accessio. Nam, et nescis, totum venustae, ut tu es, puellae, corpus
cunnus unus est." Facio, ut fieri cupiebat: insinuo in eam partem manum;
et stricto digitorum complexu arreptam mentulam comprimo. Novas sane
concussiones integrat, ac post decimam resolutus est, meque levi movit
titillatione dum seminis rivos meam effundit in paludem. Nihil
praeterea; nam ejeci nihil.

_Tullia._ Ingenua sane et festiva pascis aures meas narratione. Quot
vero in hac secunda coitione numerasti concussus, quot tulisti?

_Octavia._ Viginti sane antequam turbaretur numeri ratio; post vero, ut
audis, decem. Sed dum exclamo, dum excrucior, dum interfici me queror,
alii etiam plures, multo vehementiores, dati fuerunt. Ipsa de eorum
numero judica.

_Tullia._ Agedum. Ut reliqua nocte lusisti?

_Octavia._ Toto projectus pectore pectori meo haerebat et incumbebat.
Gaudebat adhuc exsugi sibi mentulam; alligatus adhuc brachiorum niveis,
ut loqui solet, vinculis, me basiis atterebat, cum proximum cubili
nostro ostiolum aperiri audimus, et eodem momento ad spondam lecti
apparuit mater. Nam tu abieras, cognata.--"Hem! puto vos," inquit, "in
medio amplexu exspirasse." Mittit se ad latus meum Caviceus, et offusa
ego pudore:--"Ignosce, mater," inquam. "Hei mihi! quam crudeli et
inquieto me homini dedisti!--Macte animo, nata," inquit, "pensi
officiique tui est quodcunque passa fueris. His tibi molestiis creantur
dulcia nuptiarum." Tunc, conversa ad Caviceum:--"Virginem an uxorem
perfectam habes tecum, fili?"--Me generum habes," reponit, "et ego
uxorem;" et osculum mihi dedit.--"Bene est," inquit mater, et similiter
Caviceo osculum tulit.--"Nunc meum agnosco," inquit, "qui in mea virgine
viriliter lusit." Mox utrique obtulit potionem qua reficeremus vires,
nec multo post abiit, exstinctis qui ad interiorem lecti spondam
lucebant cereis. Postquam abiit, alligavit me novis amplexibus Caviceus,
et aliquot post sermones, quibus me voluit rerum, quas a me aut evitari,
aut servari cuperet, fieri certiorem, in longum dilapsi uterque somnum
sumus. In primis dixit mirum in modum odio habere foeminei corporis in
Veneris palaestris jactationes. Adjecit et alia, quae non sunt hujus,
puto, narrationis. Illucebat jam dies cum, suscitata a somno, coepi
dormientis Cavicei corpus curiosis lustrare oculis. Fateor, cognata,
nihil exactius, nihil inter homines pulchrius finxit Natura rerum
parens. Jacebat supinus, pectus candidum, plenum, brachia longa,
rotunda; venter modice assurgens, femora crassa, robusta; tibiae nec
nimium graciles, rursus nec nimium magnae; cutis alba, nitida, sine
rugis, sine mendis. Statuam marmoream dixisses.

_Tullia._ Fugit diligentem illam tuam curiositatem medius Cavicei
nervus?

_Octavia._ Etiam in quiete timendus, et media in pace minax; quamvis
attonito similis. Dum contemplor, credidi novos in eum spiritus ex
oculis meis transiisse et immissos esse. Quasi a domina sua se videri
sentiret, commoveri coepit, et caput attollere; somnum Caviceo abrupit.
Finxi ego altum soporem, et conversus ad me Caviceus:--"Dormis, domina?"
inquit.--"Cur tu vero," refero, "solvis mihi tam placidam
quietem?--Putabam," reponit, "cum diem vidi, jam vigilem esse, quae sol
meus es." Osculum dat, papillas tractat, uterum, et potiorem uteri
partem, amatam concham prehendit. Conscendit, fissurae meae rigidum
admovet contum.--"Memor ero promissi," ait, "ne trepides. Si altius
impulero quam ferre poteris, mone." Tunc in sulcum impressit mentulam,
ad id viae intervallum quod doloris voluptatisque noverat esse mihi
confinium. In hoc ultimo hujus noctis labore me diu permoluit, ac
innumeris inflammata concussibus ad libidinem, urentique correpta
pruritu, non potui continere me quin nates aliquantulum attollerem. Tunc
quanto potuit impetu machaeram immersit ad usque capulum, nec, ut antea,
dolebat; tamen gemitum misi, et, adveniente libidinis oestro, largo
proluit plagam, quam intulerat, balsamo. Ex me majorem hactenus se
fassus est non cepisse voluptatem. Sic ea nox transacta fuit nobis. Et
post brevem collocutionem invasit gratissimus somnus, qui nos ad altam
diem tenuit. Quid caetera referam, quae scis, quae novisti, et quorum
etiam magna pars fuisti?

_Tullia._ At vero ignavum habes cursorem, qui una nocte solida ad
tertium tantum pervenerit milliare. Sed molles fluxique omnes sunt
plerique quibus appendit inguinum pondus Natura ultra communem hominum
modum. Etenim sunt nuptiae sexui nostro praestantissimum bonum: nam est
infesta omnis et ignominiosa Venus quam Hymenaei lex non honestat. At
citra Venerem beata vita nulla est. Sed felicitatis nostrae nobis sumus
artifices omnes nuptae.

_Octavia._ Miror, cum res sit tam dulcis Venus, non calere eo semper
igne homines. Nam ad carpendos vitae hos fructus promptiores multo
sumus.

_Tullia._ Scilicet ex tua salacitate Caviceique frigiditate praejudicium
capis. Amas in tuo nido pippire passerem Catulli. Ex materno sanguine
fictam, nihil mirum maternis incendi caloribus.

_Octavia._ Quod matris famam oneret nihil audivi.

_Tullia._ Aliquot annis aetate provectior, suis ita infecerat nequitiis
Lucretiam, Victoriam, et me, ut nobis nihil esset libidinosius. Novem
aut decem annos natae eramus omnes. Sempronia vero mater tua jam
duodecimum attigerat. Victoriae, quam deperibat id aetatulae, puerum
esse se fingebat, me vero alterum; interdum Lucretiam Victoriamque
appellabat, ac si amans dominae loqueretur amatoriis verbis,
sollicitabat ad amorem. Se uri querebatur, aestum suum osculis
amplexibusque temperaremus, rogabat. Nos vero, quas nullus tangebat
Cupidinis sensus, ridebamus, sed osculabamur, sed amplectebamur. Mox
manum sub vestem mittebat, liberrimo tactu delibabat pudicitiam.
Interdum humi jacere volebat resupinas, revolvebat vestes, et indusio
nuda corpora prostituebat oculis suis. Divaricari crura jubebat. Ipsa se
similiter nudabat; post insiliebat in nos, quasi vir esset subigebat.
Tali matre ortam decet Veneri esse simillimam. Eh! eh! eh! Memini, audi.

_Octavia._ Credam quae narras, si docueris qua tandem sit ratione
factum, ut quae ad libidinem sit adeo proclivis, se tamen ab omni
turpitudine servarit purissimam.

_Tullia._ Faciam. Sed audi puerilis amentiae licentiam. Tres quatuorve
menses antequam nuberet patri tuo, contigit nos agere secum pomeridianis
horis. Pater materque aberant, et e familiarium numero nutrix relicta
ejus erat custodiae: sed in alia domus parte operam dabat domesticis
rebus. Semproniae erat a pedibus delicatus, laetus Dionaeus, annorum
puer plus minusve quatuordecim. Admisit puerum in puerilis lusus
societatem, et post concursationes, saltationes, et omnis generis
nequitias, coepit sibilis et dicteriis Jocondum petere. Id puero nomen.
"O puellam!" dicebat, "nos autem pueri sumus, tu pupula. Videte,
sodales, ut modeste se habet. Moriar; hominem non esse, sed virginem
puto. Virginem operit virilis vestis. Sexum sane vestemque dehonestat."
Ille, ut pueri solent, primum pudore suffundi, postea se fuga proripere.
In fugitivum omnes involavimus. At cum retraxissemus in interiorem lecti
spondam:--"Nunc videamus quis quaeve sit," inquit Sempronia. Manum prima
intra ejus femoralia infert.

_Octavia._ Nec reluctabatur Jocondus? Ah! ah! ah!

_Tullia._ --"Apage," dicebat, "sane virgo non sum, et mox sciam utrum
virgines sitis." Libidinosae occurrit manui nervus, quem extraxit e
carcere. Ut sensit intra manum succrescere:--Hem, quid hoc est;" inquit
ad me conversa; "tange etiam tu, Tullia." Ego, ac Victoria, manus
admovimus harum nequitiarum rudes. Sensimus tactu hoc nostro magis
magisque turgescere; repetit quoque tactus Sempronia.--"Cum primum,"
ait, "tractavi hanc rem, carneam inveni, nunc eburnea facta est. Dic,
Joconde, scis tuae supellectilis usum?--Nunquam expertus sum," inquit,
"juventutem meam. Sed scio tamen.--Doce igitur," reponit
Victoria.--"Docebo sane omnes vos," inquit, "sed alteram post alteram,
et in eo loco" (ostendebat secretam lecti spondam). "Volo autem
Semproniam primam edoceri." Igitur manu Semproniam capit, et in eam
ducit voluptatis regionem. Asiaticis stratum erat tapetibus pavimentum:
pulvinos binos in humum projicit:--"Nunc sede, domina," inquit, "et
momento post docebo usum tui hujusque membri" (mentulam ostendebat), "et
nihil usquam hoc esse usu dulcius fateberis." Illa se ultro mittit in
eum pulvinum; dehinc femoralia solvit Jocondus, et apertis coleis genua
flexit inter Semproniae femora.

_Octavia._ Videbas tu?

_Tullia._ Videbam, ut tu me:--"Volo tibi, domina," dicebat, "pilum id
figere in uterum." Haec dicens, altera manu evertit in alterum pulvinum,
quem accommodaverat sustinendo capiti, altera Semproniae vestem et
indusium, quam altissime potuit, replicat ad zonam. Mox effudit se in
eam, et primo alterove insultu in ejus fissuram pilum impulit. Tremere
visa mihi est Sempronia.--"Eh! eh!" inquit, "dolet, Joconde, sed jucunde
dolet.--Vis abscedam?" respondet.--"Nolo vero," reponit illa. Coepit
Jocondus agitare, et illa singulos ad concussus repetebat:--"Eh! eh!"
donec uterque titillatione nova est velut emotus mente.--"Ah! ah!"
exclamat Jocondus, "amplectere me, domina, micturio.--Et itidem ego,"
reponit Sempronia, "eh! eh! impelle, impelle vehementer; deficio."
Frequentiores integrant concussiones, mutuo insultuum subsultuumve
motu.--"Quam apte," dicebat Jocondus, "sublevas nates! quam ingeniose
motitas!--Te vero," dicebat illa, "sentio vere intro meiere. O rem! o
rem!.." Defecit in haec verba et paulo post adjecit: "delectabilem!" Sic
utrique id opus peractum est. Cum exsurrexisset Sempronia, venit in meos
amplexus:--"O mirabilem lusum!" inquit, "abeant deinceps pueriles
nostrae ineptiae! unus Jocondus doctus est ludere dulcem et egregium
ludum." Osculum dedit dicenti Jocondus, dedit et mihi Victoriaeque, ab
ejus ludis similes delicias sperantibus.--"Sed me sentio, quasi si in me
multo imbre deplueris, sub indusio meo madidam," inquit Sempronia. Ad
haec ejus sub vestem manum misit Jocondus.--"Cave, domina," inquit, "ne
indusium tibi tuum inficiatur hoc humore," et abstersit ipse diligenter.
"Etenim, si nutrix materve tua animadverterent hoc Veneris tuo in
indusio effluvium, conjicerent te vitiatam fuisse.--Nec a vero aberraret
conjectura," inquit Sempronia.--"Hem! quid audio? Quid fecistis vos?"
quaerebat Victoria. "Nihil omnino vidi nec aeque fui curiosa ac tu,
Tullia.--Quod solent parentes vestri facere; quod facient mariti in
quorum venietis amplexus," ait Jocondus; "quod faciam mox, mox ego tibi,
id fecimus. Nam eam volo quae vestram junior est, dum mihi integrae ad
irrumpendam Veneris arcem sufficiunt vires. Minor in aetatis
provectioris puella difficultas, nec tam improbus labor."

_Octavia._ Jam apud me non sum, in stuporem me conjicis, quem fando non
explicem. O mater! o quam te memorem, mater!

_Tullia._ --"AEtate mihi, Joconde, cedit Victoria et habitudine
corporis," respondeo; "verum ingenio me longe et pulchritudine
superat.--Ambae," inquit, "lepidae estis et forma insignes," refert
Jocondus, "utrique bona mea commodabo. At vero neutri mammae intumuere:
Semproniae tamen jam niveum pectus ornant, non implent." In Victoriae
sinum manum intulerat, mox in meum, et paulum excrescentia invenerat
mammarum vestigia, non mammarum orbes.--"Sane si in ea corporis summa
regione eos non invenis globos, in media tamen invenies lacteam viam
quae te ducat ad coelum," inquit Sempronia, faceta et salsa puella. Ad
eam conversus Jocondus:--"Osculer," inquit, "domina, pretiosas illas
tuas papillas, quae me donarunt immortalitate." Basiis oneratas
innumeris ostendit mihi Victoriaeque sororiantes, duras, candidas; mox
eam projecit in lectum resupinam tractavitque uterum et Veneris fanum.
Voluit et nos ipsae lustraremus oculis, digitisque; dehinc me deturbavit
in pulvinum, et nudati corporis aspectu se ad satietatem
implevit.--"Accede vero, Victoria," inquit, "permitte me bonis tuis
frui." Negantem adduxit Sempronia. Mittit sub indusium manum, pudenda
prehendit, labia diducit, digitum inserit. Lanugine nondum obnuptus mihi
erat hic locus.--"En," inquit Sempronia, "respice liberius Tulliae meae
dotes," et simul vestem indusiumque alte resolvit; "sed tot miraculis,
ut es genibus stratus et supplicis in modum, basium inferto," subjicit.
Uterum igitur, et quid mentiar? ipsam etiam libidinis concham, osculo
veneratus est. Interea coepit inter tot amoris incentiva arrigere; se
nudam deflectit in Victoriam et in ulcus dehiscens trusit impetu rigidum
pilum. Sustulit vocem Victoria:--"Apage, apage," dicebat, "non patiar;"
sed post quintam sextamve impressionem telum omnino hausit, et Veneri
haec est pleno coitu initiata.

_Octavia._ Non secesseras tu et mater, dum devirginabatur Victoria?

_Tullia._ Cum vidimus tam parvo conatu in intima penetrasse Jocondum,
prosecuti sumus plausibus procurrentem admissis equis ad metas, et de
Victoria in Victoria triumphantem. Profudit maritalem rorem in puellae
sulcum, quam nullus tamen perfectae beavit voluptatis gustus. Re patrata
sudario extersit Victoriae campum, quae, se cum erexisset in
pedes:--"Exit," inquit, "e fissura mea, nescio quis humor, quem sensi e
tuo corpore in meum fluxisse." Sustulit dicenti indusium Jocondus, et
sudario leviter admoto iterum detersit; album vidimus liquorem sanguine
mixtum. Tunc injectis brachiis alligavit pectori suo Victoriae pectus.
Conquerentem dire se habitam solatus est. Sudarium postea explicuit
cruore et Venereo sudore tinctum:--"Etiam te virginem fuisse fateretur
Apella Judaeus," inquit.--"Nunquid et ego fui," reponit Sempronia,
"serve ultra servitutis nequitias nequam?--Imo et tu fuisti,
domina,"--respondit Jocondus; "sed quia per aetatem eras, quam Victoria,
paulo apertior, ideo tam apertis virginitatis caesae notis meum non
decorasti triumphum. Nam opima, quibus haec contingunt, referre se
putant spolia, et eo beatiores quo difficilius et diutius anhelarint.
Gustum voluptatis labor acuit."

_Octavia._ Miseret me tui, quae his deliciis interea, quibus jam mater
mea et Victoria ingurgitatae sint, tandiu abstines.

_Tullia._ Puer delicatus et tener, attritus lassitudine, deliquescebat,
sicut et libidine. Ego ad eum:--"Jam langues, jam deficis, Joconde? num
sufficient tibi vires ad amplexus meos? Abibo ego vidua ex his nuptiis?"
Risit Sempronia.--"Non abibis sane," inquit; "ecce vadem me habes,
Joconde; sed gustatione recreandus es, qui nos tuis bonis ditas
munificus. Perge ad nutricem, roga gustationem afferri mihi et
sodalibus." Paret; ac paulo post placentam saccharo conditam puer
ingentem attulit, et in lagena optimum vinum. Ego primo puero non
exiguam do partem placentae: non edit, sed voravit, vini cyathum etiam
do bibere.--"Tibi edit, tibi bibit Jocondus," inquit Sempronia. "Cura
ipsius corpus qui mox in tuum non notas fundat delicias." Semproniae, et
ipsi etiam Victoriae eadem Jocondi cura. Igitur refectus potu et cibo
vires sibi dixit omnino esse restitutas, quas in earum vulvis
reliquerat. Illico in amplexus meos et oscula advolat: projicit in
pulvinos male repugnantem, Sempronia ridente. Quid plura? Summa se
satiavit intra femina mea voluptate.

_Octavia._ Igitur facilem habuit in te aditum?

_Tullia._ An te fallit nos Italas laxiores esse plerasque omnes in
tenera juventute?

_Octavia._ Sane me ac te jure exceperis.

_Tullia._ Nugae! Nupsimus ambae prodigiosis mentulis. Priapo ad Deos
sublato, si Lampsacena tellus duos tales praeterea viros, ac sunt
Callias et Caviceus, tulisset, non desiderassent pruriginosae nurus
exstinctum Priapum, cujus hic magnificus sermo:

    Haec est commoditas in nostro maxima pene,
      Laxa quod esse mihi foemina nulla potest.

Strictae visae sumus quibus nulla potuit videri laxa foemina. Nam
postquam traditae sunt Sempronia et Victoria viris suis, quanquam bene
mentulatis, et aetate, quam est Jocondus, multo provectioribus, a primo
congressu in ima viscera telum condidere, pleni coitus absoluta cepere
gaudia. Ita est, cognata, hiant, hiant Veneris ostia antica deformem in
modum Italis Hispanisve foeminis: putes non hominibus tantum, sed etiam
mulis natas. Verum in nobis Jocondus jam semiaperuerat maritis nostris
ad haec gaudia viam.

_Octavia._ Hoc cogitabam; et ne difficilior esset ineuntibus, aditum
patefecisse.

_Tullia._ Falleris: nam nec medii digiti mei longitudinem, nec pollicis
crassitudinem pueri mentula superabat in ea aetate. Omnes vero maritis
nupsimus egregie mutoniatis; Victoriae tamen et Semproniae maritos,
licet probe ad eam rem comparatos, fatendum est nec cum Callia posse,
nec cum Caviceo comparari. Dicunt Medici naturae eos modum excedere, qui
arrigunt ultra septem octove transversos pollices: est mensura
communior, si longitudinem quaeris; sed crassitudo magnitudini
respondere debet. Aiunt vaginae voraginem et altitudinem ad os usque
matricis extendi in coitu per septem octove pollices; ulterius absque
aliqua mulieris incommoditate aut etiam aerumna posse negant. Ita fiunt,
si crassitudine nimia nervus intumescat, difficiles coitus. Dum
dilatatur ad lacerationem vagina, plus hostilitatis in muliebria arcana
infert dira mentula, quam pollicebatur amoris. Sed sane quo juniores, eo
sumus aptiores cujusque modi hominum peculiis.

_Octavia._ Putabam matre mea mulierem nunquam et nusquam vixisse
sanctiorem. Qua tandem arte factum est, cognata, ut nec pater meus, vir
maxime suspicax, nec fama, quae omnia per urbes, vel reconditissima,
rimatur et vulgat, ac si viderit, nihil unquam animadverterint in ea
quod non probarint, non laudarint? Nam et eam efflictim deperit parens,
et omnes summis laudibus, ut pudicam et probam ut quae maxime, cumulant.

_Tullia._ Quae pereunt mulieres, aut famae, quae vita potior est,
jacturam patiuntur, eae pleraeque omnes, sua culpa, in eam incidunt
calamitatem. Recte dictum est "esse modum in rebus, esse certos denique
fines". Non in rebus consistit laus et vituperium, sed in rerum usu;
vafrum et callidum ingenium pro prudenti habetur, et prudentis est se
quibusdam veluti limitibus circumsepire. Ab his nulla amoris libido,
odii nulla impotentia, quae nos plerumque obcaecant, animum cautae et
judicio praeditae abducant. Vis bene beateque vivere, Octavia? omnia
putes tibi licere, et nihil. Id summum tibi sit praeceptum, in ea vitae
conditione, cui te nuptiarum lex addixit.

_Octavia._ Vix ac ne vix quidem, id quid sibi velit percipio: quomodo
omnia mihi licere et nulla arbitrer?

_Tullia._ Quae poteris commode, absque mariti tuorumve offensa, id tibi
licere omne habeas persuasum; quod certo absque periculo non poteris, id
omne vetitum ne dubites. Impraesentiarum imbuenda mihi es verae
solidaeve sapientiae praeceptis, quibus in posterum totius vitae cursum
regas. Debeo illis omnes meas voluptates, et servatam incolumem
pudicitiae famam, dum ludo, dum adolescentiae bonis libere fruor. Illis
et tu debebis felicitatem tuam. Ad voluptatem uno spiritu omnes ducimur,
uno cursu ferimur malae et bonae. Sed malas nulla tangit honoris cura:
bonae existimationis et gloriae decus voluptati, ipsique adeo vitae,
anteponunt. At bonis non una omnibus via ad gaudia euntibus. Imprudentes
et insipientes fere plerasque omnes in medio cursu aut ignominiosa mors,
aut spississimae dedecoris tenebrae intercepere. Alias, quae se duci
student sapientiae praeceptis, comitatur usque ad fornices et cellas
laus et interrupti lusae multitudinis plausus. Igitur non mutandi fines,
quod abhorret a recto, sed quaerendorum finium mutanda ratio et modus.

_Octavia._ Qui sunt hi fines, quae investigandorum ratio? Libenter
audiam rem scilicet gratissimam quia utilissimam.

_Tullia._ Paucis absolvam. A perfectis cum Callia nuptiis mensis vix
intercesserat, cum ex meis Calliaeque moribus jam bene perspectis, has
ego mihi tuli ipsa leges, quas ad hanc diem servavi diligenter. Quos ex
iis fructus capio, et tu, si servaveris, capies. Principio adverti
animum ad eas res omnes quae supra, quae extra, quae intra. Supra me est
religio, quae rerum politicarum primum obtinet locum, sed in Naturae
ordine nullum. Vidi quid religioni, cui subsum, quid mortalibus
reliquis, quid mihi deberem. Primum decet omnino religiosas esse
mulieres nuptas, aut videri. Nam quae religiosa est et esse non videtur,
haudquaquam praestat quae utique religiosa videtur, nec est. Summa
nuptae felicitas ex mariti pendet judicio. Ea beata fortunataque est,
quanquam nullius pretii, quam aestimat plurimi maritus; secus deflendae
sortis, quam odit aut despicit maritus, naturae donis, virtutum dotibus
cumulatam. Sed postquam ferventiores illi amoris aestus in nostris
amplexibus tepuerunt, mariti, quam opinionem concipiant de nobis, a
virtutum numero quae lucent in nobis metiuntur. Amore suo dignas non
judicant, quas bonas non putant. Nos ideo amant, priusquam bonis nostris
fruantur, quod pulchrae, quod lepidae, quod juvenes. Demum cum libero
corporum nostrorum visu, tactu, et usu, libidines suas expleverunt, nos
amant si aestimant, si bonas credunt, si virtutibus instructas vident.
Igitur, Octavia, finge te ad eos mores, aut finge eos mores. Nulla
unquam delebit oblivio, nulla res obliterabit quam ceperit de te in his
nuptiarum tuarum primis diebus, opinionem Caviceus. In hac vitae scena,
quam induisti personam, belle tibi est sustinenda.

_Octavia._ Vis me larvatam incedere? Sed deponitur facilius haec
animorum larva, quam sumitur.

_Tullia._ Consequitur id uxoriae prudentiae caput, hoc effatum: Publicos
ritus, communes usus, nefas sit floccifacere. Palam vive omnibus, clam
et in tuto tibi. Objecto sanctitatis velo vitam tege. Civili vitae multo
utilior est, qui male facta probitatis specie honestat, quam cujus bene
facta sub umbra flagitii latent. Honestatem indue, sed quam, cum opus
fuerit, non aegre exuas. Jurent qui te viderint in his officiis multam
et totam, tuis nihil esse moribus sanctius. Sciant quos beare volueris
nihil esse amplexibus dulcius, moribus amoenius, consuetudine liberius.
Semproniam aemulare matrem tuam.

_Octavia._ Quae doces aperta sunt, quae de matre loqueris incerta et
obscura.

_Tullia._ AEque est mihi nota ac tu. Ejus furores passa sum, ut tu meos.
Haec institutionis conjugalis capita scias ejus ex moribus atque
consiliis esse derivata. "Inter mortales immortalium tibi loco sit
maritus," dicebat mihi, cum nupsi. "Cui cor sapit foemina, pro certo
habeat, esse se mariti voluptatibus natam, reliquos homines omnes suis.
Alterum marito debes, alterum tibi. Quidquid exegerit vir tuus tuo ab
stipendio, obsequere. Tibi turpe videatur nihil, quod illi dulce
videbitur. Omnes te muta, ut Proteus, in figuras, cum jusserit. Cum
ludendi liberius tecum libido incesserit, omnia sint honesta tibi, quae
in ludum vocaverit. Ejus ultro servi libensque libidini, serviant tuae
alii." Sic ego cum Callia, sic cum Lampridio.

_Octavia._ Bene est, jam quid tibi sit cum Lampridio commercii
intelligo.

_Tullia._ Juvat et te scire Veneris meae reconditiores amoenitates.
Calliae usum corporis mei, qualem cupit, hilariter praesto, imo unde
nulla mihi creetur voluptas: Lampridio vero eum qui mihi commodissimus
est et jucundissimus. Imperat alter, impero alteri; alterius sum ego,
meus est alter; fruitur usu corporis mei alter, ego alterius. Non ita
aurum discrepat a plumbo, ac domina differt ab uxore. Longe minori
distat intervallo tellus a coelo, quam felicitas liberae concubinae a
conditione mulieris nuptae. Demum felix ac beata eris cum alteram alteri
miscueris.

_Octavia._ Ego vero quaererem amantem amens? Ipsa invitarem procum in
amplexus meos, inducerem in lectum? Avertat hanc a mente mea impudentiam
Venus! Praeterea non timerem mihi a justa mariti ira, si in eam caderem
contumeliam infelix? Profecto novi ejus animum: si me hujusmodi
suspectam haberet licentiae, nec homines, nec Dii ab ejus me manibus
vivam eriperent.

_Tullia._ Nolo pudorem tuum fatigare: communicabo tecum Herculis mei
oscula, libidines, lumbos. Te in ejus amplexus conjiciam, in equum tuum
tollam eum ultro manibus meis.

_Octavia._ Te festivam, ah! ah! ah! sufficient illi latera, scilicet?

_Tullia._ O nequam jam ab ingressu cellae prostibulum! Parem tibi
inveniet par meus, si Veneri tuae sit impar.

_Octavia._ Joco dixi quod serio capis. Sed enim narra mihi, mea lena,
qua tandem arte tam fidum carumque hospitem comparasti? An dono tibi
datus est, an tute in ejus ultro venisti arbitrium et jus? Quibus
excaecasti Calliam tuum carminibus? Quae te tuae fraudes tot
voluptatibus delibutam beant, et a tantis quae circumveniunt libidines
nostras undique periculis, tutam tectamque habent?

_Tullia._ Quidni dixerim? O scortulum merum et putum! Miranda referam.
Paucos post dies quam Sempronia mea, mater tua, nupsisset, erat magna
pompa invehenda in Lares Victorii. Id prius sedula opera petiit a matre,
sibi ut addiceretur Jocondus, qui sibi esset a pedibus scilicet et a
mentula. Nec aegre exorari passus est Victorius.

_Octavia._ A sexto mense elapso duxit Jocondus uxorem, nec e nostris
propterea tectis excessit. Et sane, cum ea quae interdum vidi ipsa, aut
audivi, dum una essent et aetatem meam spernerent, curiosius relego, ex
iis omnibus in tuam deducor sententiam. Ita est, Tullia, fruebatur
matris meae bonis Jocondus.

_Tullia._ Loquere, quid times?

_Octavia._ Quam gnaviter opinione de se concepta abutebatur! Fallacem
virtutis speciem! Vidi saepe colloquentes, colludentes, cum domo abesset
pater. Vellicabat matrem meam Jocondus, nec jam a pedibus, sed
procuratorem gerens. Nec tamen mammas, quod viderim, aut illam corporis
nostri partem appetebat. Forte ingressus cubiculum, in quo mater et ego
una eramus: mater attalico opere telam lana pingebat; ego ut pueri
solent cum catella, quam aure arreptam tollebam in aera, ludebam. Ille
matrem laeto vultu aggreditur, manu a sede sublevat, et abducit volentem
nolentem a conspectu meo. Credebam exiisse e cubiculo, et gaudebam esse
me mihi relictam; sed illico audio lectum gemere, et matris, ac si
aliquid moleste pateretur, vocem. Ego arrigo aures metu perculsa, mox et
arrecta in pedes advolo. Audiit mater, et antequam propior facta essem
accurrit, intra ulnas ridens suspicit, osculis premit; Jocondus vero
evanuerat in auras. "Quid tibi," aio, "dolebat, mater, cum te audivi
suspiria mittentem?--Nihil admodum," inquit; "cum regredior in
cubiculum, ictu in hunc lecti pedem incusso fere talum fregi."

_Tullia._ Sane. Nihil autem percepisti praeterea? Nihil de eorum
consuetudine subodorata es?

_Octavia._ Multa, sed quae cadant tantum in conjecturam, probationis
loco esse non possint. Ea uterque cura effugiebat oculos meos, ut certi
nihil unquam assecuta sim. Quod unum probe intellexi, sedulo curavit
mater, ut de se optime sentirem, et probissimam mulierum esse nostratium
mihi persuaderem.

_Tullia._ Scio: et se ut optimam et sanctissimam tibi commendarem,
multis et enixis a me precibus obtestata est. Sed quae de ejus arcanis
palam aperio tibi, non minus reliquis omnibus condita oblivione
silebunt.

_Octavia._ Parricida essem, si matris meae, cui tam cara hactenus fui,
famae non parcerem, quae vitam pretio superat. At vide quo me dolo ludi
voluit. Tres omnino dies, antequam Caviceo dedita sum, hoc me sermone
agressa est: "Perendie, nata, Caviceo nubes; hoc tantum intervallo a
spurcitiis et sordibus distas hactenus pura et sancta, quia virgo. Cum
virginitatem deposueris, virtutes te multae, ut conspurcatam tabe,
fugient, aliqua ni opera forti et praeclara, quae earum deceat severam
gravitatem, continueris a fuga. Nihil est coelestius virgine puella,
nihil vilius conscelerata puella.--Quid vis me facere, mater?" repono.
"Liceat igitur virginitatem meam per omne vitae aevum servare intactam,
reconde me in Vestalium choros.--Absit," inquit; "nec res nostrae, nec
amor in te meus patietur unquam te vivam consepeliri. Sed obsequere
consilio meo. Statue voto concepto te omnem libidinis curam et affectum
odio habituram et horrori. Amove mentem tuam, ut et ego amovi semper, ab
his spurcitiis, et amittendam pudicitiam sacrificio venerare, amissam
sacrificio defle.--Volo," inquam, "sed ad quod hortaris me sacrificium,
mater?--Volo et obsecro," ait, "Octavia mea," et dicens osculata est,
"volo te ipsam in id vocari sacrificium, manumque tuam et meam his
sacris operari utramque. Sed opus est constanti et forti animo.--Non
deerit," inquam, "animus." Tunc jurejurando adegit sibi ut pollicerer
omne id passuram, quod consilii sui esset.--"Cras mane," inquit,
"quandoquidem tam proba, tam bona, tam casta es, nata, quam venusta,
quam ingeniosa, quam nitens, postquam in templo spoponderis Superis quod
pollicita es mihi, rem exsequemur tibi gloriosam, honestam, et longe
utilissimam."

_Tullia._ Nihil novi loqueris; rem omnem enarravit, ut gesta est,
credulitatem quidem irridens tuam, fortitudinem vehementer collaudans.

_Octavia._ Igitur ab hoc me abstineo sermone: quae scis, amplius scire
non potes.

_Tullia._ Imo volo pergas, si me amas. Rem per summa capita perstrinxit
Sempronia, non ita, ut tu, diligenter per singula exsecuta fando est.

_Octavia._ Primo mane jubet e lecto surgere; post, indutis quae
adpararat pretiosissimis vestimentis, ducit ad Theodorum, ex eorum
secta, quae vultu et horrida barba, passaque canitie, magnam vulgo
videntur sibi praeferre vitae sanctitatem. Ut sacris adfuimus, accedit
ad me ille: "Habes," inquit, "filiola, matrem, quae tibi omnia bona et
sana precatur. Nubes intra triduum, purgandus tibi ab omni labe animus,
ut te parem et idoneam huic coelesti dono praestes. Nam pueros edes in
lucem, qui si bona es, sedes, e quibus infernae mentes deturbatae sunt,
obtinebunt; earum autem, si mala es, numero accedent. Quae tibi erit
optio?" Ego rubore offusa tacebam. "Loquere, loquere," inquit.--"Volo,"
respondeo, "et bonam esse me, et illos bonos.--Accede igitur." Quid
plura? Provoluta ejus genibus, effero omnia, quae vel minimo mihi vitii
contagio infecta videbantur. Cum audiit me jam libidinosa pollutam esse
licentia, parum affuit quin stomacharetur. Tamen monitam abstinerem ab
his rebus jubet bono esse animo, et omnino parere matri quaecunque
exigeret a patientia mea. Tunc matrem advocat, et eductum e dextra
vestimenti manica fasciculum cordularum, quem non explicuit, matri
porrigit.--"Non parces virginis tuae cuti," inquit, "nec tu tuae; quae
sis ipsa exemplo. Si contra feceris, poenas dabis." Sub haec exiimus
ambae.

_Tullia._ Hi homines sic illudunt facilitati nostrae, sic regnant.

_Octavia._ Verius dixeris: sic nos virorum illudimus credulitati, sic
regnamus. Ubi ingressae sumus interius domus nostrae penetrale, e quo
scis prospectum in hortos dari, occludit fores mater: et mihi fasciculum
subridens tradit explicandum. Explico, video flagri esse genus e
cordulis quinque compactum, quem minutissimi, iique frequentissimi
distinguebant nodi. "Hoc te nunc pietatis choragio oportet adornari et
elui, nata, sed volo tibi praelucere exemplo," inquit. "Jussae sumus,
quantis viribus poterimus, inflictis proscindi flagris. Obsequar ego, et
obsequeris tu, ut te novi.--Obsequar," inquam.--"Non adeo firma es,"
addit, "ut possis ipsa a te ferre quae me pati videris; adhibebo tibi
operam. Dum carmen summissa voce querulaque accinam, laetari animum meum
intra pectus vehementer ne dubites."

_Tullia._ Nunquid tibi metu tenellum corpus contremiscebat?

_Octavia._ Me haudquaquam putabam adeo fortem, et ad poenas luendas
alacrem, ut visa sum mihi et matri. Et vere jactant nihil constantius et
fortius esse muliere, si obstinato velit animo ad dolores
obdurari.--"Quid terimus tempus, nata?" inquit mater, impresso osculo.
"Solve stolam mihi celerius, ut denudentur infames corporis partes omni
supplicio dignae." Solvi ut jusserat. Ipsa ad medium truncum indusium
revolvit interius, et supra lumbos. Tunc se mittit in genua, et hac
lanienae supellectile sumpta in manus:--"Adverte, filia," inquit, "et
ferendi doloris cape exemplum ex me." Sub haec, digiti impulsu leniter
sonuere fores.--"Novi quis hic sit," inquit mater, "adest Theodorus
sanctissimus mystes, utrique futurus adjuva, et promisit sane se
venturum si copiam haberet." Iterum digito ferit ostium:--"Ille ipse
est," inquit mater, "adest Theodorus, aperi, nata.--Quid, mater, vis te
ab eo nudam conspici?" inquam.--"Non scis," reponit, "mihi esse
notissimum? Illi acceptum fero, quicquid in me est non poenitendi
decoris." Demisit tamen indusium dum aperio. Ingressus ille renidenti
vultu coepit utramque laudare, et potissimum matrem, mihi exemplo
praeesset se meque digno, hortari. Multa adjecit quae me eo furore
accenderunt, ut peterem ejus me manibus sanctissimis caedi. Nam multo
sermone, eoque accurato, probavit omnem, extra flagitium, pudorem
flagitium esse; eas demum pudere merito, quae nudas se hominum oculis,
voluptatis et libidinis causa, objiciunt, non quae pietatis et
castigationis. Alterum turpe, alterum honestum: alterum mortalibus
quidem, alterum immortalibus placere; tum ejus generis aerumnas magnae
esse utilitatis. Nam illis omnino, velut mirabili quodam lavacro,
eluuntur, quas contraxerint et admiserint in se foeminae, sordes, si
quantum nefarii gaudii ex suo corpore inhonestae ceperint, tantum
similiter cruciatus in sensus suos intulerint. Pleraque sic aboleri
secretis his suppliciis, quae profiteri aut mystae aperire sceleratus
pudor vetat.

_Tullia._ O commoda documenta, si quae libidinosa est et pudens! Ego
sane haec tua, Theodore, praecepta nihil moror. Perge.

_Octavia._ Denique post hos sermones flagrum ipse sumit, provolvit se ad
ejus genua mater, itidem et ego. Jubet pone matrem paulum secederem,
oculos in eam defigerem, singulosque ictus, quo caderent, tuendo
sequerer. Ad matris latus laevum astabat, et cum dixisset illa
indulgeret sibi sanctam operam, et quasi carmen occineret, magna vi in
ejus nates apertas irruere acerrimi ictus. Contremiscere his inflictis
mihi visa est; consequuti sunt leves aliquot ad hos graviores. Demum ita
miseram proscidit, ut vibicibus ictuum exaratae nates, quae prius
candidissimae erant, viderentur lanienam exsecrari.

_Tullia._ Nihil vero querebatur?

_Octavia._ Nequidem hiscere ausa est; semel elapso gemitu: "Ah! pater,"
inquit. Irasci autem ille ad eam vocem:--"Non abibis inulta," ait, "e
manibus meis." Jubet pronam demisso capite et pectore corpus in humum
flectere. Obsequitur, sic nates exporrectae flagro occurrebant; ac demum
per dodrantem integrum ulla absque intermissione caesa est.--"Nunc satis
gaudii animo tuo injectum, surge," ait Theodorus. Surrexit dejecto ad
pedes indusio, stolaque induta, ridens me amplexu suo petiit.--"Nunc
tuae sunt partes, nata; putas animum sufficere tibi ad hunc ludum?"
inquit, "nam ludus, non labor.--Ita suppetant mihi, ut animi, sic
corporis vires!" repono. "Quid me facto opus est?--Accommoda tuam
puellam," inquit Theodorus, "huic pietati. Spero futuram te fortiorem."
Ego interea conniventibus oculis terram spectabam. "Meam equidem spem
non falles," dicebat; "loquere.--Conabor," refero, "opinioni de me tuae
respondere." Interea defluxerat ad pedes vestis, indusiumque mater
revocabat ad lumbos. Ut me nudam sensi, summus vultum meum pudor rubore
omni suo offudit.--"Nihil opus est tibi genua flectere, filia," inquit,
"persiste recta, ut es, et immota." Post adducit ad Theodorum:--"Vis
beari?" inquit ille, "vis ad caelestem per dumeta pervenire
voluptatem?--Nec animus deest," respondeo. Post coepit levissimis sensus
meos ictibus irritare, non vexare.--"Poteris, filiola, duriuscula pati?"
interrogat.--"Poterit," inquit mater.--"Potero," repono et ego. Tunc a
lumbis ad ima crura me totam cordularum cruda momenta
percurrerunt.--"Satis, satis," dicebam, "mei te, mater, misereat!--Macte
animo," inquit, "vis ipsa tu peragere id officii quod superest? nam
medium hactenus est confectum.--Bene est," inquit Theodorus, "videamus
ut sibi adulabitur. Habe tibi flagrum, filiola, ipsa diverbera imam
hanc, quae sedet in corpore tuo, libidinis aream." Admota mater manu
manui meae, docet, ut hac illacque vi impellendum sit in eam partem huic
contumeliae apertam et objectam. Adduco ictum magna vi unum atque
alterum, post elanguere coepit dextera.--"Nequeo ipsa ego, mater,
saevire in me," dicebam; "abs te omnia feram." Moram hac ignavia mea
Theodoro feceram. Cedo illi flagrum, tunc feralem illam repetit
cantilenam suam, et intermissa verbera mater. Ego lacrymas fundere et
ingemiscere: post ad quemlibet ictum nates motitare, mox fugere, ita ut
omne cubiculi spatium pererrarem.--"Quid hoc est?" inquit Theodorus, "o
segnem te et vecordem!" Nam mater flagrum abjecerat in lectum. "Num vis
matre tam forti nata, fortius agere?--Volo," inquam, "sed cohibete
fugam, profecto ego vocem et gemitus cohibebo.--Obsequere igitur, nata,"
inquit mater.--"Obsequar uti volueris," repono. Taeniola utramque mihi
ad pugnam manum vincit sericea, nam manibus repugnabam; pronam post
projicit in lectum.--"Vide dum vapulas, ne commovearis," inquit; "si
feceris, impuram te et infamem puellas inter impuras et flagitiosas
judicabo.--Non commovebor," respondeo. "Lacerate ut volueritis miseram
cutem.--Accede, Theodore, honesta virginem meam hoc tuo beneficio,"
mater ad Theodorum. Dum conjectas in vincula manus manibus premit mater
et osculis fovet, laniat, scindit verberibus Theodorus.--"Macte, macte,"
dicebat mater; "majori te miraberis voluptate perfusam, quo duriori te
subjeceris castigationi." Subito Theodorus:--"Bene est, abunde est;
virgineo cruore ecce pudicitiae libatum et litatum." Aliquot post ictus
ingerit. Dehinc ad matrem flagrum projicit sanguineo imbutum rore.

_Tullia._ Notatum, voluisti dicere?

_Octavia._ Utcunque de flagro se res habuerit, certe de cute mea male
actum. Sub haec, mater:--"Nata, quibus te laudibus veham in coelum
Heroidum unam, quae talia tam generose perpessa es?" Demum laudata
utraque, et a me extorta voti religione ad novas post foedatam mihi
virginitatem aerumnas, exiit e tectis Theodorus. Me, cum abiit,
arctissimis brachiorum vinculis junxit pectori suo mater: "Volo nunc eas
cubitum, filia," inquit, "finge tibi caput dolere, quod sanum est, ut
tenellos artus recrees, corpusque reficias, quod haec, quam heroico
superasti conatu, tam dire vexavit laniena." In lectum collocat, fovet
vires delicatissimis cibis. "Ego sane," dicebat, "huic rei assuevi,
nihilque mihi ex hac re, quod me incommodo afficiat, creatur damni."
Frigida vero aqua rosaceo unguento delibuta nates lavit, duobus in locis
vulneratas et laesas ad vivum. "Obdormi nunc, post duas horas revertar."

_Tullia._ Scis quo ierit? quid fecerit dum dormis?

_Octavia._ Non, per Venerem! Nec tamen somnum vidi nisi post horam: nam
incensae mihi nates pruriebant, sed titillatio quaedam leniebat dolorem.

_Tullia._ O si tunc junxisset Caviceum tibi sors bona! Nam et mater tua
Jocondum, cui coelibes noctes aliquot jusserat, accersitum misit. Nec
diu praestolata est. Extemplo, qui se ad complexum herae acciri noverat,
advolavit. Eo in cubiculo caeco quod contiguum illi est, in quo jacebas,
invenit residem. Jacebat et ipsa in lectulo; illico basiis, tactibus,
vellicationibus excitat mentulam ad pugnam. Momento expergefit illa; e
concha exsilit sua, in concham Semproniae insilit.

_Octavia._ Qui scis? Quis te haec in arcana alienae voluptatis vocavit?

_Tullia._ Ipsa me postridie ejus diei convenit, ac rem omnem enarravit.
Ter intra horam immissa fortiter hasta perfodit jacentem Jocondus, ter
pleno ipse tubo pluit in ejus alveum. Ipsa vero septies e libidinosi
lumbi anfractibus humidas stillavit delicias. Abs te ne subantis vox
exaudita sit timuit, dum frequens in ipso Veneris deliquio repetit:
"Morior, urge, urge, cor liquescit, cor liquescit!"

_Octavia._ At verum sane istud est. Audire etenim mihi visa sum nescio
quid in proximo murmuris. Sed in mentem non venit, quod id esset,
quaerere. Praeterea a sex tantum mensibus duxit uxorem Jocondus, puellam
formosam, teneram, procacem, avi mei e concubina naturalem natam sedecim
annorum.

_Tullia._ Adde probam, timidam, obsequentem, et cui omnem infregit ad
gaudia audaciam materna labes.

_Octavia._ Audivi nimirum parentem meam improperantem natales. "Iter
matris," dicebat, "impuro creta sanguine facile sequitur nata."
Respondebat illa lacrymis et fletuum eloquenti sermone.

_Tullia._ Erat infelix Julia apud Vestales vestras, quibus Theresia
praeest, amita tua, quum Jocondus, qui jam per quindecim annos
Sempronianum fundum ligone excoluerat suo, mercedem laborum petere
coepit, et precibus querelas miscere. "Tuus sum sane," ejus hi erant
sermones, "sed hactenus, domina, quid muneris accepi a te, quo honeste
possim esse tuus et credi? Quae te constituendae fortunae meae tetigit
cura? Pauper, nullus, de locupleti domina queror. Te si rapiant mihi
fata (sed ima prius dehiscat mihi terra!), quid de me, quem efflictim
dicis tu amare, misero fiet?--Abeant ineptae illae cogitationes,
inconsulti timores ex animo tuo," reponit Sempronia. "Pulchram profecto
puellam decretum mihi dudum est connubio tibi jungere; constitutum et
amplissimam dotem de mea pecunia dare. Sunt penes me, quae nescit
maritus, sex millia nummorum aureorum: haec habes jam, si vis, in
numerato.--Jube me in crucem agi," inquit Jocondus, "si unquam tuorum
immemor fuerim beneficiorum. Omnem conditionem, quam volueris, accipiam
libens.--Nosti Juliam," adjicit Sempronia, "quam educandam suscepit
Theresia; hanc tibi conjugem addico. Non ita pura pupilla tibi est ac
puella tam elegans.--Ah! domina," refert Jocondus, "quas tibi non
haberem gratias ob tam coeleste donum!" Quid plura? Leges dictae sunt;
Julia Jocondo nuptui data.

_Octavia._ Jam aliquot ab annis procuratorem agebat in domo e Jocondo
Gonsalius. Illi urbanarum rusticarumque rerum potestas summa. Ejus
sedula et fidelis cura semper parenti meo laudata. Non miror, cui tam
multa nostra debet domus, Juliam esse concessam mercedem praeteritae
servitutis, pretium futurae. Quae vero indictae sunt leges?

_Tullia._ Haec millia sex nummorum quatuor intra annos solvenda iri;
interea apud Guelisium mercatorem deposita; tunc demum Gonsalio
numeranda, si steterit promissis, de quibus chirographo convenit, sed
fructus per id tempus percepturum. Conditionum summa haec fuere capita:
primum acturum semper cum uxore sua Julia ut agi Sempronia voluerit, nec
uxoris loco habiturum si noluerit haberi; quaecunque aut verbo aut
scripto significaverit, impigre et alacriter daturum effectui; res
domini et dominae, ut eis erit commodissimum, curaturum; iisdem sub
tectis habitaturum, in ea domus amplissima parte quae incolenda
assignaretur.

_Octavia._ Nupta, nec nupta est Julia; maritus, nec maritus Jocondus.

_Tullia._ Vere: nam pactis inter eos nuptiis, prima nocte qua una
cubuerunt, noluit Sempronia cum Julia Jocondum ultra duas fututiones
jure mariti uti: adacto ad jusjurandum, ut mentiendi potestatem
adimeret. Dum loquitur, dum adulatur, dum mira pollicetur, eo et
Jocondum incendit aestu, ut impigre subagitaretur ab eo tribus continuis
fututionibus. Post exsanguem demisit ad Juliam, iterum extorto
juramento, se duo curricula in ejus stadio non excessurum; et sane ea
nocte tantum devirginata est. Postera die sciscitatur curiose ut se res
haberent a nova nupta, an vere nupta sit, et facta in mariti amplexibus
mulier. Erubescens illa conniventibus oculis pudorem testabatur, et
silebat; post fassa est se virum esse bis expertam. Sequenti nocte bis
iterum comprimi voluit, et ineunte luce, cingulo pudicitiae illi lumbi
ligati sunt, et ostium Veneris pendente a cingulo cataracta obductum,
nec nisi post octo dies copia fruendae data. Rem miram! ab ea nocte hunc
ad usque diem, quinto tantum supra decimum coitu virum sensit, et se
esse nuptam.

_Octavia._ Audivi de cingulo pudicitiae, cum Julia, ante hos dies,
nescio quid sermonis esse matri meae. Quae vero hujus cinguli ratio esse
possit, quae pudicas reddat, me latet.

_Tullia._ Disces. Postridie, cum surgeret Julia, accessit Jocondus.
Zonam illam, testibus amotis, explicat. Illa ridens:--"Quid hoc sibi
vult," inquit, "in quo aurum lucere video, quod affers?--Hoc te nunc
cingi juvat," ait ille, "pudicitiae cingulo, et muniri adversus maternam
labem. Cingulum pudicitiae vocant; hoc ante te plures annos Sempronia
gessit, hera mea, et tu geres; ita egregiam sibi adepta est famam, quam
etiam spero te tibi comparaturam." Cataracta aurea quatuor pendet
catenulis chalybeis, villoso sericeo panno indutis, quae cum cingulo
eadem arte committuntur ejusdem metalli. Duae ab altero latere, duae
itidem ab altero, cataractam a tergo et a fronte sustinent in eam
immissae. Retro supra lumbos cingulum connectitur sera, cui tenuissima
est clavis accommodata. Cataracta alta sex digitos plus minus, lata
tres, sic a perinaeo pertingit ad summae exterioris rimae oram, et id
spatium omne quod intercedit, utrumque inter femur tegit, infimumque
uterum. Tribus radiis distincta apertis exitum lotio praebet, aditum vel
summis digitis negat. Sic velut thorace adversus extraneas mentulas illa
pars munitur, cujus usum, cum vult, facilem habet cui Hymenaei lege
adjudicatus est.

_Octavia._ Quid secum nova nupta?

_Tullia._ Quod ipsa tecum post aliquot dies, nam et tibi fingitur id
supellectilis genus.

_Octavia._ Nesciebam quid meditaretur Caviceus cum diceret de cingulo
pudicitiae, esse virtuti honestarum mulierum longe utilissimum amicum,
et rogaret num induere id vellem, ac mater id consilii daret.

_Tullia._ --"Quid me opus facto est?" inquit Julia, cum dejiceret lecti
operimenta vir ejus.--"Immitte," ait, "pedem alterum intra catenulas has
duas, alterum intra has." Immisso utroque cingulum ad superiora
retraxit, cataractam rimae opponit, cingulo pectus imum paulo supra
lumbos devincit, seram immissa clavi occludit: "Nunc in tuto est tibi
pudicitia," ait; "bene est; an aegre feres?--Non equidem," inquit. Mox
surgere nudam jubet, e lecto demittere se, ambulare. Ut jussa erat,
surgit, exsilit e lecto, progreditur aliquot passus, ait se non ita
commode ut prius ambulare, divaricatis cruribus sibi ob cataractae
amplitudinem.--"Assuefies," ait ille; "molestum nihil mirum id sit quod
novi pateris." Mox jubet pronam humi demisso corpore procumbere.
Procumbentis dorsum, clunes miratur, nam ad amussim dicitur Natura ejus
corpus expoliisse et effinxisse. Tentat utrum digitum, quidve simile in
ejus rimam induci possit; illato digito negari sentit ingressum. "Tuta
sunt omnia," inquit. Repente ad Semproniam se proripit: "Nunc, domina,"
ait, "accipe duas claves, sed prius istam" (mentulam ostendit), "nam
rumpor.--In bonam accipiam partem," refert Sempronia. Ipsa revolvit
vestem et indusium, resupinamque sternit se in proximum lectulum.
Impellit ille veretrum, et admissis equis feruntur impetu ambo ad summam
quam cepere voluptatem. Re patrata:--"Jam clavem reddo tibi tuam serae
meae tam aptam, cede alteram," ait Sempronia.--"Ecce habes," reponit
Jocondus, "sume.--Nunc accipe," adjicit Sempronia, "quae sit animi mei
sententia. Volo cum Julia rem tantum habeas liberorum creandorum causa,
omnes vero voluptates tuas mecum expleas; volo cum ea vere te maritum
esse, mecum procum et amantem. Ideo tibi hanc tantum clavem reddam
quindecima quaque nocte, cum prius tamen hortum meum rore demulseris tuo
semel atque iterum: nolo enim Juliam nosse quid in his rebus possis,
quam sint tibi firma latera, robusti artus. Volo autem eam esse in
opinione, sic maritos omnes se cum uxoribus habere. Orabo Theresiam,
amitam meam, ejus interea ignes sermonibus et castigationibus identidem
aut sopiat, aut exstinguat. Si, ut hactenus fecisti, me amabis, mihi
obsequeris, si mea voluptas una, et fidelis, te mecum esse non piguerit,
habebis patronam ultra vota tua beneficam: sin minus, hostem infestam.
Scis aut amare, aut odisse mulieres: nihil esse tertium.--Accipio
legem," inquit; "quis me beatior esse possit inter mortales, quem
voluptatibus cumulat pulcherrima mulierum, ut optima, quem liberis
donabit vere meis lepidissima conjux? Eam vero tibi mancipio do, et
dedo; nec, si volueris, cum ea cubabo, ne scilicet contactu meo vegeta,
florens, valetudine pollens ad libidinem inflammetur.--Absit haec a
lecto geniali vestro injuria!" reponit Sempronia; "cum senseris ardere,
fac sciam: Theresiae, quae omnino pendet a nutu meo, ope restinguentur
incendia. Ad Venerem meam haec sit tibi volo incentivum, ut modo fuit."
Ita invidet uxori maritum, Jocondumque vult proprium habere, stabili
velut connubio junctum.

_Octavia._ Invidit etiam tibi, puto.

_Tullia._ Invidit; et, quominus quererer me ab ea lusam, Lampridium
substituit Jocondo. Ex Anachoretarum numero fuit Lampridius, qui omnem
etiam hominum aspectum fugiunt; sed cum se nullius adhuc vinculis
innodasset, accepto commeatu, transfuga patriam repetiit Penatesque.
Illi ingentium bonorum cumulus; sed inter cives ob mutatam vitae
conditionem laesa fama. Igitur licet bono, nobili, diviti, et
adolescenti, frustra illi nuptiae tentatae cum Lucidia primum, et postea
cum Livia, nobilibus puellis. Hac affectus injuria, quae maxime pupugit
animum, abjecit omnem conjugii spem et votum. Affinitate conjunctum et
amicitia hospitio acceperat, qui solum fere exilii causa verterat, pater
tuus. Cum aedes vestras frequento, cum eo mihi verba plura, ac sensim
sine sensu in id adductus est, ut ingenio meo faveret, fortunatum
diceret Calliam; se vero, si talem sors bona amicam daret, Superis suas
non invisurum felicitates. Sempronia, ut nascenti amori gratia et suavi
sermone atque illecebris obstetricarem, suadet. "Nam, si Lampridium,"
dicebat, "tuo amore incenderis, nulla res eum unquam abs te avellet,
sola mors eripiet tibi. Novi hominis constantiam, et animum; odio vero
affines omnes et consanguineos prosequitur: certo certius ejus in tuam
domum fortunam omnem derivabis." Quid plura? quae se scit mulier amari,
vix ac ne vix quidem illum non amabit a quo amatur. Amabam Lampridium,
et paulo post in has convenimus conditiones, navante ad hoc sedulam
Sempronia operam: se daturum Calliae omnium bonorum suorum partem
publico instrumento, ac constitutum iri, si absque testamento moriatur,
eundem dici sibi heredem: me vero chirographo mea manu scripto omnem
illi in me potestatem daturam, ne tamen quicquam promissuram ante
transactionem hanc cum Callia pactam: quod paulo post, consentientibus
quorum intererat, et plaudente Sempronia, scripto mandatum. Eadem die,
antequam Laribus vestris valediceret, conveni Semproniam, ornatu
cultuque eo nitens qui formae meae novas Veneres adderet. Affuit
Lampridius, qui meis mox genibus advolutus: "Te Deam veneror," inquit;
"certe mihi semper Dea eris: patere mortalem divina tua frui
pulchritudine; meis steti promissis, sta et tuis.--Stabit," reponit
Sempronia, "vivite felices ambo, qui alter alteri satis ampla eritis
felicitas, vestra si bona noritis. Interim agite res vestras." Dicens
exiit, occluditque fores.

_Octavia._ Quid tunc Lampridius?

_Tullia._ Surgit in pedes, osculatur, mammas tractat, et pugnantem ut
quae vinci vellet projicit in lectum, revolvit vestem et indusium, et
dexteram demittit intra femina. "Linque, linque, apage, apage," dicebam,
"perdis me, ausim postea tollere oculos, coelum suspicere? Quid me
dehonestas?" Ille osculis vocem praecludebat. Mox vi impellit hastam;
vorat eam uno succussu adactam pruriens vulva, et quo penetrat intus
momento, pluvio semine multo me sentio irrigari: copiosiori nunquam
imbre depluerat in hortum meum benefica Venus. Emorior etiam prae
gaudio, Octavia mea, cum memini ejus horae, quae vitae meae dies omnes
longe bonis suis superavit. Nec praeterea defecit: novos concussus
integrat; dilabor iterum atque iterum in effluvium. Tandem ejecit in
sulcum, tam firmo ligone tandiu proscissum, libidinosis excretum e
lumbis rivum.

_Octavia._ Habes profecto Herculem, ut dicere soles, non quales sunt
reliqui homines.

_Tullia._ Post secundam ejaculationem eosdem concussus repetit.
Scilicet, ingenue fateor, fututiones fututionibus continuat. Semel, ut
jam audiisti a me, duas in me Callias iteraverat uno cursu; hic tres,
quo pervenisse paucos praeterea puto Veneri caros. Eodem momento me
cepit acerrimus pruritus: effusi sunt omnes mihi sensus in Venerem.
Nescio quid servaveram huc usque pudoris, obstinato animo: hoc momento
me mei etiam cepit oblivio. Ex humili lecti sponda pendebant mihi pedes,
et me vehemens incessit succutiendi equitantis furor: innitor pedibus;
uterum tollo et lumbos quam altissime possum, obviam eo ruenti. Tunc
suavium dat, manum sub nates mittit:--"Nunc me gratum esse tibi sentio,
domina," inquit, "agedum.--Quid agam?" repono, "insanio." Eodem momento
connivent oculi patrantes, anima me reciprocando deficit, rabida
titillatione sentio largum liquescere in humorem. Advertit Lampridius,
pulsat, impellit, agitat: mox et ipse fervido me ferit seminis ictu. Sic
alter in alterius amplexu deficimus.

_Octavia._ Moves me ad libidinem: Vestam hac tua fabula salaciorem
redderes quam sint passeres Veneri sacri.

_Tullia._ Recedens Lampridius suavium tulit resupinae:--"Pugnam,"
inquit, "post paulo iterabimus; quale demum ferres judicium de me, si
cum tam praestanti, ut tu es, pari, ignavum me praestarem pugilem?" Ego
vero, ut exsurgere e lecto volui, percepi me deficere lassitudine; nam
illius ope, ut erigerer in pedes, opus habui; nec facere potui, quicquid
conata sim, quin dilaberer in lecti spondam.--"Hei mihi!" exclamo,
"vires omnes infregisti mihi impotenti hac vesania tua, Lampridi; quid
faciam? haudquaquam me potero ferre in domum.--Recrea corpus quiete,
Diva mea," inquit ille, "et si potes, modico somno; ego sane alacer et
laetus sum: quidni sim, qui in te, coelestis pulchritudinis foemina,
explevi libidinem meam, quae Venere potior es? Interim abeo, quiesce."
Cum haec loqueretur, advenit Sempronia ridens, et cantillans nescio quid
liberi et pinguis.--"Ut foedus inter vos feriistis?" inquit, "ut vestris
vos bonis ingurgitastis, ut se res habent?--Ego vero," inquam, "perii,"
expressis lacrymulis aliquot invite manantibus.--"Quid fles, Domina?"
ait Lampridius, "tuus sum, ulciscere ut volueris petulantem, qui tuis se
deliciis immersit.--Apage," reponit; "ut satisfecit voluptati tuae? ut
gratam invenisti, et aptam libidini?--Nemo," inquit, "unquam fuit homo
me beatior: omnes quas mente concepi, quae vix opinione excogitari
possunt, in ea inveni voluptates.--Tu vero, Tullia, loquere;" ait
Sempronia ad me, "ut tuis sensibus satisfactum? ut placuit tibi
Lampridius?--Placuit sane," respondeo, "ut praeterea nihil optari melius
aut dulcius queat; sed, me miseram! rupit artus meos lassitudine, ut vix
tres passus ambulare possim, ita fatiscunt mihi lumbi.--Te miseram! ah!
ah!" reponit Sempronia; "sed abi, Lampridi.--Abeo," ait, "si veniam
indulserit Tullia mihi, si amare me professa te teste fuerit.--Et do
veniam," inquam, "et te perdite amo, qui me honore summo pudicitiae quo
superbiebam, hanc me deturbasti in turpitudinem, quae me pudore obruit."
Dehinc osculatus me, excessit: excedentem vero insequuta est
Sempronia.--"Paucis te volo," inquit, "siste gradum, nec quae tu aut ego
dixerimus, ad Tulliae aures ire poterunt. Dic libere, reperisti in ea
quas sperabas delectationes?--Majores multo," inquit, "quam pollicitus
eram mihi. Forma Tulliae divina, divinum eloquium, divina dona: quas
tibi reddam gratias pro tanto munere, quo vehor in coelum? Sed, amabo,
obtine ut, antequam exeat dies, satiari me permittat suo concubitu.--Nec
te satiari juvat," refert Sempronia, "nec ejus e re est ut te ejus, aut
illam tui, ulla unquam capiat satietas.--Inepte loquutus sum," ait, "sed
intelligis quae mea debuerit esse oratio.--Servabo hanc tibi in hoc
cubiculo ad crepusculum usque," inquit Sempronia, "nam coenabit nobiscum
vir ejus: cras translato in eorum domum hospite, liberius ages cum ea,
quod faustum felixque utrique sit; abi et cura corpus.--Curabo," inquit,
et abiit. Reversa ad me Sempronia refert quid sibi cum Lampridio fuisset
sermonis, quid mihi cum eo rei fuisset rogat itidem. Refero, me
gravissima queror premi defatigatione.--"Reficiam extemplo vires tibi,"
inquit, "hoc labore exhaustas; recreabuntur lauta gustatione, et leni
quiete; sine irrepat tibi somnus, dum ad Calliam, qui te ad se vocat,
eo, et ut opinor, ad conflictum: tibi dolere caput dicam."

_Octavia._ Calliam forte vocabat, qui Jocondus erat.

_Tullia._ Rure agebat hac die Jocondus ad villicos missus. Vix videram
somnum, cum ad fores nescio quid audio strepitus; reclusis, video
lautissimam afferri gustationem.--"Surge," inquit Sempronia, "cibo hic
tibi repellendus capitis dolor. Agedum." Edi, bibi hilariter, ac illico
restitutae mihi vires. Desilio de lecto, complector Semproniam meam;
mihi sortem gratulor. Post duas omnino horas, ecce Lampridium, qui
humanissimam impertit nobis salutem; aderant enim e domesticis quidam.
At enim ubi recessere servi, effusus est in meas laudes et gratiarum
actiones; sed abrupit sermonem Sempronia:--"Jam is est," inquit,
"excogitandus nobis modus et ratio bene et secure vivendi; cavete ne
laedantur Calliae oculi: quae pestis in utriusque immineret caput, si
quid subodoraretur de rebus vestris!--Nihil prorsus ab eo timeo," inquit
Lampridius, "nec dominae meae, ut sit hominum perspicacissimus, si
quidem velit illa ex praescripto meo vivere.--Volo maxime," aio, "tuo
regi arbitrio: ab hoc tempore habebis addictissimam Tulliae
animam.--Principio," inquit, "novi Calliae ingenium: nec bonus est, nec
malus, sed qui aut bonus, aut malus fingi facile queat. Post paucos
dies, polliceor tibi, Domina, futurum mihi et amicissimum et
familiarissimum. Expiscabor etiam intimas mentis cogitationes: caetera
committe industriae meae. In id maxime incumbe, tuis ut ne ex oculis,
ore, gestu quicquam percipiat, quod amorem mutuum nostrum aut
testificetur aut significet. Ego variorum, et imo duriorum, ero in te
consiliorum author, cum e re tua meaque videro, quae tibi saluti sint,
aut sospitent amores nostros. Quam egeris in hac fabula personam, ex
illa vitae nostrae salus et felicitas omnis pendebit.--Nihil,"
respondeo, "mihi a me tibique timeas. Prudentissimam et obsequentissimam
habebis.--Obsequentissimam?" inquit, "nunc sciero: peto osculum.--Dabo,"
inquam.--"Peto suavium, non osculum," ait.--"Dabo," aio.--"Peto
complexum," inquit.--"Dabo complexum," inquam.--"Peto plenum gaudium."
Tacebam ego.--"Obmutescis, Domina?" ait, "negas mihi hanc
beatitudinem?--Utere jure tuo, inepte," reponit Sempronia; "vis ipsa te
suum tollat in equum? Huic insistam ostii limini, nam qui sciunt, hic te
esse, domestici, ut mali sunt et protervi, mirarentur solum cum Tullia
esse relictum." Urgebat interea paterer in amplexu meo liberari se
amoris aestu, et ubi paulo secretius abesse a Semproniae conspectu
vidit:--"Quid vereris? excubias agit Sempronia." Vi igitur impellit in
lectum, et collocatam commodo corporis situ petit, meam mentulae manum
admovet, capiam rogat.--"Quid vero tu," dicebam, "ad hanc me cogis
foeditatem?" Retraxi manum; conscendit in me stratam et, detectis
inguinibus, exspectantem teli mucronem in parma mea, non alba, non
ingloria. Demittit femoralia, mox procumbit in pectus meum, utero uterum
pressit, et telum infixit.--"Nunc ostendes me abs te amari,"
inquit.--"Dubitas," refero, "qui prostitutam me habes omni libidini
tuae, te amari?--Fungere igitur generose et fortiter partibus
tuis.--Fungar," repeto. Tunc vehementissime coepit concutere; ego
succutere, nates tollere crispantes, motitare flexibiliter lumbos.
Primus titillationem praesentit advenientis gaudii, at omni nisu et
agitatione pervivaci exorienti favi libidini; post, intro sensi in
lumbis aperiri mihi Veneris fontem:--"Ah, ah," inquam, "quid me vexas?
age, age, deficio!" Hoc exiit temporis puncto ex me in me Venerei roris
dulce coeunti donum.--"Agite, agite," sub haec Sempronia; "ecce audio
venientem Calliam ad nos." Dejicio equitantem re nondum bene patrata,
nam cum exiit e concha mentula, uterum fervidis polluit guttis stillans.
Momento post:--"Nihil est, nihil est," inquit Sempronia, "nescio quae
meis vox auribus illusit." Dicto citius in me resilit Lampridius, adigit
iterum hastam, novum aggreditur praelium. "Me necas," dicebam, "secede
paulum; me in animae ducis deliquium, vocabo Semproniam." Interim ille
imperterritus rapidis subagitabat concussibus; novos excitat aestus in
me, stillat abundans mihi ex abdito intra lumbos Veneris fonte virus;
demulcet iterum me pruriginoso semine, et ni progressa ad nos Sempronia
diremisset pugnam, ad tertium processisset effluvium inexhausta illi
libido.--"Satis est ludorum," inquit, "timeo non hominum, sed fortunae
insidias." Exscendimus uterque e lecto, et magna cavit cura Sempronia,
ne quid in vestium attritu, capillorum confusione, corporis ornatu,
exprobraret mihi meam licentiam. "Tam velox tibi sit veredum, Lampridi,"
inquit Sempronia, "quam bonus et egregius cursor es!--Habeo," inquit,
"non cursor, sed servus, et ex animo servus, quae me ad summum vexit
voluptatis cumulum, patronam non veredum." Igitur nuptiae primum nobis
factae sunt apud Semproniam, et sub ejus oculis, quae amores nostros
nascentes velut sinu suo fovit. Acceptum illi refero Lampridium meum,
qui et tuus erit, juvenem, comem, urbanum, vegetum, fortem, quem nec
Hercules in hoc certamine viribus et lateribus superet, illi cedat
AEneas pectore et armis: nam amplum illi et firmum pectus, et bene
compacti ad laborem armi, quorum victoria sumus et triumphus.

_Octavia._ Perge dicere, amabo, mea Tullia, de his rebus vestris, quarum
me mirifice delectat narratio; saltem praecipua deliba capita, et qualis
in te fuerit primis diebus, eloquere.

_Tullia._ Rides, inepta: illi summa dies non dissimilis primae; aeque
calet, aeque ardet, aeque in amorem meum furit. Coenavimus illa prima
die ambo, cum parentibus tuis, vestris sub tectis, coenavit et Callias;
quos inter se severint sermones abs re dixerim. Revertimur domum. Multa
de Lampridio loquitur Callias: multam inesse humanitatem, ad ejus se
intimam proclivi ferri via amicitiam, honestum, et moderatum, et multi
ingenii adolescentem videri. Bacchum sequitur Venus. Dum videt vestem me
deponere, et eductos intumescere mammarum globos (nam multa nox quietem
indicebat), antequam me mitterem in lectum, manu captam inducit in
musaeolum illud geniale, nostro lecto proximum. "Hic erit locus,"
inquit, "et Veneri sacer et Musis." Tollit altera manu stolam et
indusium, altera mentulam longam, gravem et si unquam alias rigidam et
contentam admovet cryptae meae. "Protende adversus me lumbos, Tullia
mea," inquit. Projicio. Tunc impetu facto trudit in vulvam, occupat
totam loci capacitatem, agitat ille delicias suas frequenti motu, et
irritat ad novos pruritus; motito similiter lumbos, crebro et frequenti
succussu; utramque mihi clunem utraque manu comprehendit, deducit,
reducit magna vi ad se. Primam me urunt ignei advenientes Veneris
stimuli, semen mitto; consequitur rabiem meam Callias: "Jam diffluunt
mihi venae, age, age!" Motitationes integro excitatiores ad ultimos
usque seminis spiritus; mihi vulva ad plenam voluptatem egregie,
maritali exhausto tubo, operata est, comprimendo et exsugendo caram
mentulam. "Nunc volo," re patrata inquit Callias, "mecum de nostris
imposterum rebus alacriter convenias, Domina: nam domina semper eris
mihi.--Volo equidem," respondeo, "quidquid volueris me velle; quod nolle
jusseris id utique nolo. Scelus sit mihi et flagitium non eadem per omne
vitae tempus sentire ac tu senties! Quid cupis, Domine, praestari tibi a
servitute mea?--Equidem," inquit, "persuasum mihi est te esse
honestissimam, et pudicissimam, quamquam vulgo dicunt non admodum castas
esse quae sunt litteratae; timeo tamen virtuti tuae, nisi tu illi, nisi
ego opi fuerimus.--Quae res, quae mea culpa hanc injecit cogitationem in
animum tuum, anime mi?" inquam, "quae de me tua est opinio? Nec tamen
deprecari velim quidquid ceperis consilii.--Volo," inquit, "induere tibi
cingulum pudicitiae; si pudica es, non detrectabis; sin minus, videris
ipsa num merito movear ad id quod meditor.--Quod volueris," refero,
"induam, et qualecunque sit, laeta feram; quae tibi sum nata, tibi etiam
uni ex animo foemina ero et praeclusa omnibus reliquis, quos aut sperno,
aut odi: nec alloquar Lampridium, imo nec respiciam.--Non faxis,"
inquit, "imo volo te cum eo familiariter sed honeste agere; nec ille,
nec ego habeamus de te conquerendi causam, ille si durius eum habeas,
ego si liberius; sed veniet a pudicitiae cingulo liberioris cum eo
consuetudinis tibi usus, cum Lampridio mihi omnis securitas." Tunc vitta
sericea, qua supra lumbos involvit corpus meum, dimetitur ad
crassitudinem corporis quae futura sit cinguli amplitudo; dein ab
inguinibus meis ad lumbos, id etiam alia vitta definit spatium. Hoc
facto: "In hoc etiam curabo," ait, "palam fieri tibi quanti te aestimem;
erunt catenulae quae villoso panno sericeo involventur aureae, erit
cataracta aurea, craticula aurea, lapillis pretiosis exterius distincta,
et faber aurarius hujus nostrae urbis praestantissimus, mihique multis
obligatus beneficiis, in id incumbet, ut praecellens sit artis suae
specimen; etiam honestabo te, dum videbor facere injuriam." Quaero,
quanto tempore perfici id cingulum possit; respondet, intra quindecim
dies absolutum iri, interea petere ne irretiri Lampridium ullo mecum
feram commercio sermonis, postea ut animo insederit me cum eo gesturam.
Ivimus cubitum, ac ea nocte ter iniit me, ter plenos libidinis gurgites
evomuit in cymbam meam, magna cum utriusque voluptate.

_Octavia._ Te Veneri caram, cujus hortum, intra tantillum temporis,
irroravit novem continuis coitibus Venus! Et potuisti ad haec curricula
impigre desultori inservire?

_Tullia._ Potui sane, et etiam incitato cursu ad postremum coitum, cum
Cupidineus imber e stillicidio decidere maritali negare velle videretur,
ita commovi, agitavi, succussi, ut vel invitus magna stillarit copia. Me
convenit sequenti luce Sempronia; refero omnia haec Lampridio, ille qui
paulo post advenit,

    ... Nostris novus incola terris.

_Octavia._ Nihil autem rei tecum habuit illa die?

_Tullia._ Nec nisi post decimum diem; per id tempus nullus cum eo mihi
familiaris sermo, cum videremus defixos Calliae in nos esse oculos, et
ejus jussu etiam servorum:

    ... Lingua mali pars pessima servi.

Nosti hujus generis vecordiam et malignitatem. Osculare vero tu me, nam
in tuo vultu nescio quid video lineamentorum nobilis Galli, qui in me
Romae anno proxime praeterito explosit militariter catapultam suam,
spectante et procurante Lampridio; nam tres adjuvae qui eum comitati
fuerunt et in me fodienda desudarunt, etsi firmi et robusti, haudquaquam
me tam egregie oblectarunt.

_Octavia._ Quid portenti audio? Quatuor tu homines peregisti, tam
tenera, tam venusta? Tibi sub hoc cursorum numero lumbi non disrupti?

_Tullia._ Scies alias; sed vis orationis me cursum tenere quam institui?

_Octavia._ Volo et rogo.

_Tullia._ Postridie, cum ingressus est domum nostram Lampridius, dixit
se velle ire Callias in praedium nostrum Anconitanum rusticatum; nosti
amoenitates, magnificentiam villae. Cum diceret inter coenam, respondit
Lampridius se comitaturum libenter, si commodum illi foret: "Aperto
enim," inquit, "aeris aequore plurimum delector. At cum tecum fuero,"
reponit Lampridius, "nihil mihi rure poterit esse dulcius." Septem
continuos dies simul convixere, et ita Calliam coepit Lampridii
consuetudo, ut protinus omnes illi aperuerit animi sensus, et
cogitationum arcana. Laudavit ingenium meum Callias, mores, urbanitatem;
dixit praecipue me castitatis laude inter omnes mulieres lucere.--"Sed
non ita facilis es," ait Lampridius, "ut etiam si nolit caste vivere,
quod futurum non spero, id tamen non egeris, ut pollui non possit.
Confidendum sane sua de pudicitia uxori, dein ancillis, sed potissimum
serae; decipere potest uxor, corrumpi servi, nec corrumpi, nec decipi
sera.--In tua sum quidem sententia," inquit Callias, "ut fabricatur
Stephanus aurifex craticulam quae arci Tulliae meae extimum sit velut
propugnaculum.--Sapienter huic tu rei curas tuas," reponit Lampridius,
"adjecisti; nam, verum ut fatear, aeterno volo tecum et praeopto jungi
amicitiae nexu; at, ut sumus omnes suspicaces, timebam ne si cum uxore
tua agerem liberius, quod vix aliter fieri potest, id te in suspicionem
abduceret, quae tibi molesta, mihi infesta esset. Cum vero sera
occluseris, nihil admodum erit quod timeas, quod suspiceris. Interim
liceat per te mihi cras urbem repetere, postridie reversuro. Nam ex
Venetiis datae ad me litterae crastina die afferentur a tabellione, eae
ad negotium magni momenti quod mihi explicent, magnopere conducant; ego
vero cum res meas curo, tuas ago." Sic post decimam diem venit rogatus a
Callia, ut Stephanum urgeret, data ad eum et ad me epistola: "Nam ut
scias," inquit, "me mihi persuasisse te me esse alterum, rem
secretissimam tibi commendo: nolit uxor ab ullo mortalium sciri de ejus
me moribus dubitare, qui mihi liquido debent esse perspecti." Ut
ingressus est meum cubiculum, invenit me cinctam sodalium mearum corona,
et in his lucebat forma et decore Sempronia. Salutat omnes humanissime,
et redditis Calliae litteris, catenulas aureas, opusque totum, intra
tres quatuorve dies absolutum iri dixit. Reversus Lampridius, me cum
Sempronia nactus solam:--"Bene est, Domina," inquit, "intra paucos dies
vinculum fingitur tibi, et aurea porta pretiosis distincta lapillis,
horto tuo, quam pudicitia tua ipsa superbiat obduci suae, ita lucet, ita
diti fulget pretio." Rem dehinc objicit nobis ob oculos diligenti
pictura. "Sed," inquit, "clavis non cusa est, et hujus figuram, dum
fabrum variis ludo sermonibus, cerae huic felici providentia impressi.
Caeterum, ut optasti, Sempronia, felicem ambo ducemus vitae cursum."
Post enarrat qua arte, quove pacto in intimam se Calliae amicitiam
insinuarit, ita ut nihil jam eorum animis possit esse conjunctius.--"Te
fortunatum," inquit Sempronia, "hac duplici conjunctione, qua nihil est
in vita beatius, animorum cum Callia, corporum cum Tullia! Felix amicus,
felix amans, utriusque plena auctus es possessione, quae possideri
potest absque sollicitudine. Quae tibi vero dulcior videtur esse
conjunctio?--Dubitas?" ait; "respondeat ipsa Tullia.--Vana sim et
inepta," repono, "si quidquid meum putem vere dulce, et in me verae
voluptatis gustum invenire Lampridium posse.--Inveni," subjicit, "et
mens sit mihi saxea, cor aheneum, si extra amplexus tuos majores
voluptatum fructus a Venere capere me posse arbitrer!--Abrumpamus,"
inquit Sempronia, "urbanitatis vestrae hos sales, coena nos expectat;
ego vero cubabo tecum, Tullia, nam abest maritus meus.--Quid me igitur,"
ait Lampridius, "factum vultis?--Nolo autem," reponit Sempronia, "vexare
animos tuos; omnia bene se habebunt."

_Octavia._ Et cubavit tecum Sempronia, Lampridius inter utramque?
Utrique forte insudavit?

_Tullia._ Nequaquam. Nam cum summa nox somnum suasit post coenam,
deductus est in cubiculum suum Lampridius, sed ipsa induerat vinculum
pudicitiae Sempronia, clavimque abstulerat secum Victorius, dum Veronam
petit dicae causa, socio ad iter adjuncto sibi Jocondo. Prima vigilia,
ut constitutum inter nos, venit Lampridius, et in lectum se conjicit ab
inferiori sponda; hac parte jacebam: "Quid tibi vis? quis est?"
inquam.--"Tuus sum, Domina." Osculum infert, et momento temporis
conscendit in me nudam. "Nunc demum," aiebat, "fruar omni pulchritudine
tua." Libere et libidinose vulvam manu investigat, et confestim telo
obduro suo configit aestu incensam, primo ab ejus contactu, quem Veneri
Mars afflat subigus. Denique, ut uno verbo ejus comprehendam noctis
libidines et bona, ad duodecimum cursum veredum meum egit uno fere
spiritu.

_Octavia._ O Venus! quid audio? Vix una Caviceus nocte tertium peregit
concubitum.

_Tullia._ Septimum semel atque iterum confecit Callias cursum equitans
in veredo meo; octo novemque cum Sempronia Jocondus. Sed nihil admodum
est quod mirere de Lampridio: inexhaustus illi latet in lumbis Veneris
fons. Nocte tu proxime sequenti fateberis.

_Octavia._ Dormiebat interea mater mea, et particeps ludorum et jocorum
facta est?

_Tullia._ Anteacta nocte optime dedolata fuerat. Sex fututionum
prurienti impetu eam Victorius illa nocte pulsaverat, ter vero
pomeridianis horis ipsam Jocondus impleverat bonis suis.

_Octavia._ At vero, quid interea factum de infelici Julia?

_Tullia._ Dicam cum sciero quid de felici Octavia factum sit post
ereptam virginitatem. Nam timeo tibi a Theodoro.

_Octavia._ Recte memoras, ah! ah! ah!

_Tullia._ Rides? Evanuerunt promissa, et oppressae virginitati nullus
honos, ut loquebaris.

_Octavia._ Non abierunt quidem in auras, sed incentivum factus est dolor
pruriginosae libidini, et accessio non poenitenda dulcissimae
voluptatis.

_Tullia._ Ut voluptatis confinium est dolor, ita et doloris voluptas.

_Octavia._ Post tertium diem quam mecum cubaret Caviceus, admonuit de
proposito et sponsione in manibus Theodori facta, mater. "Debes
exsequias virginitati tuae," inquit, "parentandum illi est, quae tam
laudabilis et commendanda ad hanc usque aetatem tibi comes
fuit.--Memini, mater," repono, "et hoc cui me obligavi solvam nomen, cum
volueris." Quid plura? Convenimus Theodorum, qui jubet pomeridianis
horis, cum primum sol inclinaverit ad occasum, reverti. Obsequimur;
inducit me in sacellum interius aedis, et occlusis foribus, pessulo
obdito: "Nihil est," inquit, "quod timeas, filia, ab aliorum oculis
tibi, nam antistes praesum huic loco; secure agemus omnia." Tunc
sermonem instituit ad firmandum et obdurandum animum. Obstipo capite dum
loquebatur, et defixis in humum oculis, eo me ita sermone ad dura omnia
comparavit, ut si mori me jussisset, alacri animo lethum oppetiissem:
vide, Tullia mea, qua mens mihi arte fascinata est. Postquam me probe ad
omnia quae vellet vidit comparatam: "Etiam tibi," inquit, "praeibit
mater exemplo, in hoc severae sanctitatis stadio.--Nihil admodum opus
est," inquam, "sed quae neci virginitatis meae tam excellentis ultro
consensi, in me convertere iram tuam, vir sancte.--Non patiar," inquit
mater, "te solam pati has aerumnas, nam etiam ego huic occisioni
consensi."

_Tullia._ Egregiam vero pugnam!

_Octavia._ --"Bene est," inquit Theodorus; "cui autem generosius vigeat
pectus mox experiar; praesto sis, Sempronia.--Commoda mihi tuam opem,
nata," inquit mater, "ut citius hoc defungar virtutis officio." Solvo
illi subteriorem vestem, cycladem et stolam; tollit ipsa indusium ad
summos lumbos, et genibus ante aram flexis: "Noli parcere impurae cuti,
vir sancte," inquit, "libidinis meae campum lustra verberibus.--Cedo
igitur illam pietatis supellectilem," refert Theodorus.--"At vero, ex
assuto cycladi sacculo oblita sum," ait illa, "educere." Igitur dum
vestigat, dum in latus demittit corpus et vergit in laevam,
curiosissimis omnem imam corporis structuram luminibus sum contemplata:
illi candidissimae nates, in tumorem Veneri commodissimum elatae; crura
crassa, polita. Nihil accuratius effinxisse Natura videtur, nihil
pulchrius.

_Tullia._ De ejus parte nihil dicis.

_Octavia._ Pone stabam, ita videndae vix copia fuit; vidi tamen. Accepto
in manibus flagro, alacrem jubet esse Theodorus: tunc obmurmurans
concepta nescio quae verba, ac si naeniam praecineret, verberibus onerat
lumbos, nates et crura aversa. Parvas vero indulgens inducias: "Flecte
corpus, et demitte quam humillime poteris," ait, "ut etiam, quo loco
pollui te nuptiarum lex patitur, castigationem excipias quam mereris."
Recurvati lumbi exprompsere altius clunes, et interfemineum prodidere;
conjeci in eam rem oculos: pilis obsitus locus subnigris, crispis, non
admodum longis; rima aperta, longa, rubicunda. Huic decidit momento
grandinosa flagellatio in flagrionem cunnum.--"Hei! hei! hei! deficio,
siste tantisper," inquit, "acrius feris quam ferre possim.--Insanis,
Sempronia," reponit Theodorus. Sub haec verberationem durissimam
integrat; in lacrymas illa effusa est et gemitus, immoto tamen situ
corporis: "Erige nunc vero pectus," ait Theodorus. Obtemperat, et illico
evoluto supra umbilicum indusio detegit ventrem, crura, anticamque
corporis faciem. Mirabar ego attonita, cum mutato loco transit dexterum
miserae latus lanio beatus ille...

_Tullia._ Imo laniandus carnifex! Quid praeterea quaerebat in quod
acueret efferam illam crudelitatem?

_Octavia._ Audi... et eam partem tuetur ille limis oculis. At cum
apertam et paratam vidit, nec mora, coepit flagris caedere acerrime,
tres quatuorve pollices infra umbilicum primis verberum momentis.
--"Altius vapula," inquit illa, gemitu edito. Direxit ad haec ictuum
tempestatem subtus alvum ad femina et interfemineum, ita ut hoc cruciatu
misere angi testarentur lacrymae manantes ubertim ex oculis. Demum
rediit post eam hyemem serena miserae tempestas, hic desiit verberum
imber; humum osculatur, et vestibus adornatis, ad me respicit:--"Nunc,
nata," inquit, "tuae partes agentur; transi in haec quae desero
fortitudinis castra." Solvit mihi vestem; quae cum defluxisset ad pedes,
indusium altissime mihi circumquaque revolvit, ita ut nuda oculis
Theodori, et lanienae, antica posticaque corporis membra objiceret.
"Habebis te," inquit, "fortiter, nata; quae succedant momentaneis his
aerumnis et interiori in pectore enascantur gaudia, ipsa senties, nec
ego fando exsequar; nunc mitte te in genua.--Quam vellem," inquam, "hoc
officio ipsa fungerere, in eluenda me, mater! quae mihi inflixeris
verbera, feram sane ut tu tulisti, constanter et fortiter.--Id quidem
fieri non potest," reponit; "Theodori juris es ut sum ego, sed vis
vinciri tibi manus?--Volo," inquam, et ut volebam devinctae mihi sunt,
eo modo ut earum ope non uterer etiamsi eniterer.

_Tullia._ Pascebantur interea flore pulchritudinis tuae Theodori oculi?

_Octavia._ Imo admoto ad aures ore, insusurravit agere et pati fortia,
generosi animi esse.

_Tullia._ Sic agere et pati fortia, dixit Livius, Romanum est.

_Octavia._ --"Volo experiri utrum matrem fortitudine superes," Theodorus
ad me; "si obmutueris, palmam feres." Post expansa vola alteram
alteramque mihi clunem fovet; strictis dehinc duorum digitorum unguibus
summam cutem tanquam forcipe apprehendit, et vehementer vulsit; tamen
obmutui retenta anima, et exstincto imo in pectore gemitu. Dehinc e
lanugine pubis, tres quatuorve pilos, postquam pubem totam ad perinaeum
usque manu obtexisset ardenti et fervida, summis itidem unguibus
arripuit, et simul momento avulsit; nec propterea me tangi testata sum
doloris sensu.

_Tullia._ Fortis es, Octavia. Quid Cato ad te? Eodem autem supplicii
genere appetita est mater tua?

_Octavia._ --"Evolve vestes, Sempronia," ad eam Theodorus, "revela
excetram illam tuam," inquit. Dicto citius nudas admovet clunes. Ille
adfigit ungues; intremuit, et femur alterum tulit in altum, dolore
victa; nihil tamen locuta est.

_Tullia._ Haec prima fabulae pars; altera est quam exspecto de barbato
Cincinnato.

_Octavia._ Replicat vestem et indusium qua pars bona latet; objicit
uterum pulchrum, politum, niveum Theodoro; Venereum campum lana
vestitum, ut dicebam, spissa, crispa, venefica aperit. Ille aliquot
intercipit pilos, una omnes vellicat, post, vi impressa, divellit.

_Tullia._ O rem ridiculam, et ludo praegnantem non inficeto!

_Octavia._ Infrendere illa prae dolore, nec ideo verbum aut gemitum
emisit.

_Tullia._ Expedi tandem hanc narrationem.

_Octavia._ Vapulavi, flagro proscissa sum, nec elapsum mihi ex ore
verbum aut e pectore gemitus, qui ignaviam exprobraret: post Penates
repetimus. Ah! ah! ah! jam attingebam ostii limina, cum mater ad me: "Ut
te habes, nata?--Doleo, mater," respondeo.--"Momento faxo," inquit,
"dolorem excipiat voluptas deliciis affluens; mihi quidem, mihi sentio
nates et femora veluti formicis pererrari; num tibi idem quasi
aestuantis impetiginis ardor?--Plane ita est," inquam, "subsultant mihi
sub cute innumeri obtusae cujusdam aegritudinis pruritus, potius quam
acumina, et incendi me sentio.--Vertentur haec omnia," reponit,
"qualiacumque tandem sint, in gaudii inexhausti fontem," et me induxit
in cubiculum meum. "Projice te in lectum," inquit, "finge animi
aegritudinem quam non habes, mox mitto ad te Caviceum tuum, sed volo
ludi hujus qui vos committet, postea abs te reddi rationem." Paulo
postquam abiit, venit ad me Caviceus. Projectam in lecto amplectitur,
suaviis mulcet, tactu irritat ad gaudium:--"Audio," inquit, "tibi male
esse?--Et pessime est," repono; "nam audio te mihi subirasci. Quid vero
erroris aut delicti admisi in me?--Pura es sane ab omni in me delicto,
corculum," inquit, "me gaudiis hactenus cumulasti summis, summam tuis in
amplexibus inveni felicitatem; si de te conqueror, nihili sim, in qua
scilicet omnes delicias, omnes amorum cupiditates nacta est mea
mentula." Haec fatus educit e medio femore mentulam, manum adhibere
rogat turgescenti, et momento post adsilit in lectum, et demissis
femoralibus, detectoque ad zonam usque mihi utero, provolvit se in me;
infixit protinus hastam, ac illico ad primum concussum, profluit mihi
largus abundans e lumbis Veneris imber. Moriar, mea Tullia, si unquam ea
sit visa res sensibus meis gratior! Uno verbo omnia: hac coitione, ter
mihi litatum est Veneri, continua titillatione, aperto mihi ad opus
gaudii summi gurgite. Cum vero Caviceus ad metam pervenit, libidinem in
me meam aqua sua pluvia non restinxit, incendit novam, et cum
exscendisset, uri me patrantes ocelli docuere. Manum admovit horto meo:
hoc tactu soluta sum inani Veneris imagine.

_Tullia._ Rem mirifice narras, nihil tamen novi in his rebus. Nam
verberibus incussis eliciuntur ex omni corporis parte quae conducere
solet ad Venerem, infinitae spirituum alacriorum, vegetiorum, igniculis
fervidiorum compactis velut cohortes, quae dehinc in locos nostros, in
vulvam, in spermatica vasa, quod consentanea sint, sponte advolant: hinc
pruritus, et inflammatae Veneris libido. En quod tibi pro miraculo queat
esse: dux nostra Leonora, tam celebri stemmate clara, tanta fulgens
pulchritudine, tot animi corporisque dotibus praecellens, verberibus
debet foecunditatem. Dux maritus deperibat puellam, nullam tamen ex ea
procreabat sobolem, quod aegerrime ferebat. Tentata quae ars aut
industria ostentant omnia, nullus experimentis locus negatur; lusa ars
et industria, profuit nihil. Tandem ex Arabis responso, caesa ut tu es
virgis Leonora parentis suae manu. Ad hanc diem nullam ex Venere ceperat
voluptatem; hoc vero temporis momento, cum primum ad eam explosit Dux
catapultam, vehementissime mota est. Lacessiti iterum verberibus lumbi,
clunes et femora ad Venerem incensi, post aliquot dies; tunc parum
abfuit, quin sub marito subagitante deficeret, prae voluptate in
effluvium mirabile soluta est. Tandem parvo temporis interjecto spatio
perpessa idem incentivi genus, magna cum voluptate maritum excepit, et
rigidae caudae salaces ictus. Impraegnata est uteroque gerit. Sed et
audio esse nostros inter homines Alphonsum marchionem, quem verbera
excitant ad pugnam, alioquin imbellem et ignavum. Virgis caedi sibi
nates jubet, vapulat egregie, prostat interim illi uxor resupina in
lecto; dum vapulat arrigit, et quo acriores ictus, eo tentigo
vehementior. Cum parata sibi videt arma, aggreditur jacentem, et
rapidissimos ciens in substratam motus, perfundit in subantem coelestia
Veneris dona, et omnes quae ex Venere capi possunt capit voluptates.

_Octavia._ Sed vero si experta ipsa esses, quam non putem fore tibi
admirationem!

_Tullia._ Non experta quidem sum; sed experiar et etiam sequenti nocte
proxima. Nam volo te frui Lampridii mei amplexibus, qui jam per octo
dies rure detentus cum Callia ferias a Venere agit; sed dedit ad me
literas, quibus se crastina die monet adfuturum, Calliam velle ad se eam
ego, quum negotia nescio quae illic habet a quibus se nondum expedire
possit.

_Octavia._ Videbimus. Sed oblita es de Juliae nuptiis, cum devirginata
est, referre quae a matre accepisti.

_Tullia._ Haec sane sunt. Scis nuptias velut clandestinas fuisse; aberat
pater tuus, acciti ex affinibus nulli, intro res acta est, ut in fabulis
Veterum legitur, nullis inspectantibus. Nam antequam Sempronia novam
duceret nuptam ad genialem thorum, taurum passuram, implevit mollem
animum malignis consiliis. Quae dixerit, quae jusserit dici fierive,
quae utique et dixit et fecit inepta, intelliges. Ascenderat in
cubiculum Juliae Jocondus, nam illic res patranda erat, et exhaustis a
Semproniae viribus arma interrogabat virilia, an satis esset ad pugnam
animi. Advenit demum Sempronia, et Juliam nexui tradidit.--"Enimvero,"
inquit, "volo vestibus nudari a me Juliam, Joconde, tibi." Denudat suis
manibus puellam relicto indusio, vix tuentem pudorem ab oculis Jocondi.
Mox abiit Sempronia: "Vos vobis relinquo," inquit, "agite res vestras."
In proximum secessit cubiculum, e quo in id prospectus patens datur; nam
ostium hiscebat ut et Juliae. Illico advolvitur genibus Jocondi Julia,
id scilicet edocta. "Facilis tibi ero," inquit, "et omnibus tuis
voluptatibus obsequens dum vixero. Si secus contigerit, plecte sontem."
Osculatur ille, et erigit puellam.--"Exue autem indusium," inquit,
"corculum." Sed cum vidit ad haec vultum rubore suffundi, ipse
erubescentem et pavidam exspoliat. Ubi defluxit ad pedes indusium,
evertit in lecti latus resupinam, mammas parvas, duras, orbiculatas,
candidas, sororiantes, manibus terit, et osculis premit; post pectus,
ventrem, crura oculis legit, ac demum cogitationem et obtutum in Veneris
hortulum defigit. Ut sibi eam partem tractari, premi, diduci labia,
digitum immitti sentit rudis puella: "Eh! eh! eh!" clamabat, miscens
clamori gemitus et suspiria.--"Nunc," inquit Jocondus lectum ostendens,
"colloca te in hoc duelli nostri campo. O venusta membra quae me
cupidine inflammant!" Illa obtemperans mittit se in lectum; hoc aspectu
ignescere coepit et turgescere salax cauda; igitur ad latus puellae
fudit se Jocondus: momento Julia pulvinum suis subjecit natibus non
rogata, femina quam potuit latissime aperuit et, quod rideas, ipsa ultro
injecit manum in viri penem. Ille in risum erupit.--"Quid haec novae
Veneris facies indicat mihi?" ait. "Agedum!" et dicto citius intra
puellae femina se mittit pronus; illa clavum manu non amittebat, ac ipsa
dirigebat in se ruentis mentulae cursum, in fissuram suam ultro pilum
figens; post tollit crura altius, ita ut talis pertingeret nates. Sic ad
Venerem ipsa se composuit. Etenim cum sensit summum mentulae caput intra
cadurda esse immissum:--"Amove nunc manum," inquit Jocondus, "caetera
ego peregero." Ambas illico manus Julia in superequitantis lumbos
injicit, et arctissimo amplexu; sed Jocondus, cujus mentula tentigine
rumpebatur, totis viribus torsit in intima contum, vi sibi viam
aperiens, quo nulli hactenus libidini fuerat. Illa clamorem misit, nec
tamen situm mutavit corporis, et tertio quartove concussu in abditiora
Veneris adyta intrusit se fervida felixque mentula.

_Octavia._ Agnovit in virgine illaesum pudicitiae decus Jocondus? Sensit
nullis inquinatam fuisse amplexibus?

_Tullia._ Agnovit ut nostri homines solent, quibus in primis coitionibus
plerumque de virginitate virginibus fides.

_Octavia._ Verebar ut quae se ipsa patrandae rei accommodasset, id ei
fraudi esset.

_Tullia._ Intellexit facile Jocondus manasse has artes a Sempronia; ac
postquam primo hoc concubitu uxorem Juliam sacrasset:--"Quid vero,"
inquit, "Julia mea, te tam doctam judicasset? Profecto me in
admirationem ingenii tui traxisti, cum mea arma ipsa in te fixisti,
quibus lethum pudicitiae tuae conscisceres, cum me es amplexata, cum
vibrasti clunes tam frequenti motu, crispantibus, crissantibus lumbis;
cum voluptatem testata es suspiriis ignitisque tuis eheu! eheu!" Illa
vero silebat: "Age, age, eloquere quae tegis hoc silentio tuo," aiebat
Jocondus.--"Non ausim," inquit Julia, "sed haec omnia, ut accepi, fieri
debent, et solent etiam a pudicissimis, ut ego sum.--Quis vero," reponit
Jocondus, "dixit fieri solere?--Noli," refert Julia, "extorquere id a me
ut fatear.--Volo vero dicas," adjicit ille; "ni dixeris, non ita
judicabo puram, ut ais esse.--Sed, amabo, ne alteri unquam dixeris," ait
Julia, "quae me tibi vis dicere. Monuit Sempronia, talem me praestare
tibi, ex officio et munere meo esse, et sacramento adegit pollicerer me
facturam.--Bene est," inquit Jocondus. "Cave vero tu ne subodoretur te
mihi id secreti revelasse." Interea omnia et audiebat et videbat
Sempronia, quod utrumque fallebat.

_Octavia._ Qua spe illusit puellae credulitati tam maligno consilio?

_Tullia._ Nempe sperabat inde futurum ut puellae mores tanquam
liberiores suspecti Jocondo fierent, sed de his neutri ne verbum quidem
fecit hactenus.

_Octavia._ At enim quam institueras non perfecisti narrationem.

_Tullia._ Ut omnino implevit puellae vulvam crassa et obdura mentula, in
eam ad coleos usque inducta:--"Me crucias," ingemuit Julia, "parce!
parce!" Ille interim crebris subagitationibus urgebat; dum vehementiores
se in concussiones fundit: "Oh! oh!" inquit Julia, "prae voluptate
morior; perge, perge, preme, impete fortiter, adige altius telum!"

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Scilicet id consilii dederat Sempronia: "Cum primum te, Julia,
aliqua tangi titillatione in illis locis senseris, testare majorem etiam
sentire quam vero senties, voluptatem. Urge maritum verbis, osculis,
suspiriis, motitationibus. Sin minus, stupidam te et saxeam credat, quod
nolim, qui meus est in te amor, accidere." Igitur ad primam pruriginem,
puella intacta et cujus in locis ingens seminis genialis ardebat vis,
coepit nates vibrare, succutere quanto poterat impulsu Jocondum, quem
incredibili voluptate perfudit. Nec sane Juliae minor delectatio; nam
per longas concitatasque motitationes, tandem in profluvium Veneris
dilabi se sentit: "Hei! hei! hei!" exclamat, "quid hoc est rei? Quid
sentio? deficio." Haec dicens obmutuit, velut mota mente ingemiscens,
contremiscens. Manum Jocondus vulvae languentis admovet, et extracto,
ita ut caput tantum intro lateret, pene, invenit infectum liquido
Veneris contagio, nec adhuc ipse evomuerat in vulvae Juliae sinum
libidinis suae virus. Tunc impellit hastam, concutit, premit, nec illa
movebatur; substitit tantisper ille.--"Quid vero is sibi vult stupor
tuus, Julia?" inquit, suaviis labia rosea lacessens.--"Sane deficio,"
respondit, "me voluptate tanta implevisti, ut ad cumulum felicitatis
meae nihil addi praeterea posse arbitrer, praeterea nihil." Integrat
ille concussiones. "Jam apud me non sum," aiebat illa, "ita me hae
confricationes ad Superos tollunt!" Et ipsa demum commoveri denuo
coepit, et subare, subsultare, donec se fervido rore intro sentit
irrigari: "Ah! ah! ah!" exclamabat, "quid etiam istud est?" Utraque
Jocondus manu ad se admovebat puellae nates, praesto illa uterum et
lumbos altissime sustulit; interim exstillabat in ejus concham igneus
Jocondi tubus. In eam imo versa est amentiam, ut, cum deplueret
prolificus humor stillatim, manu injecta virile telum caperet,
exprimeret, emulgeret, ne quid omnino sibi ex tam dulci deperiret
munere; testiculis Jocondi molliter compressis, quasi foveret, penem
egregie emunxit, ut ne guttula quidem exciderit, cum eductus est e
vagina.

_Octavia._ Tam longo certamine non fracti sunt delicatae puellae artus?
Sed vires amor, et amoris comes voluptas suppetebat.

_Tullia._ Uno praeterea concubitu ad lucem recreata est Julia; is vero
primus duorum triumve loco fuit. Alter, ut ipsa fassa est, minorem in
ejus venas voluptatis sensum infudit: nam post sextam septimamque
decussionem, recluso rivo ex Jocondi lumbis Venereum virus, cum primum
Julia exorienti inciperet pruritu aestuare, depluit, nec ad Veneris
metas perducta est.

_Octavia._ Nocte tamen sequenti, ut refers, bis in ejus effusus est
complexus Jocondus?

_Tullia._ Sed soluto prius beatae matris tuae vulvae stipendio ei meret;
itaque integris non est potita mariti lumbis, nisi bis alterum abhinc
mensem.

_Octavia._ Nam expresso a matre prioribus amplexibus Veneris succo, quod
superest, faex tibi videtur et lutum.

_Tullia._ Mense altero post nuptias, dum ludit cum Sempronia Jocondus:
"Vis me patrem fieri, Domina?" ait.--"Volo," respondet illa.--"Qui vero
potero," reponit, "ni per te liceat semine fervido et vivido impleri
Juliae arvum? Permitte me ter eam inire, et integros volvere Cupidinis
fluctus in ejus intimum sinum. Et sane misera saevos satis, et scio,
labores exantlavit: nam scio quam male exceperit insontem Theresia amita
tua, quod libidinosiorem putes quam est.--Permitto," inquit Sempronia,
"sed ea tamen conditione, praegnans tibi fiat; quod fingetur in lumbis
tuis semen his octo sequentibus diebus, volo tribus coitibus una nocte
in eam effundas, colliquescens in Diones tuae amplexibus." Igitur
octava, ab ea die, nocte, soluto pudicitiae vinculo, reducta cataracta a
puellae ostio, libere inspersit puellae hortum fertili imbre. Atque ex
his temporibus putat Sempronia utero Juliam concepisse: nam aliquae
impraegnationis notae in puellae ore et nausea apparent.

_Octavia._ Moriar, ni pessime Theresiam oderim, quae indigno cruciatu
tam liberalem et ingenuam puellam vexaverit!

_Tullia._ Moriar itidem ego, ni adversus matrem tuam saevitiam illam
vitio verterim! Nam ut sibi persuasit ipsa, puellam uri libidine Veneris
et cupiditate, Theresiam convenit. Significat se timere pudicitiae
Juliae, quod minus pudicam praesentiscat; opus illi esse severiori
medicina, qua nimirum in bonae matrisfamilias officiis contineatur;
cavere oportere ab adolescentiae aestu et insidiis. Rogat mitti ad se
Theresia, mittitur; sed prius exsoluto e lumbis pudicitiae vinculo, quod
custodiendum Semproniae datur. Suscipit Theresia alumnam alacri vultu,
dat epistolam ad Jocondum, petit eam sibi relinqui per tres dies: velle
se puellae, quam aluit, quam edocuit, aspectu ad satietatem frui, qua
tandiu caruerit. Post multos sermones petit a Julia, num velit probare
se esse et esse vere purissimam. Respondet illa, velle.--"Igitur,"
inquit, "his tribus diebus jejunio macerabis corpus, et flagris a me
caedi cupies.--Faciam quod volueris," reponit Julia, "pensi esse mei
quidquid jusseris ducam." Itaque prima die vapulavit, sed leniuscule,
secunda acerrime, tertia non ita dire, atque sic emendata remissa est
domum cum sol occideret. Aberat domo Sempronia, aderat Jocondus, qui ut
lepidam advenisse sibi uxorem vidit, in ejus advolavit amplexus.
Renidens illa: "Regredior," inquit, "ut castam decet, tui avidissima."
Post brevem collocutionem inducit eam in thalamum suum; enarrabat illa
quae sibi contigerint omnia. Deflet infelicis sortem Jocondus, solatur,
spondet se in posterum illi diligentiori cura invigilaturum, ne quid
deinceps detrimenti aut aerumnae patiatur. Post suaviatur, et missa sub
stola manu gaudet pudicitiam non esse occlusam vinculo desideriis suis.
Projicit resupinam in lectum, et plenis coitibus tribus, trium dierum ab
ejus animo obliterat memoriam et perpessi doloris.

_Octavia._ Nescit mater, nihil subirata est Jocondo?

_Tullia._ Nihil sane; ne quidem suspicione assecuta est. Nam paulo
antequam ingrederetur domum evaserat Jocondus, ac postea regressus
salutavit uxorem ac si non vidisset hos tres ante dies.

_Octavia._ Matrem sane insalutatam non reliquit?

_Tullia._ Esse dixit Juliae, quod secum communicaret Jocondus de negotio
quod illi confiderat expediendum. Egressi uterque cubiculum petunt
Victorii, jussa interim Julia dum reverteretur maritum exspectare.--"Tu
putas," inquit Jocondus, "velle me Julia mea amplexus tuis anteponere?
Volo in te perfundere quidquid in me libidinis est." Osculatur, tractat,
arrigit; tollit ipsa vestes et indusium, ut solet, amplectitur ante se
stantem, telum vibrantem, et recidens in lectum pugnam molitur. Uno ille
impetu infligit in vulvam mucronem teli. Quid plura? Res peragitur; post
revertitur ad uxorem Jocondus cum Sempronia. Sedebat in lecto Julia,
quam aggreditur sermone Jocondus:--"Volo, Julia, haec domina nostra
noverit qualis sis, quam casta et pudica. Volo etiam ab ejus manibus
pudicitiae vinculum hoc induas; testem habebis pudicitiae tuae
opportunam tibi et mihi." Laudavit Juliae virtutem Sempronia, ac animi
in hac obeunda re alacritatem. Juliae vero pars ludicra in vincula missa
est. De tua vero, Octavia, nocte proxima experiar an sit ludis tam apta
omnibus quae Venus novit, quam Veneri forma et venustate similis es.

_Octavia._ Faciam, spero, ne tu diutius dubites, ac magna cum sua
voluptate sentiet Lampridius me fontem esse dulcissimi gaudii.








                            COLLOQUIUM SEXTUM


                                VENERES


               _Octavia, Tullia, Lampridius, Rangonius._

O_ctavia._ Voluptates hujus noctis quam suaves futurae sint, persuasisti
intimis medullarum mearum sensibus, pruriginosa hac tua oratione.

_Tullia._ At enim duplo majores capies quam potui polliceri libidini
tuae procaci, quidquid pollicita sim.

_Octavia._ Scilicet aderit cum Rangonio Lampridius, et nobis ambo
militabunt?

_Tullia._ Tibi sane uterque pugnabit.

_Octavia._ Apage! Paucas post horas rumperent veredum meum equisones hi
tam acres.

_Tullia._ Apage, inepta tu! Una belle sufficies duobus; et experta
fatebere etiam prae te Heroas esse nihili.

_Octavia._ Non faciam, cognata, non faciam. Putas me tam salacem? Ego
voluptatibus tota nocte perfunderer? Dearum cibo ingurgitarer? Tu nihil
gustares oblectamenti? Apage, apage, non faciam.

_Tullia._ Utcunque se res habebit, feres; tu facies, tu facies. Vide:
"superanda tibi omnis Veneris fortuna ferendo est." Vide.

_Octavia._ O! o! fores obduxisti tuas cataracta illa improba? Quid de me
futurum speras, si in partem non venies laboris? Quum mihi tam bene
cupias, male habebo.

_Tullia._ Macte animo; peregi ego quatuor, times duos?

_Octavia._ Sed duo illi viribus praestant, et inexhausto libidinis rivo
superant. Ais Lampridium in stadio tuo duodecim solitum esse conficere
curricula. De Rangonio loqueris quae non longe absint a portento. Non
sufficeret Cotytto duobus una.

_Tullia._ Narravit de Rangonio quae superant omnem futuentium fidem
Lampridius. Scis esse familiarissimos.

_Octavia._ Quae narravit? Nunquid etiam venit tecum in certamen?

_Tullia._ Cum esset nudiustertius ingressus hanc urbem nostram, adduxit
hospitem ad nos Lampridius non dedignante Callia. Vide humanitatem:
etiam amore meo inflammat; dein insana furentem cupidine ostentatione
promissorum solatur. Brevi felicitatis summae qua frueretur, ut loqui
solet, dicit fore participem. Bene sperare jubet. Paciscitur, inconsulta
me, Venerem meam.

_Octavia._ Nec subirata es?

_Tullia._ Dic ipsa tibi. Irata sum, et iram acerbe testata. At ille, ut
animi motus componeret: "Ignosce," inquit, "Domina mea, Regina mea, Dea
mea, facilitati meae. Scio, per te non stabit quin exsolvam fidem meam.
Vidit te Rangonius, et misere perit. Videram ejus cognatam Neapoli, et
misere peribam. Ejus se finxit amore incendi ut meo faveret. Convenit
cum ea: induxit me in puellae cubiculum: nocte fruor cupita Venere, dum
se credit Laura (id ei nomen) Rangonii indulgere amplexibus. Num debui
tanti esse memor beneficii? Ignosce, Regina mea; dum sequor officium,
eam in offensam inopinus incidi."

_Octavia._ Quid tu ad haec?

_Tullia._ Emolliit durum animum vox amantis.--"Quid me vis facere?"
repono. "Num te pudet me in id devolvi dedecoris, quae tua sum?--Sed
enim," inquit, "huic uni tantum culpae succumbe; sine te amore Rangonii
et Lampridii tui precibus flecti. Nihil tibi a me time in posterum,
nihil continget quod gratum, quod honestum non sit." Consensi,
sed:--"Lampridi," inquam, "nosti Octaviam?"

_Octavia._ Ut tu Lampridio, est quod ego succenseam tibi.

_Tullia._ Tace, inepta. Aperui mentem: scilicet de te in ejus amplexu
mittenda. "Quam te bearem!" dixi.--"Sed ego et Rangonius interim,"
reponit, "rumpimur tentigine. Si differri velis id gaudium ad tenebras,
resolvemur uterque ad speciem ecce tuam quae nos urit. Concede saltem
unam utrique felicitatem.--Quid honoris," refero, "accedet nomini tuo,
si me dehonestaveris alieno concubitu? Tu quidem utere jure tuo."
Exorari ea demum conditione me sum passa, scilicet ut Rangonio ad cursum
unum aperirem stadium meum et Cupidineum agonem, ultra nihil datura.
Velle integrum nec exhaustum in sulcum tuum agi utrumque.

_Octavia._ Ut venient integri ex tuis amplexibus?

_Tullia._ Haec res in hortis nostris agebatur, in quos prospectus nullus
nisi e cubiculo meo; clausa vero et tuta omnia. Exspectans quid
proficeret sodalis, non longe deambulabat Rangonius, spectabatque
identidem me ignescentibus oculis. Tunc ad eum Lampridius: "Immortales
pro coelesti munere redde gratias Tulliae," inquit, "et ad summum bonum
veni." Ita sum a natura comparata ut ab omni longissime absim
impudentia. Ubi propior factus, erubui: ille vero osculum dedit.
Impudentiam ipse suam accusavit, et excusavit. Dum loquitur, specum
illam frigoris captandi causa ad horti angulum structam jam
intraveramus, et nobiscum Lampridius.--"Est quod te scire velim,
Domina," ad me Lampridius, "tuaque interest sciri, Rangoni.--Quid vero
istud est?" ait Rangonius.--"Suspiriis, osculis," reponit Lampridius,
"et crispantis lumbi furoribus loquetur mox ipsa tibi Tullia.--Te immo
Venus perdat," refero, "nugarum artifex solers!" Me manu extra specum
extrahit:--"Ignosce, Rangoni," ait, "mox reddam aeque tibi puram ac nunc
est. Nolo eam ab oculis tuis fugere, quae oculorum tuorum meorumque lux
est. Paucis volo." Tunc ad me:--"Nescis, Tullia, quem habitura sis
equisonem. Neminem unquam mortalium fassae sunt puellae et Romae et
Venetiis, quibuscum rem habuit, tam abundanti Venerei imbris copia
muliebres sulcos irrigasse ac Rangonium. Quod Hieronymo Mercuriali,
postquam omnia quae de eo dicebantur diligenter exploravit, pro miraculo
fuit, non tantum stupori."

_Octavia._ Interea quid Rangonius cum oestro, cum furore, cum mentula
sua?... Ah! ah! audio nescio quid strepitus; veniunt. Ut timeo! ut
pudet!

_Tullia._

    O Hymen, o Hymenaee! Hymen ades, o Hymenaee!

Ecce Lampridium. Quid vero solus, Lampridi? Quid de sodali actum?

_Lampridius._ Apud Mendozam, urbi praefectum, virum bonum et comem
coenavimus. Detinet Rangonium multa super ejus rebus, parentibus et
affinibus rogitans, et seria, ut est ingeniosae urbanitatis, ridiculis
miscens. Ipse secessi amoris aestu, qui me, dum de vobis cogito, cepit,
in rabiem versus: quam Octavia curet, si me velit sanum et suum. Quid
taces, Octavia?

_Octavia._ Pudore, Tullia mea, sepulta mihi mens audaciam adimit, verba
negat.

_Lampridius._ Osculum etiam negas? Me miserum!

_Tullia._ Agedum, Octavia, quid refugis? Lectus hic vix nos quatuor, cum
venerit Rangonius, stipatos capiet: nulli praeterea locus, ne quidem
pudori. Projice hanc a te amentiam, fatua.

_Octavia._ Quid me, fatua tu, dejectis operimentis nudam aperis
Lampridii oculis?

_Lampridius._ Quam venusta, quam tenera membra!

_Tullia._ Volo, Octavia, te putes me esse alteram. Rumpitur Lampridius;
num te miserebit miselli?

_Lampridius._ Fave, Tullia, fac patiatur Octavia se amari, et
pulchritudinis juventutisque suae florem me legere. O corpus Venereum!

_Octavia._ Abi, abi: jam vociferor si ultra tentes.

_Tullia._ Quae te tenent intemperiae? Sana es? Jam per Deam Pertundam!
si amicum nolueris Lampridium, habebis me inimicam.

_Octavia._ Interim et mammas, et pectus, et omnia corporis membra manu
Lampridius ille tuus impudica conscelerat.

_Lampridius._ Quam apte hiat tibi Veneris concha! quam commodo situ pars
prostat ludicra! quam molli obnupta lanugine!

_Octavia._ Eh! eh! quid agis? Jam me occupas totam. Quid propudiosa
faciam post id flagitium?

_Tullia._ Amplectere Octaviam, Lampridi; tu Lampridium, Octavia.
Nonnullae erunt meae partes in hac fabula: manu hac virile spiculum
dirigam in foemineum scopum. Bene est, intro haustum est totum: ut bene
altera pars alteri convenit! Nunc lateri ne parcas, Lampridi.

_Octavia._ Quid vis? ut me opprimis! ut agitas! ut pulsas! Tolle manum,
Tullia; quid me vellicas? Oh! oh! oh!

_Tullia._ Tolle tu nates. Tolle, inquam, tolle altius. Succussus itera
spissos, crebros, vehementes. Belle! belle!

_Lampridius._ Si te transfigi gaudes, Octavia, fige osculum.

_Octavia._ Gaudeo!... gaudeo!... morior! Ah! ah! Facione satis voluptati
tuae, quae mihi est summa voluptas? Vis succutiam vehementius? Faciam ut
maxime potero.

_Tullia._ Fac igitur, nihil nugis opus. Mirabiliter! Quam mobiles, quam
leves tibi lumbi! Tractabo interim, Lampridi, pruriginosos tibi
globulos; sollicitabo leni tactu ad officium et spumam.

_Lampridius._ Ut me beatis utraque! ut voluptatem meam pascitis, tu tuo
nectare, Tullia! tu tua ambrosia, Octavia! En! en! Nunc, nunc, Octavia,
tolle, tolle lumbos. Acriter, acriter!

_Tullia._ Langues, Octavia, langues?

_Octavia._ Sentio!... sentio!... Ut fervida urina haec! ut rapido fertur
impetu! Osculare, osculare. Jam et diffluo ego... Distillant mihi
Veneris venae. O! o! sentio Jovis cum Junone concubitum. E coelo venit
haec voluptas. O! o! fundum!... deficio!... fundum!... deficio.

_Tullia._ Quid garris balbutiens? Fundum alvei tui tetigit Lampridii
anchora?

_Octavia._ Tetigisse credidi. Sed jam deficit Lampridius, abit, anchoram
solvit. Patere tamen, Lampridi, te osculer iterum atque iterum; te
basiationes meae vorent antequam exscendas ex veredo meo.

_Tullia._ Vis forte, salax, novam ad pugnam exsanguem nervum et viribus
defectum excitare? Non ita erit. Ad Rangonium redi, ne quid de te
nobisque suspicetur parum pudici.

_Lampridius._ Revertar, ut suades, ad sodalem. Hanc fingam tantulam
egisse moram cum praefecti consobrino Frederico.

_Tullia._ Sed quam bene te habuit Octavia? Ut voluptati visa est apta?

_Lampridius._ In ea inveni omnino nihil quod ad te proxime non accedat,
Tullia mea, quod meram putamque Venerem non sapiat. Sed de his postea.
Valete.

_Octavia._ Quas vero reddam tibi gratias, Tullia! Nunc vere scio quid
sit Venus, ita me libidine implevit. Pili praecipue titillavit
longitudo, nam crassitudine Cavicei longe cedit temoni. Vere omnia
gustavi Veneris bona.

_Tullia._ Quae dicebam de Lampridio invenisse te vera, oppido gaudeo.

_Octavia._ Vidisti ut de thoro laetus desiliit, ut osculum dedit, molles
natibus impegit alapas? Te beatam, cui ludere ejus in amplexibus cum
libet, licet! Sed te etiam incredibili num affecit Rangonius voluptate?

_Tullia._ Ad eam igitur, quam institueram, narrationem redeo; nam et
velle videris, et gratissimus mihi quoque hic sermo.

_Octavia._ Quo me scilicet in meliorem vocabis deliciarum tuarum partem.

_Tullia._ Ut inter animalia homo, sic inter homines Rangonius abundat
seminis copia. "Moneo," dicebat Lampridius, "ut opportuno cures corporis
situ, nihil tibi depereat. Nam pro summa mihi est voluptate summa te
perfundi." Sub haec abscessit.

_Octavia._ Quid postea?

_Tullia._ Citato venit ad me cursu Rangonius. "Nihil te," inquit,
"libidini meae eripiet." Manu prehendit; ad angulum, ubi, ut scis,
thorus, trahit volentem nolentem. Alteram mittit in sinum manum; Veneris
sedem altera detegit reductis ad zonam usque vestimentis. Mox solvit
ipse subligaculum sibi, apertis coleis.

_Octavia._ Fuscinam vidisti, cum fuit in procinctu, magnam, rigidam,
Heroe et te dignam?

_Tullia._ Qualis est fere Lampridii, adeo nullo, quod perceperim,
differunt discrimine. Undecim duodecimve pollices latos in longitudinem
fusa.--"Jam jam remittor," dicebat; "commoda amori meo amorem tuum,
Domina." Sensim interim sine sensu dilabi me in thorum passa sum. Ille
effudit se in resupinam, et primum, levi excitavit unguium impressione
in pube igniculos, et proxime in eo, quod perinaeum monui vocari
interstitio, ubi ardentiores Veneris prurientis faces.--"Age, age."
dicebam, "abscede; illudis mihi. Quid me incendis jam tuo amore
inflammatam?--Ergo accipe," ait, "quicquid id est amoris mei," et
momento impellit in libidinis venam spiculum. Ut sensi:--"Male,"
exclamo, "male me habes malus." Audiit Lampridius, et accurrens;--"Cave,
Tullia," inquit "ne e proximo vico secundum hunc murum tua vox
exaudiatur. Cui non cognita honesto? Contine vocem, lumbos non contine."

_Octavia._ Vidit pugnantes in hac palaestra, et continere ipse potuit a
risu, ab eoque furore, qualem nuda movet Venus?

_Tullia._ Vidit, et cum insistere laevum mihi pedem humi videret:--"Volo
utrique," adjicit, "amicae curae officium impendere." Sellam subjicit;
altiusque hoc pacto sese in uterum penetravit impressa mentula. Aperta
manu ridens alapam inflixit natibus Rangonii, et exiit e cella.

_Octavia._ Ah! ah! ridiculum spectaculum! ridiculi vos uterque, tu et
Rangonius!

_Tullia._ Tantisper substitit immotus.--"Amplectere me," ait, "regina
mea," nam elanguebant artus desides: complector. "Ante tres menses,"
subjicit, "nulla me vidit Venus, nulla impatientiam libidinis solata est
puella dulci effluvio. Sed, ut scias, vix inveneris, qui, ut ego, tam
abundanti hortum tuum irriget salsa pluvia."

_Octavia._ Impresso calcare, poterat et poteras cursum sustinere?

_Tullia._ Coepit vehementius subigere, ad sextam septimamve concussionem
fervido me intus imbre diluere. Stillantis vis veretri tantum mihi iis
in locis concitavit pruritum, ut temperare non potuerim quin motus
cierem fervidos.

_Octavia._ Ne scilicet quam Lampridius marmoream a candore vocat, saxeam
crederet Rangonius, si stuperes frigida et hebes.

_Tullia._ "Video coelos," dicebam amens, "video coelos apertos;" et
illico semen emisi recluso fonte. Sensit me resolvi: concitatiori
aestuans opi fuit subagitatione. Mistum est semini semen; nam et ipse
resolutus est. Sed quater ego largo fluctu remissa sum, cum, continua
ille ignitae libidinis ejaculatione, omnes meis in lumbis omnium
prurituum irritat nequitias. Tandem palaestrae finis datus. Fateor,
Octavia: tanta nunquam deciduae vis voluptatis uno concubitu genitalis
arvi furores restinxit.

_Octavia._ Satiavit te voluptate? Si pugil praeterea adfuisset novus,
certamen refugisses? Nec te Lampridius iniit?

_Tullia._ Sane nova voluptas mihi propior fuisset aerumnae, quam gaudio.
Nam exundanti restagnans semine uterus, quod imbiberat, nihil praeterea
gaudii aut petebat, aut pollicebatur.

_Octavia._ Dicunt omne esse animal post coitum triste.

_Tullia._ Immo alacri vultu, laetis dictis, significavit Rangonius multo
se gaudere gaudio quod bonis libere meis esset potitus. Lampridium
vocat; sed ejus me ex ulnis expedio, et utrique eripio, ne ultro
citroque iterum cogerer Venerem pati, Lampridii gratificandi causa.
Veloci prius in aedes me recepi cursu, quam fere animadverterunt.
Interim, Octavia, nequidem Venereae tabis guttulam e Rangonii tubo in
concham effusae meam sensi defluxisse. Quid id sibi velit nescio. Sed si
hoc me impraegnatam esse scirem concubitu, ut Calliam meum amo, maerore
conficerer.

_Octavia._ At enim vero, prae quartumviratu tuo, quid istud?

_Tullia._ Intelligo. Vis illam meam renarrem Romanam militiam?

_Octavia._ Volo.

_Tullia._ Inciderat in morbum, quem ab initio longum fore et lethalem
Medici judicaverant, Callias, dum Romae agit litis difficillimae
dirimendae caussa cum Ortobono cognato meo. Ea me res vocaverat Romam;
et bonae valetudini, si tandem restitutus est Callias, meae opi curiosae
et amanti id debet, nec negat. Ut primum convalescere coepit et omnis
abscessit periculi metus, cupiditas coepit exhilarandi animi per
continuos tres menses moerore confecti et consepulti. Ventitabat domum e
proxima vicinia mulier non admodum aetatis provectae, ex Ursina gente.
Familiarissima cum illa mihi intererat necessitudo, et mecum saepe
cubabat, solatium unicum aegro animo. Una nocte cum serimus sermones,
facetiasque miscemus, fateor ad intermissae Veneris ludum converti
interdum cogitationes meas. Ut interrogabat, hos ignes respondeo, quos
sentirem in venis meis reviviscere, nullius posse virtutis restingui
constantia et pudore. Ad haec matrona elegantis et liberalis
consuetudinis, si alia ulla:--"Volo te abdicatae Veneris crastina luce
satiari donis ad usque fastidium; et, si fatua non es, voles. Nihil
propterea," inquit, "aut famae detrahetur, aut honori. Id solum volo
liberae te meae permittas potestati.--Permitto," refero, "quid timeam
quae te vadem habeo, ducem sequor et auspicem?" Mane facto curare jubet,
sed modico prandio, corpus; nec cibis impleri. Pectus, mammas, ventrem,
femina, nates lavat ipsa suaveolentibus aquis, et myrteo oleo Veneris
typum. Candida induit stola e serico. Obscurari me credidi pellucida
quadam nebula, potius quam veste tegi. Post curru una invehimur in
villam suburbanam et amoenissimos hortos. Et Flora illic et Venus per
omnem liberae et hilares ludunt et rident anni tempestatem, et omnis
tempestas perpetuum ver. Postquam intrantes admisere superbissimae
aedes, inducit me in conclave interius, ubi perpetuo lux condita
crepusculo pudori favebat simul et impudentiae.

_Octavia._ Libidinosae petulantiae apta sedes.

_Tullia._ Occurrit modesto ore et cultu matrona anus.--"Faciam," inquit
ad Ursinam conversa, "ut haec tua puella gratias agat tibi plurimas,
voluptatibus ebria paucas post horas." Haec dicens prehendit manu. Mox
abiit Ursina, ostioque clauso, intro anus cunctantem ducit. "Principio
accipe, nata," inquit, "tibi quid exspectandum, quid ferendum. Amplius
tua non es, sed athletarum quatuor, quos paravi agoni tuo. Gallus unus
est, Germanus alter, alii Florentia orti duo. Nam amat Florentinos
domina mea. Omnes ab anno notissimi, alter alteri amicissimi, et, quod
praestat, ortu nobiles.--Apage," refero, "me occident tot palaestritae.
Te misereat mei, mater. Unus sufficiet, fac duellum sit, non pugna;
dimitte alios." Risit illa, et dum loquor, adsunt coram praesto
omnes.--"Delige," ait anus, "quem velis excipere primum; ordinem pugnae
cuique suum ipsa constitue: nam quo jusseris, ad pugnam venient et
amplexus." Ego manum porrigo Gallo; illi Turriano cognomen. Huic vero
Aloisium, Aloisio Conradum, Conrado Fabricium volo succedere ex ordine.
Aloisius ac Fabricius Florentini; Germanus Conradus. Tunc matrona
classicum cecinit.--"O juvenes," inquit, "docete hanc tam venustam, tam
teneram puellam, qualis apud ingeniosos, ut estis, in foemineo corpore
sit libidinis usus. Qui fortius in Venereo campo militaverit, pilum
melius intorserit, annulum hunc consequuturus est virtutis suae
praemium, et victoriae bravium." Annulum ostendit aureum adamante
incluso micantem, Ursinae donum, quo alacrius insurgerent ad praelium.
"Alter alterius cursus numerate," subjicit, "sed etiam cavebo ne per
errorem conturbetur numerus. Abite nunc, et agite res vestras." Sub haec
excessit e conclavi.

_Octavia._ Nunquid timebas, quatuor scilicet hastis appetita
circumquaque erectis?

_Tullia._ Intelliges. Manum osculatur Turrianus mihi, simulque recta in
cubiculi angulum sipario obductum deducit. Thorus pedem vix unum
eminebat, et lucebat tremulo lychnus lumine, ac si esset jam libidinis
sibi nostrae conscius. Tunc tollit Fabricius vocem.--"Heus! tu, amice,"
ait, "expedi negotium illud tuum, nam et nos rumpimur. Primum
haudquaquam tibi locum invidemus, sed expedi.--Fraus aberit," respondet
Turrianus; "quod tam magna cum voluptate fiet, ne dubites, cito fiet."
Ego summo offusa pudore, qui congenitus est mihi, nec simulans, mea non
eram. Rogat in lectum demitterem ultro me: non audiebam. Impulsu molli
dejicit, fere repugnantem, et jam sub vestem alteram miserat manum.
Audivere alii praecipitantius concidentem, et risum sustulere; ego
gemitum. "Quid istud est?" aio, "quam, mehercle, quae hactenus ulla
absque labe pura et casta egi vitam, quam vero judicabitis?--Ineptum
hunc," reponit Turrianus, "pudorem expelle ex animo. Non prima perducta
es nostros in amplexus: passae sunt ex optimatum mulierum numero
pulchriores furores nostros, ut tu patieris. Honestandi lupanaris,
ornandae libidinis invenimus rationem. Nemo vitio tibi verterit quod
nemo sciet, quod tu ipsa, dum peragimus, dum patramus lascivi, sed
honesti, tibi dices proxime accedere ad virtutem.--At expedi, Turriane,"
clamabat Fabricius; "hac nos mora enecas.--Obsequor," refert, et eodem
temporis puncto demissis femoralibus mentulam aperit, et incumbit in me;
impellit in hiantem concham, compressione aestuanti urget, vehementi
concutit nisu. Et cum non commoverer:--"Saltem nunc, Domina, cum ad
finem operis propero," inquit, "Veneri fave." Ego tremulo succussu faveo
currenti, et post paulo turgentis mentulae rore sentio intimam libidinis
conspergi aream. Nullus tunc pudori locus, nulla honestatis ratio, nulla
immo mei recordatio; colliquescere etiam coepi. Sed jam attigerat metas;
vix ego sub eo perfeci. Accurrit Conradus vir bonus, sed
incultus:--"Quod pace tua fiat, Domina," inquit, "verbis abstinebo, re
colloquar tecum." Nec plura: pilum rigidum, crassum torquet nervosus in
viscera, et ad quartam quintamve concussionem fervido me semine movet ad
novam emittendi e lumbis Venerei gari pruriginem.--"Quare mutato ordine
occupasti," inquam, "Conrade, locum qui Aloisii erat?--Ita conventum
inter nos," refert. "Venient ad te ambo simul, etiam simul, puto,
inibunt: nam stultos nos judicant, Gallos et Germanos, qui odio habeamus
scire ubi sita sit vera voluptas." Excessit Conradus, ecce advolant
Aloisius, Fabriciusque.--"Tolle crura," ait Aloisius, machaeram
intentans. Tollo; tunc effundit se in pectus meum, et immergit in ulcus
insanabile machaeram. Utramque mihi Aloisius tibiam sustollit; et sub
poplitibus altera et altera missa manu agitat ipse lumbos mihi nullo meo
labore. Procax ridiculae motitationis genus! Incendi me dixi: sed dicto
citius restagnans Veneris spuma restinxit incendium. Surgente Aloisio,
novam se Fabricius accingit ad pugnam. Rubicunda illi et minitabunda
turgebat mentula.--"Amabo, Domina, obverte te in faciem," ait.

_Octavia._ Scio quid dein.

_Tullia._ Obvertor ut volebat, quae sciebam id mihi esse in lege per
eorum voluptatem ad meam ire. At enim, ut nates vidit, quae candore suo
ebur et nivem obscurarent: "O te pulchram!" ait. "Sed erige te in genua,
demisso superiori corporis trunco." Ambae patebant viae quae ad utramque
ducunt Venerem: probam et castam alteram, scelestam alteram et
inquinatam.--"Qua petes?" ait Aloisius.--"Qua tu," respondet Fabricius.
"Postea viderim."

_Octavia._ Sic minatus est.

_Tullia._ Et petiit qua debebat et juvabat; trusit in intimam vulvam
rapidum et igneum telum, mammam utramque cepit manu utraque, post
agitare coepit, et momento dulcis profluere rivus in mollem Veneris
sinum. Et ego etiam miris deliniri deliciis: prae voluptate parum abfuit
quin deficerem, ea me seminis copia excreti ex Fabricii lumbis implevit
et demulsit, ea copia excreti e meis exhausit mihi vires. Hoc uno
concubitu plus amisi virium quam prioribus tribus. Ita res acta est; et
hic primus fabulae actus scenis constans quatuor.

_Octavia._ Quam de Fabricio hunc petente corporis situm conceperam, ut
dicere aggressa es, fefellit me opinio. Num fallere solent Florentini
Venerem. Delectari aiunt puerorum consuetudine, carasque illis esse
puellas quae se in pueros mutari velint, et puerile praestare officium.

_Tullia._ Experta sum ego, et quid in his possint rebus documento ipsa
tibi ero. Denique, nam curiosius singulis haerere dicendo nihil
interest, eodem ordine Turrianus Conradusque admissis equis in agonem
meum descenderunt. Cum procederet ad me Aloisius, supervenit anus:
Aloisium Fabriciumque monet, caveant obscoeno ne possim pollutam me
queri esse concubitu. Licere quidem intra corpus meum vomerem imprimere
quo sulco velint, semen tamen mittere non item licere. Si contra
fecerint, Ursinam habituros iratam, et in bonam mentem peccaturos;
vulvae soli rependi debere hoc amoris tributum. Me etiam dictis
aggreditur, et animo essem bono ad ignotos adsultus hortata est. Tunc
sortiuntur inter se, laus cui prius contingat fodiendae melioris hujus
partis: sic loquebantur. Illaudabilis voluptatis licentia omnem apud
malos et olidos cinaedos superat verae laudis suavitatem. Ego
vero:--"Non patiar, inducias peto," inquam, "non longas." Igitur recta
via ivere ad castam Venerem. Octo se hoc modo hae habuere fututiones.
Turrianus mihi admodum cordi erat; in animo erat dono illi primitias
ignoti obsequii dare, et me ab amato juvene hac etiam parte devirginari.

_Octavia._ Florentinis non uno in loco mulieribus sita, nec una
virginitas.

_Tullia._ Sed contumeliam id esse, non donum, respondit Turrianus, et
querelas miscuit.--"Quem me esse putas," ait, "Domina? Absit haec meis
ab libidinibus amentia, a cogitationibus infamia, a consuetudine
ignominia! Nulla mihi esse cara voluptas queat quae tibi voluptas non
sit. Unum rogo ne dedigneris mihi gratificari.--Quod voles, quidquid id
demum sit," refero, "volo. Sed roges nolo, capias volo.--Liceat oculis
meis divinae pulchritudinis tuae libero frui aspectu." Depono vestes
ipsa ultro, nec difficile opus; nam praeter indusium et stolam nihil
erat. Indusium ipse sua dejicit ad pedes manu. Ut nudam videt, basiis
terit igneis, tactibus lustrat membra omnia liberioribus. Dehinc
turgentem, et gravem mole caudam protrudit in vulvam, inguina inguinibus
miscet. Sequitur Conradus; Conrado succedunt Aloisius et Fabricius.
Novum belli genus. Nudam ut conspexere, exultare et plaudere. Post
pulvinum thoro transversum natibus subjicit Aloisius:--"Nunc obverte
pronam te in faciem, et nates objice oculis et amoribus nostris has
pretiosas.--Quid vero vultis?" dicebam. "Parcite paventi. Obliti estis
esse me puellam, non puerum.--Apage," refert Fabricius, "quod nulla
negare ausa est e tot praestantibus inter Romanas puellas et ingenii et
formae dotibus, tu ingeniosa et formosa audes negare?--Sed hanc rem
horret animus," repono, "ferre non potero, conficietis huic bello
inassuetam.--Ferre poteris," subjicit Aloisius. "Multo juniores hoc
corporis usu apud nostros homines inclarescunt. Pluris constitit tibi
anticae virginitatis occisio." Cum proficerem nihil, parui furentibus.
Tunc pronus inclinat se in nates Aloisius, pilum postico admovet,
pulsat, percutit; post summo nisu irrumpit. Ego gemitum misi: sed illico
extractum ex ulcere telum condidit in vulvam, et multo semine depluit in
lubricum uteri sulcum. Aggreditur, re peracta, eodem modo Fabricius.
Rapido vibrat hastam puram impetu, totamque brevi in viscera abdidit. It
reditque aliquandiu repetita via; et quod fieri posse non putabam, etiam
invasit me nescio cujus pruriginis rabies, ut huic me assuefieri rei
posse, si velim, non dubitem. Sed absit Calliam haec transversum agat
vecordia! Nec tamen abusus ultra modum est patentia mea ad contumeliam;
suavissimam profudit voluptatem in uteri intimos sensus, nihilque quo
oblectari possem, haec nebulonis turbavit intemperantia.

_Octavia._ De Callia vero dic, amabo, nunquam hac tibi improbus parte
illusit?

_Tullia._ Fatebor, mea Octavia.

_Octavia._ Fatebor itidem ego, mea Tullia.

_Tullia._ Alterum post mensem quam nupsi, pomeridianis horis cum esset
Callias mecum, voluit nudari, voluit etiam interius deponi indusium.
At.., at, sile.

_Octavia._ Ah! ah! video venientes ad nos athletas nostros.

_Tullia._ Audio loquentes. Macte virtute, Octavia! jam tibi ludendus
egregius ludus. Macte animo! Ut tibi bibet sitiens vulva nectareos
calices!

_Octavia._ Contremisco.

_Tullia._ Quod bene vertat, Rangoni! ecce in venustissimae puellae, si
quae alia, complexus conjicio. Amore digniorem tuo nusquam invenies; mox
fateberis voluptate ebrius: pro certo habeo.

_Lampridius._ Habet, Octavia, tibi gratias Rangonius, et mox referet
subigendo, ut meretur, veredum tuum egregie.

_Rangonius._ Novi felicitati meae adjici praeterea nihil posse. Tu vero,
Octavia, quid moerens stupes? Num scis te debere pervigilium Veneri?

_Octavia._ Apage, apage! Ex lecto projiciam me, abstine, clamoribus
implebo domum. Abstine! Quid me vexas, proterve? Quid me basiis his
adulteris, tactibus his nequissimis inquinas?

_Rangonius._ O te pulchram! O divinam, si tam es indulgens, et mitis,
quam pulchra!

_Tullia._ Quo fugis? Non sapis, Octavia. Age vero, Rangoni, siste
fugitivam fixo stipite. Agedum!

_Lampridius._ Quid sibi vult haec rixa? unde haec altercatio?

_Octavia._ Misereat te mei, Lampridi!

_Lampridius._ Scilicet! Te negas summo gaudio, et miserear tibi? Quid
hic misericordiae locus?

_Octavia._ Vides ut me male habent et haec, tua Tullia, et hic, nescio
quis, sodalis tuus. Sed me infelicem!

_Tullia._ Bene se res habet. Nunc excute illud, Octavia, illud pondus
quod intra viscera tua furit. Sed abscede, Lampridi.

_Lampridius._ Cur vero hoc pasci oculos et mentem voluptatis spectaculo
invides?

_Octavia._ Ah! ah! ah! ut saevus es!... Nunc vero, nunc quod voles, et
ut voles, nunc faciam, Rangoni. Omni, omni cupiditati tuae parebo, omni.
Sustine tantisper, ut aptiori me situ voluptati tuae accommodem.

_Tullia._ Quippe dum insanis intemperans, alterum e thori sponda femur
projeceras.

_Lampridius._ Perfice, Rangoni; nihil te moretur. Sustentabo ego manibus
meis, et tollam marmoream hanc columnam.

_Octavia._ Sine, inepte, sine. Quid mihi calcem unguibus scalpis? Eh!
eh! Et tu, Rangoni, ut iteras concussiones has rapidas tuas! Jam, jam
emorior.

_Tullia._ Agedum, Rangoni, agedum, festina. Tractabo ego hos tuos tibi
testiculos, deliciarum fontem. Vides deficientem pellicem hanc? Depluant
cito citius vitalem balsamum emorienti.

_Rangonius._ Ecce ut momento flammescit mihi amoris vena, et Veneres
stillat Veneri meae.

_Octavia._ Nihil artubus meis parcas. Ecce... Ut tibi placuit hic
succussus? Et hic alter? Et hic? Ah! Quid sentio?... Ut pruriginosos
mihi locos fervido mulces... ah! ah!... rore... ah! ah! quam
abundanti!... ah! ah! quam suavi! Ut vitam infundis, et adimis, vitae
necisque arbiter!

_Tullia._ Et tu scilicet pumice es aridior. Clausi sunt tui tibi Veneris
rivi, Octavia?

_Octavia._ Tace. Eh! eh! Quiesce. Tace. Bene omnia. Hem! hem!

_Tullia._ Incita cursum, Rangoni, praesto sis. Acriori calcare
obstetricare exorienti puellae tuae libidini. Bene est, bene!

_Octavia._ Oh! Hoc me fere concussu oppressisti, et hoc etiam. Quievit
paululum haec mihi rabies, qua me incenderas. Et tibi adhuc distillat
lubricus nervus in venam meam? Sentio!... sentio!... Nullus dabitur
finis? Quam immingis suaviter! Me implebis, puto, semine hoc fervido, et
e puella Venerei sali gurgitem facies.

_Lampridius._ Interea disrumpor. Festina ad metas, Rangoni. Me miserum
reddit tantae tuae felicitatis cumulus.

_Octavia._ Importunum te, Lampridi! Deficio, deficio iterum. Sed me,
Rangoni, enecas languentem, quod langues. Tam cito abis?

_Tullia._ Tam cito? Quae tua est amentia? Per Venerem! Huic vix Jovis
conferri congressus queat, quo Herculem in Alcmena genuit. Sed ecce ut
rigidus, ut igneus, ut superbus Lampridio micat nervus! Excipe.

_Lampridius._ Si hunc igneum et rigidum rimae igneae huic...

_Tullia._ Et concussu hoc rapido perfecisti orationem.

_Octavia._ At vero, Lampridi, fave, fave.

_Lampridius._ Fave etiam tu, Octavia; fave, Tullia.

_Tullia._ Quid vis utramque facere?

_Lampridius._ Volo, dum papillas Octaviae pertracto, molli ipsa et
spissa nates vibret motitatione. Tua interim, Tullia, lubrico mihi
scrotum et testiculos frictu sollicitet laeva illa pruriginosa ad plenum
gaudium.

_Tullia._ Sustine partes tuas, inepte. Fungemur utraque nostris
praeclarissime.

_Octavia._ Dire me exagitas, Lampridi. Sed impune non feres. Concussibus
his respondebunt succussus mei acriores. En, en, en. Placeo?

_Tullia._ Egregium te vere ostendis bellatorem, Lampridi. Ut apte
pugione ad capulum impresso, non mortem sed delicias exspirantis simili
infers Octaviae! Videris animam agere velle, Octavia, dum totum se intra
viscera tua agere videtur velle Cupidineus hic heros.

_Octavia._ Importunam loquacitatem! Quid animum meum a tam grato
immensae voluptatis sensu avocas? Sed..., sed... intro me urit liquida
vividi vis ignis.

_Tullia._ E face, quam quatit intro tibi amor Lampridi, stabilis in
penetrali tuo. Te interim, mi Lampridi, volo osculari.

_Lampridius._ O dulcis delectationi meae accessio suavium! Admove etiam
eburneos mammarum orbes, ut osculer. Nunc... nunc, Octavia, Tullia,
fugiunt mihi libidi... libidinis rivi!

_Octavia._ Sentio, sentio profluentes in stagnum meum. Perge. Oh! oh!
perge. Et ego, et ego!

_Tullia._ Et tu, et tu, in effluvium solveris. Opi este alter alteri.
Bene est, per Subigum Deum! Bene est. Interim quid cogitas tecum,
Rangoni, mutus et iners?

_Rangonius._ Tibi dixerit haec.

_Tullia._ Ostendis mentulam. Ut momento crevit in duellum! Mirificus es
bellator. Nullus ut video quietis misellae dabitur gustus.

_Rangonius._

    Omnibus una quies operum, labor omnibus idem.

_Lampridius._ Ecce nunc occupa, Rangoni, vacuum tibi campum, non
Martium, sed Venereum, in quem velit Mars descendere. Ita me gaudio
cumulavit!

_Rangonius._ Me etiamnum fugis aversa, Dea mea?

_Octavia._ Non fugio; sed breves indulgeri peto inducias.

_Tullia._ Mutata figura excita cadentem libidinem, nam effoeta langues.
Sic condiri voluptas debet, ut voluptatem sine fine voluptas creet.

_Octavia._ Sed vide ut urget Rangonius, et victam vexat inglorius!

_Rangonius._ Exspectabo tamen. Quid vis fieri, Tullia? Da clinopalae
leges, agonotheta a Venere secunda.

_Tullia._ Vides me, Octavia, ut nates tollo in genua, reliquo summisso
corpore? Projice vero te resupinam meos in lumbos, ut dorsum dorso,
nates natibus conjunctae haereant. Apertis dehinc femoribus, summis
plantis, quo graviori minus premar onere, ut poteris innitere.

_Octavia._ Impar procul dubio eris ponderi cum procubuerit indiges hic
in me. Obsequar tamen jubenti fututricum Reginae, ne cadam in crimen.

_Tullia._ Obruere nolet me Rangonius: scio. Sustentabit corporis pondus,
nec ars deerit, nec modus.

_Rangonius._ Favebo utrique, ut potero maxime. O illecebrosam figuram!
Protinus jaculum divinam in hanc pulchritudinem id informe condo. In
bonam rogo accipias partem, Octavia.

_Octavia._ Propera, mi rex; exorientem sentio in imis lumbis
titillationem novam. Itane, Tullia? Nugae! nugae!

_Tullia._ Motita nates, Octavia, ut ego motito. Agita pari motu:
gratissimum illi et tibi. Egregie! egregie! Ut fervent tibi crispantes
lumborum nequitiae!

_Rangonius._ Sursum deorsum, Octavia, rapida fuga enitere; et tu,
Tullia. Opus opere vestro pernici properate. Agite, agite!

_Tullia._ AEstuantes has et effrenas compressiones intelligo;
exsilientis deliciosi fluctus e lumborum lacu sermonem intelligo. Vibra
nates sursum versus, Octavia, et ego anhelanti opi fuero.

_Octavia._ Tullia! Tullia!... Me, Rangoni, rapis in furorem. Haud
possum, quin clamem, continere insaniam meam. Stillatim sentio
decidentem... Ah! ah!

_Tullia._ Pluviam...

_Octavia._ Quam Danae Acrisio nata aureae praeferat Jovis sui. Imple,
Tullia, imple!...

_Tullia._ Quae meae sunt partes, et impleo.

_Octavia._ Bis jam, bis tu, Rangoni. Eh! eh!... et tertium ipsa ego. Ah!
ah! ah!

_Tullia._ Ter scilicet ipsa e peculio tuo Veneri votum solvisti libens
merito.

_Rangonius._ Salsiores salacioresque sane haec urbs non habet puellas,
quam estis ambae. Gratior nullus esse queat coitus, quam hic fuit, etiam
cum nudis Gratiis. Moriar si ingeniosiorem ad suavissimam parandam
voluptatem noverit figuram Venus ipsa, gaudiorum indagatrix et
inventrix!

_Lampridius._ Vis etiam mecum, Octavia, rem experiri? Interim ne mutes,
Tullia.

_Tullia._ Volo, et vult Octavia. Sed fatiscent mihi lassitudine artus,
timeo, ante absolutum opus.

_Octavia._ Ut durus es! Ut durus tibi nervus quem in mollem libidinis
caltham protrusisti!

_Tullia._ Paulo, mi Lampridi, ruis vehementius quam defessa ferre
possim. Perfice actutum, propera; deficiunt poplites, decido in latus.

_Octavia._ Venus te male perdat, Tullia! quae tam bonam perdidisti
fututionem, aut turbasti. Effero, effero lumbos, Lampridi; apertae tibi
sunt deliciae meae omnes.

_Lampridius._ Mucronem summum hastae volo in summa fissurae ora, et in
molli cadurdorum frictu ludere. Condona mihi hanc libidinem, Octavia.

_Tullia._ Condonat. Negas, Octavia?

_Octavia._ Do illi, negat mihi.

_Tullia._ Prehendam laeva hac ego manu frameam, Lampridi, qua depugnas.

_Lampridius._ Ah! domina, strictis his digitorum vinculis, quam perducis
in laetum libidinum campum, dum ligas, duplo majorem mentula capiet
voluptatem, duplici hoc cunno: tuo quem finxit tibi, Octavia, parens
Natura; tuo quem hac subtilitate fingis mihi, Tullia, in manu industria.

_Octavia._ Agite, agite uterque. Bene quidem mihi est.

_Lampridius._ Quid vis, domina? Jam exsilit, jam furit aestuosa Veneris
spuma. Age, age, age!

_Tullia._ Vora ecce, Octavia, igneum hunc ramicem. Et momento vorasti.

_Octavia._ Lampridi, Lampridi, fac, fac! Rapior in Veneris coelum.
Adige, ah! adige, ah! adige.

_Lampridius._ Ecce superest, sentis? quo irrorem hunc juventutis tuae
florem. Ecce nectar invergo tibi, libidinis meae victimae, Priapi et
Veneris sacerdos. Ecce... ecce!...

_Tullia._ Perfecisti tu quoque, Octavia?

_Octavia._ Perfeci. Complectere me, Lampridi, fige osculum.

_Tullia._ Te procacem et libidinosam pellicem!

_Octavia._ Sed meos mihi paulatim irrepit in artus nescio quae
lassitudo, quae ignavo me torpore hebetat.

_Rangonius._ Quiesces, mea Venus, postquam satiaveris me deliciarum
tuarum fructu. Accipe etiam, si juvat, hanc in bonam partem fututionem.

_Tullia._ Abeas tu, si de mala unquam cogites, in malam crucem!

_Rangonius._ Omnes, per Subigum! venustae, ut est Octavia, puellae
partes bonae sunt: nam aiunt totum pulchrae mulieris corpus cunnum esse
unum. Sed, missis his nugis, transeamus ad seria. Porrige, Venus mea,
porrige.

_Tullia._ Quo vis se situ componat, laetiori ut fruare concubitu? Sed
venit in mentem. Erigam me in pedes, et resupinae Octaviae tibiam
dextram quo potero altius tollam, ita ut calcibus lecti feriat coelum.
Alterum femur extendes, Octavia, qua contentione poteris. Sic aditus
cunni strictior fiet, et eo jucundior ineunti. Agedum, tolle femur,
Octavia. Praesto sis, Rangoni; conscende, admove calcar.

_Octavia._ Dicto citius factum. Quam hunc athletam, Tullia, habes
obsequentem in hac palaestra! Agitas vero sursum deorsum, mea Tullia,
vehementius quam ferre possim. Luxabis, timeo, femoris compagem, ni
caveas.

_Rangonius._ Mirum profecto ludum ludis, Tullia. Nec quicquam opus est,
Octavia, moveas lumbos: sola sufficit Tullia motus omnes.

_Octavia._ Nullae hic fere meae sunt partes, praeter patientiam quam
libidini tuae praesto. Caetera Tulliae debes. Sed jam me ferit in intima
voluptatum penu fervida vis. Oh! eh! ah!

_Tullia._ At tu, Octavia, continua hac motitatione non incalescis ad
summas delicias? Sed connivent tibi patrantes oculi. Resolveris,
resolveris, video.

_Octavia._ Ita est, ita est. Agitur res intro. Ah! ah! Sustine
tantisper, Rangoni, res agitur. Ah! ah!

_Rangonius._ Deliciosum, aeque ac tu es, scortillum Venus nunquam vidit.
Mihi totam comedisti mentulam. Ut exilis, ut inanis redit ad me!
Commodavi crassam, purpuream, fervidam. Redde commodatam, proterva. Quam
reddis mea non est: non agnosco.

_Tullia._ Ulciscere sodalem hunc tuum cui haec facta est injuria,
Lampridi: nam vidi bibisse te medicati vini cyathum. Restitutae sunt
vires, et succrevit tibi torrens Veneris fons.

_Lampridius._ Bibi equidem, et cum vino hausi novos ignes, et sentiet
mox Octavia tua.

_Octavia._ Per ludum, per procacitatis vestrae intemperiem,
interficietis me puto.

_Tullia._ Abjice hos metus: qua infertur vita omni animantum saeclo, qui
infert vitam, ne dubites, Octavia, non inferet lethum nervus. Tolle,
Rangoni, hanc tuam victricem Heroida in humeros tuos pronam.

_Rangonius._ Cum sustulero, quid fiet?

_Tullia._ Tolle modo. Tu, Octavia, exili e sponda.

_Octavia._ Fatiscunt mihi lumbi. Elephantem putatis esse me, non
puellam.

_Tullia._ Delicata es, et delicate agis. Obsequere, corripe ineptam,
Rangoni. Haec tibi, Lampridi, paratur machina.

_Octavia._ Exspecta, Rangoni, paulisper. In tuos me humeros conjiciam
ultro.

_Tullia._ Facto opus est, non dicto. Vide ut arrigit Lampridius. Facem
conde ardentem in laternam tuam. Opportune, opportune!

_Lampridius._ Evolasti in veredum illum, Octavia, festivissime.

_Tullia._ Nunc, Rangoni, virginis brachia illega brachiis tuis. Aperi
femora, Octavia.

_Lampridius._ Aperi, dea mea, hera mea Venerea, horti Venerei tui
amoenitates.

_Tullia._ Aperi ipse tu; serae admove clavim.

_Octavia._ Timebam sane nescio quid turpiusculi, ne qua non decet
proscindi me velles.

_Rangonius._ Huic bonae et amicae volumus parti indulgere concussus et
amores nostros. Sed festina, Lampridi, age quod agis.

_Lampridius._ Postquam me misero intra Octaviae femina, tu, Tullia,
subleva utrumque, facilius ut possim dehiscenti spiculum vulvae induere.

_Tullia._ Quam cito jussisti, tam cito actum.

_Octavia._ Istud, per meam fidem! sine magno meo non fiet incommodo:
uteri mei cutis ita distenditur ut jam findatur. Sed interea aegre
subit, quod trudis, Lampridi, pilum.

_Lampridius._ Dulcior ideo lusus et tibi, et mihi. Non ibo recto tramite
ad intimam Veneris sedem. Inflectitur paululum subintranti via, dum ima
inflectitur corporis compages.

_Octavia._ Bene, bene!

_Tullia._ Levi motitatione agitabo tibi, Octavia, eburnea femora, et opi
ero insudanti Lampridio. At vero, ut fervent tibi rapidi concussus,
Lampridi! Vectorem forte et vecturam projicies praecipites. Age
moderatius.

_Octavia._ Quid moraris properantem? Tibi... Ah!... Quid sistis
currentem? Ah! ah!... Tibi male sit!

_Tullia._ Et tam cito tibi fluunt Veneris stillae! Ut te amat Venus!
Lenius vero inflammescit tibi, Lampridi, lubrica seminis vena?
Fascinavit hic rigidae mentulae opes cunnus Jove dignus?

_Octavia._ Falleris, falleris! Nugaris. Oh! depluit!... deficio!

_Lampridius._ Et excipe has aliquot Cupidinei balsami... ah! ah! ah!...
guttas, quae deficientem deliquio solvant.

_Tullia._ Concute, excute. Nihil, quod depereat Octaviae meae, extracto
tubo, restet liquoris. Exsuge, Octavia, cadurdorum labiis, exsuge
divinum mel.

_Lampridius._ Acta res est. Haec me profecto fututio mirifice refecit
libidinibus suis. Implevit gaudio, non vires exhausit.

_Tullia._ Nunc depone, Rangoni, pretiosum onus. Sinite autem, post tot
pugnas, defessos amicae vestrae tam venustae artus paulisper quiete
recreari. Videte ut pedibus vix suis ambulare potest. Debilitastis,
improbi, puellae tenerae poplitum nervos nervis vestris.

_Octavia._ Amabo, Rangoni, projice me in thori culcitram. Ego non
conscenderim sola.

_Tullia._ Nihil hac lassitudinis simulatione proficis. Constitutum est
his palaestritis decem pascere fututionibus amorem suum in te. Non prius
ex eorum te explicabis amplexibus, pactis induciis.

_Octavia._ Humanius agite mecum, Heroes mei. Si me vultis ad vigesimam
coitionem perducere, emoriar. Humanius agite, Hercules mei.

_Tullia._ Hac nocte, velis nolis, perages fututiones viginti.

_Octavia._ Monstrum! loqueris portenta.

_Tullia._ Septem tibi hactenus pugnatae sunt pugnae. Manent te tres quae
desunt ad decem. Postea ego et tu secedemus in proximum cubiculum, ubi
refici te et curari corpus id mihi erit curae. Redintegratio praelii
erunt hae induciae.

_Octavia._ Admove mihi aurem, Tullia.

_Tullia._ Loquere, loquere, nec summissa voce.

_Octavia._ Impudens fuero, si ausim. Admove aures. Prurit mihi
horribiliter locus ille; uri sentio. Quid faciam? Ferre non possum.

_Tullia._ Ah! ah! ridiculam, per fututiones vestras, Rangoni et
Lampridi, aegritudinem!... Ah! ah! queritur Octavia...

_Octavia._ Tace; pugno te impetam; tace.

_Rangonius._ Queritur?... Amabo, mea Tullia, quid queritur?

_Tullia._ Uri sibi...

_Octavia._ Quid garris? quid garris?

_Tullia._ Partem salacem, salax et procax!

_Octavia._ Loquacissima es loquaciorum mulierum. Parum abest quin te
oderim.

_Rangonius._ Meministi Laurae, Lampridi?

_Lampridius._ Memini, et tui memini in me beneficii. Nam ejus in agro
arasse taurum meum, beneficium tuum est.

_Tullia._ Illa scilicet ipsa est quam dedisti, Rangoni, Lampridio
fruendam? Imposturam fecisti cupidae puellae et credulae. Novum verae
amicitiae pignus!

_Octavia._ Si quid tibi dulce meum fuit, Rangoni, si me amas, Lampridi,
narrate ut se res habuit.

_Rangonius._ Dicat Lampridius; nam facti dux equidem fui; nullae in hac
fabula praeterea meae partes.

_Lampridius._ Romae eram occidente autumno apud Rangonium. Procacibus me
cepit ocellis Laura, attamen casta et virgo. Contabescebam amore; illa
deperibat Rangonium. Perceperat se amari et me amare. Nutrici puellae
persuadet se nocte concubia in Laurae cubiculum admittat. Noverat anus
puellae aestus, et aestuanti omnes pollicetur amoris delicias si
obsequatur. Obsequitur. Sed me sibi sufficit Rangonius. Hora, qua
convenerat, haerentem cubiculi foribus manu anus ad puellam ducit
jacentem in lecto, nam caeca omnia. Prope cubabat in contiguo cubiculo
Rangonii mater, a cujus sorore creta Laura. Monet anus nullis esse
sermonibus locum inter nos; saltem summissa loqueremur voce, ne audiret
hera suspicax. Addit, admoto auribus ore dum loquitur, rem cum virgine
lentis concussibus et tacito Marte esse mihi peragendam, ne argutatio
quassi lecti dormientem heram excitet a somno.

_Tullia._ Quam sapientem et tetricum habuit hac nocte concubinum Laura!
Praeripuisti forte gravitatis laudem futuenti Catoni.

_Lampridius._ Salsa es. Virginem invenio nudam et, depositis momento
vestibus, tenero corpori applico latus.--"Scis," anus ad puellam, "de
quibus monuerim te, filia. Fruendus tibi est Rangonii tui amor non
absque aliquo doloris sensu, nam crasso, rigido et saevo effervet is
amor nervo. Obmutesce tamen, si nolis utrumque perire." Mox arripit mihi
mentulam anus. "Ducam ipsa," ait obmurmurans, "qua via est ad summum
bonum. Tu, Laura, amplectere." Conscendo. Applicat ultro catapultam;
impello: subit fractas fores ad tres digitos latos. Manum amovet anus,
et scrotum intra volam capit, digitisque summis leviter scalpit.

_Octavia._ Quid vero et secum et tecum Laura?

_Lampridius._ Altera illi manu nutrix sublevat nates, et ad capulum
usque immergo ensem in tenerum virginis corpus. "Ah! ah! ah!" suspirat
illa, et illico larga in ejus impluvium e stillicidio meo profluit
libidinis pluvia. Alligat me amplexibus, osculis terit, gemitus fundit
lenes et suaves uxor facta, ut vidua solet turturilla. Anus officiosa
utrique exprimit faventibus digitis mentulam: ne stillae quidem virgo
damnum passa est.

_Tullia._ E virginis vero lumbis excretum nihil est ad opus?

_Lampridius._ Sedatus belle est utrique libidinis furor. Sed dum femur
alterum post alterum tollit, dum hac et illac exagitat se commotior,
pubem pubi compingit elatis natibus, dum adfluentem libidinis excipit
rivum suspiriis, commotionibus, procaci susurro, immemor indictae legis,
ecce Rangonii mater.

_Tullia._ Timeo, timeo vobis. Loquaces impotentis oestri furores
Rangonii matrem excitaverunt e somno?

_Rangonius._ Rem tenes. Quam perspicax fututricibus ingenium!

_Lampridius._ "Quid, Laura, audio strepitus?" clamat matrona. "Sola
es?--Solae sumus," reponit anus.--"Ostento in somnis viso," subjicit
Laura, "e lecto fere cecidi dum pavida mitto me in fugam.--Tam juvenis
etiam deliras?" refert Margaris (id nomen matronae). "Compone te ad
quietem. Nugae sunt haec somniorum terriculamenta.--E lecto dejeci me
dum sentio laborantem alumnam meam," addit anus; et e composito hac
illac dicens cursitabat perstrepens. Sed pavida me timido fovebat in
sinu Laura complexu.--"Perii," dicebat, "perii, cognate; forte et tu
periisti, grave est; sed et tecum peribo, leve est." Ego vero, ne se
perire sentiret, effundor in resupinam, pilum torqueo, Veneris ingero
nequitias turgidas, fervidas. Post e cubiculo volentem nolentem anus
excludit, nuptiis hilariter factis.

_Rangonius._ Laurae, ut tibi, Octavia, corpus succi plenum, sororiantes
mammae, sed non, ut tibi, dissitae inter se. Ac si se ament, osculantur
rivalis alteri altera.

_Tullia._ Haec sane conjunctio praestabilis est ad voluptatis cumulum,
non ad pulchritudinis laudem.

_Octavia._ Ad voluptatis cumulum?

_Tullia._ Olim intelliges. Nunc vero id intellige unum: tibi tres deesse
coitiones ad voluptatis cumulum.

_Rangonius._ Vide ut jam jam illi gestiat militaturus Priapus in mentula
mea! Vide ut arrigo! Sed volo nova via ad rem ire.

_Tullia._ Nova via? Non, per pruriginem meam! Non ibis nova via.

_Rangonius._ Peccavi lingua: volui dicere, nova figura.

_Tullia._ Quae tandem erit? Occurrit ultro, vocant Hectoreum equum.
Extende te supinum, Rangoni, hastaque illa fulminatrix hostem quaerat
intenta quem confodiat. Apte! Sed quid tam superbe te jactas, salax
cauda?

_Octavia._ Dabis poenas, improba, dabis. Quid facere vis me, Tullia?

_Tullia._ Surge, et aversa intra femina tua Rangonium subjice. Ejus
machaera jacentis vaginae respondeat imminenti. Apte collocasti te. Bene
est.

_Rangonius._ O dorsum Dionaeum! O lumbos eburneos! O incendiarias nates!

_Tullia._ Ab his abstine maledictis. Cunno male dicit qui natibus cum
laude bene dicit. Video quo haec spectet de natibus cogitatio.
Praevaricatricem hanc odi laudationem. At enim sapis, Octavia: voravit
tibi rudem mentulam, Rangoni, helluo cunnus.

_Octavia._ Ades, Rangoni! En! en!... Ades, Rangoni, mihi opi! Hic elicit
hamus, quem misisti in lacum meum, ex imo alveo summam mihi voluptatem.
Ades, Rangoni!

_Rangonius._ Adsum, Octavia, adsum, adsum. Ades tu? ades tu?

_Octavia._ Adsum et ego, et ego, et ego! Ah! ah!

_Tullia._ O suspiria quae velit esse sua Venus! Tam cito defecistis
ambo? Nimis tibi cito, Octavia: ardet ecce Cupidinea fax quam in te
oportuit extinctam, si summa perfundi voluisti dulcedine.

_Lampridius._ Quo te avertis fugitiva? Illudis mihi? Non vis me
perficere? Satius fuit negasse.

_Octavia._ Ex animo loquor: deficio. Haec me momento concertatio
enervavit, quod intentius innitor poplitum nervis.

_Tullia._ Somnia! Velitatio fuit, non praelium. Clavam videbaris
excussura Herculi, et temporis puncto defectam te viribus simulas?
Somnia!

_Octavia._ Omnes in me mei sensus stupent velut in se ipsi consepulti.
Haecne vivo? Quod praeterea feceris, Lampridi, pudet fateri: ut mortui
te corporis usu conscelerabis.

_Lampridius._ Revocabo ad vitam hac vere Mercurii virga, flammescenti
Veneris sceptro, ramo aureo. Vide, attrecta. Donabo te immortalitate:
Venerea hac apotheosi eveham ad Deas.

_Octavia._ At!... at!... audin? Lampridi. Pultat nescio quis ad aedium
fores inclementius. Quid id sibi vult? Dii, Deaeque amorum praesides et
antistites male perdant qui ludum turbatum venit tam egregium, quisquis
ille sit praestigiator!

_Lampridius._ Increscit strepitus, ibo. Sed apertae admisere fores qui
ad nos venit citato gressu: in proximo est.

_Tullia._ Excedite, excedite. In paratum vobis recipite vos cubiculum,
ne detis rumoribus locum.

_Rangonius._ Occludite vero gynecaeum id vestrum.

_Octavia._ Vale, mi Rangoni. Vale, Lampridi, uterque utraque lux mea:
ita me amicabiliter enecastis, suaviter delevistis! Hac vivacior morte
vita nulla est.

_Tullia._ Nihil est quod timeamus. Absunt mariti: ne quid servi, ferae
suspicaces, de his nostris libidinibus subodorentur, diligenter cavi.
Omnia sunt in tuto. Sed nosti Praefecti ingenium: vir est comis,
urbanus, voluptatum amans ad famae usque ludibrium. Noctes interdum
insomnes solet exigere inter commessationum plausus, et ludorum
insanias, cum adolescentibus quos aut in pretio habet, aut a quibus se
vult in pretio haberi. Sermonum liberaliorum, jocorum et facetiarum
habet participes quos aut amat, aut aestimat. Sic omnium sibi Ordinum
hac morum suavi facilitate amorem conciliavit; nec famam laesit. Per
Venerem! homo est vita dignus qui scit vivere. Nam quae a Venere, a
Baccho, a ludicris vita abest, longe a vita abest. Sed vitandus
quorundam hominum, qui se solos sapere putant, stultus livor. Nihil
extra se, extra insipidos et fatuos mores laudant:

    Reliquis iniqui judices, aequi sibi.

Eorum fugiamus oculos, Octavia, fugiamus Harpyas, humano vultu feras
volucres, obscoenas, et rapaces. Nam sub censoriae gravitatis specie
pulchra omnia conspurcant, et honesta malefactis suis quaeque
conscelerant. Honestatis tamen habenda ratio.

_Octavia._ Quem vero honestum vocas vivendi modum? Nam omnium minime
conveniunt sententiae.

_Tullia._ Honestum est honestum videri. Nihil ultra quae sub sensus
cadunt, homines admodum investigant. Indue honestatis speciem. Qui sub
ea diligenter latet, honestus vulgo audit. Indulge, sed sub honestatis
imagine, libidinibus: honesta nihilo tamen minus eris. Si vero vel latum
unguem amoto sipario videberis ab severa insipientium, qui soli
sapientes videri volunt, disciplina discedere, maledictis insectabuntur,
et velut conclamatae perfida simulatione ejulabunt se sorti misereri,
malevoli et immisericordes. Latent ipsi, incedunt larvati, et in id ut
lateant summa cura incumbunt. Lateamus et nos. Orbis universus
histrioniam exercet. In spectaculis laudamus aut damnamus, dum agitur
comoedia, quae ab actoribus palam aut fiunt, aut dicuntur in proscenio.
De his quae intro aut fiunt aut dicuntur obducto sipario, nullus sermo.
Judiciis in civili hac consuetudine sunt obnoxia quae ob oculos omnium
versantur, non quae sub velo tegi et navari ludunt. O si videremus
libero conspectu relicto sibi solos, et suis, quos indidit Natura,
affectibus Magnates hos nostros, et superbos illos nescio quos
demissionem animi simulantes, et ficta morum severitate affectantes viam
coelo! O si videremus! Sed ecce Lampridium.

_Lampridius._ Esse aliquid, quod juvet nobiscum communicari a Praefecto,
dixerunt, quos e paedagogio ad nos mittit, pueri capillati. Rogat se
conveniamus si incommodum non sit.

_Rangonius._ Quid facto opus, mea Tullia? Quid dabis consilii, Octavia?

_Tullia._ Quod honestas suadet.

_Rangonius._ Disjungi ab amoribus suis tam lepidis, tam festivis, tam
ingeniosis, quis dixerit honestum?

_Octavia._ Moleste habeo.

_Tullia._ Sed parendum. Nam in hoc honoris gradu positi Magnates quod
optant jubent, quod rogant imperant. Abite. Osculum da, Lampridi.

_Octavia._ Abibunt vobiscum deliciae omnes meae. Osculum da, Rangoni. O
animae dimidium meae!

_Lampridius._ Mihi pro te praesenti erit tam dulce suavium quod aufero.
Sed da plenum gaudium, Octavia.

_Octavia._ Non dabo.

_Rangonius._ Nec mihi?

_Tullia._ Neutri dabit. Cedite tempori, non amori, jocorum et libidinum
solertes artifices.

_Lampridius._ Me videat Juno pronuba torvis oculis, ni malim exire e
vita, quam a vestris avelli amplexibus!

_Rangonius._ Vobiscum hanc malim noctem ducere, Veneres meae, quam cum
Jove principum tutore omnes vitae dies.

_Tullia._ Excesserunt. Nunc fide humanis rebus, et magnas spes animo
concipe! Exspectabat irrequietus infelicis Octaviae pruritus viginti,
plus minus, irrorationes: vix ventum ad octavam. I nunc, et fide humanis
rebus!

_Octavia._ Lumbi mihi impares huic labori; tu quidem impigris vales et
pernicibus. Fortasse ad decimam laeta et sana pervenire potui coitionem,
nihil ultra passura. Voluptas non est, quod fatigat voluptatem.

_Tullia._ Interim irrumpentium in vallum tuum Rangonii et Lampridii
fregisti impetus, exhausisti vires, ebibisti sudores, tu tam tenera, et
lumbi delicati et mollis!

_Octavia._ Excussere tamen mihi omnino somnum hae petulantiae; etiam si
maxime voluerim, haud edormierim. Confabulandum.

_Tullia._ Venus tibi, sermone saltem libero et libidinoso, ad lucem
continuanda. Sed schedion ecce humi video; Lampridio aut Rangonio
excidit. Videamus quid in eo scriptum sit.

_Octavia._ Videamus; da legere.

_Tullia._ Accipe, lege.

_Octavia._ Litterae, nulla exaratae arte, nullo ordine, puellae esse se
scriptas manu primo visu ipsae fatentur.

                             LAURA RANGONIO

                               FURORI SUO

        Salutem non ausim tibi dicere quam a te exspecto
        infelix, quam salvam non cupis. Qua evenit maligni Fati
        dementia, ut me non conveneris, qua hora pollicitus eras
        cupidini meae male sanae? Interim non vivo, nec mori
        possum. Vivo tibi, lux mea; morerer tibi, quae tua sum.
        Alterum suaviter blanditur aegrae animae, alterius
        cogitatio cupidam tui deterret a laqueo. Vitam inter et
        lethum utriusque teneo confinium. Si venis, regredior ad
        vitam; si negas, curro ad mortem, nec longa via est. Nam
        absunt laeta omnia; absum etiam ego mihi, cum mihi abes.
        Irrequieti aestus, trepidi metus, impotentes curae,
        vallo velut facto circumveniunt miseram, facto impetu
        obruunt. Occurrunt, quocumque me vertam, cruces, si non
        occurris qui me tot malis, mihique furenti eripias. Nam,
        si me spretam sensero, putabo damnatam ad mortem, et
        peribo, quae, a qua die amore tuo inflammata aestuo
        vesana, perire coepi. Advola si vis restitutam bonae
        menti. Vale.

_Tullia._ Vere acumine et vi ingenii pollet Laura, quae tam scite
scribit. In ejus Venere quot putaverim inveniri Veneres, quae adeo
ingeniosa est!

_Octavia._ Etiam Rangonium suos admisit in amplexus? putabam uni
Lampridio lumbos movisse.

_Tullia._ In puellae medullis haeserat incendium; jam in locis
pruriginosus furebat aestus, quos ignota antehac Venus consecraverat
sibi ad libidinem. Nocte tota hac illac, ex impotentia amoris, versavit
per thorum tenellos artus. Uri se dicebat. Credebat nutrix furere.
"Medebor huic tuo morbo, nata," dicebat. "Sed paulisper tempera tibi ab
his ineptiis. Spera bene: qui te conjecit in furorem, sanabit laesam
mentem. Ne desperes, amabo. Abeant hae intemperiae quae tibi nocent, me
necant!" Mane facto recta volat ad Rangonium anus, refert ut se res
habeant; soletur amantem puellam rogat, salvam velit pulchritudinem Jove
proco dignam. Perrexerat Rangonii mater ad villam duo distantem ab urbe
milliaria prima luce. Quid faceret juvenis? exorari se patitur: sequitur
anum quo ducit. Invenit sedentem in thoro puellam capillis, ut Maenadem,
passis, suspiriis macerantem molle pectus, tumido lacrymarum imbre
oculorum obscurantem soles qui Solem obscurent. Ut videt intrantem,
conjicit se, ut erat, seminuda in pedes. "Venisti ad me," inquit e collo
pendens, "venisti ad me, praestigiator, ut mentem adimeres mihi hactenus
nullius labis consciae. Redde me mihi puram: non potes; dono da te mihi
proprium et constantem: potes." Sub haec, fluxere ex oculis lacrymarum
uberes rivi. "Nulli cedebam," adjicit, "ex nobilibus quas in pretio
sunt. Splendebam honestatis laude; uni tibi, ut gratificarer, cessi. Ab
omni, eodem temporis puncto, mea laude cecidi, cum insano ultro tuo me
amore accendi. Misereat te mei. Aut fac, si potes, mea sim: sed ut me
novi, non poteris. Aut fac meus sis, et ex animo sis: poteris. Sed, ut
te novi, noles; quia amplexus tuos Veneri servas Venere dignos." Quid
plura? Onerari se diutius probris non est passus Rangonius. Pax inter
eos convenit. Pellicis Deae afflante numine, magna cum utriusque
voluptate sacra Veneri facta.

_Octavia._ Et sedatum prurientis Laurae salax oestrum ut et tui furores
in Ursinae villa, honesto lupanari?

_Tullia._ Inhonesti vocabuli maligne detorques significationem. Stulte
loqueris. Accipe. Lupae sunt et meretrices quae, nulla voluptatis habita
ratione, pretio merent, aut merere vulgo audiunt, putidae, e misera et
jejuna plebecula. Quocunque protervae se tulerint, lupanaris secum
sordes invehent; ignominiosum ipsae sunt sibi opprobrium. Verum in alto,
ut nos sumus, conditionis gradu positis, turpis haec non convenit
appellatio. Ex cujusque sorte et dignitate quaeque aestimanda, ut
judicium feras. Lupa et lupanar inventa sunt vocabula ad ignominiam
fortunae, non morum.

_Octavia._ Bellum documentum! Sed, puto, duodecim jam exceperas pila in
parma tua, cum has interturbavit Rangonius nequitias tuas, meas moturus.
Narrationis tuae filum abrupit; volo ad finem persequaris.

_Tullia._ Volo et ego.

_Octavia._ Venus Aloisium Fabriciumque male perdat, rebellantes in
naturalem voluptatis honestatem nebulones pessimos!

_Tullia._ Sed ingeniosi aiunt in hac re esse nihil quod vituperio
admodum dignum sit: nam aversum spelaeum esse muliebris partem corporis,
ut sunt et manus; igitur haud gravius delinqui quam si viri mentulam
uxor manu pertractet. In eo peccari si foemineum hortum imber non
irroret genitalis. Atenim quidquid id sit, Octavia mea, res mihi videtur
saltem ridicula, si non turpissima.

_Octavia._ At mihi et ridicula, et foeda. Nam quae voluptas haec esse
potest, sexum alterum alteri illudere opicis furoribus ardentem? Quis
hanc non abominetur infamiam, qui humanitati velit honorem haberi qui
debetur? In puella qui tam perverse ludit, venusti sane corporis violat
dignitatem. Nescio quo pacto hic invaserit furor nostrorum hominum
mentes.

_Tullia._ Cujusdam constellationis id fieri nequitia dicunt coeli
interpretes Astrologi, quae ultra Alpes pestem suam non aeque afflat
nascentibus. Hoc maxime Itali Hispanive puerorum puellarumque
delectantur munere. Cum petunt a nobis, corollarium; cum a pueris,
officium vocant. Oscis populis lusus fuit non inhonestus. Scis quam
ingenio Graeci praestiterint? Callipygam, pulchris natibus, Venerem
coluere, et sororibus callipygis pulcherrimae puellae pulchritudinis
laudem concessere. Is non oculorum fulgetris, non oris venustati, sed
pulchris natibus honos habitus. Sane qui femina non oderit, nates odio
non habeat necesse est. Negabis femorum esse radicem, et ab origine
potiorem partem?

_Octavia._ Sed jucundae visu, gratae tactu, faciant visui tactuique
delicias. Aliud quicquid gaudii qui praeterea ceperit, horribile
catharma quod auras funestat et aera, eum judicaverim.

_Tullia._ Bona verba! Quid illi probro verti debeat non video, qui in
fictitii hostis simulacrum experitur quid, cum justa conseritur pugna,
in figendo pilo possit, quod mox torqueat verum in hostem.

_Octavia._ Quam passa es contumeliam, ludicrum vocas?

_Tullia._ Negabis tu de Caviceo? Tuus te rubor, quo offunderis, arguit.
Minime es impudens. Quid insultas mihi, nugatrix?

_Octavia._ Semel ac iterum, fateor, periculum Caviceus fecit an posset,
nec potuit; postea constanter abstinuit. Pomeridianis horis voluit cum
nuda cubarem. Suaviantem, blandientem, prurientem nova incessit libido.
Supinae molli tactu palpabat nates--"Subleva, Octavia mea," ait,
"marmoreas has nates genibus innixa. Fave amori meo quem in furorem
vertis. Pateat pars utraque, et haec bona, et haec postica. Permitte
petat aestus meus libidinosus quam optaverit: nihil inde peribit tibi,
confide. Rore demulcebo tibi suo intimos Veneris locos; pleno et vero
tibi gratificabor coitu. Incipiam opus in sequiori, perficiam in bona.
Sic tibi abunde mihique satisfiet." Parui, et eunti ad Venerem objicit
se bivium: regia illa via, abrupta et sentibus obsita haec. Huic vero
admovet catapultam, proficit nihil; colliquescit inter reciprocantes
anhelitus et vehementes concussus in sudorem.--"Nihil ex voto ages,"
dicebam, "vis qua nec calamo via esse possit, trabem trudere magnam et
crassam? Vis disrumpi me? Vis diffindi, et e duobus lacunis unam
fieri?--Ita est, Octavia, insanio," reponit, et momento passerem
demittit in patentiorem subtus libidinis nidum. Post aliquot dies idem
conatus, idem exitus. Destitit iterum ab incoepto, et qua utrumque
juvabat, divisit me.

_Tullia._ Quae mihi hac super re contigere cum Callia, ipsa narras:
eadem omnino; nisi quod viae difficultatem oratione etiam adjuvi, ut
difficilior videretur. "Foemina nupsi tibi," dicebam, "et foeminae
quaesivisti amplexus. Prolem sperasti ex me et gaudium; sed qua foemina
sum et gaudium tibi et prolem creabis; nec honestatem laedes, nec
pudorem meum fatigabis. Si vis liberos, finge tu tibi in hac generis
humani officina faber praestans; si vis voluptatem, hic scaturit fons
omnium voluptatum quas illecebris et jocis suis procax Venus condire
solet. Accede ad hunc fontem. Nec nimis declivis via, nec confragosa,
nec item, quam opus sit eundi ad amorem, latior. Actum dixeris potius
quam viam. Hac age veredum. Ambulabit, per Venerem! laeto passu, nec, ut
facit, tam inani labore vexabitur. Quaerit ubi deponat onus, et melius
inveniet viam si quaerat solus, si laxes habenas." Risit Callias,
et:--"En laxo," ait; "suo se nunc agat ipse ingenio: nam ingeniosa res
est mentula, si quae alia." Confestim in stabulum recondit se quod
apertum sensit sibi, et onus magna cum utriusque voluptate post paulo
deposuit. Nec, post hos impetus furientis et caecae libidinis, quicquam
tentavit Callias quod molestum mihi aut indecorum utrique videri
potuerit.

_Octavia._ His super nequitiis quandoquidem nobis est sermo, rogo,
Tullia mea, aperi, si me amas, veros animi tui sensus, et rem omnem
fando explana, ut nata est, ut excepta a salacibus hominibus, ut
invaluit, ac qua tandem factum sit ratione ut quosdam ad se pellexerit
populos, alios tamen bene multos non attigerit. Advectum e Stgyiis
specubus sulphureum hunc opinor ignem, qui puros casti amoris igniculos
mixtura sua pestifera inquinaret.

_Tullia._ Recte judicas. Sic autem se res habuit. Omnes ullo absque
discrimine homines,

    ...Qua sydus currit utrumque,

iisdem moventur affectibus, ex eadem materia et pari membrorum compage.
Pariter omnes feruntur ad libidinem. Appellant vero libidinem acrem
illam et vehementem cupiditatem, non tam inferendi in alienum corpus et
alienos sensus summi gaudii, quam ex alieno corpore capiendi. Amant
illas alieni corporis partes ad effrenatam usque impotentiam, quarum ope
ex suo aperiunt sibi libidinis rivos, et ex medullis suis salax ille
excitur humor quem semen vocant, quod, cum in arvum nostrum profluxit,
hominem generat. Eo in effluvio, et nosti, Octavia, felicitatem
inveniunt quam quaerunt in nobis. Exsiccata Veneris vena, vides ut
fastidiant bona nostra, ut basia, amplexus, et alia Veneris dona nihili
faciant, et aut in fugam conjecti abeant retro, aut hebetes et lapidei
conticescant. Ita, qui vino et cibis ingurgitaverunt se, illis nec vini,
nec ciborum cura. Enimvero propensiores nascuntur ad amorem sexus
nostri, et incitatiores ad corporum nostrorum usum, qua foeminae sumus,
impellente scilicet Natura rerum parente. Sic enim immortalitatem
pollicita est, si sexus misceatur alter alteri. Sed id omne seminis,
quod in lumbis virorum mulierumque concoquitur, necessario generationi
non debetur. Haec est, aiunt, sapientiorum sententia. De hoc semine idem
volunt fieri judicium quod de plantarum arborumque semine. Frumentum
vide ut partim animalium servetur usui, et ab iis absumatur, partim ad
sementem. Relicta glande Ceres mortales docuit artem e frumento panis
conficiendi, cui id nomen inditum, quod figura Panos imprimeretur. Ea
pars ventri data et deliciis: nihilo tamen minus indignari Naturam quis
contenderit? Ex aliarum plantarum seminibus, quae homines nulla
necessitas, nulla voluptas jussit legere, sua sponte partem rursus
terrae mandat Natura, unde novae exsurgant plantae, partem aliam perire
aegre non fert. Non dissimiliter, aiebat Socrates, aiebat Plato, hominis
procreationi aptum semen stultum est in mente id Naturam habuisse, ut
totum impenderetur hominum generationi. Praeterea, quid vellet ultro
ipsa edocet. Nam in corporibus nostris, Octavia, via est etiam semini
qua extra vulvam, dum gerimus utero, mittatur: quae non esset si uni
tantum rei Reginae Naturae decreto esset inserviturum. Homines vero,
quando libet, et ut libet, remittuntur; sed in nostris tantum
amplexibus, et in eam corporis partem, quae cessit generationi, seminis
procul dubio haberent fundendi facultatem, si cudendo homini haec foret
materia uni destinata. Deinde cum foecundo impleti nobis semine uteri
tument, et ad sextum, octavum, nonumque mensem pervenit impraegnatio,
cum immo urget languentes partus hora, non negant maritos rem habere
nobiscum jure posse, et sane habent. Igitur impendi necessario homini
procreando semen deberi, alio nequaquam praeterea usui, a vero abhorret.
Nam, illo tempore, novae impraegnationis quae reliqua spes nisi ad
improbitatem fatuo? Ex iis quae consequantur intelligis, Octavia.

_Octavia._ Intelligo.

_Tullia._ Hinc sane factum ut Medici insertis pessariis, sic loquuntur,
aegras ad voluptatem moveant puellas; ex imis locis purulenti seminis
pigra fluenta exsolvant. Unde variae morborum pestes non nuptis. Nec
ideo Medicinam damnant, ejusque opi inurunt notam scelestae ullius
licentiae. Sic contabescentes videmus recreari, et ad vitam revocari
morientes.

_Octavia._ Sic bonae restituta est valetudini Livia cognata tua, menses
septem antequam nuberet pallida, velut paedore obsita, exsanguis, et
vivum mortis simulacrum.

_Tullia._ His rationibus factum, quae quadam, sed falsa, veritatis
specie relucebant, ut quae primum quorundam delicatiorum erat
intemperantia, omnium tandem aliquot in terris facta sit. Mulieres sibi
delegere quarum in campum descenderent prolis causa, non amoris; quas
praegnantes pro damnatis haberent, a commercio omni suo arcerent, in
penetralia domorum abigerent, nec osculis nec amplexibus amplius
dignarentur. Injuriae miseris et criminis loco erat matrem esse.
Asiaticos apud Reges sordebat fere sexus noster. Bagoas in deliciis
Dario fuit, Alexandrum etiam incendit. Componuntur populi ad exemplum
Principum quibus subsunt. Eadem infamia omnes in omnibus vitae et
conditionum gradibus tenebat. Eodem omnes furore ardebant, plebs,
magnates, et reges. Philippum, Macedonum regem, haec insania confodit,
Pausaniae manu quem oppresserat. Haec Julium Caesarem Nicomedi regi
subjecit, omnibus hominibus in foeminam vertit, ut omnibus mulieribus
vir erat. Augustus id dedecus non fugit. Tiberio et Neroni pro laude
fuit. Tigillino nupsit Nero, Sporus Neroni. Trajanum, optimum principem,
paedagogium comitabatur Orientem totum victoriis peragrantem. Venustorum
et formosorum turmam puerorum, quos in complexus suos die nocteque
ciebat, paedagogium vocabat. Antinous Adriano pro domina fuit, Plotinae
rivalis, sed felicior. Mortuum luxit Imperator, et qui in vivis esse
desierat, retulit in Deos, aris et sacellis consecratis. Antoninum
Heliogabalum, Severi nepotem, per "_omnia cava corporis_," ut loquitur
vetus scriptor, Venerem excipere solitum sua tempora pro monstro
habuere. Huic etiam Veneri severa Philosophiae gravitas saltavit,
paederastiae choro mista. Alcibiades et Phaedon cum Socrate dormiebant,
si quando alacrem vellent praeceptorem. Ab tam sancti viri amoribus
duxit originem haec dicendi in Venereis formula, "_Socratica fide
diligere_." Omnia Socratis facta dictave omnibus Philosophorum sectis
sacra. Illi sacellum conditum, et ara erecta. Facta legis vim, dicta
oraculi autoritatem habuere. Philosophi ab Herois, nam inter Heroes
relatus Socrates, indigetisque sui exemplo non descivere. Lycurgus, qui
Laconum legislator, aliquot ante Socratem saeculis, bonum et utilem esse
posse civem negavit cui non esset concubinus amicus. Volebat nudas
virgines in theatro palam exerceri nudas, ut liberior hic aspectus
amoris aciem, quo natura ferente rapiuntur ad nos homines, obtunderet,
et in amasios et sodales ardentiorem converteret: nam non ita tangunt
assueta. De poetis quid loquar? Anacreonta urebat Bathyllus. Plauti
pleraeque omnes facetiae versantur circa haec. Hujus sunt generis:

    Faciam quod pueri solent, conquiniscam ad cistulam;

Et

    Conveniebatne machaera militis in vaginam tuam?

Ille imo poeticae artis apex Maro, qui Parthenius appellatus ab ingenuo
et ingenito pudore, Alexandrum dono sibi a Pollione datum amabat, et sub
Alexis nomine laudavit. Ovidium idem morbus tentavit: praetulit tamen
puellas pueris, quod voluptatem his in lusibus vellet communem, non sibi
propriam. Amare se Venerem, ait, "_quae utrimque resolvat_." Hinc fieri
"_quod pueri amore minus tangatur_". Quum se negligi viderent puellae ab
iis quos amarent, et uxores ab iis in quorum sacra per nuptias venerant,
si muliebri tantum mererent stipendio, ad puerile deflexere officium. Eo
res adducta vecordiae, id etiam novis ut prius nuptis extorqueretur,
dehinc per puerum ad puellam iretur, uterque utrique uno in corpore
sexus confunderetur. Priapus, in Veterum lusu, qui accesserit ad
stipitem suum olerum fur, hunc daturum minatur,

    Quod virgo prima dat nocte cupido marito,
    Alterius loci dum inepta vulnus timet.

Fingit, nam quidlibet audendi aequa fuit semper potestas pictoribus et
poetis, Valerius Martialis sibi uxorem obmurmurantem nates etiam esse,
quo deterreret a puerorum amore amentem; Junonem hac ait parte placere
Jovi; nec tamen se suaderi: aliam esse pueri partem, aliam foeminae.
Utatur uxor parte sua jubet. Sed sedebant in fornicibus pueri puellaeve
sub titulis et lychnis, illi foemineo compti mundo sub stola, hae parum
comptae sub puerorum veste, ore ad puerilem formam composito. Alter
venibat sexus sub altero sexu. "Corruperat omnis caro viam suam." Vide
quam fuerit hic usus frequens puerorum puellarumque sexum mentientium.
Ecce Ganymedem Junonemque certatim Jovi clunes et illum et hanc
porrigentes, bona sua de postico thesauro jactantes. Nec religionis
violatae, qui haec commentarentur et fabularentur impostores, nec
impietatis rei facti, qui crederent aut stulti aut libidinosi. Miseri
humunciones quo non irent praeeuntibus Diis? Jovi Ganymedes in deliciis,
Apollini Hyacinthus, Herculi Hylas:

    Cui non dictus Hylas?...

Antistes Majestatis Jupiter, Scientiarum Apollo, Fortitudinis Hercules.
Prima mali sedes Asia: nec tamen Africa ab hac peste pura, quae per
contagium mox Graeciam et contiguas Europae partes pervasit. Orpheum in
Thracia faeculenti ludi inventorem et suasorem spretae Ciconum matres,

    Inter sacra Deum nocturnique orgia Bacchi,
    Discerptum latos juvenem sparsere per agros.

Celtas narrant vetustis illis temporibus, si qui se hoc a morbo
praestarent incolumes, ludibrio habuisse: nec munerum, nec honorum
participes erant. Qui puros sibi servarent mores effugiebantur ut
impurati. Non juvat in publica totius civitatis dementia esse solum
sapientem: et quia non juvat, nec etiam decet.

_Octavia._ Quis te inter homines eloquentiores dicendo superet? Quam
ingenue, quam ingeniose effers quae dicis omnia!

_Tullia._ Celtarum nomine non ii tantum comprehensi qui trans Alpes in
Gallia vivunt; sed omnes ad Occidentem positae nationes, quarum in
numero sunt et Itali et Hispani. Nunc omnium maxime hominum Galli odio
insuetae Veneris flagrant; quos polluit, ultricibus purgant flammis:
ferri aciem sufficere non putant ulciscendae castitati. Mirantur Itali
et Hispani; nam satius est de populis sub Mahometis jugo depressis non
dicere. Gallos, et qui ad Septentrionem vergunt, stupidi dicunt esse ad
voluptatem sensus; sincerum, ut sibi, voluptatis inesse gustum negant.
Nimirum nos foeminae acuimus ipsae in nos virorum nostrorum ingenia ad
voluptatem alio investigandam, quam vix, ac ne vix quidem, inveniunt in
nobis plenam et solidam.

_Octavia._ Non intelligo.

_Tullia._ Intelliges ut ego. Patentiora sunt nobis Italis, Hispanisve
(quis neget?) Veneris ostia. Non Veneri facere, qui peculiatus
vasatusque ultra modum non sit, sed dixerit in porticibus amplis jaculo
ludere. Quae facile admittit ineuntem, minuit concha voluptatem.
Comprimi, exsugi gaudet mentula; si liberius spatietur, male habet. At
in aversa Venere se res commodius habet. Difficilis ingressus irrumpenti
mentulae, et cum irrumpit, locum non implet modo, sed disrumpit. Dehinc
nulla stadii capacitas nisi quam velit cursor. Accommodat ultro se
hospitium hospiti, musculi ut contenduntur, ut laxantur. Vulva vero cum
semel aperta horribili hiatu, ars nulla, mulieris nullus aut situs aut
motus, faciet unquam quin laxa, quin aperta horribili hiatu pateat
miserabili mentulae, ad contumeliam concubitus. Hinc amatores turpis
delicii apud nos multi; ex adverso, apud Gallos Germanosque pauci. Nam
sub septentrionibus non ita foeminae lati fundi sunt. Frigore
restringuntur membra omnia quasi concreta. Ideo cum habeant omnia in
legitimo mulierum censu quae voluptati favent, quid expeterent ultra
quod illis in penu est? Sane, qui apud nos peculii laude praedicantur,
bene mutoniati, nec paedicantur, nec paedicant. Haec sunt, Octavia, quae
volebas.

_Octavia._ Oblita es dicere utrum hanc Venerem probes an abomineris, ut
ego, medius fidius! abominor.

_Tullia._ Si probem, sana non sim. Vox coeli fulminatrix, vel terra
obmutescat, hanc condemnat socordiam. Lucianus argute de utraque
edisserit Venere; nullam damnat. Nescias quam judicaverit alteri
praestare. Achilles Tatius in _Clitophonte_ non dissimiliter ambiguo
animi sensum condit sermone malignus. Graeci ambo. Latinos inter
scriptores nullus nec damnat, nec laudat. Quod mirere, legislatorum
vetuit nullus: scilicet voluptates, quae jugulum non peterent, crimini
non adscribebant. Bona ego fide agam, non illa Socratica. Omni
supplicio, omni contumelia digna postversa Venus. Cogitationes alterius
sexus sponte in alterum cadunt. Vim naturali facit propensioni, qui
Venerem quaerit in puero. Cupido amorem adspirat: quis paedicavit
Cupidinem? Nec paedicare se patitur, nec paedicari. Ut primum coepit in
venis amoris libido fervere, sane in foeminarum amplexibus adolescentes
praesentiunt, inconsultis, praeter se, omnibus, positam esse sibi
medicinam, qua sedetur ignea tempestas. Ex ephebo exeuntem accendit hunc
puella, hanc puer. Mutuis capiuntur desideriis; alter in alterius
cupiditate contabescit. Hic amoris cursus. In adversa hac parte tingit,
quae in tenera mittit pectora Amor spicula. Ut alio deflectat, meditato
opus est et multo rerum usu. Non Natura, sed corruptis has afflant
furias corrupti mores. Si sequior pars huic efficta esset usui, esset
etiam accommoda. Posset nervus salax magno absque labore, absque
periculo coeuntium se intro penetrare. Devirginantur etiam ante
pubertatem nec satis viripotentes puellae. Certum est in primis
conflictibus dolorem inferri; sed intra paucas evanescit horas is dolor,
quem brevi consequitur voluptas summa. AEgrius multo se res habebit, si
qua non fert Natura, puella petatur, aut puer. Et acerrimi incutiuntur
oppresso cruciatus, ac plerunque, si crassior infindat contus, teterrimi
ex ea morbi petulantia enascuntur, quos nulla AEsculapii curet
industria. Disruptis musculorum vinculis, contingit postea excrementa
effluere etiam invitis. Quo quid turpius? Novi tam diris inde
afflictatas foeminas nobiles aegritudinibus enatorum et pullulantium
ulcerum, ut sanitati, post duos tresve annos, vix sint restitutae. Ego
quidem ex Aloisii Fabriciique sacris amplexibus non evasi omnino sana.
Primum dum pila infigunt, vehementem tuli cruciatum; mox levis aegram
solata est titillationis umbra. Postquam vero domum redii, ardentissimus
rursus me dolor cepit in ea parte quam laceraverant: incendio torrebar
prurienti. Et sane Ursinae ope ignis hic sacer vix restinctus est.
Pereundum erat miserae neglectis vulneribus. Tu, Octavia, in primis
pubertatis diebus tenera et delicata, ut es, non ita cito ad Venerem
perduci potuisses. Ut venisti ad plenae pubertatis annos, omnes fregisti
rigidissimi et crassissimi mucronis impetus fere illaesa. Quid vero de
te, horreo dicere factum esset, alia si parte tantae molis catapulta
furores suos in corpus tuum impulisset? Nec me movent quae in causae
defensionem humani generis hi hostes, paedicones et exoleti, adducunt
argumenta, ex rerum natura, ex moribus, ex hominum quorundam aut
dignitate, aut claritudine. Nemo persuaserit sibi sapiens, humani
seminis jacturam, quae sponte fit, omni flagitii labe carere, aut sane
hominem perdere probro verti non debere. Qui semen mittit non in
muliebrem sulcum, vult perdere hominem, et perdit qui fingi potuisset:
homicida et adulter. Nondum etiam nati enecantur purulentam per hanc
voluptatem homines. Vita adimitur quae negatur. Cum laborat in adytis
suis Natura perficiendo semini, generationem spectat, non libidinem.
Voluit in mutuos amplexus venire, foeminam quam partus difficultas,
virum quem educandorum liberorum cura longe averteret. Ad generationem
pellexit, quam nudam et solam refugerent, caris carae voluptatis
illecebris. "Sed in praegnantis arvum quod injicitur semen, quis neget,"
aiunt, "perditum iri?" Nugae! Dicunt Medici novo rursus foetu augeri
posse praegnantem foeminam, si ineatur. Hinc factum narrant, ut quae
partum jam effuderat in lucem, aliquot tamen post dies alio sit partu
facta mater: superfoetationem vocant. Quis omnipotenti artifici Naturae
materiam non credat, ex qua scilicet edat opera quae solet fingere? Quis
non fidat Naturae? Frumentum vero, atque similia, semen non sunt, ut
nugantur, sed fructus perfecti, qui suum in se continent semen, cujus vi
et facultate renascantur. Bos, aries, gallus gallinaceus, animalia
similiter sunt absolutae perfectionis pro genere suo. Quis ab eorum nos
velit esu abhorrere, quod scilicet, quo speciei cujusque suae
perpetuitati provisum, in iis lateat vitale semen? Nulla Naturae fit
injuria: nullam profecto in frumenti et fructuum usu et esu fieri,
perspicacissimae Philosophorum sectae fassae sunt.

_Octavia._ Bene quidem; sed tecum mores pugnant longo usu comprobati, et
magni in omni aetate viri.

_Tullia._ Nulla temporis diuturnitate mali adipiscentur autoritatem
mores quae bonis debetur. Tam multae ab orbe condito scelerum facies,
caedes, latrocinia, veneficia. Quis propterea aut laudet, aut ferat?
Vastari pestilentiis et crudelium contagio morborum civitates et urbes,
familias internecione deleri, nihil novi: quis ideo pestes et morbos
mala esse negaverit, quod ab origine rerum ad nos usque continua
damnorum serie manarint? De rebus per res ipsas judicandum, non per
adjuncta. Itaque ut aevi diuturnitas infamiam nequaquam elevat, sic nec
vel celeberrimorum virorum laudes flagitii laudi esse possunt. In alto
lucentes iis se nebulis obscurarunt, iis se e summo gloriae gradu
deturbarunt furoribus. Enimvero non omnes qui honore et fama florent
haec tetigit tabes. Ab eo se contagio major se numerus servavit
incolumem, ne dubites. Quibusdam in terris tenebricosus furit hic
aestus; major tamen numerus, si magnates, si plebem, si omnes spectes
ordines, sanus viget; horribili huic morbo imperviam tuetur virtutem, et
ab omni scelere puram. Demum, ut judices bene et sapienter, de rebus
judicandum per res ipsas, non per adjuncta.

_Octavia._ Non miror Turriani illius tui, qui ab hac se ostendit alienum
salacitate, adeo aspectum placuisse oculis tuis, sanctae scilicet et
gravi foeminae.

_Tullia._ Quam hic dicendi calor abrupit, repeto narrationem, inepta:
nam mones. Proximus successit Aloisio et Fabricio Turrianus. "Quae
indulgentia tua passa est, dea mea, tam pulchrum corpus contaminari, et
coelesti formae illudi? Vis qui debetur formae et nobilitati tuae ultum
eam honorem," inquit, "quem violarunt? Vis utrumque ad aras tuas, dea
mea, namque eris mihi semper dea, mea manu ultrici caedam?--Nolo,"
respondeo; "sciebam qua lege in hanc palaestram descendi. Usi sunt jure
suo. Sed generosam tuam laudo ingenuitatem. Tanto amo te ardentius,
quanto ardeo vehementiori in eos odio." Haec dicens suavium dedit,
Octavia mea, quod illecebris ipsa suis procacioribus videri posset
respersisse Venus. Surrexeram e lecto, nuda eram, arrigebat. Nec mora;
mammam manu utraque prehendit utramque, et intorquens intra femina
spiculum fervidum et durum:--"En," inquit, "Domina, ut te appetit hoc
telum, non quo lethum, sed laeta omnia inferam tibi. Sis, precor, dux
ipsa caecutienti mentulae hoc in caeco itinere, ne aberret a scopo: nam
manus meas ab hac felicitate, qua fruuntur, haud dimoverim." Facio ut
fieri volebat. Appuli ego igneum telum ad igneum ostium. Sensit,
impellit, et infigit. Vere praestabilior Venus est hominis qui placet
aliorum hominum omnium amplexibus, quantumcunque sint illecebrosi et
meretricii. Momento, et ad alterum alterumve concussum, resoluta sum
incredibili cum titillatione, ita ut parum defuerit quin deficerent
poplites mihi. "Siste, aio," fugientem animam.--Scio qua fugit," refert
subridens. "Tibi scilicet elapsuram per id infimum putas ostium quod
teneo; sed ecce occlusum id est aptissime." Dicens, contentione quadam
spiritus summa, faciebat ut incresceret moles turgentis mentulae. "Et
retro repellam fugitivam animam," adjiciebat; acerrimos etiam motus
ciebat. Altius ad vivum persedit mucro. Ea vi sursum dulces ingerebat
impetus, deliciosos penetrabat furores, ut, quando certe omne non
poterat corpus, saltem cupiditates omnes, desideria, libidines,
cogitationes, animumque amentem illac in corpus meum effunderet
libidinosis nixibus. Demum, cum sensit liquidi aestus adventantem
vesaniam, manus natibus meis subjicit, sublevat in aera. Ego furentes
artus arctissimis brachiorum alligo complexibus, et femorum tibiarumque
alterno volumine, femora natesque: ita ut ejus ab collo penderem vibrata
ex humo. Sic pendebam quasi clavo affixa. Dum in longum labor trahitur,
iterum non segnem me solvit Venus in Venerem. Temperare mihi non potui
quin exclamarem, acriori amoris oestro percita: "Sentio omnes... sentio
Junonis cum Jove concumbentis delicias omnes! Feror in coelum!--Noli,"
respondet Conradus, "mortales nos prius deserere, dea, quam Conradum
tuum donis Veneris tuae satiaveris, tuae feceris immortalitatis et
felicitatis participem." Eodem temporis puncto exundantis seminis
humescenti igne genitale arvum conspersit Turrianus, quem Venus et Amor
omnibus suis agebant furoribus in libidinem. Hedera non ita nuci haeret
circumvoluta, ut haerebam Turriano brachiorum femorumque amplexu
conjuncta. Vix perfecerat, adest Conradus: "Quid? me vultis," inquit,
"solum marcescere? Nam Florentini nebulones illi secessere. Nescio quo
malus eos daemon suos quemque exegerit."

_Octavia._ Quos ivisse velim in crucem, qui ipsi tibi crux fuere per
furores suos!

_Tullia._ In proximum exierant lucum tiliis virentem et ilicibus, puro
aere vires recreaturi fessas et languidas, pigri et ignavi. Conradus
sedentem in thoro his dictis aggreditur: "Homo Germanus, imposturam,
quae tibi facta est ab improbis, moleste fero. Excandescere scias non
minus quam Turrianum. Sed dic quid fieri velis, si quidem cordi tibi
est. Taces?" Nam tacebam, et abscesserat Turrianus. "Ego," inquit, "bona
fide tibi aperiam omnia." Et sub haec subsultantem sibi egregie
mentulam, mihi femina aperuit.

_Octavia._ Et sic tibi aperuit omnia. Igitur nec mora, nec requies! Et
tibi Herculeae fortitudinis Heroidi decimum et quartum imperat laborem.

_Tullia._ Non displicebat Conradus, nec admodum placebat: nec negavi,
nec dedi. Quod volebat cepit velut a dormiente; nam ne quidem verbum
blandienti reddidi. Fatear, Octavia mea: exhausto, tot in conflictibus,
vividi in venis sanguinis calore, torpebam, ac si effoetae mihi vires
senectutis juveni et florenti exprobrassent segnitiem semisepultam. Ille
vero novum molitur modum, nec ineptum. In sinistrum sibi humerum tollit
dextrum supinae femur; post transfigit ictum exspectantem, non optantem.
Femori dextro supinae injecerat sinistrum. Adacto in intima telo
concutere, subagitare, urgere. Quid plura? Dic ipsa tibi.

_Octavia._ Post ad pensum tributumque revocati Aloisius et Fabricius,
satisne tibi fecerunt ex animi tui sententia?

_Tullia._ Nullus sit dicendi finis, si curiosius velim omnia sermone
complecti. Conradus ad sextum; Aloisius Fabriciusque, ad quintum ille,
hic ad septimum; Turrianus item ad septimi concubitus voluptatem
pervenere. Ita quinque supra viginti duella una sustinui et evasi
victrix: fassi sunt omnes laurea mihi frontem cingi a Venere deberi, cui
tam feliciter militassem et depugnassem. Tamen, ne dubites, Octavia: me
post tot labores exhaustos, post tantum sanguinis amissum, defecerant
fere vires. Vix post vigesimum concubitum potui tollere me in pedes; et
tamen victoriam tuli.

_Octavia._ Lassata viris scilicet, non satiata?

_Tullia._ Et satiata, et lassata. Turrianus, ut initium pugnae fecerat,
sic finem fecit. Bravio donatus est me jubente. Obtinuit etiam a me,
ortu nobilis et pugnator fortis, ut nomen ederem, hospitium edocerem, et
me vellem inviseret. Invisit certe postea frequentissime. Sed me taedium
Veneris tam grave ceperat, ut tantum per tres continuos menses semel
atque iterum admiserim cupidum et inflammatum in amplexus meos,
lacrymis, precibus, obtestationibus exorata.

_Octavia._ Unde id fastidium?

_Tullia._ Lacus facta eram genitalis pluviae. Vulvae ligamenta exundans
humor diluendo ita solverat, ignem adeo omnem restinxerat, ut ne quidem
ulla libidinis per id tempus cogitatio ad libidinem me permoverit. Demum
extorqueri a me passa sum, ab amante nitidae et roseae juventutis,
summum gaudium. Non dedi, nec etiam bene sensi. Verum, hac exacta
hebescentis intra fatiscentes lumbos Veneris nausea, ad lusus revocandos
et repetendos, qui a nobis procul videbantur abesse, fuimus alter alteri
vehiculo. Dicam suo tempore, Octavia, quae contigere nobis per annum
integrum. Laeta audies, quae invidiam; luctuosa, quae pietatem et
dolorem moveant. Raptus est mihi Turrianus Aloisii fraude. Heu! heu!
Quae eum perfidia letho dedit, cur me miseram vitae reliquit?

_Octavia._ Revoca animum ab hac recordatione ad amoeniora. Dic, Tullia,
supersunt etiam Veneris modi praeter quos ipsa experta es? Venus bona!
Quot te in figuras mutasti, ut placeres!

_Tullia._ Quot inflexiones, quot corporis conversiones, tot sunt Veneris
figurae. Nec numerus iniri, nec doceri aptior voluptati potest. Quisque
a libidine sua, a loco, a tempore, quam indui figuram velit, capit
consilium. Sed non idem omnibus amor. Elephantis, Graeca puella, quas in
usu esse noverat inter libidinosos, pictis tabulis expresserat, ut jam
juvaret "pictas opus edere ad tabellas." Alia est in concubitu modos
duodecim molita, quibus gratiori vector in effluvio perfunderetur
voluptate. Dicta idcirco Dodecamincanos. AEvo nostro divini vir ingenii,
Petrus Aretinus, bene multas in Colloquiis suis expressit satyrico sale;
post pictura Titianus et Carraccius, summi pictores. Sed multae sunt
quae ad effectum venire nequeant, licet, ultra quam excogitari possit,
flexibiles sint coeuntium in Veneris sacra artus et lumbi. Profecto
plura in mentem meditando et commentando solent cadere, quam vere fieri
possint. Ut impotentis animi desideriis nihil impervium, sic nihil
cogitationi exsultabundae et intemperanti difficile. Quo vult, et qua
tentat viam, insinuat se; vel in abruptis invenit planam. Non ita
corporibus facilia factu omnia, quae mens aut bona aut mala suadet.

_Octavia._ Una est via Veneris, si una Venus. Mala sunt et proterva
omnia quae praeterea adjecere e suo, dum in furias et ignem ruunt, viri
et foeminae.

_Tullia._ Viam Veneris esse dicunt alii ex Naturae praescripto, si
quadrupedum more prona et projectis lumbis ineatur mulier: nam sic
promptius virilem invehi vomerem in muliebrem sulcum et seminis fluctus
in arvum genitale:

    Quadrupedumque magis ritu plerunque putantur
    Concipere uxores, quia sic loca sumere possunt
    Pectoribus positis, sublatis semina lumbis.
    Nec molles opu sunt motus uxoribus hilum,
    Nam mulier prohibet se concipere atque repugnat
    Clunibus ipsa viri Venerem si laeta retractet,
    Atque exossato ciet omni pectore fluctus.
    Ejicit enim sulcum recta regione viaque
    Vomeris, atque locis avertit seminis ictum.
    Idque sua caussa consuerunt scorta moveri,
    Ne complerentur crebro, gravidaeque jacerent,
    Et simul ipsa viris Venus ut concinnior esset:
    Conjugibus quod nil nostris opus esse videtur.

Alii communem Veneris usum, et figuram maxime probant, ut in supinam vir
procumbat; pectus pectore, ventrem ventre comprimat; pubes pubi
colludat, diffindens rigido conto teneram rimam. Hi jubent ciere crebros
et acres motus mulierem, dum Veneri facit; illi vetant. Sua cuique
opinioni ratio. Sed negant Medici pronae concubitum naturae convenire,
qui partium generationi insudantium conformationi, ut probant, non
convenit. Ego vero, mea Octavia, communem usum unice laudo.

_Octavia._ Quidni laudes? Nam, amabo, quid dulcius cogitando fingi
potest, quam resupinam amati corporis blando pondere ad irrequietae, sed
suavis, impatientiae molles incitari furias? Quid gratius amantis vultu
pasci, osculis, suspiriis, et patrantium oculorum incendiis? Quid
praestabilius, quam amores suos fovere complexibus, sensibus quidem,
quos non aetas, non vitium ullum obtudit? Quid utriusque libidini,
utriusque voluptati laetius, concutientis et succutientis lascivis
motitationibus? Quid opportunius prae voluptate emorientibus, quam
flammescentium suaviorum vivida vi reviviscere? Qui aversa ludit in
Venere uni tantum alterive sensui gratificatur: omnibus, qui in adversa.

_Tullia._ Sed in his, Octavia, solet accidere, quod videmus plerumque
beatioribus usu venire. Quasi pigeat bonorum, quorum cumulantur copia,
videas alios contemptis pulcherrimis uxoribus ad diobolares confugere
meretriculas, et in putida sibi plaudere Venere. Alios pretiosarum
dapum, opiparae coenae capit satietas et fastidium; Falerno et lautitiis
posthabitis, vappa et secundo pane ingurgitant se, velut fame enecti.
Inassuetis gaudemus, et in vetita nitimur.

Sed ecce noctem, dum ludis tu, dum loquor ego, insomnem duximus. Paucas
intra horas surgendum nobis. Juvabit somno refici, et sane requiete
indiges. Ita jucunde, Octavia, dormias, ut vigilasti, faxit Venus!












                           COLLOQUIUM SEPTIMUM


                               FESCENNINI


                           _Tullia, Octavia._

T_ullia._ Considamus hic, sub patula ulmo. Vis, Octavia?

_Octavia._ Maxime; et hymenaeum iceamus.

_Tullia._ Belle! Nam nudam te nudiustertius vidit comes Alphonsus, et
furere coepit.

_Octavia._ Nudam me?

_Tullia._ Te nudam; nam is palam praedicat, Venereus flos.

_Octavia._ Te pugno petam tam dicacem.

_Tullia._ Ego te oscula tam procacem.

_Octavia._ Praeter Caviceum meum, homo me nudam, per ocellos tuos
libidinosos! nemo vidit.

_Tullia._ Nullo scilicet Theodorum habes in numero?

_Octavia._ Memini, et pudet. Apage; ut me miris ille sermonum
praestigiis, Venus aurea?

_Tullia._ Suspicione assequor quid id sit quod silere vis, nec vis. Novi
libidines tuas; per testiculos Veneris! novi.

_Octavia._ Bona verba! Quid vero obtrectas, inepta, de Alphonso? Forte
steti, in somnis, ob oculos ejus nuda?

_Tullia._ Intelliges, turturilla mea. Qui Octaviae vidit animum,
perspectos exploratosque habuit mores, et animi candorem, num vidit
Octaviam nudam? Per Platonis manes! vidit.

_Octavia._ Scite nugaris. Quam velit Alphonsus dari sibi fruendam
intelligo: illam scilicet, quae animo et mente, non hanc quae corpore
consistit et membris. Quam putas eliget, optio si detur? Cui arriget, si
sanus est? Erat in suburbana Eleonorae villa Alphonsus; convenit et
Isabella Menezia, et recens, ut ego, nupta Aloisia Fonseca. Secuta est
confabulatio opiparum prandium, sed libera, sed parum pudica; musto
madidas judicasses: placui tamen.

_Tullia._ Alphonso tu, Eleonorae Alphonsus.

_Octavia._ Odi hominis levitatem, odi amorem; nec ad me transfugam ex
Eleonorae castris velim recipere, si bona sim.

_Tullia._ Et magni es puella cunni et animi. O egregiam heroidem, et
meliori saeculo dignam, aureoque illo quo mentulae turgebant bilibres!
Sed aiunt, quod in caeteris rebus flagitiosum viderit possit, id in
amore interdum posse laudabile videri:

    Si violandum est jus, fruendae amicae gratia,
    Violandum est; in caeteris rebus pietatem colas.

Quae inter amantes jactari vulgo de amantium dolis et inconstantia
solent, haec sunt omnia non amantium, sed amentium somnia.

_Octavia._ Pulchrae res! Periit Eleonorae vir abhinc annum, in pugna a
Gallis caesus, et abhinc sex menses ingeniosa, opibus pollens, aetate
florens, formosa, deperit Alphonsum. Fassa equidem est, quod amans
expetat ab amante, negasse nihil; superesse nihil quod donet amplius,
quo beet cupidum juvenem. Laudares? certo scio non laudares, si vellem
me optimae foeminae, quae a me sibi nihil timet, rivalem fieri.

_Tullia._ Amo in te, Octavia, generosi hoc pectoris robur. Ut vivis
perge vivere.

_Octavia._ Molestum, puto, tibi non erit audire, quae nostrae ea in
confabulatione fuerint dicacitates, facetiae, lusus, joci; nec mihi erit
dicere. Ut consedimus omnes, Eleonora renidens, salax, Venerem spirans,
conversa ad Aloisiam: "Agedum," inquit, "ut tibi placent novae noctes?
Ut colluditis, tuque, tuusque Rodericus, in hoc quo calescitis amoris
aestu?" Suffusa rubore puella: subrisit tamen nescio quid molle et
subans.--"Erubescis, Aloisia? O pudorem impudentem!" exclamo ego. "Video
ejus in oculis vultuque toto meretricios ignes: ceventis murmura ipso
audio in silentio pellicis. Quid times, inepta? Ut illic libere agis
omnia, istic loquere.--Sane," reponit Aloisia, "citius pudicitiae, quae
se ab his sermonum nequitiis puram servet, abstulerit palmam, quam quae
ab omni temperet sibi voluptatum libidine. Casta est, non quae casta
est, sed quae audit.--Belle! belle!" subjicit Alphonsus; "utcunque
vivat, pudica est cujus pudici sermones, tetricum os. Nihil utique magni
interest, et pudicos esse mores.--At enim his sub meis tectis," refert
Eleonora, "semper ingeniosis licent, quae usquam licent.--Vitam non
vivit," repono, "qui timide vivit. Nam timidos et Fortuna repellit, et
odit Amor; primus est felicitatis gradus audere per veros amoris gradus
ad felicitatem ire."

_Tullia._ Non omisisti dicere qui sint isti felicitatis gradus? Et hac
etiam via venimus ad summum bonum.

_Octavia._ --"Omnia inter bonos et honestos bona et honesta," subjicit
Eleonora; "ii vero boni sunt et honesti qui supinam vulgi malignitatem
diligenti et sedula a se suisque nugis cura averterint, nec ideo minus a
stultis vulgi opinionibus abfuerint. Id credas respondisse tibi Venerem
ex imis selectarum libidinum adytis.--Generis nos humani quis neget
gaudium esse," adjicio ego, "et lucem et vitam? Si gaudium, melior
gaudii pars in jocis, in salibus; si lux, quanta, quanta est lucis
amoenitas, quas varias rerum formas, quae pulchritudinem nescio magis an
fingat quam pingat? Quae non delectat vita, sub falsa vitae imagine
lethi genus est, nec sane delectat absque multo varioque sensu
voluptatum. Sunt voluptates condimentum vitae: quae si absint momento,
fastidio erit. In nobis igitur laeta sint oportet omnia, petulca,
procacia. Si quae est mulier severae frontis, austeri animi, petat,
petat illa ursorum spelaea, ursis digna procis! Quis huic belluae velit
homo cultum honoremve adhibere, a qua nulla permanare possit delectatio?
Dein, ut frui voluptatibus dulce est, sic et meminisse fruitionis suave
est. Sunt qui in voluptatis aut spe, aut recordatione, summam inveniant
voluptatem, qui gratiorem sentiant Venerem dicendo, quam fruendo. Per
pruriginosum libidinis tuae nidum! Aloisia, recordando diuturnae fiunt
voluptates, quae puncto temporis fluxae elabuntur; sic ipsae sibi, dum
repetuntur memoria, succrescunt. Vis bene beateque vivere? In Veneris
hortis lege poma, decerpe rosas. Eruditae libidini prospere omnia
cedunt. Etiam in voluptatis umbra, veram invenies voluptatem, si velis."

_Tullia._ Quam multa paucis! quam acute! quam apte!

_Octavia._ Quid? Demum persuaderi se passa est Aloisia. Abjecta omni
verecundia, mirabiles effutire, nullo delectu, coepit omnis generis
nugarum nequitias. Subridebat Eleonora, ridebam ego; Isabella vero et
Alphonsus cachinnis implebant domum.

_Tullia._ Sed risu inepto res ineptior nulla est.

_Octavia._ Abstinuisses a risu? "Cum primum Roderici pugionem," dicebat,
"adactum in corpus ad capulum usque excepi, omnes in eam partem
confugerunt mihi mei illico sensus, omnis animi facultas. In proximo
cubiculo affines, bono numero, convenerant, perstrepebant. Rem miram!
illinc audiebam. Lucebant cerei, dum subigebar: illinc videbam. Dum
perficit Rodericus, dictu mirabile! in cunno tota eram, aut tota cunnus.
Si quid in me ingenii (et aiunt nonnihil esse), in eam Cupidinis sedem,
id omne, qualecunque est, perpulerat ingeniosa libido.--Quis vero,"
subjicio, "neget tecum et tibi ingeniosas esse fututiones, cui tam
ingeniosa pars?--Qui me sane," refert Aloisia, "conventae opus habuerit,
quaerat in cunno; illic habito, nec amplis aedibus, crede mihi,
Alphonse, nam et credo ego Roderico.--Cum voles, Aloisia, non pigebit,"
inquit Alphonsus, "ad has te Lampsacenas aedes convenire, et genio tuo
apud te et ingenio frui; si vero locare velis, non deerunt, ita me Venus
amet! conductores quovis pretio."

_Tullia._ Per Jovis coleum! Aloisia ne ipsa investiget et usquam
pruriens Venus facetiorem.

_Octavia._ Postea, de arte amandi, de forma, de ingenio mulierum, de
mellea complexuum inter amantes dulcedine, variae fabulae. Vocata Venus
adfuit, sed petulans, sed subsiliens. Favit pellex Dea, exlex, suique
impatiens, nisi prurientis. Ita et sales et fabellae meram puramque
ciebant Venerem.

_Tullia._ Vivimus ut amemus, et amemur; quae nec amari se velit, nec
amare, jam sepulta est; jam foetet poedore et situ squalida.

_Octavia._ Aliae pulchrae, aliae venustae. Pulchras Natura sua finxit
manu; se sua venustae, per artem et cultum. Illae suo, hae velut
precario jure regnant. Saxea etiam corda incendunt ad amorem, quae vere
pulchrae.--"De pulchritudine variae sententiae," inquit Alphonsus. "Id
tamen fere inter meliores constat, pulchriorem cuique videri, quae
aptius cuique conveniat. Nam, ut non eaedem omnibus dapes, sic nec una
eademque omnibus hominibus convenit pulchritudo. Quod capita, tot
sensus; quot oculi, tot pulchritudines. Sed quae plurium consensu
pulchra appellatur, haec pluribus oppido convenit creandae aptior
voluptati, aut soboli. Vis uno verbo rem expediam? Caecas caeci mentulas
vocant, quae sunt perspicacissimae. Unis fides habenda de delectu. Nam
simul, quae dominis apte suis conveniat, occurrit puella, etiam non
monitae vident; sponte arrigunt: haec vere pulchra cui maxime arrigitur.
Amabat Fridericus, consobrinus ille tuus, Luciam lippam, simam,
edentulam; et perdite amabat. Vaecordiam objurgabat adolescentis
pater.--O pater, o pater, respondebat adolescens, tuere oculis meis, non
tuis, Luciam: mutabis sententiam, pater, pulchram dices, et amore meo et
omnium dignam.--Nempe Luciae arrigebat, non ita ceteris, etiam
pulchrarum et venustarum laude florentibus. Nam aliis corpus solidum et
succi plenum in pretio est; alii vero, quae paulo habilior sit, pugilem
vocant. Sed omnibus olim Graecis placuerunt actae, crassae, vegeti et
vividi roboris. Et talis Helena erat, quae inter Graecas perfectae fuit
specimen pulchritudinis. Sed graciles anteponebant Phryges; puellis
idcirco suis deducebant cibum, reddebant curatura junceas. Tales Galli
amant, non Itali, non Hispani. Atenim corpus habilissimum quadratum est,
neque gracile, neque obesum. Nam sicca et exsanguis nihil alienius a
sacris tuis, bona Venus! a roscidis suaviis, a tremulo frictu, a lentis
concussionibus, ab igneo tuo mictu. Pulchra, sed sicca et macilenta (si
pulchra potest esse, quae sicca et macilenta) vivum est mortuae Veneris
simulacrum. Quis mortuam velit, nisi e pollinctoribus nebulo unus et
alter, inire Venerem? quis vero mortuae simulacrum? Corinthiorum
tyrannus Periander, qui et in choro septem Sapientum cum Biante et
Thalete saltavit, impresso in frigidae uxoris sulcum vomere, Veneri
fecit funereus sacerdos."

_Tullia._ Sciebat, ut cor hominibus, sic foeminis cunnum vivere primum,
et mori ultimum; hac adhuc parte vivere posse putabat, quae reliquis
omnibus desierat. Nam et cunno, ut suus motus, ita et sua vita: quae
vivacior, quae longe differt ab aliorum vita membrorum. Sed perge
dicere.

_Octavia._ "Proceri corpus magnae laudes. Alcmenam, Herculis matrem,
commendabat statura alta et procera. Sed optio si detur," dicebat
Alphonsus, "malim breviorem quam longiorem, et laurum arborem quam
pinum: quanquam," adjiciebat,

    "Conveniunt voto longa brevisque meo.

"Sed quae magnitudine exsuperant, tibiarum plerumque ac crurum longae
sunt longitudine: superiorum compositio partium non respondet. Quod meo,
mecastor! judicio et turpe et ridiculum. Credas" (ride, Tullia) "affixum
altis et summis perticis praeferri cunnum. Haec cui risum non moveat
cogitatio, quae quoties fit obviam Magdalis, venit in mentem? Imam ad
usque alvum, si nudam videas (nam et vidi) putes breviorem multo esse,
quam est; si tibias et crura, longiorem, quae tamen est longissima. Sed
quae breviores sunt male audiunt. Nam dicunt nescio quid parvis esse in
mulieribus minime parvum. Gertrudis etiam apud Pygmaeos brevis
videretur. Ceterum illi omnia, excepto medio, membra mirabiliter inter
se conveniunt."

_Tullia._ Scio, Octavia, spelaeum subtus est altum et latum, non
pipilanti passeri nidum. Annos tres nata supra decem, et omni inaccessa
libidini, Alphonso Gusmano nupsit. Atqui in primo complexu patentiorem
invenit Alphonsus, quam sit ipsa Venus a Marte compressa. Petulans
pollicitus erat, virginis ejulatu, cruentam virginitatis et memorabilem
caedem sodalibus. Virgo ne suspirium quidem misit, lacrymae caesae
virginitatis sanguineae nullae. In lata obambulabat area mentula Priapi
popa. Quid faceret? Avertit equum, puellam obvertit in faciem; qua non
decebat, summo nisu torquet hastam in puellae viscera: nec se virgo ab
ejulatu continuit, cum rumpi sensit.--"Id volebam," inquit ille, "ut te
virginem scirent omnes, uti ego scio." Post effundit resupinam, et
intermissum in casto Veneris campo repetit duellum. Subagitat puellam
praeclarissime contremiscentem, subantem, micturientem: utrique
feliciter litatum.

_Octavia._ "Sed longiorum," dicebat Alphonsus, "aut nullae, aut parvae
puellarum vires. Momento, quasi luxatis artubus, in medio fatiscunt
cursu. Impresso altius ad vivum calcari, vix, ac ne vix quidem, tantillo
obsequuntur motu. Vegetiores aliae ut tu, et acriores," addebat.--"Et
Martem," respondet Aloisia, cachinnum tollens, "fatigatura sim, ut
Venerem Mars, mecum si venerit in pugnam; veniat, veniat!"

_Tullia._ Nec tu elumbis es, Octavia; et capilli tibi nigri;
scintillantes et nigri oculi, subniger vultus, et membrorum color. Nihil
habeo praeterea dicere.

_Octavia._ Nae mala es! Mores meos ipsa finxisti. Quid improba objicis
quod tuum non sit? Tam similis sum tibi, quam tu mellitae Veneri. Nihil
habeo praeterea dicere. Scilicet dicunt libidinosiores esse quibus
nigricantibus nitet vertex capillis; si quidem id est, o libidinosas,
quibus nigra obnubit sexum lanugo! Nugae, merae nugae! Nam et tu, num
flavos habes capillos?

_Tullia._ Nolo te iratam, quae testiculus es Veneris laevus. Ita est,
Octavia; nulla ex colore certa probatio ad laudem. Ideo suus cuique
amor. Alii flavum, alii nigrum, ferrugineum alii malunt. Flavi Aspasiam
commendabant capilli, et Atticas puellas. Nam, cum Theseus e puellarum
numero, quas in Cretam ad Minotaurum advehebat, amisisset duas, totidem
suffecit pueros, quorum tinxit capillos flavo colore, ut propius
accederent ad virginum speciem. Tingendorum Venus, Cypri regina, artem,
aiunt, invenit, quam etiamnum habent in pretio Italae mulieres. Hic
stultis unice color placet; nudum audent ardenti torrendum caput soli
dare. Vide amentiam; illum scilicet capillis quaerunt per incendia
colorem. Atenim Pindaro et Anacreonti aliter visum; Musas ille nigris
dicit esse capillis, hic dominam; ille Thebanus, hic Teius: verisimile
est Thebanis aestimatum esse, et Teiis; Teium urbs sita in media Ionia.
Qui pluris apud cives suos fiebat, Musis dignum putavit Thebanus olor;
et eundem commendavit Teius lyricus in domina, quam vult in illa
cantilena formosissimam depingi. At vero ferrugineus inter flavum
nigrumque medius est, utriusque particeps, sed nigro quam flavo
proximior. Puellam, cui capilli prae nimia cura deciderant, consolatur
Naso. Nihil dicit speciosius fuisse:

    Nec tamen ater erat, nec erat color aureus illis,
      Sed quamvis neuter, mistus uterque color.

Similes ait illis fuisse

      ... quos quondam nuda Dione
    Pingitur humenti sustinuisse manu.

_Octavia._ De oculis diserto fudit multa suo ore et acuta Alphonsus. Sed
erudita es, Tullia; nihil prae te omnino, quae etiam soles erudite
nugari.

_Tullia._ Perfidiosae, sed deliciosae, latent amoris insidiae in oculis.
Chryseidi, compendioso Achillis furori, nigelli erant oculi; et
Latinitatis deliciae, Catullus, nescio quam irridet, quod scilicet sit

    Nec bello pede nec nigris ocellis.

Minervae tamen caesios laudant oculos Poetae, quibus libertas summa Diis
adfingendi, quae vulgo aestimari nossent et amari. Sed latos et magnos
habent in honore: sydera vocant. Bovinos Graeci appellant, quales
Junoni, et Veneri, et Harmoniae Amphiarai uxori. Sui immo parvis non
desunt amatores.

_Octavia._ Ut in bello sagittarii, quo certius feriant, semiclusis
collimant oculis, ita et parvis nec late apertis Amor certius sagittam
mittit, certius ferit. Reginae Isabellae ocelli erant, non oculi; sed
innumera exsiliebant fulgetra, a quibus quae tuta spectantium corda?
Nemo te vidit unquam, Tullia, quin amarit. Nam, quo minores tibi oculi,
eo vivaciores, et incautis infestiores incendiarii. De vultus totiusque
corporis colore variae sententiae. Sunt qui candidas, sunt qui subfuscas
praestare putent. Lacteum eum colorem sane laudant, qualis erat
Cydippes,

    Candida cum misto sublucent ora rubore.

In candido colore praecipua dignitas. Lucem verius dixeris, aut certe et
luce lucidiorem emanationem; sed pugnaciores subfuscae, tactuique etiam
gratiores. Candidae non ita annos ferunt, nec diuturniorem clinopales
laborem. Diffluunt illico velut solutis lumbis. Cito flaccescunt, et
immarcescunt. Illis juventa senectuti vicina, immo mista.

_Tullia._ Antonina, Isabellae soror, lactis et lilii candorem superat
candore suo mirabili; Isabella subfusca.

_Octavia._ Narrabo (nunquid vis?) cuique quid prima nuptiarum nocte
contigerit. Illi molesta Veneris jactatio; huic grata et commoda.

_Tullia._ Sed absolvamus pulchrae mulieris picturam. De ore, labiis,
dentibus inter nos fere convenit. Os parvum aiunt esse Amoris miracula
fundentis mirabilem sedem. Sed et cui parvum os, eidem etiam puellae
concham esse haud admodum hiantem, et minimo patere ostio inferius hoc
Veneris delubrum, omnium hominum opinio est.

_Octavia._ Falsa tamen; nam conquestus est Fernandus Gusmanus se ita
esse deceptum. Duxit Fulviam parvissimi oris laude commendatam: at
invenit in ea non ostiolum, quo ingrederetur ad dulcia Veneris enitens,
sed patentem specum, qua declivi in paludem quandam Stygiam detrusa est
adsilientis mentula.--"O pulchrum," ait Fernandus osculum figens, "sed
tam mendax quam pulchrum os! Fac saltem, Fulvia mea, ceteris in rebus
mihi non aeque mentiatur, credulo amatori." Respondit illa:--"Scio sane
non esse mentitum, sed quod forte vasa invexeris in aedes meas
minutissima. Impingis mihi vitium, quod tuum est." Risit Fernandus, et
perfecit.

_Tullia._ Optime. Rosea et protuberantia molliter labella, ut sunt tibi,
Octavia, arcum dixeris, hac in superiori Venerei coeli regione, basiis
praegnantem et pugnantem. Dentes albi, lucidi, micantes, velut pretiosae
circa linguam gemmae, ex ordine compositae, tuitioni sunt et ornatui.
Nam linguam, flexibilitate et verborum volubilitate, quis non miretur
tantae innumerabilium cogitationum, quae agitantur animo, varietati
sufficere unam, et ut ornatius et melius explicentur, quam excogitando
conceptae sunt? Sed et in suaviis scis, Octavia, et sciunt amantes non
deliri, quam mellitas pariat petulca lingua delicias. Nihilo tamen
minus, id demum maxime verum, quod cuique pulchrum videatur, cuique vere
esse pulchrum. Tibi vero, Octavia, os non parvum, et tamen places. Ita
et puellis aliis multis depressa labia, dentes nec bene ordinati, nec
eburnei, lingua blaesa rancidulum loquens nescio quid: et tamen placent.
Sunt qui et luscas amant; nam et luscus Priapus, et lusca mentula,
humani generis procreatrix et voluptas.

_Octavia._ Ut delectat ferventis linguae assultus, cum se extra valli
sepem ipsa impetu evibrat in occursum cupiti suavii! Sane cum osculamur
alter alterum, ego et Caviceus, tantum non gaudio emorimur, bilinguem si
sentio me, si ille se. Est animorum et spirituum, in summo ore, coitio,
cum incredibili voluptate, ut alia est corporum in hoc imo, quae sexum
nectit sexui. Dicebat Eleonora, Sarmatarum regina, basium esse Amoris
cibum; in os mitti debere, quo vere pascatur puer, aut pueri ludificari
querulae fami, ut de Tantalo fabulantur. Sic et ludit pruriginosae spem
virginis, qui extimis summae labiis vulvae mentulam, vulvae cibum,
appellit, non introrsum impellit incubans. Benevola avertat a me Venus
hanc amentiam! Nam amori certa haec est pestis, et lethalis morbus,
pertingi, non intingi optata voluptatis saliva.

_Tullia._ Sed etiam exsanguis reviviscit amans ad aspectum papillarum.
Visu exsurgit ad vitam laetus et florens, si durae, si candidae, si
parvae. Praestabant tamen inter Phrygias, tumidae, et quae, ut loquitur
Naso, pectus omne habebant; sed pulchriores durae et stantes, quas
adstringens, ait alius, una claudet manus. Demum absolutae est
pulchritudinis, inter ingeniosos, qui hanc effinxere tabulam, ac ab omni
eam parte beatam jactant, cui has singulorum membrorum dotes, quas
eximias putant, uni contulerit alma molitrix rerum vis Natura. Scilicet,
ut sint cutis, dentes, ungues candidi; nigri capilli, oculi, supercilia;
rubore tincta roseo labra, genae, et subtus ungues; promissi capilli,
longae manus, et altum corpus; rursus breves dentes, auriculae, venter:
sed frons magna et lata, lati armi, dissidentia aliquanto inter se
spatio supercilia; demum gracile corpus, os parvum, modice hiscens ad
exspectatum concha rorem; labia, nates, crura crassiuscula; teretes et
graciles digiti, item et nasus, et qui certent cum aranearum filis
capilli; parvum caput, mammae, et pedes. Amant et crines ingenio suo
flexos, frontem haud latam, quae radices capillorum retro flexerit,
nares paulo inflexas. Suus, Octavia, cuique gustus ratio. Sed gustus
ipse sibi ratio est: aliam nemo praeterea quaesierit rationis particeps.

_Octavia._ Scis praecipuas numerari inter Lucretiae dotes, marmoreas et
tumentes nates; scilicet incubanti dulce pulvinar Cupidini, et eidem
humanam procudenti sobolem aptam incudem.

_Tullia._ Depygem vocat Horatius, cui nates nullo eminent tumore:

    Depygis, nasuta, brevi latere, ac pede longo est.

Inclaruere apud Graecos quae Callipyges dictae sunt, a pulchris natibus.
Nihil natae parentibus, locupletes et nobiles nactae sunt, eo solum
nomine, maritos. Nates pro dote habuere; hac satis dote placuerunt.

_Octavia._ Si apto mammae, altera ab altera, intervallo distent, pluris
scio fieri; mihi vero conjunctae, ut vides, cohaerent. Nec ideo minoris
Caviceus aestimat. Cum sit et haec et illa non ignobilis venustatis,
alba, dura, dicit, inter lusus et gaudia fescennina, sibi videri minus
mirum, alteram alterius amore captam mutuas sibi et continuas figere
basiationes.

_Tullia._ Et praeterea nihil?

_Octavia._ Dispeream, ni te meis plus oculis amem!

_Tullia._ Et ego ni te plus meis, et ipsis sole et luna, Naturae oculis!
Sed et est interdum papillarum non poenitendus in amore usus, dum
aestuans furit libido. Subrides: habeo confitentem, Octavia mea; et
experta es, anima mea.

_Octavia._ Per Veneris concham utramque! pudore suffundi me sentio.
Pudet meminisse id mammarum mearum interstitium viam factum esse ad
Venerem, tam aut foedae aut liberae mihi libidinis consciam. Pergula est
in aedibus nostris, quae amoenissimas (et nosti) hortorum spectat areas
omni florum consitas genere. In ea spatiabamur ego et Caviceus,
amplexabatur, suaviabatur, labella appetebat morsiunculis, forebat.
Demittit in sinum laevam. "Molior," infit, "improbum quid. Depone
vestes, corculum." Quid facerem? depono. Defigit in nudum pectus oculos.
"Video," subjicit, "tuas inter papillas dormientem Venerem. Vis
excitem?" Projicit, dicens, supinam in torum. Mentulam fervidam,
flammescentem (arrigebat praeclarissime) interserit mammis. Qui me hinc
eximerem impotentiae? Ferenda erant ultro citroque omnia, et sciebam
contingere solitos in amore fatales quosdam et dies et casus, a quibus
ipsa ne quidem se expediat virtus. Et cum illo hoste, ut jam manu
conserta et utero recusso depugnaram, postulabat dura necessitas ut et
mammis pugnarem.

_Tullia._ Hostem mutinum vocas, tam amicum tibi tuisque desideriis
cupidineis?

_Octavia._ Molli manuum nisu utramque conjungens urgebat mammam, quo
scilicet lata minus via procurreret sibi nervus ad voluptatem hanc
novam. Quid plura? Conspersit attonitam insolenti ridiculae Veneris
imagine, calendi perfudit rore; perfecit. Tunc ille: "Haudquaquam
ingratum tibi, columbula mea, fuerit quod mihi amore tuo insanienti
longe fuit gratissimum. Num scis, ut hac inferiori hiulca" (digito
monstrabat), "hac etiam te esse sublimiori parte foeminam? Igitur et
juris mei est, si libido incesserit ex humiliori illo fundo libidinis
hos in monticulos tollendae, id libere facere; unde scilicet Veneri
gratior datur prospectus."

_Tullia._ Altius quoque se tollet, si summa petet.

_Octavia._ Irrumare, morigerari ore, Lesbiari, Phoenicissare, et
fellare, id scilicet vocas summa petere? Quot, bona Venus, quaeve
nequissimi nebulones mentulis suis diversoria et stabula quaesierunt in
corporibus nostris, et invenerunt! Atenim vero qui frugi et castus
fuerit, hac se foedari rei tam turpis cogitatione exhorrescet. Absit
scelus a voluptate, gratior erit.

_Tullia._ Honestatem qui quaerit in voluptate, tenebras et quaerat in
luce. Libidini nihil inhonestum, cum aestuat et spumosos agit spiritus.
Delicias Phaedoni faciens et Alcibiadi Socrates, secedebat a Socrate
choreas ducente cum tam pulchris amasiis. Qui sunt sapientissimi, non
ideo hominem exuerunt et ingenitos abjecerunt humanitatis affectus; nec
possent, ut maxime vellent. Sed sensus est humanitatis nullus in homine,
sine voluptatis gustu, nisi hebes et corruptus. Is vere est sapiens qui
norit dulce esse desipere in loco, et locum et tempus delegerit ad
desipiendum. Reliquis sapias semper, et tibi frequenter desipias, ut
bene et beate agas. Nam sunt qui amoris incensi oestro, quia sui non
sunt juris, dissimulant, Curios et Catones simulant. Palam damnant
furiosi, quae ipsi secum concupiscunt, tremula Veneris gaudia. Prurit et
illis mens irrequieta; fatentur ipsi sibi laevo se genio natos, nos
dextro et plaudentibus Diis et syderibus. Si sol aeternum occidet, quid
fiet de Natura rerum parente? Si nulla voluptatis lux riserit
mortalibus, quid de homine fiet, qui rerum est summus in Natura apex?
Miser et veternosus erit ipse sibi pro sepulcro. Vivus, nec vivus;
mortuus, nec mortuus: propior erit morti quam vitae, in ipsa vita.
Demum, qui praestigiosa haec jactant documenta, num vere dixeris oris
infamia laborare?

_Octavia._ Belle ludis in vocabulo. Nam et Philosophi hi morticini
dicuntur hircum ore mulgere.

_Tullia._ Mira patrandi facultate pollent, nulla sciendi. In altero
omnia laeta, in altero multa subtristia. Hic ipse est tuus Theodorus;
num nosti, Theodora?

_Octavia._ Quid me, fatua, Theodoram vocas, quae Octavia sum, quae immo
Tullia? Vis narrationem prosequar?

_Tullia._ Volo; sed et volo nocturnum illum Antoninae et Isabellae
pugilatum; rem comicam.

_Octavia._ Consobrina tua Antonina, non admodum juvenis, nam annos novem
supra decem nata, Maphaeo nupsit annorum triginta juveni, et invicti
roboris. Isabella annorum quindecim, Remundo annorum quinque et viginti,
robusto, vegeto, impigro. Candore illa suo nivem obscurat; haec subnigra
Tunetanis certat mulieribus. Dispares illis prima nuptiarum nocte in
clinopale vires, sors dispar. Maritis traditae, Veneri fecerunt dispari
laude. Ad quartam ulla sine aegritudine pervenit Antonina concubitus
lauream, primo mulier facta; post non voluptas, sed fastidienti animo et
corpori molesta lassitudo; postremum sub lucem, cum adacto calcare
impelleret equiso alacer, deficit longum passa animi deliquium. Nonus
erat cursori in Cupidineo agone impetus. E lecto sub meridiem egressa,
visa est ac si e tumulo educeretur, pallida, exsanguis, emortua. At
Isabella subfusca, sed cujus putes in venis liquidos ignis perfluere
rivos, melius habebat. Tenelli artus illi et lumbi. Omni se tamen
nuptiarum labori praestitit parem imperterrita. Indefessi athletae
crudas indefessa sustinuit vires, et fregit. Inertem sorori ridens
exprobrabat ignaviam. Insultabat saliens. "Apage," dicebat, "ego te
junior, nec habilior, fortius tamen feci. Vivo, tu vero exstincta es.
Vivis? Primo in conflictu, et fateor, non leviter certe vulnerata sum,
sed tamen feci hoc ne se jactarit diu vulnere, qui intulerat. Per
Junonem! e summa aggeris mei crepidine repugnantem avertit virginitatem
in interius vallum victor. Vastavit instar turbinis omnia. Florem
pudicitiae decerptum delevit. At dum redintegrat pugnam, animos dedit
irrumpentis proterva audacia. Conatui restiti masculo. Mox victoriam
sibi sensit elabi e coleis. Meum ecce Herculem, Amazon nova, feci quod
spernerem, victoria obrutum sua et mea. Macte animo, soror.--Quid vis?"
reponit Antonina. "Non levem, ut tu, in principio pugnae, soror, dolorem
tuli, sed qui vix ferri posset, acutum, acrem, lacerantem. Dein,
renovato saepius praelio, tam grave stupidae cujusdam lassitudinis
pondus in oppressos incubuit artus, ut crediderim factos esse plumbeos.
Aliquot petebam horarum inducias; negavit Alcides insultans. Itaque
somnum non vidi.--Nec vidi ego," refert Isabella. "Quid de somno
loqueris? quid quereris? Nihil habet dulcius somnus vanis illis quidem,
sed jucundis Veneris imaginibus, quibus fallit. Audes praesenti et
colludenti Veneri nobiscum et in nobis, somnum anteponere, quo fallente,
videmur nobis a nobis abesse?--Sed et capit omnium rerum fastidiens
satietas, etiam qui maxime amant," replicat Antonina. "Nolim ego, nec tu
velis, ingurgitari, sine fine, nectare, Deorum cibo.--Infelicem vero
patientiam tuam," subjicit Isabella, "et voluptatem sterilem! Impleta es
bonis hymenaei; nam haec vera bona sunt, non bonorum umbra. Id forte
malum vocabis, soror? Absit! nae fabula fies, si feceris." Ad haec
Antonina:--"Tecum, soror, nolim contra disputare. Illa es in opinione
excellentis ingenii Herois; ei, scio, acceptam refert opinioni
perpetuitatem suam humanum genus. Quicquid id est, ad tertiam,
quartamve, una nocte, palaestram suffecerint mihi vires. Fortiter faciet
juventa mea, et juventae spiritus, et libido. A quinta coepi, sub Marte
meo effraeno, sensim sine sensu male habere nauseans. Me sexta, a me
velut alienam, et mente motam, proluit et polluit. Abfuit voluptas,
doluit cor, cum venit ad octavam, animam aegre reciprocanti. Me mei ad
nonam cepit oblivio; perfecit. Nec gemebam, nec objurgabam. Deliquio
animi defeceram. Quid demum actum sit, nosti, soror. Praesagit animus
infeliciter cessuras has nuptias. Avertat omen Juno! Innuptam vero nolim
me, vel si contingat in medio exstingui opere.--Postquam animum
recepisti," ait Isabella, "dic, soror, ut tecum rediit in gratiam
Maphaeus? Nam quis ignoscat duorum criminum reo, caesae virginitatis et
virginis?--Dulcibus dictis," reponit Antonina, "momento abstulit facti
acerbitatem. Rem ridiculam! Quo pacto necem intulisse videbatur,
revocavit ad vitam. Semel atque iterum usus est mariti jure; nec ulla
insequuta est obsequentem pernicies. Ita est, soror: quae in amore
nocent vulnera, eadem et juvant."

_Tullia._ Illa nocte tyrocinium fecit et deposuit. Nam egregiam nunc
esse bellatricem scit Jacobus Ximenes.

_Octavia._ Dixeris facilem, nec minus pudicam; huic pudicitia virtus non
est, vitium est. Venusti vidit adolescentis misere vexari animum amore
suo: miserta est. Vidit torrentem mentulam; audiit opem obtestantem
suam, et miserta est. Non tam Antoninae castae et tenerae has dixeris
esse fututiones, quam Pietatis, pereunte juvene.

_Tullia._ Non dissimiliter et tu Theodori miserta es, non impudica, sed
pia. Honesta sane, impellente virtute, fututio!

_Octavia._ Pudet et poenitet. Postquam abiit in provinciam Tarraconensem
Caviceus meus, ante hunc (ut scis) mensem, me Stoicus convenit
Theodorus. "Adsum," inquit, "particeps aegritudinum tuarum. Doleo
relictam te viduam, relictam longo moerori. Nam ut animi, sic et vitae
dimidium tuae abstulit secum Caviceus. Nimium, heu! nimiumque felix
Caviceus!" Sed, ita est, Tullia, pudet et poenitet.

_Tullia._ Perge, perge, ineptis. Amplius nihil habeo quidem quod aeque
ac ego cognitum non habeas: et times induci me in intima conscientiae
tuae arcana?

_Octavia._ Exciderunt aliquot lacrymae ex oculis ad Cavicei
nomen.--"Dolore meo," repono, "sicut verius nihil, ita et nihil
acerbius. Egeo, nec nego, consolatione, quae fugientem post Caviceum
sistat animam et spiritum.--Sistam ego," subjicit Theodorus, "et insanos
istos componam motus, si vis dicto esse audiens.--Ero, per luctus meos!"
refero, "et, ut voles ero; nam honestatis quicquid in me est, curis id
omne tuis refero acceptum.--Eris?" reponit, "eris? Sed ex animo?
Praeceptis, et si res postulet, jussis obtemperabis? Morigera mihi morem
geres?--Faciam," adjicio. Tunc ille:--"Si feceris, bonum factum. Post
paulo non senties abesse tibi Caviceum. Non erit quod in absentem
desideria mittas, et cupiditates convertas." Ut iterum contestata sum
ejus me obsecuturam voluntati, et pollicita sum servitutem servituram,
quam vellet:--"Id primum volo," inquit, "ut jures praestituram quam
spondes obedientiam jussis meis, nec abjecturam." Quid plura?
Sacramento, ut voluit, conceptis verbis, obstrinxi fidem timida. Necti
me passa sum religione, adversus religionem.

_Tullia._ Intelligo. Cum tenuit jurisjurandi nexu servam factam,
pessumdatum est tibi omne jus ingenuitatis.

_Octavia._ Nec mora. Summo extulit se in me imperio: ut perduellem
minatus est habiturum, et ulturum perduellionem, ni se jubente obirem
omnes ultro servitutis operas. "Hactenus," ait, "immiti me usa es, in
hoc severioris disciplinae stadio, agonotheta; vapulasti, caesa es.
Saepe saepius labores tuos, et constantiae heroicas vires miratus sum
stupens. Nunc facescant dura illa et graviora; quam merebatur
castigationem pulchritudo ista coelestis, insons tulisti; abeant
Semproniae, matris tuae, doli illi mali, et fraudulenta ludibria! Inter
dumeta, et abruptos calles, et spinis obsitos sentes errabas. Quid
misera in fata deliquisti? Nunc demum, duce me, viam ingredere facilem
et amoenam, qua eas ad felicitatem. Accipe: nos sane homines sumus ut
tuus est Caviceus, sed et cautiores quam reliqui, et judicii acrioris,
sapientiae summo sedemus in fastigio. Itaque et nullam famae jacturam,
quae puella nobiscum luserit indulgens genio, si sapit, timeat; et
nullam admisisse flagitii in se labem illaudati credula putet. Omnia,
crede mihi, nobis licent, quae in tuto licent. Decent sapientes, quae
juvant. Ad summam verae sapientiae sedem et lucem provecto si
gratificeris, deposito pudore, jam non libido id erit, jam non voluptas:
pars officii erit, pars boni et aequi."

_Tullia._ Acute et argute dicebat. Quid tu ad haec?

_Octavia._ --"Me tibi quid vis gratificer?" subjicio. "Mortalis puella,
obsequar mortali numini?" Nec, per Venerem! Tullia, quo haec spectaret
oratio, assequebar. Tunc ille:--"Ego, quem vides ore tetrico, oculis in
lethi moerore natantibus, veste detrita et lacera, corpore toto
tenebricosum, quaedam sum venerandae Philosophiae machina, quidam
superstitiosae Architectonices ludus. Sed me, si velis, ab hac ultro
evolverim machina, novus tibi Mercurius. Alter ero et idem. Vis hanc
deponam personam? Depone et tu timores tuos. Redde Octaviam puram et
putam Octaviae. Vide errorum nebulas: ipsa te tibi abscondis, lates
tibi, nec percipis. Alia es quam videris tibi. AEmulare tot nobiles
foeminas, quae nobis de se, de existimatione sua, de rebus omnibus, ut
tibi de suis oculis, confidunt, hominum generi confidentissimo. Spes
omnes suas et gaudia in solertia mirabili nostra reposita habent. Id
inter nos longe utilissimum et celeberrimum Philosophiae effatum:
Gaudere quo quisque maxime potuerit, sed clandestino gaudio, et frui
vitae bonis, ut opportunitas cuique dederit, sed in sinu, nec palam,
prudentis id esse et docti. Palam vero gaudere, palam frui, insipientis,
stulti, et furentis. Qui caute fecerit, laudandus; qui imprudenter, nec
lucem fugerit, in eum acerrime advertendum. Venustis, ut tu es, Octavia
mea, puellis eundum eadem via ad bonam beatamque vitam. Non cavent tibi
a malevolorum insidiis socordes? Pereant quas omnium perire interest ad
exemplum! Vivant, vivant quae, sagaces, quid sit vivere didicere! Vivant
sui similes, stultarum dissimiles, et sua arte et aliarum exemplis!
AEmulare Semproniam, matrem tuam." Tunc de matre mea, ut, usa Chrysogoni
consiliis et nervis, laetos et felices duceret vitae dies, narravit.

_Tullia._ Chrysogonum novi etiam Stoicum, nec esse Theodoro amicissimum
mihi id mirum: similitudo utique morum hanc peperit necessitudinem. Non
similius ovo ovum, ac Chrysogono Theodorus; sed hic aetate paulo, aiunt,
inferior.

_Octavia._ Prehenderat manu Chrysogonus matrem, et in ejus ambo
intrarant cubiculum, relicto mecum Theodoro.--"Quid putas," ait
Theodorus, "id temporis rei esse Chrysogono cum matre tua? Id omnino
quod tibi cum Caviceo, quod mihi mox, mox, erit tecum. Nam (tua te haud
fallat opinio) omnium tibi bonorum, virtutum, et, per Genium tuum!
laudum fons ero, ut honestae tu mihi voluptatis. Enimvero qui videri
possit inhonestum, quod a te tam proba, tam honesta veniet, qualecunque
illud sit, mihi tam frugi, tam venerabili?" Cum haec diceret, visus est
mihi, fateor, mea Tullia, in alium, nescio quem, sed gratiorem, sed
venustiorem, commutatus. Hujus aspectu calere coepi, cujus antea
contremiscebam prae metu. Risit ille Venereum et molle quid, risi et
ego; risit et Venus, risere Amores. Audaciorem reddidi, facta audacior.
"Ecce tibi," inquit, "novas nuptias. Ecce mihi novam nuptam." Sub haec
vidi vestem identidem, qua virile latet spiculum, in tumorem exsurgere,
subinde sublevari. Nec a cachinno temperare potui.

_Tullia._ Nec a pruritu?

_Octavia._ Ego sum furore correpta, ut parum abfuerit, nec dissimulem
tecum, quin in ejus ultro amplexus volarem, stuprum rogarem. Commotior
ille: "Sane," inquit, "videor mihi conjicere quis sit corporis tui
futurus mihi usus, dea mea; haud certo scio. Nam annos quinque supra
decem natus, huic me sectae addixi. Ante annum oculos in mulierem non
fixi, et praeterea nihil. Audacior essem suasit Chrysogonus, et verbis,
et factis: superstitio vetabat, piaculum fuisset pio Stoico. Nullum ab
illa die mihi commercium cum muliere, ut nunc tecum est, mulierum
formosissima; summo studio puram servavi et intaminatam mentem, et
mentulam. Ope et opera mea praeposuere collegae antistitem sibi
Chrysogonum. Tanto obligatus beneficio, antequam venimus ad vos, ingenue
de rebus suis multa fando explicuit. Dixit in Semproniae amplexibus
invenisse veram felicitatem, quam quaerimus coelestium inanes. Suasit
experiar et ego quid autoritas superciliosa, quid sermo blandus, pro me
apud te possent adolescentulam et procacem. Et speravit tam juventam
tuam, quam absentiam Cavicei, meis lenocituram desideriis et precibus.
Caeterum jussit nervis ne parcerem. Nam, ait, incredibilia sperant a
lumbis nostris. Id sumus genus hominum, qui Herculei omnes in Venere
sumus. Quo quis diuturniores cum Venere exercuit inimicitias, eo
intemperantius et fortius, cum in gratiam redit pacta pace, facit.
Habebis igitur, Octavia, Venus mea, amatorem qui officio non deerit
impar, nec tuae cupidini; athletam quem sibi optent reginae." Dicens
osculum impegit.--"Quid vero istud est?" dicebam. "Quid tibi vis?
Haeccine est sapientia tua? haec tetricitas?--Quid immo tibi vis,
insulsa?" reponebat; "vis tuum tibi perjurio contaminari spiritum,
contemptrix religionum?--Nolo," inquam.--"Et agam quod ago," refert, "et
bellissime agam. Te praeliaturum vita deficiat prius quam vires!" Sub
haec impellit in lectum male repugnantem.

_Tullia._ Euge!

_Octavia._ Vestem festinus revolvit resupinae, dextera trepidanti. "Quam
commoda," ait, "dehiscit tibi rimae cymba!" Vide, Tullia, oestri
furorem. In genua accidit, osculatur...

_Tullia._ Quid osculatur? Ohe! ohe!

_Octavia._ "O sacrarium Reginae Deorum et hominum!" dicebat lambens
mediam, "ad limina tua supplex accedo. Te veneror. Osculis interea et
ore liceat litare. Audi, bona Venus, et fave." Tollit se in pedes,
dicens, et, o monstrum! Tullia mea, Tullia mea, e carceribus mentulam
mittit, mentulam! reginam mentularum! Talem nec ipsa Venus in Marte, nec
Lampsacenae matronae in Priapo, nec Omphale in Hercule viderunt. Et
Cavicei, et Calliae mentulas, si conferas, caudis leonum crassis et
rapidis compares murium exiles caudas. Non mentior.

_Tullia._ Huic hominum generi, cum membra decrescunt reliqua, hoc
increscit. Ita, cum aliis hominibus lien crescit, reliquae corporis
partes minuuntur.

_Octavia._ Theodoro maciem objicis?

_Tullia._ Non negaris de Chrysogono.

_Octavia._ Theodori laudem, suos apud Stoicos, nulla ullius laus aequat.
Omnes longo post se intervallo reliquit, et mentis et mentulae gloria.
Sed Chrysogonum odi, et non ita aestimat Theodorus. Omnes cogitationes
suas, voluptates et gaudia, alter cum altero communicant. Sic dicendo,
aiunt, renovant fruitionum grata momenta; sic fluxas et uno caducas
momento voluptates, laeti et beati per dies noctesve continuant. Vae
impurato! matris meae illudit impotens capiti.

_Tullia._ Irrumat miseram miser? fellat illa morigerans? Cunnum in se
quaeri patitur Sempronia ubi non est, et inveniri? Impuri oris et
spiritus facta est mulier? De Claudia olim dictum, nobili scorto, Coam
esse in triclinio, in lecto Nolanam. Hoc infamabat libidinis genus
Nolanas, et Oscas, et Lesbias. Tertia poena autore _Priapeiorum_ Ovidio
vocatur. Corvos dicunt ore coire, et huic rei hoc alluditur disticho non
ineleganti:

    Corve salutator, quare fellator haberis,
      Cum caput intrarit mentula nulla tuum?

Quae primum nata est in Lesbo obscoenitas, omnes fere terras et homines
pervasit. Pronior ad hanc erat libidinem Tiberius Augustus natura et
aetate. Qui semel usi sunt, perdite amant. Nam aetate provectis non
obsequitur mentula, ut, in meliori aetate, vegetis:

    Crede mihi, non est mentula quod digitus.

Summa petunt! illic vivit anus mentula; quod negat os alterum, dat os
alterum. Exsugi, effoetae et languenti suave mentulae. Sed si contus
ille pedalis Theodori tui intumuerit, timeo tibi ne buccam offendat,
quae tibi, scilicet, parvissima est: sic etiam illusum pulcherrimis
Heroidum. Non se abstinuit ab ore Atalantae Meleagri voluptas. Pinxit
Parrhasius Atalantam Meleagro morigerantem. Eam Tiberius dedicavit
tabellam in cubiculo suo, in Larario...

_Octavia._ Dedicavit sed libidini, et impudentiae impotenti.

_Tullia._ Ideo movent tibi stomachum libido et impudentia Chrysogoni in
parente tua. Miror delapsam esse ad id contumeliae. Miror silentium.
Mecum de his ne quidem verbum.

_Octavia._ Omnem turpitudinis modum praetergressa est haec turpitudo.
Venit nudiustertius Chrysogonus ad matrem pomeridianis horis. Silebant
et tuta erant omnia. Ut ludit, ut furit: "Hodie mane," inquit, "novum
didici voluptatis genus. E proceribus nostris quidam, nec poenitens
facti, dixit nihil foedius sibi, nihil impurius videri infima mulieris
suae parte, qua mulier est (et mulierem duxit pulcherrimam);
Stymphalidas in illa habitare sentina purulentas: in hac meram Venerem,
meros Amores" (ori dabat osculum Chrysogonus.) "Igitur specum fugit
illam et odit, quae exhalat mephitim: purum os amat, et illecebrosum
caput. Uni fidit, uni arrigit. Uxor illi tam est ingeniosa quam formosa,
sed magis obsequens. Haec voluptatem agnoscit nullam, quae non sit
mariti; bene sibi est, cum illi; omnibus assentitur mariti libidinibus
et paret; ore praestat obsequium. Quid vero tu facies, Sempronia, si
rogaverim? Nam si negaveris, negabo et ipse promissi meminisse et fidei
datae. Demum non te fugit pulchrum venustae foeminae corpus aliud esse
nihil quam vivum quemdam, ut dicere solebat Socrates, libidinum
thesaurum, ubi suas homines condant et quaerant voluptates, in quem
libidinis suae calidos derivent fluctus. Utrum hoc puro" (osculabatur),
"an illo scelesto" (imam digito designabat alvum) "id canali fiat, quid,
amabo, interest? Si officii habebis rationem, delectationis, quae forte
nulla erit, non habebis." Persuasit, cui jubendi jus erat quod ipsa in
se constituerat.--"Heus tu," inquit subridens, ut surgentem exceptura
erat mentulam, "quos et quali tibia modos facere me jubes, in his
ludis!" Post mucronem spiculi primoribus capit labiis, lingua involvit,
novas subeunti sedes delicias mentulae facit novas. Praesensit illa
affluentes gari Venerei impetu rivos; exhorruit, refugitque. Et haec,
quae supersunt dicenda, aeterno potius tegenda erant silentio. O
horribile secretum!--"Non vis, puto, intingi me tanto flagitio," dicebat
mater. "Liquidum ego bibam hominem?"

_Tullia._ Nam in semine homo est.

_Octavia._ Dixerat, et vestes deciduus imber multa corrupit copia. Ille
subirasci:--"Ausa es," inquit, "insana, tam egregium opus
perdere?--Ignosce," inquit illa, "habebis obsequentiorem; sin minus, ut
voles excrucia. Si tibi meum quid erit voluptati, utere; satis erit mihi
voluptatis, vel in ipsa nausea."

_Tullia._ Stetit promissis, et liquidos bibit homines? Salsam rem! nam
salsa seminis vis.

_Octavia._ Dixisti. Cubavi cum Eleonora nocte hac proxime acta.
Facetiarum nidus Eleonorae lectus. Quam meretricia dixit et fecit!
Osculum dedit et gratulata est ori suo, quod in labellis meis legisset
coeleste donum, suavium. "Sed quis scit," ait, "an malae sint olim
servitura libidini? Vereor ne alio fungantur officio, furente Venere,
quam suo. Nupsit Mancia, cognata mea, Marino Neapolitano: sulphureis
Stygiisque nequissimarum libidinum incendiis torretur Marino pectus.
Foeminam vecors quaerit in Mancia etiam supra papillas, qua incipit
desinitve foemina. Buccam petit, quasi in eam puellae fugerit cunnus,
aut ipsa sibi bucca in quadam sit cum cunno societate ad participandos
Veneris ludos. Objurgabam, quod hanc sibi sexuique fieri pateretur
injuriam.--Quid vis? respondit. Abstinet se Marinus ab hac turpitudine?
nihil est quod dicam; occupat oris aream libidinibus suis? occupat, et
quae volebam dicere. Non facit? non est quod queri velim; facit? nec
queri possum.--Mariti hoc uno placemus nomine, quod foeminae sumus. Quae
quacunque petetur, se probabit foeminam, haec omnium maxime placebit.
En, Octavia mea, Alphonsi furores," addebat Eleonora. "Ante hos dies,
postquam bis terve telum misit vere militans, et ori applicuit.--Huic,
aio, ostio verberando, Alphonse, ista non est apta catapulta. Furis, et
me vis furere.--Te furere velim, me nolim, reponit Alphonsus; nam quod
me amas, favori tuo debeo, nullo debeo merito meo. Si furere incipio,
honorem, quem tibi debeo, forte obliviscar, qui mori malim, quam tibi
non vivere.--His movit durum pectus, flexit ad ludibria. Adsilientem
appetii libens, semihiulco suavio, flammescentem nervum. Nihil ultra,
nam eo mox sponte reversa est erudita mentula unde aberrarat. Cocytium
fas nefasve in media perfecit regione, quod in hac superiori aggressa
erat impudens."

_Tullia._ Non esset Eleonora Mellioniae castas imitata iras; non esset,
per salacitatem tuam! Huic se ut probro eximeret, ad Tiberium perducta
ferro sibi pectus transegit. Maluit adacto gladio viam aperire letho,
quam os olidi senis molli alutae. Castitatis laudem non auro, ut multae,
sed ferro emit. Elvira et Theodosia (puellas nosti) aiunt se in bucca
diverticulum spatienti mutino, amico suo, habere; et gaudent. Unde haec
insania? accipe. Finxerat hominem Prometheus; deerat penis: finxit et
hanc meliorem partem e puriori luto. Antequam applicaret, fonte lavit.
Dein foemineum corpus finxit; utrique infudit vitam. Sitiit mulier;
eidem labra fonti admovit, et bibit: hinc penis cum foeminae bucca nata
affinitas. Narrant Gonsalvum Cordubensem, imperatorem magnum, cum
insenuisset, hoc voluptatis delectatum genere; erat et liguritor,
provectae, nam aliud mihi nihil persuaserint, aetatis vitio. Inserviebat
vero libidini formosa viginti annorum puella. Cum vellet mediam lambere,
se velle dicebat ire in Liguriam; at in Orientem, cum summa petere, et
ori illudere. Sic, cum juventa juveret, si puerum (nam et paedico erat
acerrimus) prurienti cuperet peni, dicebat Aversam se cogitare, celebrem
urbem: ad nullam sane fervet adeo iter hominibus nostris.

_Octavia._ Libere loquar. Virtutem plerunque vocant, quod animi non tam
constantia est, quam contumax ferocitas; non tam optio, quam illusio;
caecus quidam impetus, non securae mentis rectum judicium.

_Tullia._ Ut fuit Elisabethae. Erat Franco centurioni nuptura. Audiit
Chrysogonum tuum, nescio quae portentosa magis quam magna in nuptias
stoice nugantem. Mutato consilio, et quasi ipsa in aliam momento esset
mutata, omnes extemplo de nuptiis longe egit cogitationes. Nec
obstinatam amantis lacrymae moverunt, nec matris preces, non affinium
obtestationes; ad Vestales non suo transiit passu, sed rapido aquilae
volatu. Attamen, unum alterumve post annum, poenituit. Quo se resque
suas non viderat oculo, vidit, se miseram vidit, et beatas vidit quae
venirent in hominum amplexus. Ut spes potiundae primum centurionem
inflammarat, demum desperatio acriori incendit desiderio. Sororis tandem
ope, fruendae habet Elisabethae copiam; praegnans fit. Inter eos
convenit; raptam abducit. Egregiam vero pietatem! Facta est concubina,
cui per pietatem noluit uxor dari. Egregiam Chrysogoni laudem! Eripuit
marito quam raptori dono daret. Nomini comparando student hi homines
apud vulgum; non ita laudi promerendae apud sapientes et graves viros,
quibus non est facile fucum facere. Majorem numerum anteponunt meliori,
aegrotarum multitudinem sanis mentibus.

_Octavia._ Circumfertur de Livia fabula non illepida. Castitatis laude
florebat Livia, antequam Alexandro Borgiae nuberet, et floruit postquam
nupsit. Quoniam ille vi morbi decessit e vivis, decessit et illa ex
hominum conspectu. Quo clariori fulgeret fama, in tenebras demens
Vestalium fugit. Reliquit mortalium nugas caecis (sic loquebatur); ipsa
veras divitias, contemptis divitiis et honoribus, petiit. Viva sepulta
est, ducente funus Chrysogono. Sed paucos post menses sensit se
reviviscere. Eduxit funeratam Chrysogonus ipse e tumulo. Piae et probae
primus vitium obtulit et intulit; oppressit tantus vir tantam virtutem.
Alterius virtus permista est in vasis Veneris alterius virtuti.

_Tullia._ Uno verbo, virtus virtutem futuit.

_Octavia._ Degebat in coelibe domo juvenis venustus, robustus, membris
optime compactis. Operas locaverat hortis colendis. Multa erat cum
adolescente Livia adolescens, et hac consuetudine delectabatur. Rumor
fuit, sub id tempus, viciniores aedes pestilentia esse afflatas.
Diffugere Vestales timidae; Angela, Brigitta et Livia mansere aedium
custodiae, et cum iis Maxima Vestalis, omnium antistes. Magna in urbe
solitudo; turpis rerum facies. Sentiebat Livia se amare Petrum
(hortulano id vocabulum), nec pudebat: nec etiam nesciebat juvenis se
amari, et triumphabat. Occasio non deerat, sed occasioni locus. Longa
non fuit exspectatio. Decidens forte Maxima e summa graduum scala, secum
et Brigittam in perniciem traxit praeceps casu. Illisae, vix tandem
valetudini bonae, post longos dies, sunt restitutae, et recreatae vires.
Interea omnium quae vellet, libera Liviae potestas. In Petro magna
puellarum spes et confidentia, quod egregiam operam in obsequiis
aegrotarum poneret indefessus. Pomeridianis horis urente sole, sodales
omnes somnus, quem nocte non viderant, tenebat amicabiliter illapsus.
Sola obambulabat in interiori conclavi Livia, multa secum de Petro, de
suo amore, de sua infelicitate meditans. Obviam fit Petrus; excipit
expansis ulnis advolantem procax Livia. Uterque de utroque cepere
voluptatem quae summa est. Sequenti luce, insidiatur Angelae Petrus,
conscia Livia et participe. Maturae virginitatis Angela, nam annorum
quinque supra viginti, Venerem spirabat et inspirabat, quam oderat. Nec
prompta, nec facilis victoria; victa tamen: omnia vincit amor. Bis cum
nolente volente conflixit Petrus; at in altero conflictu acriter
pugnatum. Peracta re, intervenit Livia: non ausa est suspicere ad eam
Angela, pudore effusa, quae pudorem amiserat; subinde risit nescio quid
illecebrosum et petulans. Demum, facta nocte, jussit post coenam Maxima
curarent omnes corpora, somno reficerent. Quid factum? Cum iis medius
concubuit Petrus, et sic procurarunt corpora. Cecidit et Brigitta, ut
ceciderant; et, quam cum Maxima casus obtriverat, beavit casus cum
Petro.

_Tullia._ Quae te etiam fors manet, bona Maxima? Futuere, futuere. Is
debetur tibi honestae matronae honos.

_Octavia._ Recreatis utcunque viribus, nihilo tamen minus querebatur
Maxima, ingemiscens ad pristinam sibi valetudinem viae multum superesse.
Aderat Livia. "Vis, domina," inquit, "veloci emetiri cursu quicquid id
est viae?--Velim maxime," reponit; "quid facto opus?--Primum," subjicit
Livia, "gaude; postea gaude; et postquam omnibus gavisa fueris gaudiis,
gaude iterum, et sine fine summo gaude gaudio. Qui luctui datur dies
adimitur vitae." Persuaderi passa sibi est Maxima; et sua intererat. Qui
coelos Deorum proci sibi optant, non ideo terras oderunt. Commendant
illico omnes Petri alacritatem et festivitatem. Cantus suavitate dicunt
placere, et saltationis agilitate, tremulaque lumborum actitatione.
Jubet advocari; adest, cantillat, placet.--"Nunc salta," ait Maxima;
"nam saltator es eximius et concinnus. Laudant hae puellae.--Sed,
domina, quem tibi debeo honos obtundit nervos. Non ausim," reponit
Petrus.--"Puta me," subjicit Maxima, "ex illarum numero unam: proba
te.--Et mihi fiet," refert Petrus, "nec, credo, poenitebit saltationis:
subagitatricem vocant.--Quae haec est saltatio, Petre? non novi," ait
Maxima; "cum fugi res mortales, non audieram de ea; forte non erat in
usu.--Erat, sed non saltaras," infit Petrus. "Qualis vero illa sit non
audies, non videbis, sed senties. Saltabis et tu mecum mobili lumbo."
Haec dum dicerentur, evaserant omnes e cubiculo. Erat Maxima annorum
triginta, corpore pollucibili, ingenio micanti. Sedebat in lecto; ut se
solam vidit, insidias vidit. Quid faceret? Insilit Petrus in sedentem,
dat basium, alteram in sinum, alteram mittit manum sub stolam. Obniti
illa, repugnare, vocem altius tollere; sed surda et muta circum omnia:
improba mentula vim audet impudenter inferre venerabili vulvae.
Ferocientem Maximae iram prima haec mitigavit utcunque insitio; flevit
tamen, et erupit in ejulatus.--"Quid tu," dicebat, "homo nihili, ausus
es?" Risit ille.--"Per umbilicum Veneris et tuum! cum scies," dixit,
"hunc cui irasceris Petrum virum esse patricium et tibi affinem,
detumescent, et scio, irae tuae omnes hi fluctus. Sed faciam pacatior
sis, antequam scias. Istum exige modo pudorem, qui voluptates enecat
tuas et meas. Res acta est; nec facies quin factum sit, quod factum est.
Commenda si sapis, quidquid id est, silentio."

_Tullia._ Optime.

_Octavia._ Summum post paulo a Maxima cepit gaudium, non extorsit.
Pugnavit in medio projecta thoro commodiori situ. Candentem immergit in
viscera pugionem Petrus, nec temperavit sibi illa impotens. Spissis
terebat basiis subagitantem, fervidis invehebatur succussibus in
concutientem. Mox titillantibus prolui se Dionaei fluenti sensit
deliciis et ebullientibus amoris rivis. Adstiterunt ad spondam tremuli
lecti Livia, Angela et Brigitta, Fescenninos canentes.

_Tullia._ Quis vero is est Petrus?

_Octavia._ De Ponciorum gente, apud Lusitanos nobili et clara. Amabat
Rodericus Pontius Margarim Meneziam; Margaris Rodericum pari amore.
Aristippus, eadem e philosophorum secta, invidebat Roderico tam pulchram
felicitatem. Ardebat miser, sperabat nihil. Quod solent mali, constituit
apud animum suum a Roderici avellere puellam amplexibus. Vocanti negat
hymenaeo; bona multa dolo malo praetexit. Mollem et teneram mentem
fascinat praestigiis simulationum. Vestalem induit, Margarim exuit.
Eadem invadit febris Rodericum. Ab Aristippo in quam ceciderat ipse
scrobem perducitur: huic dat sapientiae et sectae nomen. Vide, Tullia,
et ride. Annus nondum praeterierat; poenitet facti, plaudente bona mente
et amicis; repetit domum et suos. Interea miserant, quibus potestas
erat, Margarim in hanc urbem ad Clementiam materteram. Id olim Maximae
nomen, dum viveret.

_Tullia._ Ah! ah! ah! Non ergo vivit quae futuit? Ah! ah! Sed sic
loquuntur. Bibunt, edunt, futuunt Stoici, et se negant esse in animantum
saeculo. Ah! ah! rem lepidam! Se negant
vivere.     .     .     .     .     .

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                    (Desunt quaedam in autographo.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia...._ Nam quam Liviam vocant, illa est Margaris, mutato, ut
fieri solet, nomine. Hac fraude recepit Margarim, et abditis puellarum
pastinandis et runcandis insudavit hortis, solers et vegetus cunnicola.

_Tullia._ Sic Theodorus tuo. Nam reliquisti, ad horti irrigui tui
ostium, ligonem Priapo dignum olitore lactantem. Quid, otii impatiens,
cessas? quid cessas? Admitte.

_Octavia._ Et admisi. Pertunda Dea, fer opem! Exsultabat gigas mentula.
"Putas me juvencam, non puellam," dicebam. "Quae posset puella pati? Non
patiar.--Macte animo," reponebat ille, "patiere. Quae vitulum tulisti,
taurum feres. Agedum, dea mea; nihil postea supererit, quod Veneri, quod
Junoni invideas." Dicens incumbit rapido nisu in mollem libidinis sinum.
Lenius me vulnerarat Caviceus devirginans. Gemitum dedi.--"Sile,"
increpat. Compressi vocem; ille me. O clavam Herculeam! Nam tredecim
pollices longa, et crassa ut sibi brachium est: mali loco esse possit in
laxa Veneris cymba.

_Tullia._ Ut cuique brachium puellae est, pati posse aiunt, sine magno
incommodo suo, ejusdem magnitudinis in tubere suo telum. Nosti
Clementiam, quae nudiustertius Remundo marchioni nupsit in nostra
vicinia?

_Octavia._ Novi: cui et forma elegans et exile corpus.

_Tullia._ Curta Remundo suppellex; quinque ille pollices non excedit
igneus caudex. Ea est crassitudo quae fidem superet. Qui sciebant male
actum iri cum delicata virgine, miserescebant; parem esse posse
bellatori negabant, cui portentosa machina. Natae timebat et mater; sed
Remundo magnae divitiae, summum ingenium. Clementiae angusta res domi,
et erat matura viro, viginti annos nata. Quid consilii caperet mater?
Communicat cum Anna Gusmana, sorore, timorem; haec cum Clementia. "Non
te fugit, Clementia mea," inquit (nam secesserat mater), "quae tuae sint
futurae partes, cum Remundo nupseris, id aetatis et ingenii puellam? Sui
erit officii, tui et muneris, parte ut tua utatur et abutatur, ut
voluerit. Hae tuae erunt partes.--Quae vero erunt," reponit puella
subridens, "suspicor id equidem.--Sed qui tibi jam imminet, Remundus,
longo et crasso mulus est ramali. Sua tamen illi Veneris via eundum, per
prurientem sexus tui venam, ad plenam voluptatem. Nec id fiet absque
diro cruciatu, nec forte fiet. Vide animo tuo, quid tibi animi sit."
Illa timenti similis:--"Scis, matertera mea dulcissima," inquit,
"paupertatem larium nostrorum, et quam sint res angustae
afflictis?--Scio," reponit Anna, "sed et volo scire, tuaque interest
sciam, quam sint tibi angustae sub stola. Nam suae si non invenerit
Veneri aptam, peribis, et illi et tibi diremetur nuptiarum foedus. Aiunt
vulgo nulla unquam cum foemina habuisse rem pleno coitu. Patientiam
praestare noluerunt, quae sui erant juris, ceventi et conanti. Tu
cogeris.--Et praestabo," subjicit Clementia, "alacri animo. Sufficiet
vires et animos Amor. Amo efflictim; forte lethum non oppetam.--Sed
age," refert Anna, "videam ut tibi Venerei campi aequor patet ad
praelium." Dicens mittebat procacem sub stolam manum.--"Hei, hei! nimio
plus," dicebat puella, "quam honestae licet, verecundiam fatigas.--O
ineptum pudorem!" reponit Anna; ac molli et crispa obnuptam lanugine
partem attrectat, cadurda diducit, digitum inducit. Fremere puella,
furere non noto pruritu.--"Quid id vero rei est, matertera gratissima?"
dicebat; "moves me ad libidinem, quam nescio. Excitas in medullis ignes,
quos odi. Desine vexare puram.--Leve id quidem specimen est," inquit
Anna, "licentiae conjugalis. Sunt artus tibi, et locus ille, qualem
fingeret filiabus suis aut optaret Venus, libidinis capax, non hebes.
Habebunt se bene et feliciter omnia. Probe es ad pugnam comparata. Fer
modo fortiter, nam et fortiter feriet. Tibi utique satius sit laniari in
lecto, quam misere vivere in hac hominum luce." Addit et alia, sed nihil
ad rem. Quid te moror, Octavia? Sequenti nocte sex passa est adsultus.
Laniata est, nec tamen vocem misit. Tertio penetravit se totum in
tenerum corpus Herculeae clavae truncus: mulier facta est, belle proluta
igneo Veneris imbre. At mane facto carnificinae imago varia: lintea
cruore infecta in eo quem tenuerat loco, cum perfinditur virgo; discissa
ipsa, ultra quam alia quaevis tulisset constanter. Vix stare in pedes,
vix gradum facere.

_Octavia._ Micturio, per pruritus tuos! cum illius memini voluptatis,
qua perfudere sensus meos decidui e Theodori tubo in libidinis mea
intima incendiarii rores. Persequar narrationem. Supina ad extimam
jacebam thori spondam, non opportuno situ; magna vi truditur incoctus
Herois ramus: transadigit nihil contra conantem. At vero superexstabat
pollices quatuor: ligabam digitorum complexu; ulterius non subibat. O
bona Venus! post diffluere coepit. Putavi omnes undequaque, quae sunt,
quae fuerunt eruntque in annis, confluere hanc in meam partem bonam
voluptates; omnes convenire Veneres, haec ut mea esset Venus gratior,
laetior et amoenior. Putavi coelestes dulcedines potiorum deliciarum,
quas creat Venus, depluere mea in praecordia e Veneris coelo. Feriebant
liquescentem liquida Amoris fulmina; combibebam calidas guttas ardens in
abdita sede. Abscessit jam nihili. Vidi fugitivam mentulam: jam pars sui
erat effoeta; jam ex heroide pannucea.

_Tullia._ Tu de Theodoro triumphabas victrix. Num et de Chrysogono
Sempronia parens tua optima?

_Octavia._ O rem, per facetias nostras, non infacetam! Ridebis.--"Vis
nunc videamus," ego ad Theodorum, "ut laetentur Chrysogonus et mater, ut
luctentur?--Volo," inquit, osculum figens. "Nego tamen Chrysogoni
felicitatem, ut maxima sit, cum mea conferri posse. Incredibilem inveni,
regina mea, dea mea, in complexu tuo, in suaviis nectareis.--Sequere,"
repono, "sed suspenso gradu." Dissilierat ex asseribus unus de summa
contignatione, quae cubiculum operit in quo ludebant. Ea ex rima, apte
diducta, facilis in cubiculum adspectus et in genialem parentis lectum.
Hic est campus illis Martius et Venereus.

_Tullia._ Vel perspicacissimas fugiunt saepe plurima, quae exitio sunt.
Omnia timeas, nihil ut timeas. Periit iisdem petita insidiis Lucia,
Manrici Fonsecae uxor: nam, quae serva facta est alienae voluptatis, et
sui timoris, num vero periit? Amabat Joannem, qui illi e servis unus,
lepidissimum caput. Amabat et una ex ancillis, trucis animi puella. Haec
e superiori cubiculo lateribus strato, laterem movet unum atque alterum.
Tabulas e contignatione variis perforat in locis terebello, unde
prospiceret in herae cubiculum. Die, nocte, quod se sperni a Joanne
videret, quasi e specula quid in Luciae fieret cubiculo, unde iras
aleret, oculis legebat curiosis amans et amens. Accidit non ita mane
evocari ad Luciam Joannem; nam Manricus venatum ierat prima luce, alter
Meleager. Audiit excetra, evolat ad speculum: videt Luciam recubantem in
lecto, et ita involutam linteo, ut non dubitares quin vellet videri nuda
et non videri. Pectus, papillae, femora, quasi non ex composito, nuda;
venter et uteri potior pars latebat. Audi servae truculentae tetrum
scelus. Procurrit ad Juditham, Manrici sororem, Luciae dotibus et
laudibus infensam; spectare jubet quae intro fierent. Joannes rogabat
dominam miseresceret tam certi amoris, quo urebatur miser. Offerebat
vitium, urgebat: illa negabat; pugnabat.--"Te a me vere amari, mi
Joannes, sit id tibi operae pretium. Nunquam vero patiar foedari me
adulteris complexibus: non si reges ament. Quod unum possum, cedo
libens. Obtuere ut voles omnes meas dotes; oculi et manus tuae meis, ut
poteris, fruantur solertes bonis. Nihil praeterea tenta; operam et oleum
perdideris.--Intelligo, domina; quae tot condonas amori meo," dicebat
Joannes, "omnia negas. Sed et intelligo, perdo operam infelix; saltem
opera tua adblandienti perdiderim et oleum.--Faciam si quidem vis,"
subjicit Lucia; "ecce laevam meam, utere." Arrigebat non admodum laute
mutoniatus, puer equidem annorum sexdecim. Rogat prehendat mutonem;
prehendit ridens.--"Vide," subjicit, "quam bona et liberalis tibi sim
domina: servitutem servio tuae voluptati." Papillis ille Luciae, post
bonae parti dexteram admovet. Corripiens Lucia commulgebat hircum.
Nugabatur hic in cadurdis ridicula digitorum micatione, rectus ad lecti
interiorem spondam.--"O manus tua alba et teres," dicebat, "ut mirabili
mihi est pro cunno favens! ut te bearem et implerem felicitate! Urge,
urge!" Renidens Lucia irrequieto gnavae ancillabatur mentulae obsequio.
Ad haec momento in objectum evomit linteum genialis humoris magnam
copiam. Nec iners fuit cum pueri dextera Luciae congressus. In Venereo
gurgite anhelanti puellae medii digiti fervebat opus; subabat amoris
oestro percita; eodem se sensit remitti temporis puncto.--"Agedum,
agedum!" dicebat aestuans. Os dicenti praeclusit puer spissis suaviis.
Excreta mobilibus e lumbis albi et praecocti veneni vis, suavi demulsit
titillatione castam adulteram. Gaudiis luctus confinium: sic voluit fati
inclementia. Exsultare Juditha et superbire.--"Habeo," inquit, "vincula
tibi et catastam, Lucia. Regnabo, servies. Sequere, Mancia" (id servae
nomen). "Recta eamus ad pellicem; ni consenserit, morietur." Moverunt
Manciam ad pietatem hae minae, movente amore.--"Non nego, domina,"
inquit, "mereri utrumque aliquantum supplicii. Insanae quicquid id est
adolescentiae ludus fuit, non affectae vitio et sceleris contagio grave
flagitium.--Videbimus," reponit, "at tu, sequere. Cum vero ingressa
fuerim in id pellicis lupanar, obsera diligenter fores; si feceris,
magnum a te abegeris infortunium." Secuta sunt tum tristia et amara,
quum laeta et dulcia, scitu digna multa. Interim redi tu ad Theodorum.

_Octavia._ Ut pervenimus ad speculam, videmus Chrysogonum lectum versus,
qui in angulo erat, divam suam, nam sic loquebatur, manu
ducentem.--"Quid, diva mea," dicebat, "nunc putas esse rei Theodoro cum
Octavia?--Scio," inquit illa, "nam audivi vocem, ac si vim pateretur,
ingemiscentis. Puellam docet difficili via ire ad gloriam, et
gaudeo.--Haudquaquam," reponit Chrysogonus; "conto cubitali miseram
discindit. Hinc clamor. Conjecissem etiam fidum sodalem in amplexus
tuos: amor non admisit cogitationem, qui in te est meus. Marito irascor
tuo et invideo, quod gaudiorum habeam participem. Suasi puellam insidiis
petat, sciebam repulsam non laturum." Dicens projecit thoro corpus
resupinum. "O coeleste delicium meum!" dicebat, "osculis instilla amanti
amoris furores. Irrita nequitias in me tuas ingeniosa et petulans.--Male
sit isti vesti detritae," respondebat mater, "quae desideriis negat
amatum pectus, quae vili segmentata centone, Philosophica caligine tot
involvit venustates! Discutiam ego has nebulas, quae te, lucem meam,
mihi obscurant. Quam altius potero stolam istam revolvam muliebrem. Male
sit sartori! Quo vestes hae fluxae et longae pacto philosophum decent,
quae hominem non decent? Qui vere homo sit, longa mentula decet, non
longa vestis." Assurgentem viri nervum levibus appetit talitris, miscens
suavia. "En," dicebat, "insultantem pudicitiae salacitatem; en superbam
illam imperatricem mentularum! En, ignava et vecors languet. Ecce vero,
o veternosa mentula, cunnum qui te provocat ad duellum: laeva hac mea
feciali bellum indicit.--Denuda pectus, regina mea," refert Chrysogonus;
"et potes, quandoquidem fluido illo praecinxisti artus supparo. Expedi
papillarum lacteos orbes; et cycladem, si vis ab omni parte esse beatum,
dejice. Pulchrior te pulchra eris, si nuda eris. Ornatior es propriis
dotibus, quam ut mundo ornatuve egeas." Obsequitur: deponit supparum et
cycladem; interius supererat indusium. Jussit deponi Chrysogonus:
defluxit ad pedes, et purpureo pudore suffusae sunt genae honestae
matronae.--"Quo majori cumules ignominia," inquit, "quid praeterea
imperabis, o here, cui vendidisse videor animam?" Corpus mecastor illi
pulchrum et nitens.

_Tullia._ Scio.

_Octavia._ Impatiens morae Chrysogonus: "Exuisti vestes," inquit; "nunc
figuram illam, Sempronia mea, qua nosti tantopere delectari me, indue."
Exsilit in supinum, et sedens observat spiculum candens; divaricatis
femoribus vibrat ipsa in se sua manu. Tunc Theodorus.--"Haec me rei
imago," inquit, "implet amore et furore. Abeamus, Octavia mea, res
acturi nostras, non saxei." Abimus; conjicit in lectum, et opportuniori,
quam fueram in prima coitione, collocat situ. "Vide, Octavia, quicquid
id est" (pilum librabat laeva): "cum videris, non invidebis matri
Chrysogonum suum.--At subit," refero, "curiosa libido. Cedo, emetiar."
Credes, Tullia? Tredecim ad summum mucronem pollices longum, minabatur
crucem miserae, crispanti actitatione.--"Metuo vehementer," aio, "haec
ut ne trabes, ut longa, ut crassa est, mitti possit in contignationem
meam. Experiar; sed, per Venerem! subi, non perfringe; illabere, non
irrumpe; lude, non lania." Ostio admoverat catapultam; jam in
oppugnatione erat arcis meae. Tollo femina, impellit balistam: nec tamen
movi. Incumbit totis viribus: nec tamen movi. Disjecta, discissa et
perfracta intro sunt omnia. Intimus uteri sinus dire pulsabatur, et,
enixa vi adacti caudicis, concreta solvebatur arcis compages. Revello
pilum a vulnere: vix ligabam ferocientem digitorum vinculo,

    Tantae molis erat!...

Comprimo actutum, magnoque depluit opobalsami imbre; affectum crudo
vulnere laesae vulvae sinum suavissime demulsit. Mota ad libidinem,
incredibili cum titillatione remissa sum. Nunquam, mecastor, addidit
mihi, majori cum voluptate, sitiens vulva Veneream ambrosiam. Ut juvit
esse, ut est, bibulam!

Ego vero, dato osculo, jam inutile excutio pondus; me laeta subduco.
Barbam viri ridens fervida capio manu.--"Hac displices libidini meae,"
inquam. "Cedo, agedum, hanc demetam longam, hircinam, aheneam barbam;"
et admoveo forcipem.--"Cave sit," exclamat, "nec feceris; si demeteres,
et laudem demeres. Ne feceris, fatua. Nam haec sapientia nostra maxime
in barba consistit, non ita in moribus; barbato hac aequamur Jovi et
Consentibus Diis. Nam Medioxumi, et plebs deorum imberbis est. Et decet
barba viros graves et excellentes. Decet imperatores haec barbae longae
et hispidae dignitas. Vidi olim, Archimandritae Sandionysiani ostendente
vicario, Dionysii Areopagitae (nam jactitant) Graece scriptas
commentationes ab Emanuele Byzantino Imperatore, ad Carolum Calvum
missas dono. Depictus est Emanuel in fronte libri, cum conjuge et
gnatis. Sed Emanueli longa barba, et ad medium pertingens pectus.
Compactus praestanti arte liber gemmis olim et auro opertus erat; probi
monachi aurum et gemmas detraxere, barbam Emanueli non detraxere: aurea
non erat. Non defuisset, apud Dionysianos, barbae aureae suus Dionysius,
ut Apollini Syracusis non defuit." Haec Theodorus.--"Nec ego," inquam,
"hunc tibi violabo barbae honorem. Habeto per me salvum, qui pauper et
inops tot me bonis locupletasti, tot Veneris bonae crispantibus opibus."

_Tullia._ Nec capere, inepta, poteras totam felicitatem tuam. Sed
arrigit tibi ad undecim pollices Caviceus.

_Octavia._ Nugae! novem non superat. Quid id ad Chrysogonum?

_Tullia._ Pertunda mea! Cur tam bellae non contingere dotes, vel
Calliae, vel Lampridio! Fruerer, fruerer!

_Octavia._ Enim vero conferre dicebas ad mulieris pulchritudinem, illi
ut modice hiet ad rorem concha. Crassioris igitur nulla mentulae laus,
per quam sua cunno laus servari non potest. Utcunque angustum sit id
iter, quo ad voluptatem descenditur; res Veneris gratiores nunquam, quam
cum sunt in angustiis. Hinc facete dictum a Joanne principe, qui et
mastupratorum princeps, in sua sibi manu qualem vellet invenire cunnum,
nec laxum, nec salgama exhalantem.

_Tullia._ Et praeterea commendant Veneres, qui non omnino inter femina
delitescat conditus; novem decemve distet tantum pollices ab umbilico.
Demissa plerisque puellis ita fugit pubes, ut aversa videatur ad Venerem
via. Difficiles cum illis concubitus. Non potuit Theodora Aspilcueta,
nisi posito pectore et sublatis in genua lumbis, devirginari. Frustra
supinae vir insudarat superfusus: operam luserat, oleum perdiderat.
Demum sub elato aliquantum colle subsidat, velut sub promontorio, cymba.
Haec si conveniant, quae pulchra videtur spectanti, et pulchra sentietur
ab ineunte. Sed et interdum laborat vitio, quae arcta est. Nam audivi
jureconsultos dicere mulierem ita arctam, ut mulier fieri non possit
(sic loquuntur), sanam non videri. Quibus virginale consertum
concretumve fuerit, infausti id esse ominis plerumque solet. De Cornelia
ferunt adeo arcta genitalium compage natam esse, ut difficillime mulier
facta sit. Necatis Gracchis, infelicior visa est, quam felicior visa
erat editis. Quae de obsignata dixere virgine, ea falsa omnia et
perniciosae ad imposturam artes.

_Octavia._ Etiam aiunt os superius testem esse inferiori. Cui enim os
parvum loquenti, et esse jactitant os parvum futuenti.

_Tullia._ Nugae! Et nugae quae hi garriunt Amoris geometrae: medium
cujusque pedem puellae mensuram aiunt esse ostii, quo scilicet itur ad
divae virginitatis sacrarium. Nugae! novi cui parvum os, parvus pes;
grande et araneosum jacet spelaeum atra inter inguina. Certa nulla
constat ratio. Haec constat: cuique uni probe machaerae convenit haec
vagina; ita Natura est comparatum. Si tenuis machaera, comprimit ultro
se vagina laxior; si rudis et immanis (Durandaliam aut Flambergiam
adhibe), dilatatis haec vagina fibris excipit gratulantem gratulans
hospitem hospes.

_Octavia._ Se res sic habet, et experior. Statui certe nihil potest, per
Priapi coleos! Si roborascenti terribiles ramo omnibus non sunt apti
mulieribus, sunt uni et alteri. Habuit prominentissimi penis domesticum
Heliogabalus. Onon vocabat. Apud Pygmaeos ad pedum pertingit malleolos.
Si nostris ad genua hominibus propenderet, nullum putas fore hujus
balistae usum? Erras. Sed enim multo major est hominum numerus, quibus
ultra octo septemve pollices non excurrit: hic communior modus. Quid
faceres? nec etiam sunt nihili, et nulla in gratia apud Venerem. Aliqua
florent, quibus id non est peculii, et hos commendat Hymenaeo sua laus.
Dux Ferrandus et Vastius marchio magni sunt nominis viri, nec magnae
tamen mentulae, qua parte viri sunt. Illis conjuges et liberi. Vastio
uxor formosa et ardens bello, liberi venusti et summae spei. Ea crassa
est satis mentula et longa, quae amantis et amati peculium. Ab eo omnia
placent, qui vere placet. Maluerim mea in cymba ab amico infigi
aciculam, quam ab alio trabalem clavum. Experior etiam ego, Tullia: nam
pulchrum in sinu foveo columbulum Dionaeum. Puer, cui fingendo Venus et
Gratiae posuere operam, silente nocte ludit in sinu meo: et penis illi
nec longus, nec crassus. A nullo tamen majores cepi voluptates; illi sum
voluptatis cumulus, et ille est mihi.

_Tullia._ Quis ille est? quid narras?

_Octavia._ A matre accepi dono, pulchros delectum inter pueros. Parens
illi Manilia, soror nutricis meae. Quartum supra decimum annum, a die
mensis Septembris vigesima, complevit; ephoebus quem forma praeferas
Phoebo.

_Tullia._ Vidi formosissimum puerum. Educandum Sempronia dedit
Academicis: doctis viris, quae magna laus est; et probis, quae plurima.

_Octavia._ Nihil, Tullia mea, te celabo. Nam cum exsudantia e suis
corporibus infundunt in nostra amatores libidinum momenta, dicunt se
frui nobis. Ita et ego, cum secretissimas animae cogitationes in tuam
instillo, fruor anima tua et te. O dulcem fruitionem! O delinificam
spiritui meo Venerem, in hac animorum conjunctione!

_Tullia._ Te credidi, voluptas mea, non alteram esse me, sed unam me.
Effudi tuos ante oculos meas omnes libidines, nec puduit. Induxi te in
intimas pectoris fibras, nec poenitet; loquere.

_Octavia._ Audies suo loco. Postquam de pulchritudine amoena dixisset
multa Alphonsus, surrexit in pedes Aloisia:--"Vultis," inquit, "dicam
ego quae censeo? Os ingenuum, nescium fraudis pectus, cunnum nec dantem,
nec negantem, mobiles lumbos, ingeniumve versatile, id veram esse
pulchritudinem censeo. Censebit et mecum pruriens Socrates." Cum diceret
et rideremus, pultant ad fores. Dii boni!

_Tullia._ Qui pultant?

_Octavia._ Cum Chrysogono Theodorus. Ut vidi, ut perii. Salutavere
Eleonoram. Ad me limis Theodorus respexit oculis, et salutavit
connivens. Advolat in amplexum Chrysogoni Alphonsus. Me Theodorus,
sermonem de sermone serens, perducit in hortos. Laudat formam et
juvenile decus; majorem in me spargit florum copiam, quam in hortis
erat.--"Cum te video," dicebat, "amor meus novos concipit ignes. Te
misereat mei. Nam beati et laeti Chrysogonus equidem et Eleonora res
suas agunt; agamus et nos nostras.--Ut valet Sempronia mater?" repono,
"nihil habes ab ea dicere?--Jussit," ait, "commendem tuam tibi
valetudinem. Puerum pectabat et comebat. Nae felices, quae cum illo tam
lepido, tam formoso cubabunt!" Tullia mea, hoc me incendit verbum
torrente flamma. Sensi intimas uri medullas, et injecto salacine oestro
furere mihi Veneris venam; nam ante hos duos menses actos, cum Roberto
consuevi. "Exspectat vero mater," subjicit Theodorus, "e cognatis tuis
nescio quam de genere Ponciorum. Robertus rogavit dicerem diligentem
esse sibi curam passeris tui, quem commendasti; pipilare uni tibi, et
tuum irrequieto quaerere sinum volatu. Sed te mei pietas capiat,
Octavia. Amore emorior. Quis immunis esse possit qui te viderit, ab hoc
vectigali, quod omnipotenti omnes libidini pendimus?" Dum ambulamus,
accurrit e familia Eleonorae servus. Affert litteras. Dicit esse curru
ex urbe advectos qui me conventam vellent. Sequor praeeuntem, et lego in
via litteras. Haec scribebat mater: "_Mitto, nata, amorem tuum
pulcherrimum ad te, amores suos. Extorsit id a me precibus et lacrymis.
Nostrum vero transfugit in sexum, sumpta stola, sexui nostro nova lux.
Puellam credent qui viderint, et laudabunt: velim nec tu sentias puerum
esse. Parce tamen pueri artubus. Quicquid id erit, gaudebo te beate
agere. Cetera disces a nutrice. Fruere, et me ama._" Quae me gaudia,
dicebam apud animum meum, tollent in caelestes! O me felicem, et hoc
matris beneficio parem Deabus! Ut vero ingredior interius in conclave,
reperio puellam forma divina, comptam, ornatam, in sella sedentem. Sola
erat; et vultu mirabiliter ad modestiam composito, salutat prope factam,
genibus inflexis, ut nos solemus. Resaluto. Curiosius vultum coelestem
oculis lego: haereo, puto, nec puto esse Robertum. Quo propior accedo,
eo dubito magis. Nam altior longe videbatur, et nescio quid spirabat in
vultu virgineum.--"Multi praeteriere dies," ego ad eam, "o Dea, num de
coelo descendisti?" Illa subridet, et in risu Robertum video. Injicit
collo brachia, osculatur; osculor et ego: sed quibus, Venus bona!
osculis illum ego, ille me! Advolat nutrix:--"Cavete" inquit, "servorum,
qui circumvolitant, malignam perspicacitatem. Mandat mater dicas esse e
cognatis tuis unam de gente Poncia, et peregre profectam, religionis
causa. Reliqua audies quae habeo in mandatis. Interim, cavete ne quid
excidat vobis, quod utrique pesti sit.--Partes meas," ait Robertus,
"belle exsequar in hac fabula." Colloquentibus ecce superveniunt Aloisia
et Isabella, cum Alphonso et Theodoro. Diana Poncia (id attulerat nomen
Robertus ex urbe) mirabili gratia salutavit omnes virgineo more. Puellam
mirantur; aiunt esse summae pulchritudinis, non mortale numen.--"Prima
luce," inquit, "ad urbem appuli, et continuandum mihi cras iter etiam
summo mane. At dulce fuit cognatae conspectu et sermone aliquot frui per
horas. Haec mihi voluptas pro viatico erit, et facitis, per humanitatem
vestram, duplo major videri ut possit haec felicitas." Fraudem nemo
suspicatus est; et ne quis suspicioni locus esset, ad Eleonoram dico
currere me, tantae ne diutius visu pulchritudinis careat. Sequitur
Theodorus. Ad Eleonoram imus. Obductae vero cubiculi erant fores. Nondum
se ab Chrysogoni expedierat rabiosis compressionibus. Qua serae
inseritur clavis adhibeo oculos.

_Tullia._ Quid vides? nam et rides.

_Octavia._ Sedebat in sella Eleonora, divaricatis feminibus, revoluta
veste. Superequitabat Chrysogonus, et trepidanti subagitabat clune.
Inspexit et Theodorus.--"Nunc, o spes mea, misereat meae te tentiginis,
quae me excruciat. Talis me enecat voluptatis imago." Ego vero nolebam.
Certum erat castam servare me amori meo, et lucidae nocti.--"Non
possum," refero, "fluor infestat menstruus libidinis sedem. Sufficiet
Eleonora tibi et sodali, et jam nunc peregit." Venit ecce ad nos alacri
vultu. Illa ad me:--"Ut tibi, Octavia, risit Venus?--Nec me vidit,"
repono, "nec ab octo diebus blandita est aegrae spes amoris. Sed est
quod abs te petam, et enixe petam.--Quid id est?" refert, "jam
impetrasti. Quid tibi negem, dulcis Octavia?--Bene est," repono. "Volo
commodes mihi veredum tuum et agiles lumbos.--Nugaris, inepta," inquit.
"Quis veredi tibi mei usus, quae calcar non habes?--Si Theodoro
commodaris," respondeo, "mihi esse commodatum habe persuasum." Preces
miscuit Chrysogonus; rogando vicimus.--"Ergo abite," ait ridens, "in
malam crucem, qui me huic iterum datis permolendam libidini!" Abimus.
Theodorus vero his Eleonoram aggreditur verbis complexans:--"Sane cara
es Philosophiae numini sancto, cui haec contigit una die laus
philosophicis duabus mentulis esse opitulatam. Referant tibi et faventes
stellae gratias, quas habemus sapienti tuo et liberali cunno. Continuos,
ac qui finem non capiant, voluptatum illi rivos et deliciarum rores Amor
depluat, et Venus. Nec finis gaudiorum tibi sit, nec modus!" Dein
deturbat in lectum, et in bene unctam Veneris patellam tucetum crassum
et succulentum e sua devehit penu incumbens. "Nacta es in me, Domina,"
dicebat, "Priapos Lampsacenos tres, Hercules quatuor. Utere: nam tibi
non stupent lumbi, et sapit Cherson.--Utar," respondet Eleonora; et
dicenti fascinum immane ut agit in abdita penetralia: "Me enecas,
carnifex!" exclamabat Eleonora. Acerrimis ille subagitationibus litabat:
mox explosit catapultam. "Non est id Venerem exercere, sed lacerare
perditissime," dicebat Eleonora. "Lethum misisti in corpus meum, non
moly plantam." Advolo ego, amplector, osculor. Exire sodales. Urbem
repetunt, stipe, quam ex philosophico instituto rogaverant, collata,
laeti ultra quam dici possit. Deponit lecto Eleonora fessos artus, et
reliquum in lusibus et jocis consumimus diem. Diana, et cum interrogat
et cum respondet, mirabiliter satisfecit; pulchritudinem laudabat ejus
Alphonsus, laudabat et Eleonora:--"Quid me," respondet, "qualemcunque ob
hanc laudatis pulchritudinem, donum fluxum et caducum? Non laudatis,
quod tam excellens nata sit mihi cognata, quae Virtuti pro virtute ipsi
est. Hoc quo me bearunt Superi, praestantius multo donum est." Reposui
pauca, sed apta. Placuit vero vehementer haec dicens, et novis crevit
incendium ignibus. Sed volo, Tullia, hanc ab origine fabulam exsequi, si
velis.

_Tullia._ Ni tuus esset Robertus, meum vellem.

_Octavia._ Nostris eram in hortis cum matre, ante sex menses. Multa de
suo in me amore et studio dixit, repetitis a prima pueritia exemplis.
"Nunc vero munus concinno tibi," subjicit subridens, "quod omnium longe
rerum superet pretium." Gratias egi. Paucos post dies, accersit in aedes
Robertum. Jubet nobiscum prandere, convertebat nostros in se oculos tot
venustatum avidos. Mirabar; nec scienti, nec percipienti mihi gliscebat
amor. "Libere colloquere: scio te praestare ingenio.--Quandoquidem,
domina, jubes, parum a reverentia quam tibi debeo et ab officio secedam
meo, ne inobediens videar, qui sum obsequentissimus, et esse
debeo.--Ingeniose respondet," repono.--"Atenim," ait, "ingenii quae
credis esse aliquid in me, inspira ex tuo, et erit. Nam in te dextro
convenit Jove pulchritudo corporis et praestantia ingenii.--Ergo,
Roberte, quae se suis non probat, pulchra tuis videtur oculis Octavia?"
refert mater.--"Videtur, per omnes Deos, per omnes Deas! pulcherrima, et
est. Diis amorem, et Deabus invidiam creare possit.--Quid si consentiret
amori tuo Octavia," subjicit mater, "amares?--Amabo," ait, "quanquam et
non consentiat. Nam nihili sum puer: qui tandem fiet ut consentire
posset amori meo? Sed locuples est illa et Naturae, et Fortunae, et
virtutum donis: qui fieri potest ut non amem?--Gratum sane erit,"
respondeo, "me abs te amari tam amabili puero. Vis mihi alter esse
maritus?--Dedecores mariti nomen," reponit, "mihi si indideris; servi et
vernulae relinque: studiis erga te meis, ut potero, honestabo." Finitis
epulis rediit ad Academicos, et sensi, cum abiit, aliquam meae mihi
animae partem deesse. Tunc mater ad me:--"Quid de puero judicas, nata?"
Esse respondeo ex Amoribus unum, eumque pulcherrimum, qui ex Veneris
gremio evolavit ad nos.--"Num dices," adjicit mater, "fore beatas quarum
in amplexus veniet?--Sane ut futurae sint infelices," respondeo, "non
video. Hunc sibi reginae generum velint." Dein caecum alebam venis
vulnus, Tullia mea. Tandem post mensem, nascenti amori favit mater
optima. Jubet venire Robertum; liberam dat confabulandi mecum
potestatem. Ingeniosus est Amor, quem fata instillant. Puer per aetatem
nec par amori, nec satis aptus, amore arsit, cujus usum nesciebat.
Interea contigit matrem diro conflictari meam morbo. Ut bonam recepit
valetudinem: "Ingrata sim," inquit, "Octavia mea, si, quae ope et opera
tua erepta sum letho, tuis in me benefactis non respondeam meis in te.
Tanti pretii sum tibi pollicita munus, quod omne pretium superet;
meministi?--Memini, mater," inquam; "et quicquid a te mihi venerit summo
erit in pretio." At illa osculum ferens:--"Robertum," reponit, "volo
tibi dono dare, quem et Juno optet sibi dari. Erubescis? Novi abs te
amari.--Non nego, mater," refero.--"Hunc tibi educo," ait, "et servo;
volo, dignus ut sit benevolentia tua, excoli diligenter omni virtutum et
disciplinarum genere. Hunc tuos in amplexus conjiciam. Sed tener est; de
ejus tantum pulchritudine et vita detraxeris, quantum acrius indulseris
voluptati. Id fac ne obliviscaris.--Non sum oblitura," dixi. Tertio post
die, quaesivit, inter prandendum, an domi reliqua die futura essem.
Respondit in animo esse domi manere. Post laudavit domesticam vestem,
qua induta eram libera et fluxa, e subtilissimo lino.--"Nec ista,"
inquit, "invidet oculis tuas vestis dotes, nec objicit. Mirifice in ea
places: ne mutes." Dixi non mutaturam.

_Tullia._ Quae cogitabas cum animo tuo, cum amore tuo?

_Octavia._ Non cogitabam adfuturam tam cito mihi tantam felicitatem.
Nescio quid non absolutum dat in manus Attalici operis mater. "Acu pinge
quae desunt, quae egregia es artifex," ait. Recessi in cubiculum. Is
erat dies vigesimus Maii. Sedeo humili in lecto, sericeo strato vellere.
In variis cogitationum nebulis mihi mens ludebat; dubius inter vigiliam
et somnum allabitur sopor. Ecce hoc momento intrat Manilia, puerum ad me
perducens. Affixae humeris alas, et pendens pharetra; arcum laeva,
sagittam dextra gestabat. Cupidinem dixisses, et vere erat.--"Parens me
mittit Venus ad te," ait voce blanda puer, "quod scit a te vinci se
pulchritudine: vult serviam tibi Amorum reginae.--Non servies," repono,
"pulcherrime Amorum; esse si velis ex animo meus, regnabis.--At enim,"
subjicit Manilia, "dies fabulis vobis perdenda non est. Secede paulum,
formose Amor." Ut secessit: "Ego et mater tua mancipio tibi nexuique,
nata," inquit, "hunc puerum damus; sed tener est et debili lumbo. Utere,
sed parca voluptate; sin aliter feceris, defluet, ut solent flores quos
carpsit gelida hyems.--Depereo," aio, "puerum misera, et abunde erit
voluptatis cupidae et amanti, si sciero vere esse meum.--Parce puero,"
dicebat nutrix; "hac hora satisfactum crede voluptati tuae, si puero
eripueris virginitatem, quod ejus sine dolore non fiet. Nam illi mentula
obducta praeputio est, nec aperiet impune tibi caput reginae suae.
Promisit se fortiter facturum; quo volueris habere inspira animos,
venustatum tuarum et voluptatum ostentatione." Post alas Amori puero
demebat. "Nam volo te," dicebat, "constantem esse; nolo ab ejus unquam
evoles latere." Tollit pharetram et sagittas. "Nunc," inquit, "opus sunt
alia tibi tela, aliis pugnandum armis.--Intelligo," ait ille, "et esse
telum mihi sentiet dea mea, quo secum pugnem." Abiit nutrix, et fores
occlusit.

_Tullia._

    Dicite: Io, Paean, et Io bis dicite: Paean!
      Decidit in casses praeda petita meos.

_Octavia._ Delibutus gaudio puer exsilit ad me. "Domina, domina,"
loquit, "meae me nunc pudet aetatis. Quam turpe sit esse puerum, vere
sentio. Impar ero felicitati meae.--Impar non eris," repeto, "si
respondes amori meo, qui tua erit felicitas, tuo amore, qui mea erit.
Nihil ultra a te mihi opto.--Sed est," inquit, "aliquando praeterea
amatorium. Non bene incipiam tyro, nec graviter perficiam puer."
Consedimus in lecto; tum ego osculor: incendia mittebant, non scintillas
oculi mei. Demisit ille manum in sinum.--"Quid tibi vis?" dicebam;
"liberius sane agis quam deceat." Tractat papillas, suaviatur,
incalescit; non potui quin amplecterer, ita lepide et festive agebat
omnia. Tunc infert sub stolam dexteram.--"Euge," inquam, "quid hac
quaeris?--Uxorem meam quaero," respondet; "isthic habitat." Risi:--"Sed
non patiar id inhonestum," aio, "si honesta sim.--Tuum quicquam potest
esse inhonestum?" refert. "Noli maritum tuum repugnans fatigare. Amori
cede.--Cedam," aio, "tam bello, tam ingenioso Amori. Tua sum, mi Amor;
nec amplius mea sum; tibi vivo." Errabat interea puerilis manus, non
docta Veneris viam. Paulo supra genua haesit; post femora pererravit, et
nates laeves, Tullia, et molliter tumentes. Nec ultra audebat;
pueriliter omnia.--"Scis usum," ego ad illum, "mi Cupido, corporis tui
et mei?--Videor mihi scire," infit, "sed pro certo non habeo, an certo
sciam. Vidi in tabulis pictis Veneris histrioniam.--Dignus eras,"
subjicio, "pulchriori quam ego sum. Cape quae voles, utere, fruere; age
maritum." Educit e carceribus mentulam. "Quid de hac re tam lepida fieri
speras?" inquam.--"Quid jubebis id fiet," reponit. Praeludebat,
inflammescebat. Sensit sibi facem Veneream ardere et turgere libidine.
Genibus accidit; rogat ignoscam, si quid inepte fecerit nec satis
urbane. Laeva mox resupinae revolvit ad pectus tunicam, et citus manum
admovet pubi. Primoribus digitis tractat lanuginem, scalpit rimam,
metitur igneam.--"Dic, sodes, mi amor," inquam, "quid quaerit hic sibi
passerculus?" Nam arrigebat.--"Puto," respondet, "nidum quaerere, quem
teneo manu.--Sine," repono, "sine hic evolet.--Et ecce," ait, "evolat;"
et alacri se cursu feminibus inserit meis divaricatis. Ah! ah! ah!
ostendebam milvio pullum.

_Tullia._ Per Genium meum! prurit insolitum quid ingeniosa haec
narratio. Mira es nugarum artifex:

    In tenui labor, at tenuis non gloria.

_Octavia._ Adhibet anhelans puer pugionem vaginae.

_Tullia._ Mutinum crassum, longum?

_Octavia._ Crassum ut habes pollicem; longum sex pollices. Fidem habe
mihi: convenimus belle alter alteri.--"A regia aberras voluptatis via,"
dicebam. Manum porrigo caeco passeri, auspex et dux. Init libidinis viam
tenebricosam.--"Nunc fortiter percute, mergere, caede, macta," subjicio.
"Sic haec res agitur." Tunc adegit ensem suo nisu, excepi meo; peni
favebam susurro.--"Me laesum," inquit, "intus sentio; quid vero id est?"
Pressit suspirium, et momento subagitare ille, comprimere, concutere.
Cevebant trepidanti oculi et mens. Ego succutere, contra niti; sed et
subabant mihi, intra pectus, cordis intimae fibrae. Adulabatur haec
cogitatio voluptati, venisse Amorem in amplexus meos. Innectebam ulnis
incubantis marmoreas nates, et micantibus urgebam suavium alaparum
velitationibus. Audivi Hymenaeum ex fervidis lumborum anfractibus
cachinnantem, et anhelantem Venerem. Resoluta sum in effluvium; nondum
puer: nec calida suavia et humida, nec blaesa murmura, nec spissas
compressiones, nec innumerabiles in una voluptate voluptates satis tibi,
mea Tullia, fando explicem. Cogita Psyches cum Cupidine concubitum: is
fuit meus cum Roberto. Illi ego pro Anima: is ipse meus est Amor. Tandem
connivere puero oculi, attolli, circumagi, deficere deliquio; patranti
subsiliebat intro cauda; nova exagitabatur intemperie; intremiscebant
comprimenti celeres lumbi; extra se ponebatur, inopina mentis vertigine.
"O domina, o regina," inquit, "elabor e vita! quid id novi?" aiebat.
Impingit osculum et momento colliquescit. Postquam perfecit, foveo
languidum in sinu. Oscula osculis, suspiria miscemus suspiriis.--"Fuit
tibi quicquam meum dulce, marite dulcissime?" dicebam.--"In hac
voluptate," respondet, "omnes sensi voluptates. Vivus es, Octavia, summi
boni fons.--Velim tibi esse," inquam, "sic et mihi egomet ero. Recrea
vero exhaustas vires brevi somno. Qui nos viderit, me Cypridem credet,
te Cupidinem in matris dormientem gremio.--Non opus illi somno," reponit
reversa Manilia. "Basiorum, sine fine, odoros purpureis tuis in labellis
flores legat. Id illi opus est." Post egregium par perducit ad matrem.
Advolat mater in complexus pudore offusae.--"Quae haec est," ait,
"moeroris species? Te pueri piget, Octavia, tam venusti? Pudet, Roberte,
libere lusisse in puella tam formosa? Infeliciter cessere hae nuptiae?
Abfuit Hymenaeus? Non favit Cupidini Venus?--Quin imo," reponit Manilia,
"feliciter acta sunt omnia, quae fieri oportuit nuptias facientibus.
Bellissime praeliatus est in virgine tua Robertus meus; habes generum,
et hic uxorem.--Bene est," inquit mater; et repetit adulans suavia.
"Laudo," subjicit, "athletas fortes et pugnaces. Cessit utrique
victoria.--Sane victum me fateor," refert Robertus; "Martem pugnando
vinceret.--Sile, tam nugax quam pulcher; sile," aio, "qui praelii refers
vulnera, sed honesta.--Sed ipse proprio mucrone," infit puer,
"vulneratus sum, et tuo balsamo oblitum et curatum vulnus." Ridebat
mater; affertur lauta gustatio. Propinavit mater amantibus et salaciae;
Robertus Junoni reginae suae Semproniae, et Hebae Junonis filiae. Id
dices, Tullia, a schola ductum, sed et ductum ab amore. Rogavit mater an
bene haberet.--"Roga Octaviam," respondet, "nam, me si ex animo amat,
bene habeo.--Bene habes," repono, "plurimam places.--Per te, dea, verae
subii voluptatis delubrum. Ingressus sum ad vitam, quae illic condita
delitescebat.--Et sane," ait mater, desiisti puer esse, vir factus es:
vexit te momento Octavia ad virilem aetatem. Male, male illis sit qui
Verticordiam dictam Venerem, quod ad pessima quaeque hominum convertat
mentes, mentiuntur! A nugis vertit ad seria; e puellarum et puerorum
manibus bullas excutit et puppas, concutiendo, et succutiendo." Tunc
demisit puerum ad Academicos. "Ut in Venere ante annos venit sagacitas,
sic veniunt et cani. Nolo puerum," mater ad me, "ante mensem videas.
Nolo corrumpi et insenescere in amplexibus tuis; post id temporis,
cubabit tecum. Gaudiis tuis tota nocte potiore. Sed contumax illi
spiritus, nec regi facilis; pulcher est, sed etiam ferus. Succensui ante
hos dies, quod terrae filius, nihili puer, auderet nobilibus, apud
Academicos, pueris aequalem putare se et gerere.--Erras, Domina,
respondit; qui carus Octaviae sum, sum jam nobilis, jam comes, jam
marchio, jam sum et dux et princeps.--Jubeo venerari in Larario
Superos:--Nullo amplius egeo, dixit, Superum beneficio; superest nihil
quod ab iis petam, quem amat Octavia.--Hortamur incumbat assiduus et
solers litteris. Respondet scire se abs te amari, praeterea velle scire
nihil; qui sciat tibi se placere satis doctum esse." Ad haec
ego.--"Facio nocentem, mater, et per me veniam consequatur." Ergo
advocatus est domum praestituta die Robertus. Coenavit nobiscum. Finitis
epulis:--"Cubabis," mater ad puerum, "hac nocte cum Octavia. Sed hanc
dico legem: caste et pudice agitetis noctem. Legem accipis,
Octavia?--Accipio," inquam; "sed lex haec stat in ancipiti.--Interpretem
agam," reponit Robertus.--"Et volo agas ut commodum tibi erit," ait
mater, "dum tamen, ut fit, interpretando non corrumpas, non aboleas
legem." Coenavimus opipare, et magna matri cura in coena optimis muniri
dapibus Roberti armamentarium: nam a Cerere et Baccho Veneris arma.
Procuratis corporibus, itum ad quietem.

_Tullia._ Item ad pugnam. Sed disputat de opportuno Veneri tempore
Cheronaeus, ut ne vires infringat. Cum lungo refectae sint somno vires,
indulgeri posse Veneri ait, experrectis anima et sensibus. Sed stulte
facere opinor barbatos illos philosophos, qui prurientibus audent
mentulis leges scribere et cunnis, uno decumbentibus in lecto. Scribant
et de sistenda coelorum vertigine: nam ut caeca mentula, sic et surda
est. Nec illi dantur verba. Socrates aut Zeno qui non riserit, suos si
inter discipulos arrectas viderit stare mentulas, arrectis auribus, si
viderit Priapum et Conisalum diva Philosophiae praecepta aperto
auscultare capite? Praeclarum spectaculum! Ut cyathos numerant pueris
nutrices et bibere ultra vetant, sic et inepti suas mentulis fututiones
et ultra vetant. Cur et non leges in medium posuere miseris mortalibus,
et despuendi et scabendi? Num satis infelix hominum vita saevis visa
mentibus, nisi rigidae induerent catastae sensus et animam? Fatuis,
Octavia, irascor homuncionibus. Nam si audaciam effrontem ademeris et
gravitatis falsam speciem superbientibus, nihil praeterea invenies quod
lixae non sit, et mediastini in lutulenta plebecula. Illis nec genius
nec ingenium, sed audax stoliditas et irrequieta ignavia.

_Octavia._ Aloisiae maritus, suadente Pelagio, id consilii ab hinc
quatuor cepit menses, quod sanus laudarit nemo.

_Tullia._ Quid consilii cepit?

_Octavia._ Decima tantum nocte salacem init et libidinosam, reliquas
coelibes in lecto agit; vidua prurit, cui non vivit maritus. Et
superstitiosus factus est Caviceus: mecum est infrequentior, nec impune
tulit. Sitienti si non dederit bibere, cui id muneris erat, probro quis
verterit sibi dedisse ipsum, aut a quovis cepisse dante, sitientem?

_Tullia._ Marina Genovefa Pimentelia, alieno aere merso opibus clara,
Federico Mendozio nupsit. Induxit haec in animum, annis et specie
florens, semel atque iterum corporis sui singulis facere mensibus copiam
juveni. Nec movit adolescens amore ardens puellae animum. Quos tulit
virtus inepta fructus? Scelera peperit. Omnes, intra mensem, uxoris
ancillas quinque numero corrupit Federicus: utero gerunt. Quid Genovefae
Lionella mater? "Tu ipsa," dixit, "lenam egisti infelicibus puellis; tuo
periere lenocinio. Virtus haec tua tetrum desinit in scelus: pietatem
credebas amens, lenocinium erat." Vim timens sibi Galliena a Luitprando
marito, subligaculo corpus nocte induebat, ita consuto, ut nulla pervium
parte esset, nec peti posset. Similiter domum implevit libidinibus
adulteris. Age nunc, o supina et inconsulta sapientia, illude incautae
facilitati! Quos edis ludos pollens dolis? Sed haec ad mores pertinent,
quae hominum figmenta sunt. Natura ad Venerem alii proclives, alii
segnes. Quorundam vix sedarit taurus famem, ut de Milone Crotoniata
ferunt; satis aliis est mica panis. Aliis cyathus sitim exstinguit;
aliis ne quidem triental. Eodem jure, sive edant, sive bibant, omnes
conseri homines, quid injustius, quid stultius? Ita sunt quibus ad decem
dies infringit libidinis nervos coitus unus; aliorum vero ardet,
nocteque dieque, in medullis invicta libido: uno irritatur coitu, non
mansuescit. Haec pendenda erant ea in trutina, et libranda ab hoc
examine. AEtatis et habitudinis habenda erat ab his pecudibus ratio; sed
ratione duci non solent. Medici fatentur certas nullas posse induci
leges. Naturae tamen convenire putant primum valetudinis curam non
negligi. Bona sine valetudine, vita sepulchrum vitae est. Igitur damnant
Epicuri sententiam, morosi hominis, ad vitam Venerem non pertinere, nec
felicitati conducere. Noxiam tamen aiunt pueris et puellis, qui ad
perfectam aetatem non pervenere, et provectae aetatis senibus, qui jam a
vita decedunt, si sit frequentior. Uno quoque mense et his et illis
colenda semel Venus in illa ascendente, et in hac labente aetate. At cum
floret aetas, vigent nervi, firma sunt latera, ad quartum quintumve
duellum descendi, sine ulla valetudinis laesione, potest. Apud
Lacedaemonios lege cautum, quisque ut vir ostenderet quinquies se per
mensem uxori virum esse, quinque militaret uxori congressibus. Nam
ducebant etiam uxores, qui non adoleverant, nec tamen ab hoc immunes
vectigali. At enim ignavus est et impius, qui altero quoque die Veneri
non facit, si nihil ultra lumbis et lateribus exspectet ab annis. Uxorem
duxisti, o tu quisquis es; debitor factus es uxori: solve, malae vir
fidei, solve quod debes. Solve, aut cede bonis, et bonorum potior pars
uxor. Duriora excogitavit marcescentium Philosophorum amens meditatio,
sedula stultitia. Ride, Octavia: leges tulit quibus rite et honeste, ah!
ah! ah! subent et ceveant. Vetant veternosi rapidos cieri motus; vetant
novas indui figuras. Castam et honestam negant esse posse

      ... ingemente quae thoro,
    Juvante verset arte mobilem natem.

O graves et sapientes legislatores! Audisti de mulierum Senatu Romae?
Vocabant Senatulum. Clarae nobilitate et usu rerum matronae senatorio
fungebantur munere. Conveniebant, disceptabant de rebus nostris. Erant
earum judicia ac si sancita essent jure publico. De lumborum officio, de
figurarum varietate, de vegeta inertive libidine, consultae venerabiles
matronae a Messalina Claudii imperatoris et omnium uxore, sic
censuerunt: "_Quandoquidem constarent intima et extima in homine omnia
septenario numero, et homo fingeretur coitu; si ad septimum una nocte
eatur coitum, id jure fieri, nec ultra peti posse. Qui velit mulierem
non moveri, Venerem mortuam velle: mutuos motus Veneri esse pro anima.
Figuram quae cuique commoda esset, probari. Id jus in omni Amoris
regione, quod amor mutuus constituisset, servari debere. Summum in amore
imperium ad voluptatis numen pertinere; illius esse leges condere, et
conditas interpretari._" Id fuit Senatus consultum, Octavia. Itaque
plures, una nocte, peragebat Messalina viros indefessa. A nullo unquam
exegit stipendium, quod sponte quisque non inferret. Die facto, quatuor
supra viginti e myrto et rosis corollas Priapo, Marsyae et aliis
ridiculis Diis dedicabat victrix: erant singulae parta victoriarum
praemia. Theodora, Sigismundi imperatoris uxor, Messalina altera, lumbos
et artus heroum suae aetatis frangebat in hac palaestra: uno hippubinos
et lastauros hauriebat, vorabat succussu. Sempronia, mater tua, duodecim
cum Chrysogono confecit vehens curricula, uno spiritu. Palaestritas
tenera ego fortes confeci quatuor intra paucas horas. Sed ita est,
Octavia, hebescit et stupet, post sex septemve pugnas, si acriter
pugnatum sit, exhausta Venus. Ultra honesta non vivit libido. Similes
dicebat Victoria, consobrina mea, eas foeminas quas nulla caperet
Veneris satietas, vinosis illis ganeonibus, quos musto non madidos, quos
nulla siccos videt dies: ut his in Baccho nulla, sic illis nulla in
Venere voluptas. Pessimae assuetudinis et hos et illas misere vertigo
agit. Ideo putres non commoventur; acri attamen hilarescit motu Venus.
Ceventis concussu, subantis successu, eliciuntur calentes ex utriusque
corpore igniculi; si absint, friget Venus. Sic superest libido sibi, sic
laeta reddita letho.

_Octavia._ Cui bellum videri possit cum marmorea rem habere Phidiae
Venere? Cui imbellis placebit Venus, et id placebit.

_Tullia._ Nugantur, nescio qui inepti, in umbilico sitam esse et sedem
habere libidinem. Utrique sane et viro et mulieri, in motitatione,
subagitatione, frictu, concussu et succussu, vere consistit. Sed sua est
ars et ratio his commotionibus: ut principio lente surgant, post
ferveant, demum desidant, ut, pacatis post tempestatem ventis, commoti
desinunt fluctus. Sunt haec tua, cujus in agilibus lumbis laus micat
mirificae mobilitatis. Nec Thais, Octavia, hanc praeripuerit tibi
laudem. Sed quod ad figuras, censeo ego quidem liberam cuique esse
figurae facultatem, quae concinnior videbitur. Nemo narrando dixerit
figuras omnes, nec posuerit ob oculos pingendo. Mutari amat Proteus
Amor. Rabiosi illi Solones de his sermonem haberi, tabulas pingi
inhonestum latrant; damnant. Sed de omnibus duelli et pugnae figuris
disputari non damnant. Quibus itur ad perniciem humani generis, non
stomachantur; quibus ad procreationem, irascuntur. O feras bestias!
malunt interire variis artibus humanum genus, quam nasci. Laverniones
luctum amant et lethum; lucem odere et vitam. Quae dementia! quae
impotentia! Sapientiores Lesbii erant, inter Graecos ingeniosissimi. Nam
Sappho Lesbia fuit, decima Musa. Varias, etiam non suetas, in Venere
figuras insculpebant nummis, quos publice cudebant. Publicum id erat
authoramentum. Vidi ego Romae, in domo Ursinae, nummos duos, alterum ex
aere, alterum ex argento, in insula Lesbo, ut dicebat, cusos. In altero
Sappho nuda, cum nuda puella, tribadico confligebat duello. Vir nudus in
altero, dextro nixus genu, puellam sustentabat nudam, et pilo figebat,
divaricatis femoribus faventem.

_Octavia._ Ille, genu flexus, Veneri supplex faciebat.

_Tullia._ Haec lumborum nisu petebat coelos, sublata in aera. Per nummum
oblongum Venereum tuum! Octavia, his ex nummis ars petita talium
figurarum, ut ex appensis tabulis in AEsculapi et Apollinis templis ars
medica. Hos prae oculis, mea me si non fallit opinio, habebant, et in
manibus, Elephantis Milesia, Philaenis, Hermogenes Tarsensis, qui
scripsere his de nugis eruditos libellos.

_Octavia._ Aiunt vero Elephantida apud Milesios probam et pudicam fuisse
matronam; sed quod ingeniosum, inter litteratos, cepisset inimicum, hunc
impudicum perscripsisse libellum, et matronae nihil tale cogitanti
adscripsisse supposititium partum.

_Tullia._ Sanus non est, qui cum eruditis exercet inimicitias. Ulcisci
suas possunt injurias, per omnem aetatum aeternitatem. Quas pingunt
tabulas, annos illae ferent quos Zeuxidis et Apellis non tulere; ab
annis vires capient et dignitatem. Sed et est Italos inter homines
divini vir ingenii, qui his de ludicris amoena conscripsit Colloquia.
Demum, ut ex omni terrarum parte itur in coelos, sic ex omnibus
muliebris corporis partibus et inflexionibus summam itur ad voluptatem,
Veneris coelum: non una via itur. Labella rosea, papillae niveae, manus
lubricae, nates laeves et teretes via sunt ad meliorem partem; et
posticae qui Veneri faciunt, in anticam veniunt litatum aedem.

_Octavia._ Apage, apage his a spurcitiis. O coenosam libidinem!

_Tullia._ Nec Oceani aquae eluant, nec Phlegethontis ignes. Non, si
terra miscebitur Tartaro, satis supplicii scelerati ferent paedicatores.
Portentum! Rem ausus est clari vir ingenii, Joannes Casa, pulchro
libello tam foedam commendare. O tempora! o mores! Nam Italis foecunda
est facetiarum seges in hac libidine. "Sunt variae rerum species." Alii
puellam quaerunt in puero; alii puerum in puella: alterum in altero
sexum. Male pereant perditi! "Vir nubit in foeminam; Venus mutatur in
alteram formam." Scantinia jam lege id apud Romanos turpitudinis erat
damnatum. Sed paederastas mutari post fata aiunt Pithagoraei in
scarabaeos. "Honesti Colei Lanuvini; Cliternini inhonesti." Vetus id
adagium. Male pereant qui amoris arma malis his artibus in Amorem
converterunt, qui Venerem perdidere per Venerem! Cotytto his Dea, Opici
his magistri. Omnia inter animalia homo solus illudi corpori suo
patitur; tantum non publice prostat. Audi Plinium: "Uni animantum luctus
est datus; uni luxuria, et quidem innumerabilibus modis, ac per singula
membra." Et alio in loco: "In hominum genere diverticula maribus
excogitata; omnia scelera Naturae."

_Octavia._ Et crescit novo scelere indignatio mea. Accipe insidias.
Formae florentis difficilis tuitio.

_Tullia._ De Roberto intelligis?

_Octavia._ Finita, ut dicebam, coena, voluit mater Robertus et ego
libere colloqueremur. Secessit; consedimus. Tunc ille:--"Ecce me, Dea
mea, alieni spiritus afflatu contaminatum. Parum abfuit quin reciperem
me ad te uxor factus." Vultus dicenti rubore suffunditur. "Amat me
Joannes Ludovicus Vives. Quintilianum vocant. Amant Academici reliqui;
nihil praeterea dicunt in vita esse quod ament. Varium est et dolis
aptum amoris ingenium. Jacebam pronus in lecto, nocte concubia. Invadit
Ludovicus; palpabat nates, somno solvor.--O quales optet, dicebat,
moechus Ganymedi Jupiter! Tales nec in Hyla arsit Hercules, nec in
Antinoo Adrianus. Tales erudita praeferat libido Hebes niveis mammis et
pectori. O si commodentur Veneri meae! malim quam ipsam
Venerem.--Suspirium duxit, osculum impegit. Offerebat stuprum; repuli;
minatus sum conquestum in me intentatam injuriam.--Sed, pupule, adjicit,
Margaris meos non sprevit aestus, sodalis tui, sub his tectis, Roderici
marchionis soror, pulchra, nobilis, ingeniosa, litterarum amans,
sexdecim dea annorum. Haec non sprevit amores meos.--Basium dedit,
veniam petiit, abscessit."

_Tullia._ Homo est venustus Ludovicus Vives, urbanus, doctus, nec
aetatis provectae. Scies quid factum sit cum nobili virgine, et ridebis.
Qui odio indicto aversi fugiunt a puellis, velint nolint, fugiunt ad
pueros. Genuit Amori Amor homines et foeminas; genuit sibi. Amore per
Amorem sati, Amori nascimur. Infunditur Amor cum sanguine in venas.
Tolle Amorem e rebus, et res e Natura tolles. Amamus vel inviti, ut
amamur. Hinc fit, ut qui nolint amare quod licet, ament praecipites quod
amare turpe est. Nosti Justinam Gomeziam, magni inter Vestales nominis?
Amat perdite Alphonsinam Albuquerquiam, Joannam Meneziam, et Antoniam
Castrensem, eodem in contubernio. Ut amat, amari se non negavit. "Haec
adyta," dicebat nudiustertius, "quae credunt consecrata pudicitiae,
pulso Amore, pervadit alia sub forma Amor. Obnubimur velo: obnubitur
nobiscum Amor. Fallit oculos, nec videtur. Vivit in medullis, latet in
venis. Perfluit venas sanguis, in nostra nec est potestate quin
perfluat. Incendit Amor venas, nec nostra est in potestate quin
inflammante calefiant Amore venae. Quandoquidem ultra non licet, amamus
inter nos, et amamur. Animae cibus Amor. Sunt qui sitim ut sedarent,
lotium ipsi suum biberunt: sunt qui, adurgente fame, sua ipsa membra
morsu laniarunt. Non dissimiliter, si foemina viro, si vir negatur
foeminae, ardebit vir in virum, foemina in foeminam. Qui Natura
ferebatur Amor in alterum sexum, interclusa via suum incestabit.
Exoneranda est tibi vesica: vetant? meies tamen. Vestes foedabis, si
desit matula. Et mulier matula est. Micturit tibi amor: scelus est
micturire? nihilo tibi minus meiet Amor. Quot insaniunt in hac libidine
pudicitiae, quam avari aut erroribus ebrii probant, Natura non probat!
Venustis illis et aureis temporibus, rari erant iique affecta aetate,
qui hoc profiterentur sapientiae genus. Morum habebatur ratio. Rem
ridiculam! A sene effoeto et marcido qui adolescentis operas et pensum
exiget, non sapiet: qui juventa velit florentem et viribus pigra mersum
videri senectae hyeme, sapiet?" Sed perge dicere, Octavia, meliori nata
sub sidere.

_Octavia._ "Per oculos tuos, mea sidera!" dicebat Robertus, "cavebo
diligenter ne quid admittam in me flagitii. Novam mihi nova virtute
creabo laudem. Tuus merebor videri."

_Tullia._ Clamant multi nitentibus ad virtutem adolescentibus obicem
esse consuetudinem cum puellis. Nae caecutientes errant. Vidi quos
honestarum, ut sumus, usus ad meliorem convertit frugem, cupidinarios,
aleones. Invenerunt, cum voluptate, veram honestatem. Quod ipsa non
fecisset per se virtus, hoc fecit auxilio. Placuit virtus qua se
noverant placituros. Erant corruptissimi in urbe vicina adolescentium
mores. Damnavit mulcta indicta Senatus meretricias libidines, lenonum
artes; sed facilius sine aeris quam foeminarum usu vixerint
adolescentes. Convertunt ingenuas in puellas oculos et amores.
Excipiebant, parentum jussu, laeto vultu qui ad honesta tenderent;
contemptui habebant qui mutari nollent. Ingeniosae mulieris suadent
illecebrae, quod Plato non suaderet. Annus nondum, praeterierat; mutatis
repente moribus evasere in masculam virtutem, Epicuri de grege porci.
Praelucente spe, quam ocyus concipit qui amat, quo non sequetur
virtutem, vel ad dumeta ducentem, vel e scopulis vocantem? Alter per
alterum mitigandus sexus, non alter semovendus ab altero. Praeeuntes
sequentur viri foeminas, vi Naturae ducti. Si sint bonae, duces erunt ad
laudem; si malae, auspices erunt ad turpia. Nunc sequere orationis
filum.

_Octavia._ "Enimvero amore emorior," dicebat Robertus. "Cur tandiu meam
mihi invidet Sempronia felicitatem?" Audiit mater.--"Non equidem
invideo," reponit, "sed delectatur mora Venus. Amoris voluptates mora
crescunt. Volo vobiscum liberaliter agere. Ite cubitum, ite." Et
subrisit.

_Tullia._ Intelligo. "Ite ad coitum," dixit; "ite ad vitam." Classicum
canit ad pugnam.

_Octavia._ Utrumque osculata est. Dein duxit Manilia ad pugilatum. Veste
exuit, nudam collocat in lecto. Insilit Robertus. "En mihi," loquit
amplexans, "summum bonum, omne bonum.--Et bene sit," ait Manilia,
"beatis amantibus! Nec hos exstinguo cereos, Roberte; triumpho non
deerit tuo lux quae debetur.--Et sane," reponit Robertus, "tenerum
formosae puellae corpus currus est triumphalis Amoris. Hoc ego tuo
vectus curru, Octavia, ibo tenebricosum istud per iter" (pubem
vellicabat), "ibo ad gloriam." Uterum, femina, pectus pererrabat
inspectans curiose. Demum intumuit puero nervus. "Fave," inquit, "fave,
Venus mea." Suavium dedit.--"Favebo," inquam, "et ut voles favebo.
Servire tibi instar regni erit. Qualem me cupies, talem habebis.--O
nugacem!" clamat advolans Manilia; "facto opus est, non dicto. Volo
utrique praestare operam, et ope mea voluptati vestrae accrescere
delicias novas. Belle arrigis, Roberte; agedum, candidum hoc in Octaviae
pectus libidines et te effunde.--O mater," respondeo, "vis huic meae
adesse ignominiae? Abi, amabo.--Te ineptam!" refert, "non fidis nutrici,
alumna? Pugna, Roberte, sed heroica pugna fortitudine heroidi tuae
incomparabili." Dicente Manilia, supervolat Robertus; balista ferit
uterum: at exerrantem et resilientem intercipit caudam Manilia,
officiosam insinuans manum. "Veni, fugitiva, tuum id in ergastulum
Dionaeum: huc te vocant," dicebat, "quas dominae debes operae." Post
impacta in pueri lumbos manu, impellit: momento voro puerum, absorbeo
surgentem. Vetat commoveri me Manilia. "Tolle id femur laevum, Octavia,"
inquit, "contende alterum." Fit. "Tu, Roberte, leni et spissa concute
amores tuos subagitatione. At tu, Octavia, osculare, nec move." Fit.
"Cum senseritis alter et alter," adjicit, "e libidinis vena exsilire
vobis prurientes salaciae spumas, tu, Octavia, mitte suspirium; tu,
Roberte, morsiunculis Octaviam pete." Subagitat ille vegeta, sed molli
et lenta concussione. Amplector, osculor, nec moveo. O bona Venus! o
bona Tullia! sentio me remitti. Suspirium mitto. "Nunc, nunc, Roberte,"
ingeminat nutrix lena, "fave, fave Octaviae. Rapidi tibi ferveant
lumbi." Ille urgere, permolere. Mox collum appetit dente, cutem carpsit;
gemitum dedi. "Nunc, nunc," repetit Manilia, "crissanti fave Roberto
succussu. Tolle lumbos, succute pernix. Bene est, alumna. Non ita, puto,
lumborum placuit flexibilitate et mobilitate Lais." Coepit colliquescere
dulcis puer, et ego intimos amoris sentio mihi sinus liquido exundare
incendio. Nec lateribus peperci, nec animae. Celeriori nunquam itum
cursu ad Veneris metam. Altera manu Manilia mulcebat mihi nates, altera
Roberto. Apprehensa identidem summis digitis cadurda stringebat,
comprimebat, et incubantis testiculos, molli emulgens compressione,
exprimebat. Defecit puer; et refugit nutrix, plaudens manibus, acta
fabula. Basiationes projecto propter latus meum puero ingerebam
innumerabiles.--"Ut me amas?" dicebam. "Ut meae tibi Veneris dona
placuerunt? Nunquid piget? Nunquid mei piget?--Interroga, domina,"
respondet, "an pigeat in coelis fuisse cum Jove et Junone, et magnis
Diis.--Nam," repono, "ruunt homines in amplexus puellarum praecipites,
postea piget.--Non tu puella es," inquit, "ut puellae sunt hae nostrae.
Dea es voluptatis. In te si me ceperit satietas, et ceperit felicitatis
in coelis, et Deorum epulis".

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                 (Desunt folia aliquot in codice m. s.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

...--"Insomnem egi noctem. Perstrepebat contignatio vi concussa:
cubiculi timui casum. Fabulam egitis, nec dubito; haec tibi Diana
sagittifer fuit Apollo. Configebat tibi, noli erubescere, Octavia mea,
configebat tuum Pythonem. Hodie mane, cum vale abiens dixit, junxi
pectori pectus, nullo Dianae tuae exsurgere sinum mammarum tumore sensi,
nullo vidi. Et foemineo suavius dedit suavium. Non is vividus et micans
oris color, qui heri erat; impallescebat nocturno labore.--Erras,
Eleonora, repono. Virum non habui in viduo thoro. Sed lucta, et pudet
fateri, lusimus Cupidinea, Sappho et Andromede. O videres, Eleonora,
nascentes mammarum orbes! arderes. O videres non vere cunnum, sed
cunniculum! fureres. Placui maritus, placuit uxor, tribadico furore et
sudore."

_Tullia._ Erat Enemonda forma excellens, Fernando Portio soror. Et
Enemondae erat amica Francisca Bellina, etiam forma praestans.
Nesciebant inter se quae magis amaret, quae magis amaretur. Cubabant
frequenter una in domo Fernandi. Secretis petebat, quales amat Venus,
insidiis, Franciscam Fernandus; se peti sciebat puella, et gratulabatur
suae formae. Surrexerat impatiens libidinis, surgente Aurora, e lecto
adolescens; frigido aeris halitu mitigabat ignes, in pergula. Tremula
strepebat argutatione, proximo in cubiculo, sororis lectus. Patebat vero
ostium: hanc amanti commodarat puellarum negligentiam Venus favens.
Intrat, nec vident libidine caecae, libidine ebriae. Superequitabat
Francisca; Enemondam impellebat ad cursum, nuda nudam. "Ambiunt,"
dicebat Francisca, "meam quotidie pudicitiam nobiliores et salaciores
mentulae. Pulchriorem ex iis, amica, legam ego, sed tibi. Sic volo
indulgere genio tuo, et meo." Dicens, subagitabat acerrime. Conjicit
Fernandus se in lectum nudus. Territae puellae, nec fugere ausae sunt;
amplexu Franciscam ligat cursu fessam, osculatur.--"Audes tu, improba,
vitiare sororem meam," ait, "tam sanctam, tam castam? Poenas dabis.
Domus ulciscar meae injurias. Patiere furores meos, ut illa
tuos.--Frater mi, frater mi," respondit Enemonda, "ignosce amantibus;
noli nos traduci ludibrio.--Nemo sciet," inquit; "faveat haec mihi
cunno, favebo ego utrique lingua. Nemo sciet."

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia..._ Nudos pingi vetant novi sapientes, novi Catones, qui, si e
coelo ceciderunt, sane e coelo Lunae ceciderunt.

_Tullia._ Quo quisque est inter homines stolidior et vecordior, eo et
superbior est. In eis si judicium quaeres, si eruditionem, operam
luseris. Nam Naturae rerum parens finxit nudos. Nec sartor, nec cerdo
Deus. Propulsandis aeris et tempestatum injuriis inventus vestium usus,
non quod quicquam corporibus desit nostris ad pulchritudinis laudem; non
quod quicquam inhonestum et turpe e tanti molitoris manibus exierit,
quod tegi deceat. Consistit corporum pulchritudo in recta membrorum
compositione; nulla est, Hercle! in vestium ornatu. AEternae mentis
maximum est opus corpus humanum. Quis neget? Hoc se uno ars conditoris
maxime jactat specimine. Qui tegit, damnat. Si videri noluisset, deerat
facultas? Deerat ars? Expectasset, putas, tam mirabili perficiendo
operi, artes nostras et curas? Insanit qui sic obloquitur. Maxima pars
orbis terrarum alit nudos, ut creat. Et sunt plagae in quibus usum vetat
vestium coeli et aeris torrens aestus. Videant hi lynces. Regnantis vis
Naturae nudos ostentat hominum artus et lumbos. Nulla illi pudenda
membra, iis in regionibus, partes turpes nullae; nudum esse probro non
est. Volet et eadem vis Naturae in aliis abscondi terris, ut propudia,
et tegi, quaedam ut sua scelera, nullius tenax consilii? Volet, si
videantur probro esse? Viderint hi lynces. Graeci, artibus et ingenio
clari, pingebant nudos heroas, et heroidas nudas. Alexandri vidi Romae
statuam, Praxitelis opus: Hercule satus altero sustinet brachio leonis
exuvias, cetera nudus. Qui videt picta in tabula Carolum Imperatorem,
Alexandro aemulum, vultum principis et manus videt, nihil praeterea
videt, quod sit principis. Hae sunt vestium picturae, non hominum.
Inepte dixerit te vidisse, Octavia, qui nunquam viderit nudam. Ita sua
excidere a dignitate sculptura et pictura. Nunc sunt sculptores et
pictores scientiarum et artium rudes, si unum aut alterum demas;
nebulones, ebriosi, nullius artis in arte sua. Pictura descivit a
pictura, ars ab arte. Sed periculum est, aiunt, si nudos nudasve
pingant, id ne sit praestigiosum quoddam ad flagitia incentivum. Nugae!
Qui degunt, ex nostris hominibus, in India et America, ubi libere patent
puellarum partes, nulla tamen moventur libidine. Visu assuescunt, et
hebescit assuetudine libido. Crede mihi, Octavia. Avaris nos tuemur
ipsae curis, oculis negamus dotes nostras sollicitae, et id maxime
hominum corda inflammat. Majora opinione concipiunt, quam postea vident.
Postquam copiam nostri fecimus, non ita ardent. Obsolescunt momento
venustates, quas nudiustertius adorabant non visas. Vetat lex?
illecebras vetitis addit. Castiores essent plerique omnes, si
liberiores. Fluat, ut aqua in rivis, vinum: ebriosos vix investigabis,
unum alterumve. Ambulent nudae: se tot, ut fit, non inflammabit
nequitiis Amor. Quibus sunt virgines nudae in tabulis pictis, hoc non
tanguntur visu, non moventur, marmorei usu facti diuturno. Stulti illi
sapientes rem ex sua praejudicant conscientia. Pronae ad terram mentes
ad quaeque se sentiunt flagitia proclives. Nec studio bonarum artium,
quae in eis nulla sunt, naturae malignitas aut corrigitur, aut
temperatur. Bonis et doctis aliae..

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

..... "Accipis?--Legem quidem accipio," respondet subridens, "omen non
capio; nam te amicam, soror, non inimicam, capere volo. Ad quam flexit
me scurrilitatem amentia pueri, flagitium vocas. Ludus est. Ut ut sit,
accipio legem. Sed iram averte omnem a puero; in me converte.--Videro,"
reponit Juditha. "Consobrino natus e concubina, venusta puella, odio
mihi esse non debet; nec aheneum mihi pectus. Id unum jubeo, jubenti ut
praestes obsequium, mihi, quicquid tandem in mentem
venerit.--Praestabo," inquit Lucia.--"Curabo omnia," subjicit Juditha;
"nec tibi time a marito. Sylvas amat, non nuptias. Impigro venatori
Cephalo non multus, scio, Procris suae usus. Fibulam volo induas."
Uberes ad rem manarunt ex puellae oculis fletus, et mitescere sibi
sensit Juditha ferum animum. Dejicit, lymphata, lintea. Ut vero apertas
vidit opimas juvenilis corporis venustates: "O Venus aurea!" exclamat;
nec plura. Post paulo vocem recepit. "Sospitabit miserae Juno,"
ait.--"Ignosce, soror," dicebat Lucia, "linque meo me sexui. Quae
foemina sum, nisi cum fibulae visum erit, foemina non ero? Ignosce, bona
soror." Abscesserat Mancia, et puer.--"Quam bella es cum tuo moerore,
Lucia soror mea, et Hebes soror!" ait Juditha. "Vis mea esse? Si eris,
et mea non ero.--Volo," reponit Lucia, "sed infelicitatem meam novi et
tuam duritiem." Osculum flenti fixit Juditha.--"Molliisti," inquit,
"saxeum pectus. Hac ex caute non igniculos procudisti, sed amoris
incendia." Impegit osculum, et novos hausit calores. "Hoc solum rogo,"
subjicit, "ut me ames, et Joannem habeas odio. Servi mihi servitutem:
servitute hac tibi emeris regnum." Promisit Lucia se facturam quaecunque
vellet fieri. "Et hac tecum nocte cubabo," ait Juditha. "Vir tibi ero
novae nuptae."

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Et tota nocte puellae lectum suis implevit furoribus; mille
millies suavia dedit, subagitavit indefessa, et incestis vexavit tenera
membra manuum deliriis; sub lucem excessit. Sequentibus diebus, Joanni
non visa est irasci, sed misero vetitum ad dominam ire. Igitur dolore
conficiebatur, et peribat. Convenit Manciam. "O Mancia," inquit,
"insaniebam; verum te amo." Veniunt in amplexus, et hi via fuere Joanni
ad Luciae complexus. "Me, Mancia, mea lux, ira enecat, emorior. Me
igitur ingrata illa et perfida pessumdederit, et peribo inultus? Non
peribo si voles, vivam tibi.--Favebo," reponit Mancia, "sed quid agitas
consilii? quid paras?--Volo superbam habere in potestate, calcare male
in luto.--Non satis intelligo," inquit Mancia, "quid id sit quod
excogitas. Vis forte calcare in lecto, non in luto?--Malim," reponit
Joannes, "cum Tisiphone, cui lutea inter inguina Stygius hiat bufo,
concumbere, cum Charonte rem habere.--Jura ergo," ait illa.--"Juro,"
infit, "per omnes Deos, per omnes Deas, per te etiam juro, quae dea mihi
eris maxima, si faveris.--Favebo, nec dubites. Operam laudabis meam
fidelem et industriam. Scio; si quid in te est animi, per Venerem!
odisse heram audebis, quae te temnit tam male animata."

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                           (Desunt quaedam.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

.....--"Artem elusi arte, hera. Obliqua mihi eundum erat via ad
felicitatem.--Ingeniose, mel meum," reponit Lucia; "me quidem amat
Juditha et excruciat, quam odi, scelesto amore. Furit, sed operam
perdit. Colubris potius velim bene." Arrigebat incensa tentigine puer,
arrigebat liberaliter. Vidit Lucia devoranti oculo. "Fugit anima mea a
me, mi anime," inquit, "fugit ad te;" osculis puerum petebat.--"Et ego
emorior, domina; in tuto sumus," ait Joannes. Rubore offusus est puellae
vultus; coepit intremiscere et pavere.--"Exige a te," infit Joannes,
"pudorem hunc ridiculum. Patere id monstri pilo configam." Subrisit
Lucia. Finge tibi cum Adonide Venerem.     .     .

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                        (Desunt multa in m. s.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

_Octavia..._ Nupsit Margaris, ante hos dies, comiti Emanueli, divinae
indolis et formae puella. Digna erat quam amaret Robertus, et
ignovissem, puto, si amasset.

_Tullia._ Et si laesi scirent ignoscere Amores.

_Octavia._ Incredibili superat sagacitate et solertia matronas omnes,
vel aetate provectiores et aequales pulchritudine, vel celeberrimas
forma. Sed ea est humanitas, affabilitas, bonitas, in magna fortuna, in
eo splendore, ut omnium ore laudetur. Has, Hercle! Ludovicus Vives,
dicendo et docendo virtutes, ut et primas patrando voluptates,
instillavit tenerae. O natam feliciter, vestris sub stellis, o Apollo! o
Venus! Margaridi et Roderico multus litterarum amor; et favit genio et
ingenio, magna cum cura, Catharis Herrera mater. Erudiendos credidit
hominum nostrorum longe doctissimo Ludovico. Placuit praeceptori
vehementer puella, et efflictim amavit. Pudebat virum magnum, sed et
juvabat; et nolebat et volebat. Quid faceret? Amant etiam qui nolunt,
immo quas nolunt: libera non est amoris optio. Aberat mater; timebat
nihil natae, nec a Ludovico cavebat. Solam domi reliquerat soli, et in
ea regnabat domo venerabilis vir miraculo litterarum. De humani corporis
structura forte edisserebat; incidit ut de corde doceret. "Haec est,"
dicebat, "hominibus mirabilis omnium sedes affectuum; hic amor nascitur,
hic odium. Hinc originem ducunt mala et bona; hinc strages et caedes,
quibus humanum, ante diem, genus vi perit illata; hinc sexuum, per
amorem, affinitas, qua crescit et propagando sobolescit. Praestare putas
amorem odio, Margari?--Nec sane odii," respondet, "ad hanc diem, nec
amoris agi me sensi malesuadis consiliis, quae bona et pura sum.--Sed ad
eam," refert Ludovicus, "pervenisti aetatem, in qua profecto caeco
incalescunt igne venae bene valentibus. Atqui optime vales. Et amas,
noli erubescere, Emanuelem comitem, adolescentem suavissimum. Amas,
Margari, amas, et gaudeo.--Amo," reponit, "quem mihi mater optima legit
maritum; si negem, mentiar, quod alienissimum a moribus, quos infudisti,
meis.--Enimvero," subjicit Ludovicus, "amabis praeterea nihil, odio me
habebis?--Non habebo," ait illa, "et amo te vehementer; ingrata sim, ni
amem.--Ergo si et ego te tam pulchram, tam ingeniosam vehementer amem,"
infit Ludovicus, "probro non vertes?--Non vertam," respondet, "gratias
agam, et olim, faveant Superi! referam diligenter." Dum diceret,
supervenit Rodericus; mutat sermonem Ludovicus.--"Affectuum (passiones
vulgo vocant)," inquit, "in corde quaedam velut est officina, et in
medio cerebro mens sedem habet. Pars est compacta; glandulam pinealem
dicunt. Omnia mirabiliter. Evolant perpetuo illuc e corde subtiliores
sanguinis scintillae: spiritus vocant, et sensuum ope et opera, ut e re
est, consulta mente agitant et movent. Quos temperat mens affectus,
probat virtus et honestas; rebellantes et perduelles damnat virtus et
honestas. Quis damnet bonus, odio haberi a quibus injuriis afficimur et
contumeliis? quis non laudet, laudari et amari, a quibus amamur et
augemur beneficiis?--Intelligo," reponit Margaris subridens; "nec erit
quod merito jure ingrati unquam animi vitio insimuler, si mea me spes
non fallit." Postera die cordis et cerebri, atque pectoris extima et
intima, velut ob oculos eruditae puellae, longa narratione,
posuit.--"Sed, quae tam prope abes a nuptiis," inquit, "divina Margari,
tua, per Venerem! interest, situm, figuram, et munus partium nosse,
quarum praecipuus et suavissimus in sacris Hymenaei usus mortales aequat
Immortalibus. Nam et viri et foeminae, voluptate, quasi mercede objecta,
impelluntur ad nuptias." Libere exsequutus est, prurienti sermone,
pruriginosam hostiam. In propatulo vidit nudum Margaris Hymenaeum et
arsit. Urebatur puellae pectus nova libidine. Agnovit Ludovicus virginis
amentiam, et ipse insaniit. "Qui tibi," dicebat, "heros heroidi
virginitatem eripiet, excutiet, nae, Margari, Jove mihi videbitur
beatior. Quo pretio veniisti, Dea, mortali? Quae merces in terris tanti
boni? Me infelicem!--Melius Dii et ego," refert illa, "favebunt Superi,
et favebo.--Fave tu, Margari," ait Ludovicus; "si faveris, favebunt
Superi, vel nolentes." Erubuit virgo, et obmutuit. "Nempe, quae nequidem
vis verbum dare, quid a te sperem miser?" subjicit Ludovicus.--"Verba
non dabo," reponit Margaris; "sed quid vis me facere?" O forma! o
juventae flos! suspirium misit.--"Me Superis aequas," infit Ludovicus.
Silebat puella, et oculos tenebat solo fixos. Eburneos tegebat humeros
amiculum bombycinum aurea innexum fibula; praeter indusium interius,
nihil erat vestimenti. Liberum pectus, libera ad mammas via. Veneris
oestro percitus, et hanc et illam prehendit impotens parvam, marmoream,
micantem: hymenaeo libat basio.--"Quid id vero est?" ingemit virgo; et
uberes rigarunt lacrymae ora.--"At enim odio tibi sum, dea mea," dicebat
Ludovicus.--"Non es," respondet, "sed nolo dare.--Non tamen pugnabas,"
subjicit Ludovicus.--"Nolo etiam negare," ait illa.--"Quid tibi vis,
cara virgo?" dicebat Ludovicus; "nec dare vis, nec negare; negas sane,
si nec vis dare." Et aestuantibus verbis calidas miscebat
basiationes.--"Nam si dederim," inquit Margaris, "meretricium id erit
obsequium; si negaverim, improbe ingrata sim.--Intelligo, intelligo,"
exclamat Ludovicus; "vis, si vir sim, vim inferam; non vis, quae casta
es, vitium offeram.--Ad hanc diem," reponit Margaris, "ne turpis quidem
cogitationis umbra animum meum attigit. Non puriores solis radii, quam
mihi mens et anima.--Scio," ait Ludovicus, "purissima es puritas."
Dicens amiculum et castulam, solutis fibulis, amovet; male pudorem, quae
supererat, tuebatur interula linea, nubecula. Flebat Margaris: nihil
contra conabatur. Erat in angulo lectus, humilis, unius capax, sericeo
opertus vellere nigro. Abigit illuc, pedo minax Venereo, oviculam
intremiscentem Ludovicus. Dianae carior non ita fuit pastor ille ab
Amphryso.--"Ergo sede in lecto, dea mea," ait. Sedit. Post collocat
resupinam in mediis castris (sic thorum vocabat); "nam hoc modo bellum
geritur, conseritur pugna," dicebat.--"Me miseram!" ait Margaris. "Parce
pudicitiae; si amas, parce pudori. Quid feci infelix? Quid tu vero non
facies? Vere perii.--Faciam sane," respondet Ludovicus, "Superum ut
invenias vitam in amplexibus meis, ego in tuis." Interim revolverat
interulam ad summum pectus. Patuere sexcentae venustates, apparuere
libidine furenti mille Veneres. Ad miraculum pectus, alvus, femina,
pulchra quaeque. Intumescebat molliter libidinis agger. Rimam, qua iter
ad coelos, non videres: lineam diceres Apellis ductam penicillo, qua
Protogenem vicit. "Nunc cernendum bello," ait Ludovicus, "cui dederint
Amores imperium hujus arcis. Et ecce produco e castris meas omnes
copias." Demittit subligaculum, et arma intentat virilia praetrepidae
virgini: scilicet arrigebat magnifice ad pollices novem; sed
crassitudine exsuperat.--"O mater!" exclamat Margaris, "me putasses,
cara mater, huic fati obnoxiam indignationi? Me consceleratam! Jam nulla
sum.--Nugae! merae nugae!" inquit Ludovicus. "Macte animo, dea;
laudabis, scio, et triumphabis, gaudio delibuta summo." Miratur femina,
potiorem et sacram libidinis partem. Attrectat pubem, crispam, sericeam,
quam videbatur ipsa sibi Venus suis nevisse manibus. Discidit bibentibus
Venerem oculis; diducit cadurda, igneam tentat solers rimam micanti
digito. "Suo sub purpureo flore," inquit, "recubantem video pulchram
virginitatem. Euge, virginitas! Quid enim vero sedes istic, iners et
otiosa? Apage, inter ineptos laus inepta! Quid heram fatigas meam,
hostis generis humani, violatrix perpetuitatis, fraudatrix amorum?
Moriere, caesam mactabo." Nec mora: effusus in gremium puellae, nervos
contendit, spiculum vi mittit. Diffinditur tenera et delicata; infremit,
suspiriumque dat altum et clamorem sonorum. Nam irrumpit impetu, non
leni irrepit illapsu in adyta Cupidinis fervidus Hymenaeus. Laeta gestit
intro Cotytto, et salaciam movet. Quid plura? Virgo caeditur pulchra,
reviviscit pulchrior mulier: facta est uxor. Subagitabat acerrime
Ludovicus; illa nec commovebatur, nec quicquam conabatur. Diutius tamen
temperare non potuit sibi a favore. Subinde mittit gemitus, sed quales
amat cevens Amor, crebros, anhelos; patrantes attollit oculos, et
marmoreas vibrat nates amens. "Deficio," inquit; "quid id est
intemperiarum? exeo ex me." Dum dicit, longo resolvitur effluvio. Sensit
resolvi Ludovicus, et favit. Venus bona! cum cogito, mea Tullia, tot
voluptates, accenduntur caeco mihi aestu intimae medullae. Nunquid et
tibi?

_Tullia._ Insanio, inepta; perge dicere. Places mirifice hac fabula.

_Octavia._ Concussiones redintegrat spissas et rapidas, indulgens laeto
operi maritus. At post paulo colliquescit ipse, et delinificis libidinis
rivis puellam mulcet in abdita pruritus vena. Furit Margaris;
restagnanti mergitur pudor omnis voluptate. Osculatur, amplectitur; hac
illac brachia, crura, tibias, lumbos jactat impotens: sic solent quos
adurit febris in lecto aegros. Nam, qui cevent et subant amantes in
lecto sani, ardent et febri, o Amor! sed tua irrequieta et tamen
placida. Uno omnia verbo, Tullia. Voluptatem alteri creavit alter, quae
summa est etiam Jovi et Junoni Diis summis. Optime Ludovico cessit: non
melios Senecae navanti Agrippinae operam, non melius Nasoni Juliam
Augusti subigenti. Quid rides? immo non melius unquam Lampridio tibi
anhelanti et sudanti.--"Hoc praeludio initiata es, Margari, nuptialibus
sacris," dicebat Ludovicus. "Nam crastina die, pactis nuptiis, confliget
Manuel tecum, nova nupta, vero duello. Nunc sane hominem tulisti, cara
Margari; asellum vero feres. Adolescentem, cetera optimum et
suavissimum, vocare equidem solitus est Onosandrum Rodericus patruus.
Arrigenti increscit mutinus ad pollices quatuor supra decem, monstrum!
et intumescit ut mulis videmus.--Monstrum scio," ait Margaris, "et
monuit periculi Justina. Cruciabor, sed et dixit successuram cruci duplo
majorem voluptatem. Videbo.--Et bene se res habebunt," reponit
Ludovicus, "nam habilissimum tibi corpus. Sed animo fer forti et
constanti ferendum quicquid erit.--Et feram," ait, "nam sororem Justina
esse dixit sibi exilem et gracilem, nupsisse tamen viro membrosiori" (ut
dicere solita es, Tullia) "aequo et equo. Sed tu mihi, Ludovice,
mirifice placuisti; non ita placebit Manuel, ne dubites.--Et places
unice mihi, regina mea," refert Ludovicus. "Nihil praeterea habeo in
vita quod cupiam, si te habeo.--Habebis, dum vixero," reponit Margaris;
"praeoccupasti amores meos: auferet nullus homo, nulla aetas.--O me
beatum!" ait ille. "Absint bona omnia, desit favens fortunae aura: adsis
tu sola, mihi satis erit opum, satis bonorum." Suaviis dicens lacessebat
repetitis puellam; pugnabat et redditis puella basiis. Concurrebant et
hinc et illinc resurgentes ad libidinem animi. "At enim volo qualis esse
debeas mihi, qualis marito," ait Ludovicus, "nescia ne sis, Venus mea,
felicitas mea. Coronis id erit aurea monitum multifariae eruditionis.
Principio, suasum habeas tuo in te repositam esse, marito suam
felicitatem; tuam tibi in me. Si suasum habebis, feres mariti amorem;
optabis, ardebis meum. Libera sint inter nos voluptatum commercia, joci,
lusus, libidines. Exige pudorem cum mecum eris, pelle metum. Sed
colludenti cum marito summa sit pudoris, qualem matronas decet, cura;
sciat pudere te patientiae, pudere obsequii. Pudeat atque adeo et
mariti. Metu et pudore coerce motos sensus, et frena libidines. Sentiat
cui omnia in te fera licent connubii lege, vere nihil per te licere. Sed
si me amas, non sines, prima alterave nocte, cupidum beari juvenem pleno
gaudio: id mihi erit instar pleni gaudii." Addidit et alia multa, et
basiationes innumerabiles. Incaluere. "Viden," dixit, "mea Margari?"
penem jactabat rigide tensum. Offusus est rubore puellae vultus, et quid
subrisit pruriginosum. "Eloquere, Hercle! quid judicet amicae mens
Margaridis de amica fieri mentula? Eloquere, sed libere, sed
meretricie.--Volo," reponit cachinnans, "quae coram puella tua tam
insolenter gerit se, et pudori facit injuriam virgineo lasciviens,
tenebricosum trudi in carcerem." Tollit cachinnum.--"Enim vero
trudetur," reponit Ludovicus. Acquiescit ultro pulchra mentula
sententiae, amore poenae. "Veni in carcerem, superba mentula, veni,
serva poenae." Volens subit illa suoque nisu in caecum caeci amoris
carcerem. Cetera quis nescit? Lassi requievere ambo.--"Moriar," dicebat
libidine Margaris amens, "ni te ipso plus Amore amem! Nempe tam pulchra
in rerum natura edocuisti, quo laudatior fierem; et nunc usum edoces
vitae, usum mei, quo sim beatior. Nollem participem fieri unquam
Manuelem tuae voluptatis, si quam a me cepisti. Uni vellem addici tibi,
nulli praeterea homini. Sed omnium quae mandasti, faciam scias fuisse
memorem." Rem facete inficetam! Cum perducta est ad genialem thalamum,
dixit caput sibi dolere.--"Sane," refert mater ridens, "et dolebit ante
horam, mea ni me spes fallit, pars ludicra vero dolore. Nam quid fictum
praetexis dolorem amentiae tuae, nata? Petiisti a marito hanc condonet
timori tuo noctem? Te stultam! sed enim quid times, vecors? Discindet,
non occidet. Junior eram quam es, quum passa sum graviora quam feres.
Duodecimum non excesseram annum; bene habui. Obsequere marito, bene
habebis." His dictis, reliquit nudam in lecto. Sed sericeum induerat
sibi subligar, et ab omni consuerat parte, ne qua ad se via esset
hymenaeo. Venit Manuel, osculum dedit indignanti: manabant
lacrymae.--"Quid fles, mea libido?" ait. "Invides mihi meam
felicitatem?" Jubet servos abscedere, cereos vetat exstingui; post
expansis puellam ulnis complectitur resupinam. Pugnat illa et refugit.
Arrigebat exutis adolescens vestibus; vidit puella, vidit et lethum.
Horruit. "Nam intimos," dicebat apud se sibi, "transadegisset vulvae
sinus; perfregisset viscera! sed in tuto sum." Subinde attrectat Manuel
mammas, quales optasset sibi Venus e concha nascens. Repugnabat. Post
interfemineum et femina petit: loricata invenit. Miratur, indignatur,
subirascitur. Quid faceret? consilium capit ab ira.--"Quid vero sperabas
opis ab hoc," ait, "genere munimenti?" Et momento perfringit; nec vi
multa opus: fefellerat Justina dominae ineptam malevolentiam. Conqueri
Margaris, et succensere; conscendit Manuel.--"Quid me vexas," aiebat
illa; "vitam adimes priusquam pudicitiam." Pugnis petebat anhelantem;
nihilo tamen minus urgebat opus, amantis furore. Et aperuerat, post
concertationem, ad summum bonum viam: prope aberat a victoria. Mentis
impos illa, cum sensit deficere vires, unguibus impactis impetum facit
in ora incubantis, et foedat vulnere. Tunc ad rixam et ad iras ventum.
Exscendit e puellae veredo indignans adolescens; fugit e lecto puella.
Alter alteri infensus. Audiit mater et accurrit ira saevientibus. Vidit
in angulo sub aulaeo latitantem natam, et ad thori interius latus
inspectantem in speculo laesam faciem generum, et frigida lavantem.
"Bona Venus!" exclamat, "quae haec est hymenaei facies? quae sunt
intemperiae? Siccine, o fili! o nata! nuptias facitis, et amatis alter
alterum? Quid video?--Non uxorem dedisti, dulcis mater," refert Manuel,
"tigridem dedisti. O Hymen! qua fati libidine, quae ante horam puellarum
flos erat delibutus, mutata repente est in saevam tigridem? Certe nullo
meo facto. Vide, mater, quibus faciem notis inscripsit." Excandescit
matrona:--"Agedum, excetra," ait; "ubi natam deposuisti meam, dulcem,
obsequentem, bonam? Certe non es. Sed impune non feres; poenas
dabis.--Natae ignosce, mater," inquit Manuel; "ignosco ego uxori vir.
Malim emori, quam ab ea si quicquam exegeris poenae, quae anima mea est,
quam perdite amo, vel ingratam.--Quid vero ais, improba et vesana?"
refert mater. "Quid respondes?--Peccasse fateor, mater, et vehementer
poenitet," infit Margaris. "Veniam peto supplex. Ignoscite huic furori,
qui meus non fuit, sed fati.--Et ignosco," subjicit Manuel. "Sed quis
ego sum qui ignosco reginae meae? Si vero quid ego deliqui in te, nollem
dictum, nollem factum." Fregit protervam liberalis sermo Margaridis
contumaciam.--"Sine, mater," inquit, "reconcilier cum marito mea opera,
non tua. Placabo, spero; redibo in gratiam. Abi, amabo, cara mater. Vis
prostem nuda oculis tuis? Obsequar jussis tuis, obsequar mariti aut
libidini, aut amori.--Ergo exeo, nata," reponit mater. "At tuo vide
fungare officio, ut conjugem juvat, ut honestam decet." Illico in
complexum mariti, ut erat nuda, volat ingenuae puella indolis.
Osculatur, veniam petit.--"Agedum," inquit, "quam voles ultionem cape a
rea, dulcissime Manuel; nullam deprecor." Fovet ille suspirantem in
sinu.--"Quam vero," ait, "si melior sim quam fuisti, capere velim,
praeter oscula et florem juventae?" Demum sistit ad marginem lecti
amantem et amentem. Omnes legit oculis omnium venustates membrorum.
Laudat, miratur, stupet. Invenisset in una Zeuxis, quam in pluribus
quaesiit, summam pulchritudinem, et Venere dignam. Attrectat mammas,
pectus, femora. Lubrica nates manu tentat, et bonam partem. Consentiebat
Margaris; nihil negabat, et tantum non dabat. Incalescit aspectu
adolescens, incenditur tactu. Omnia delectant et gaudiis implent, quae
qualia sint non assequatur excogitando qui non amat aut non amavit.
Surgit interim mentula ad praecipitanda gaudia. Morae impatiens,
exsiliebat, subsiliebat. Admoverat Manuel puellae laevam: impalluit, et
gemitum misit. "Haec te assurgens, ut vides, suavissima Margari, et
inflammescens," ait Manuel, "de meo in te amore, cui nihil potest adjici
quo major fiat, mox, mox, hera mea, faciet certiorem in intimis
praecordiis. Depluet omnes tibi voluptates: post paulo amabis, nec
dubites, et Venerem et me. Certe hac somnum nocte non videbis, sed Jovem
videbis. Multam ad lucem saltabimus hilari tripudio, cum Venere et
Hymenaeo, choream ducente Priapo. Res vero agetur intro festiva in
spelaeo insontis vulvae" (medium induerat digitum). "At, cara Margaris,
cor meum, lux mea, mitte te in lectum et compone duello. Fave Veneri,
tibi ut faveat." Erubuit virgo et suspirium dedit. Momento resupinam
occupat, telum vibrans quale Omphalem Hercules, contentis, ut maxime
potuit, nervis, in teneram adigit. Nec compages resistit, vi arietis
disrupta est impacti. Alte infixum est telum, et haesit. Clamorem edidit
virgo. Erat ad thalami fores mater: ut audiit, ut sibi placuit! "Perge,
mi gener, perge," inclamat alta voce. "Ulciscere injurias. Nulla te
tangat miseratio; scias te maritum, sentiat se uxorem." Repetit Manuel
hoc animosior classico pugnam; repetit et vociferationem puella. Demum
in misellae viscera, diro fulminans nisu, telum abdidit.--"O mater!"
clamat Margaris, "o mater! fer opem. Ecce emorior, mater!" Nequicquam
fletibus miscebat querelas. Amoris fervebat opus adolescenti; fervebant
motitatione celeri et spissa crispantes et ceventes nates. Ejulabat
puella. Manabant ex oculis lacrymarum rivi. Comprimitur, permolitur
egregie. Subinde sensit e subagitantis mobilibus lumbis ferri impetu in
sitientem vulvae lacum torrentes libidinis rivos. Summa vi irruens
adigit ille altius telum; incusso contremuit vulnere puella. Gemendo
vocem sustulit; nec hilum mota est ad libidinem. Defecit adolescens.
Intrat cum Justina ancilla mater: senserat resedisse furores; silebat
Margaris, lectus non perstrepebat, silebat. "Nunc agnosco, Margari,"
ait, "prolem meam. Reddidisti mihi natam, cum uxorem viro: gaudeo.--O
mater!" inquit Margaris, "virum non dedisti. Hominem putabas, mater, cui
noveras partem esse aselli?" Risit mater, risit et Manuel.--"Et haec
aselli pars," respondet Catharis, "apte, nata, convenit puellae parti.
Spera: caro emenda tibi erat (sic Amores voluere) voluptas summa." Tunc
duas virgini dedit nuces saccharo conditas, quatuor Manueli. "Nam tibi,
mi gener," inquit, "reficiendae vires; et nervis opus habes." Componebat
interim lintea disjecta et turbata. Justina ingemiscit.--"Quid ingemis?"
ait Catharis. "Quae haec est pernicies?--Vide, domina," inquit Justina,
"crudelem virginis tuae caedem." Multo videt sanguine conspersum
linteum.--"In virgine rubra," inquit, "video virginem meam castam et
puram. Et melius in caesae virginitatis strage natam agnosco.--O mater,"
ait Margaris, "pollicita eras nuptias, et mihi et tibi sperabas nuptias:
laniena fuit." Osculum dedit mater.--"Forti," ait, "sis animo, et eris,
quae memor officii eris. Et tu, mi gener, fortiter feri, et feries
fortiter, qui amas et juvenili polles robore." Post exiit. Complexu
puellam fovet Manuel.--"Da veniam, hera," inquit. "Pugnandum sic fuit
heroi tuo, tecum heroide sua, et in castris tuis pugnanti.--Et do,"
respondet. "Dolorem intulisti per amorem. Non ita, si minus amares,
graviter praeliatus esses. Sed et habeo quo me consoler:

    "Referemus ambo nocturni vulnera praelii."

--"Coiverant ante in nobis," respondet Manuel, "animi quam corpora. Sed,
uxor mea dulcissima, si me amas.....--Dubitas te amari?" interrumpit
Margaris, "marite suavissime? Si dubitas, enecas.--Enimvero, si me amas,
quicquid voluero," reponit, "accommoda desideria tua meis libidinibus:
accommoda et corpus istud Dionaeum, pulchrum, vegetum.--Faciam,"
respondet, "et gratificabor voluptati tuae." Sic ictum foedus.

_Tullia._ Per Venerem Adonidi subantem! sedes est Amori regia genialis
lectus, in quo vir et mulier cubant. Regnat in ea sede summo Amor
imperio. Nam, cum arrectam intercepit manu mentulam, et pro sceptro
candentem jactat, et minio rubentem, omnia parent; etiam dissidentium
corda parent.

_Octavia._ Roseis in labellis legebat suavians odoros Manuel ambrosiae
rores. Sic, in Hymetti montis, thymo et floribus circumvolitantes legunt
apiculae mel et favos, coelestia dona. Exsugebat mammarum suaveolentia
fraga. Marmoreas et micantes levibus mulcebat alapis nates. Cunnum,
inducto indice, sollicitabat subactum, et pavido indicebat bellum. Novos
ebibebat ignes. Ignescere coepit et Margaris. Intumescit generosa
mentula, et subsultat. Impulit in puellam, ac si eburnea esset, rigidam;
ac si fulmen e coelo missum, candentem. Risit Margaris, animos capiens
ab insultu.--"Ergo nullae tecum, mi vir, induciae?

    "Bella mihi, video, bella parantur, ait."

--"Amore ardeo," inquit Manuel; "compara te pugnae, Amazon mea
Penthesilea, aperi Venereum campum. Dubitet Venus cui laurea debeatur:
sit inter te et me in suspenso et in incerto victoria." Insilierat in
puellam: primo alterove concussu immerserat mentulam in Hymenaei venam.
"Hic," ait, "cibus est Dearum; bene est, vorasti; coenabit opipare
jejuna, et famem sedabit Dearum cibo." Subagitat, nec Margaridi male
erat. Se etiam momento sensit moveri ad libidinem. Dat suspirium
venienti prurigini, et osculum ceventi Manueli. Ille concutit, et vi
urget. Mox largo deficit puella effluvio, aegre animam reciprocans sub
acri equisone, dum currit ad metas. Deficit et post paulo Manuel,
Venereo irrorans opobalsamo. Repente mutata est in aliam Margaris:
lumbos sustulit, osculatur; amplexatur; iterum diffluit libidine; mirata
est se tam cito et tam longe e pudicitia descivisse. Fraudem factam sibi
credidit; Veneris cunnum sibi inscienti cum suo esse commutatum
credidit, non suo his esse usam in ludis credidit. Nesciebat se tam
salacem: nam, intra novem horas, decem peregit suo in agone cursus,
indefessa. Ab ea nocte libidine furit. Quaerenti Ludovico ut marito tam
mirabiliter mutoniato sufficeret, respondit sibi quidem maritum non
sufficere. Itaque nullam noctem, nullam diem coelibem duxit. Noctu
Manuelem, diu Ludovicum bellando confecit exsangues. Ante duos tantum
dies coepit Veneris pigere; matrem rogavit liceret, seorsim a viro,
aliquot per noctes cubare viduam. Tam forti athletae negavit esse se
parem. Obtinuit mater. Nuptiis (nam mater retulit) male dicit; virginum
innocentiae et quieti bene dicit. Ride, Tullia: per innumeras fututiones
ad pudicitiam rediit.

_Tullia._ Commoda via! ah! ah!

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

                            (Desunt multa.)

  .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

....."Et hic me error," dicebat, "impulit in amorem. Credebam bonam,
ursa est; castam, lupa est." Mutata igitur mente, etiam mutavit amores.
Suis Joannem reliquit intemperiis procacem, libidinosam, impudentem; ad
Clementiam convertit animum et amorem, bonam, honestam, ingeniosam.
Placuit excellenti matronae praestans juvenis. Sed volebat amorem
Clementia, voluptatem nolebat. Volebat diligi, nolebat subigi. Contabes
cebat Padillius mentis aegritudine, et ferebat moleste Clementia amantem
perire; solabatur, ut poterat, dictis et officiis. "Si me amas,"
inquiebat, "scelere non contaminabis. Amasti quod bona essem, quod
casta; non amabis, si bonus es, cum malam scies et impuram mutatis
moribus. Antepono sane honestatem caducae huic vitae; non vivo, si
honesta non vivam: satius est mori. At tu (quod alii vulgo non solent
homines stulti et spurcitiis inquinati), ama ingenium meum, ama mores."
Dictis miscebat oscula, sed sicca, sed frigida, qualia Philistaea
Socrati fratri.--"Vis me mori," reponebat Padillius, "saevae probitatis
tuae victimam? Cadam lubens. Nam quid honestatem praetexis crudae
saevitiae? Scilicet putas amantem honeste posse occidi?" Cum nihil
proficeret precibus et querelis, incidit in morbum. Judicavere arioli
medici lethalem. Abdita causa, dubii quibus opi essent remediis,
imprecabantur Jabalum arti suae nugatoriae. Flebat Remundus cognatum tam
praeclari meriti in ipso exstingui juventutis flore; flebat Clementia,
quae se sciebat juveni intulisse lethum. Vult Remundus aegram invisat:
nam de Clementia, dum vi morbi conflictatur, obmurmuraverat nescio quid,
ac si haberet quod cum illa communicatum vellet. Ut videt coram
adstantem et lacrymis rigantem ora, subrisit moriens. E cubiculo jubet
excedere qui convenerant.--"Non tanti sum," inquit, "divina Clementia;
quid mittis fletus? obsequor volenti. Jussisti mori, et ecce
morior.--Non jussi," respondet illa; "immo, si quid est mihi in te
imperii, jubeo vivas. Si non vixeris, vitae miseram taedebit. Curram ad
mortem. Fugiens e vita sequar fugientem me. Vive, mi Padilli, si mortem
me non vis oppetere, quae tua, ut dicebas, vita sum, mi amor. Habebis
faciliorem: erit quod me laudes, et vitam." Osculum impegit; et eripuit
fatis. Repente recreatae aegri vires, et vis morbi contusa. Recepit
pristinam valetudinem, et paucos post dies stetit in pedes. Laetabatur
Clementia et gratulabatur.--"At enim," dicebat Padillius, "promissa
vita, revocasti ab Styge, nec hactenus vitam vidi. Scis quo me pretio
redemeris a desperatione. Non amore lucis lucem video: objecisti spem
meliorem." Rogabat miseresceret, aut morti redderet. Eludebat illa et
vana spe lactabat cupientem. Aberat Remundus ab octo diebus, et contigit
a Carolo imperatore evocari Padillium. Legioni praefecerat imperator
optimus maximus juvenem generosi et ortus et animi, quam in Italiam
mittebat. Antequam proficiscitur, convenit Clementiam: solam in cubiculo
invenit, et volentem nolentem opprimit. Conflictus acer et quater
repetitus; nox diremit duellum. Vide, Octavia, quid honesta in muliere
virtus possit, et laudis amor. Postquam exiit Padillius, poenituit
facti. Delictum vidit, quo corpus et animam inquinarat, et exhorruit.
"Quid feci scelesta? quid passa sum infelix?" dicebat cum animo suo.
"Vae mihi! quae a sublimi honoris gradu, in quo lucebam, dejeci me
praecipitem, cum alienae subjeci libidini! Vae impuratae! Audebo coelum
suspicere? Audebo lucem videre sceleris mei consciam, et velle videri?
Quo fugiam? Sed me misera non fugiam! Ero ipsa mihi et contumelia et
supplicium, quocumque iero. O numen, honestas, meum! qui me ferre
potero, non ferendum catharma? mortem facilius feram. Moriendum est."
Morti se damnat. Reliquo die abstinuit cibo, et noctem egit insomnem,
collacrymans, gemens, ejulans. Postera die venit Padillius: sedebat in
angulo Clementia; flebat, pugno tundebat pectus. "Mittite, o Superi!
dirum hoc in caput," dicebat, "trisulca fulmina. Levate aspectu luridi
monstri coelum atque terras." Ut prope factus est Padillius, siluit et
turbatum continuit pectus.--"Quid vero," inquit ille, "video infelix?
Reddidisti vitam ut tolleres, o vita mea Clementia? Quae haec est
mutatae mentis malesana libido?" Voluit et verbis oscula addere. Torve
respexit Clementia et indignans repulit.--"Me incestasti nequitiis tuis,
venefice," inquit, "et vivere vis? Emori satius est.--Si morieris,"
reponit Padillius, "habebis comitem: ne dubites. Ergo, sic illudebas
credulo? Revocabas a morte, scilicet, ut crudeliori morte perderes? At
vide, spes mea, ad saniorem ni redieris sententiam, ni cesses perniciem
in te quamcunque moliri, tuis ecce ego in oculis hoc me pugione
confodio." Nudaverat pugionem. Metu perculsa Clementia:--"Cave, cave,"
inquit, "mi Padilli, tale in te quicquam cogites: vivam. Et bona
promitto fide; sed nec tu negabis mihi quod etiam flagito; ne
neges.--Non negabo," ait Padillius.--"Promitte vero," refert, "et jura
te non negaturum.--Promitto," refert, "et juro per Deos et Deas omnes.
Si fidem fefellero, iratam te habeam, dea mea; nam malim habere iratos
Deos et Deas omnes.--Volo deinceps," reponit Clementia, "amemus alter
alterum affectu fraterno, honesto amore." Haesit Padillius et aegre
tulit. "At enim," adjicit Clementia, "nisi et tu volueris, me letho das,
crudelis. Nam haudquaquam me amas, si negas, sed voluptatem tuam,
improbus. Nequicquam contra contenderis.--Te sospitem volo," refert
Padillius, "o digna omni laude matrona! Quandoquidem sic jubes, regina
mea, obsequor; legem accipio." Ut, pulsis nubibus, gratior solis redit
facies coelo sereno, sic, luctu deterso, risit in Clementiae vultu
venustas amoenior. Pransit libere et hilare cum fratre qui fuerat amans.
Invasere tamen innumerae aegritudines puellam, postquam abiit in Italiam
Padillius. Subinde gemitus edebat, et fletus mittebat. Pudebat delicti,
pudebat et vitae. At fidei quam juveni dederat memor, in se nihil ultro
tentabat. Quatuor post menses nuntius allatus est in praelio ad Papiam
esse interfectum, in quo Franciscus rex captus est. Tunc cessit
desperationi omnis puellae constantia. Contabuit intra paucos menses
immiti dolore; et demum, inedia consumpta, misere extincta est.
Expostulanti Remundo cur ultro relinqueret vitam, relinqueret maritum a
quo non nesciret se tantopere amari, momento antequam spiritum
exhalaret: "Indigna sum," respondit, "tam bono marito; tu dignus es
honestiori uxore. Deliqui infelix in te et in me; ulta sum vindex
injurias tuas et meas: in hoc equidem laudanda, quod, cum amorem novi me
tuum non mereri, morti sceleratam adjudicavi. Miserere et ignosce." Sub
haec defecit in mariti complexibus. In culpa, Octavia, foeminam vides;
in poenitentia, heroinam.

_Octavia._ Jocaris, Tullia, serio non loqueris. Quis heroida ausit
vocare furentem puellam, quam caecus extra se desperationis turbo
arripuerat? "Quisque suos patimur manes." Non duxere volentem fata,
nolentem traxere.

_Tullia._ Et etiam desperationi sua laus: cum de se et de Republica
desperare coepit Cato, manus sibi intulit. Et Catonem Stoici pro
fortitudinis heroicae sacro numine coluerunt. Cum desperavit Clementia
se honoris posse diutius culmen, in quo sedebat, tenere, contabuit.
Digna est, meo quidem judicio, quam honestae ut nos sumus colant
pellices, quam venerentur pro meretriciae virtutis numine.

_Octavia._ Et timebat a marito sibi, si rescisset, et metus animos
dedit. Currerem ego ad mortem: ferro aperirem animae viam infamiam
fugienti.

_Tullia._ Malim ego meis, quam mariti, perire manibus. O hominum
inhumanitatem! Arrogant sibi omnia, nobis negant. Probro sibi putant
verti (quae insania!) nostrae si libidini ignoverint, uxori si
pepercerint, cui parcerent leones. Cum captus est a Borbonio et Lanoyo
Franciscus rex, fusis in pugna Papiensi copiis, lacrymis sinum,
questibus coelum implevit puellarum longe pulcherrima Francisca Foxia.
Rem narrabo, Octavia mea, scitu dignam et miseratione. Principi Mars
militabat, Princeps Veneri; fortis imperator Marti, fortissimus miles
Veneri. Amabat cingi sibi caput lauro et myrto. Erat, inter aulicos, vir
summo in Armorica loco natus, Joannes Castrobriandus, cui uxor forma
divina. Noverat Regis mores, et mulierum ingenium. Expostulabant amici,
quod illis, quod Aulae toti uxoris negaret adspectum, ac si solem
negaret. Puella, viginti nata annos, unico mater partu, aetatem non
laeserat: si vidisses, virginem dixisses. Causabatur animum uxori non
esse ex Armorica excedere, unum ne quidem passum. Scribebat veniret, et
Rex in hoc totus erat. Nequicquam omnia. Et subirasci uxori simulabat
doli artifex. Dum forte it cubitum, excidit negligenti pars annuli aurei
media. Vidit qui a cubiculo erat, collectam hero restituit.--"Mallem,"
inquit herus, "jacturam centum talentorum fecisse." Suspicione
assequutus est acris Rex ingenii quid id rei esset. Corrupto cubiculario
spe et pretio, ea arte et cura fingitur similis, ut discrimen
intercederet nullum, et capi etiam a marito altera posset pro altera.
Mittitur uxori, ac paucos post dies, appellit Lutetiam laeta, et mariti
petit amplexus. Stupet, et tantum non excandescit, quod dictae oblita
legis advenisset non advocata. Stupet et illa, et dimidium annulum
promit.--"Aliud quaeris autoramentum a me?" inquit. "Jussisti, cum
mitteres, proficiscerer ad te. Absque commeatu non veni. Accepi, et
convenit haec pars optime, quam mihi servavi, annuli parti." Sensit ille
sibi fraudem factam, et pressit dolorem, ne fabula fieret. Postera die,
Ludovica, Regis mater, accersit ad se puellam: favebat ultro gnati
cupidinibus. "Nam," dixit, "excellis forma et ingenio. Quid latebas in
regni angulo, mirabilis foemina? Deerat Aulae id sidus." Paucis omnia:
Regi mirifice placuit puella, et puellae Rex; amantibus propere cessit.
Etiam non regnanti et in throno non sedenti omnia cedunt Amori; cedet et
regnanti tetrica Minervae virginitas. AEgre videbatur ferre maritus,
obmurmurabat, minitabatur. Igitur percussa metu uxor non vivebat.
Abditum animadvertit dolorem Rex amans; abductam locat in tuto. Sic
ducebant festos dies alter in alterius sinu; sed Mars, sanguinis avidus,
placidae hanc invidit Veneri laudem. Paucos post menses Mediolanensibus
Rex infert bellum, animosior quam prudentior; cecidit praeceps e summa
felicitate, capto ad Papiam et in Hispaniam perducto, miserabilis
puella. Quid consilii caperet, ad foedam reducta inopiam? Cepit a
desperatione. Perituram egerunt Eumenides ad maritum; nam intervenerant
affines placando. Non Gallus, sed Scytha recepit in domum pallidam et
moerentem, non in gratiam: ac si non uxorem reciperet, sed veneficam et
strygem. Cum nata et ancilla includit cubiculo: nihil infelici praeterea
cum mortalibus ullis usus aut commercii. Decessit vero e vita nata
infans, et secum abstulit moriens quicquid reliquum supererat
humanitatis in gladiatoris pectore. Nondum decem transierant dies, cum
intrat ira furens. "Scis, adultera," intonat, "quas mihi inflixeris
infamiae notas immerenti. Damnasti ipsa te morti cum deliquisti.
Taedeat, hercle! te vitae, quae, honore amisso, jamdudum vivere
desiisti. Nam vita vera est bonis honos. Moriendum est. Parata ecce
supplicio sunt omnia; ipsa eris? Aude generosa cohonestare morte vitam,
quam flagitiis conscelerasti. Nec me flectere precando posse putes:
Acheronta prius moveris." Satellites duo et chirurgus carnifex aderant
impio. Vociferans educitur e lecto puella; et nequicquam Superum
hominumque obtestans opem et fidem, solutis brachiorum et crurum venis,
crudeliter morti datur. Meliori digna aut fato aut marito, sic periit.
Et hi sibi vertunt laudi nequissimi lanii, quod in ursis et pardis, si
fieret, probro verterent hominum belluarumque communi parenti Naturae.
Satis equidem, mea sententia, generosae esset supplicii puellae poenam
meruisse et sumi potuisse. Sed dum colloquimur et confabulamur, cara
Octavia, dies consumpta est. Crastina, si vacabis, plura. Vale,
corculum, et me ama si beatam velis.

_Octavia._ Nulla unquam Amor nocte tot attulit mihi voluptates
indulgens, ut hac tu die, cognata, his tuis fabulis. Tecum, per sicca
Minervae cadurda! malim esse sic loquente tota die, quam ipso cum Amore
tota nocte cevente. Vale, cognata.

_Tullia._ Lepidum caput! Vale, cognata. Si non valeas, nulla sim! Vale.

_Octavia._ Vale et tu, Cotytto mea. Quae si ingeniosa non fuisses, silex
essem. Vitam a parentibus accepi, a te ingenium. Lutum est sine ingenio
puella.

_Tullia._ Sua si non surgat ab humilitate, fervido animi conatu, dic,
Octavia, quid foemina abjectius, miserius, inquinatius? Matula est vitae
particeps immeienti concubino. Quid praeterea? O sordes! o dedecus! Nunc
vale, et osculum da.




                           COLLOQUIORUM FINIS




                                APPENDIX





(_Sequitur in Autographo Meursii De Laudibus Aloisiae Poemation: nec
ausim dicere deesse nihil._)

                                  ----

                            DAN. HE*** B***



                     POEMATION DE LAUDIBUS ALOISIAE


                                  ----


    Ingenium memorem an mores? o Virgo Toleti
    Unica laus! AEtas talem non jactat avorum.
    Te decimam vellent Parnassi culmina Musam:
    Te peterent Musae amplexu: te laetus Apollo
    Ambiret mirans, interque Heroidas, unam
    Umbrosis resonaret amans in saltibus Echo.
    Hos audax potuisti animos afflare Pudori
    Virgineo, et stabili timidum componere bello?
    Non fugit ad Veneris nomen Pudor: impiger urget
    Hostem insultantem verbis, et dira minantem.
    Delicias tam culti operis mirata Dione
    Decipitur, laudesque novas spe concipit aegra.
    "Ite citi, ite mei, sed penna," dixit, "Amores,
    "Praepete, qua campos sparso Tagus irrigat auro;
    "Ad virides ripas festis celebrate puellam
    "Lusibus, et durae laudes inscribite cauti.
    "Nostra vel ahenas animas incendere tela
    "Illa missa manu poterunt; et vincula virtus
    "Induet, et currus nostros captiva sequetur.
    "O! nunc florenti quae surgis odoreas regno,
    "Te veneror, tenerae donum immortale puellae!"

    Non tulit hos animos secum indignata Minerva,
    Subridensque novas movet iras:--"Improba," dixit,
    "Hostiles sunt insidiae, Venus improba; vanas
    "Abjice spes; gliscens nec te deceperit error.
    "An dubitas? Sunt insidiae: tibi nectere pura
    "Hos est ausa dolos impurae virgo pudoris
    "Illaesi; premit ense minax, et cominus instat.
    "Insequitur victrix tua te ad spelaea subantem,
    "Et spoliis acer bello inclarescet opimis.
    "Ingeniosa tuis sub signis militat in te;
    "Qua melius mentes foedis dimoverit arte
    "A vitiis, a te vitiorum gurgite caeco?
    "Insanae ante oculos, bene sana, libidinis aestus,
    "Et scelera exponit putri manantia tabo,
    "Sordesque Augeae ex stabulis coenoque fluenti,
    "Et quos ausa furis scelerata in nocte furores."

    Dat gemitus Venus, et suspiria ducit anhela.
    --"Nos postquam," dixit, "nudas videre sub Ida
    "Excitae Dryades, et lecto judice vici,
    "Omnes una tuli crudelis Palladis iras.
    "Quare odiis, non aequa movens, insurgis iniquis?
    "Nam quae culpa Deas forma si vincimus omnes?
    "Perge tamen, Pallas. Quid tum profeceris isto
    "Conatu, tecum ipsa vide. Sed futilis audes
    "Intentare minas? Speras excindere regna
    "Posse mea, et laetos interturbare triumphos?
    "Non facies." Blande subrisit tetrica Pallas:
    --"Sed faciet praestans," infit, "virtute puella.
    "Eruet haec aetas, et luctus invehet ultrix.
    "Quos lena et pellex dehonestas, Cypris, honores
    "Fidenti eripiet: fugies sub Tartara moerens."

    O coelo, salve, nova lux quae surgis Ibero!
    Qualis ab Eois ascendit Delius Indis,
    Talis ab Occiduis Aloisia surgit Iberis:
    Risusque et cantus, cum luce, per aethera late
    Diffundit circum; suaves exhalat odores
    Flora tibi, sidusque novum nova sidera coeli
    Mirantur. Te laudis amor lucentibus astris
    Inserit, et veri sublimes tollit ad arces.
    O non herois, sed vere nobilis heros!
    Quod Natura negat, sexum deponere visa es:
    Namque ultra egrediens, animos curasque viriles
    Induis, et tete ponens generosa relinquis.
    Indigetem superis missam feliciter oris
    Quis neget, et Phoebi coelesti germine cretam?
    O coelo, salve, nova lux quae surgis Ibero!








                         TUBERONIS GENETHLIACON


                          _Versibus senariis._

                                  ----


    Quate, feriata Musa, rauca cymbala,
    Raucosque ab usto pectore excrea modos;
    Certent cananti gracculi et ranae tibi,
    Nec hae, nec illi rancidos vincant sonos.
    Et comice larvam indue, et risum move:
    Tubero est canendus; quid moraris? incipe.

    Cum parturiret fessa mater pondere:
    "Lucina Juno, fer bonam favens opem!"
    Clamat. Gementis luridum in vultum exspuit
    Aversa Juno, gannit et retro fugit.
    Laverna venit: "Hae meae partes erunt,"
    Dixit renidens, et manus lavit Styge.
    Obstetricatur, ac cadentem suscipit
    De matre. Prima vagienti basia
    Impingit, ebria gaudio et spe praescia.
    Venit Cotytto usquequaque pruriens;
    Venit loquendi filius Maiae artifex,
    Catusque technas fingere, et caecos dolos;
    Et hac et illac pervolant species vagae:
    Simulatio, Fraus, Sanna, Spes, Perjurium.
    Levibus micantes increpat alapis nates
    Procax Laverna; ringit, et plaudit sibi.
    "Io triumphe!" clamat, et, saliens, citos
    Tollit cachinnos. "O meum, puer, decus,
    "O gloria," inquit, "ominer quid non tibi?
    "Versutiorem nulle proferet dies.
    "Seu moliendae non timentibus neci,
    "Seu invehendae praepetim calumniae
    "Appellas animum, lauream nemo auferet,
    "O laureatum nobilis verpae caput!
    "Cedant Sinones et Phrynonides futiles,
    "Cedat et Ulysses, Sysiphus et cedat vafer;
    "Arx tu mihi eris, unde, cum opus sit, petam
    "Mea tela, fraudes, et tuas dotes, dolos.
    "Sed sanctiorem moribus solers dabo
    "Nusquam videri. Falle: sic tuto potes.
    "Compone vultum, nam interest mores minus.
    "Quis ibit ad te per tuas Symplegadas?
    "Respectum habere credulus jactat? sapit?
    "Non sapit. Obliquas annulus Gygis vias
    "Non sic docebat, ut magnus te condocet
    "Amor latendi. Quis fies, nemo sciet.
    "O te, Lavernae, puppe, dignum amplexibus!
    "Assiduus aris cultor, et templis frequens
    "Spectator aderis, et simul spectaculum.
    "Erit sed intus numen Ambitio furens,
    "Et Livor ater, ultionis et coquens
    "Rabies medullas, et putens auri Fames.
    "Colant inepti quod decet, tu quod juvat,
    "Juvenis subunctae naris, et dolis senex.
    "Quid non tibi optem? quid quidem non ominer?
    "Superes meis me versipellis artibus,
    "Laverniones inter Heros unicus.
    "Meumque numen sedeat in sinu tuo,
    "In te Laverna me petam et peti velim."
    Hiec sternuit; pedit puer: ita omen capit.

    Ridet Cotytto, plaudit et teretes manus.
    Vultus lepore vivido floret nitens,
    Oculi procaces excitent salaciam,
    Vel dormientem, vel gravi stupidam situ.
    Nudae papillae, nuda sunt et brachia,
    Et femora ficta vivo e marmore et nive
    Viva. Sed alvi qua latet timide abdita
    Sexus honestas, sericum partem igneam
    Male tuetur; lucidam nubem putes.
    Animi libido suasit; amens improbe
    Rapidis fatigat agiles artus motibus;
    OEstroque caeco percita, ultro diffluit
    Resoluta, et alba tabe conspuit femora.
    --"Pulcher puelle," dixit, "o gaudii apex,
    "Certaeque spei, laudis et cumulus meae!
    "Tu Bapta sacris arrigens stabis meis:
    "Tu praeeris ardens incita tentigine,
    "Patieris et ages fortia unus fortiter,
    "Cinaedus et pedico longe acerrimus.
    "Munificam habebis, per libidines meas!
    "Me quoque. Subando nulla fregerit tuam
    "Veneris repugnans fervidae salacitas,
    "Antica seu postica tecum misceat
    "Praelia. Stupebit et lumbos tibi invidens
    "Semper recentes, semper et votis pares
    "Tuisque meisque, Lampsaceno cultus solo.
    "Aciem retundet parma nulla spiculi;
    "Stricti timebit olim acinacis minas
    "Senio sepulta Pyrrha, nec parces seni.
    "Surges in arma bile salsa turgidus
    "Penem, nec ulla vires hauserit Venus:
    "Fessis virescet artubus robur novum.
    "Nec parce lumbis; ipsa venae spiritus
    "Haustae refundam, virus et dulce ingeram.
    "Nec, Hercle! parces, probe novi indolem.
    "Tibi figuras induet miras Venus;
    "Nec impotenti se negabit impotens,
    "Vagae negabit et nihil libidini.
    "Fellabis, irrumabis, applaudam videns;
    "Fellaberis vicissim, et irrumaberis.
    "Cibo voluptas scelere crescet addito:
    "Erit aestuanti dulcior quo turpior.
    "Sed qui sinistrae dixerim nequitias
    "Manus? Ut scelesta ludet! ut pro conjuge
    "Praesto erit! inanem ut sicca pugnam conseret!
    "Sed haec sub umbra. Te superfusa teges
    "Tuasque furias nocte; livor perspicax
    "Istis hebescet artibus lusus malis.
    "Frontem pudore pinge solers, non tuo.
    "Pinges, et ecce gaudeo pictam bene,
    "Et mentietur te probum vultus pudens,
    "Et mentienti plebs dabit vecors fidem.
    "Quid non tibi optem? Quid quidem non ominer?"

    Silet; puellus arrigit: ita omen capit.

    --"Meas tibi omnes ingeram plenis opes
    "Manibus, Stygis spes, o puelle," subjicit
    Virgam coruscans auream Cyllenius.
    "Linam dolosis dulce labris toxicum;
    "Bibent loquentem; tinget et praecordia
    "Cupidas per aures lapsa pestis intima.
    "Inflexione vocis, usus ut feret,
    "Apte cadentis, et miris ambagibus,
    "Facies loquendo, quae tibi sententia
    "Stet fixa menti, nullus ut intelligat:
    "Mellitus ore, corde amaro felleus.
    "Mentem Solones et suam belle minus
    "Tenebricoso volverint silentio.
    "Salus malorum, sed bonis eris scopus;
    "Tibi damna, luctus et neces erunt malo.
    "Fraudes peritus nectere, ut fidens virum
    "Simulabis ater candidum! Misto virus
    "Ut temperabis melle! Sparsis et rosis
    "Suavique florum rore, ut aspidem teges!
    "Et aestuabis interim pecuniae
    "Amore turpi, nec sitim sedaverit
    "Pretiosa late et nota tempestas Tagi.
    "Auspex sed artes ipse suggeram novas.
    "Ibis dolosi furva per compendia,
    "Sed tuta, lucri, me duce, ad summas opes;
    "Quid juverit ille Jupiter tibi verterit.
    "Ad genua supplex accides serviliter;
    "Adblandiere, mimum agens scurriliter.
    "Nil turpe duces quod modo lucro cadat;
    "Relligio in arca, Numen in nummis erit;
    "Fortuna socors ruet in amplexus tuos:
    "Lenocinabor, teque viso pruriet.
    "Nec deeris ipse tu tibi falsa artifex
    "Miscere veris, seriis ludibria;
    "Sic perspicaces in tuas plagas cadent,
    "Etiam volentes, per meas praestigias.
    "Habebis in te quod probem, quod aemuler,
    "Sycophanta, leno, furcifer, foetus dolis!"

    Ungues adunci pruriunt puero: capit
    Sic omen ille. Gaudet Atlantis nepos;
    Strepit Laverna rancidum quid succinens;
    Mollis Cotytto flexiles lumbos agit.





                                PARISIIS

                               _Ex typis_

                            CAROLI UNSINGER

                           Rue du Bac, no 83




                         Note de transcription


Pour la preparation de cette transcription ont ete consultes aussi
l'edition originale du 1660[?] _Aloisiae Sigeae Toletanae: Satyra
sotadica de arcanis amoris et Veneris (Pars altera: Veneres)/Aloisia
Hispanice scripsit; Latinitate donavit Ioannes Meursius. V.C._;
l'edition du 1751 _Joannis Meursii elegantiae latini sermonis: Petri
Aretini Pornodidascalus seu, de astu nefario horrendisque dolis, quibus
impudicae mulieres iuventuti incautae insidiantur, dialogus_ et celui
publie a Londres en 1781: _Joannis Meursii Elegantiae latini sermonis
seu Aloisia Sigaea Toletana De arcanis Amoris & Veneris, adjunctis
Fragmentis quibusdam Eroticis, Nova Editio emendatior, Pars I et II_.

Les erreurs d'impression suivants ont ete corrigees:

  - *p. X, note (I):* _Eclaircissements sur le " Meursius."_ -->
    _Eclaircissements sur le "Satyre Sotadique de Nicolas Chorier,
    connue sous le noms d'Aloysia, de Meursius."_ [dans le livre "La
    Curiosite litteraire et bibliographique. Articles litteraires.
    Reproduction, extraits et analyses d'ouvrages curieux. Notices de
    livres rares. Anecdotes, etc. Troisieme serie, Isidore Lisieux,
    Paris (1882), p. 177"]
  - *p. XII, note (I):* _les Dialogues de Luis_a --> _les Dialogues de
    Luisa_ [_a_ italique]
  - *p. XXI, l. -8:* qni Jovem non timebant. --> qui Jovem non timebant.
  - *p. XXII, l. 16-17:* Machiavellum Florentinnm --> Machiavellum
    Florentinum
  - *p. XXIII, l. 17:* triumphati nvirtuti --> triumphanti virtuti
  - *p. 15, l. -3:* Totam me jam ocupas --> Totam me jam occupas
  - *p. 32, l. 14:* Osculum impinge mibi --> Osculum impinge mihi
  - *p. 58, l. -1:* quas imperas, deshonestat --> quas imperas,
    dehonestat
  - *p. 81, l. 4:* patientiam comparabant Aderat. Virginensis marito -->
    patientiam comparabant. Aderat Virginensis marito
  - *p. 90, l. -1:* !lle, ut pueri solent, --> Ille, ut pueri solent,
  - *p. 122, l. -9:* Moves me ab libidinem --> Moves me ad libidinem
  - *p. 130, l. 7:* sin nimus, videris --> sin minus, videris
  - *p. 133, l. -2:* intra pauco dies --> intra paucos dies
  - *p. 163, l. -2:* nu!la impatientiam libidinis solata est --> nulla
    impatientiam libidinis solata est
  - *p. 176, l. -10:* Tibi dixeris haec. --> Tibi dixerit haec.
  - *p. 201, l. 6:* Sic enim immortalitem --> Sic enim immortalitatem
  - *p. 202, l. 11:* novae impregnationis --> novae impraegnationis
  - *p. 229, l. -3-2:*  Post ef-effundit --> Post effundit
  - *p. 236, l. 6:* Callypiges --> Callipyges
  - *p. 242, l. -10:* Potsquam --> Postquam
  - *p. 249, l. -8:* libididinem --> libidinem
  - *p. 258, l. 16:* quiquid --> quidquid
  - *p. 261, l. 1-2:* so rore --> sorore
  - *p. 263, l. -3:* Vel perspicassimas fugiunt --> Vel perspicacissimas
    fugiunt
  - *p. 274, l. 3:* Tullia, mea --> Tullia mea
  - *p. 287, l. 13-14:* oppor-portuno --> opportuno
  - *p. 314, l. -6:* Nihil praetera habeo --> Nihil praeterea habeo
  - *p. 323, l. 9:* et vi urget, Mox --> et vi urget. Mox
  - *p. 340, l. -5:* Stricti timebit o lim --> Stricti timebit olim

Latin douteuse:

  - *p. XV, l. -1* brevis gaudii aut spe aut gusto --> gustu
    [_gustum_=entree de table, _gustus_=degustation] [l'edition 1660 a
    _gustu_]
  - *p. XXIII, l. 5:* Non ocyus [_ainsi l'edition 1781_] --> Non ocius
  - *p. 221, l. 6-7* hymenaeum iceamus [_frappons le marriage_?
    L'edition du 1781 a _inceamus_. Plus veritablement: _ineamus_ ou
    _cieamus_]

Erreurs de grec (accents et erreurs typographiques): dans cette
transcription ont ete signales les lecons qui semblent le plus
probables:

  - *p. 14 l. -2:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL
    LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL
    LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI
    U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU
    U+03bd~} --> {~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH PSILI U+1f30~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH
    PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}
  - *p. 15 l. 2:* {~GREEK CAPITAL LETTER EPSILON U+0395~}{~GREEK SMALL
    LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL
    LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
    U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} --> {~GREEK CAPITAL
    LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f18~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA
    U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
    WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
    LETTER ALPHA U+03b1~}
  - *p. 23 l. -2:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA
    U+1f79~} {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~} {~GREEK SMALL
    LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK
    SMALL LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA
    U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} --> {~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON WITH VARIA U+1f78~} {~GREEK SMALL LETTER TAU
    U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    UPSILON WITH PERISPOMENI U+1fe6~} {~GREEK SMALL LETTER KAPPA
    U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL
    LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL
    LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER NU U+03bd~}
  - *p. 29 l. 6:* {~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL
    LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU
    U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER MU
    U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI
    U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA
    WITH PSILI U+1f00~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK
    SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PSILI
    U+1f20~} --> {~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL
    LETTER ETA U+03b7~} {~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK
    SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER RHO
    U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}, {~GREEK SMALL
    LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL
    LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL
    LETTER ETA WITH OXIA U+1f75~}
  - *p. 29 l. 7:* {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER
    UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
    U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    FINAL SIGMA U+03c2~} --> {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK
    SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA
    U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER
    FINAL SIGMA U+03c2~}
  - *p. 29 l. 7:* {~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER PSI U+03c8~}{~GREEK SMALL LETTER
    ETA U+03b7~} --> {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK
    SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PHI
    U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}
  - *p. 29 l. 8:* {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK
    SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON
    U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} --> veritablement
    {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER
    ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER
    IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA
    U+03c2~}, mais peut-etre aussi _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH
    PSILI AND OXIA U+1f04~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK
    SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK
    SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA
    U+03c2~}_, _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK
    SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA
    U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER
    OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}_ ou
    _{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER
    PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER
    DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK
    SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}_

Les editions du 1660 et du 1781 ont aussi plusieurs erreurs dans le grec
et sont pas des bonnes references.

Dans la transcription a ete preserve l'usage (francais) des guillemets
pour le discours directe, en particulier repetant un guillemet " de
rappel au debut de chaque nouveau paragraphe. Le texte orignal a,
cependant, plusieurs erreurs d'ouverture et de fermeture des guillemets:

  - *p. XXV, l. 11*: --"Pergam," --> --"Pergam,"
  - *p. 49, l. 15-16:* "Anima, Venus mea," dicebat, "quam me --> "Anima,
    Venus mea," dicebat, "quam me
  - *p. 58, l. 6-7:* veredum hunc tuum" (cunnum ostendebat) "septem
    decursionibus subigere. --> veredum hunc tuum" (cunnum ostendebat)
    "septem decursionibus subigere.
  - *p. 87, l. 15:* --"Nunc meum agnosco," --> --"Nunc meum agnosco,"
  - *p. 88, l. -13:* --"Memor ero promissi," --> --"Memor ero promissi,"
  - *p. 110, l. 12:* "loquere. "--Conabor," --> "loquere.--Conabor,"
  - *p. 112, l. 9-10:* Sub haec, mater:--"Nata, --> Sub haec,
    mater:--"Nata,
  - *p. 112, l. -11:* "Ego sane," dicebat, "huic rei assuevi --> "Ego
    sane," dicebat, "huic rei assuevi,
  - *p. 122, l. 14-15:* inquit, ""agedum.--"Quid agam?" --> inquit,
    "agedum.--Quid agam?"
  - *p. 141, l. 7:* --"Momento faxo," inquit, "dolorem --> --"Momento
    faxo," inquit, "dolorem
  - *p. 156, l. -10-9:* "tuaque interest sciri, Rangoni.--"Quid vero
    istud est?" --> "tuaque interest sciri, Rangoni.--Quid vero istud
    est?"
  - *p. 167, l. 4:* cito fiet." --> cito fiet."
  - *p. 195, l. -5:* "Nulli cedebam," adjicit, "ex --> "Nulli cedebam,"
    adjicit, "ex
  - *p. 279, derniere ligne:* --"Robertum," reponit, "volo tibi -->
    --"Robertum," reponit, "volo tibi
  - *p. 305, l. 10:* --"Curabo omnia," subjicit Juditha; "nec -->
    --"Curabo omnia," subjicit Juditha; "nec
  - *p. 315, l. 5:* qualis marito," ait Ludovicus, "nescia --> qualis
    marito," ait Ludovicus, "nescia
  - *p. 318, l. -7-6:* --Ergo exeo, nata, "reponit mater. "At tuo -->
    --Ergo exeo, nata," reponit mater. "At tuo
  - *p. 321, l. -5:* "--Coiverant ante in nobis," --> --"Coiverant ante
    in nobis,"
  - *p. 339, l. 4:* "O gloria," --> "O gloria,"




*** END OF THIS PROJECT GUTENBERG EBOOK SATYRA SOTADICA ***




                     A Word from Project Gutenberg


We will update this book if we find any errors.

This book can be found under: http://www.gutenberg.org/ebooks/42212

Creating the works from public domain print editions means that no one
owns a United States copyright in these works, so the Foundation (and
you!) can copy and distribute it in the United States without permission
and without paying copyright royalties.  Special rules, set forth in the
General Terms of Use part of this license, apply to copying and
distributing Project Gutenberg(tm) electronic works to protect the
Project Gutenberg(tm) concept and trademark. Project Gutenberg is a
registered trademark, and may not be used if you charge for the eBooks,
unless you receive specific permission. If you do not charge anything
for copies of this eBook, complying with the rules is very easy. You may
use this eBook for nearly any purpose such as creation of derivative
works, reports, performances and research. They may be modified and
printed and given away - you may do practically _anything_ with public
domain eBooks.  Redistribution is subject to the trademark license,
especially commercial redistribution.



                   The Full Project Gutenberg License


_Please read this before you distribute or use this work._

To protect the Project Gutenberg(tm) mission of promoting the free
distribution of electronic works, by using or distributing this work (or
any other work associated in any way with the phrase "Project
Gutenberg"), you agree to comply with all the terms of the Full Project
Gutenberg(tm) License available with this file or online at
http://www.gutenberg.org/license.


 Section 1. General Terms of Use & Redistributing Project Gutenberg(tm)
                            electronic works


*1.A.* By reading or using any part of this Project Gutenberg(tm)
electronic work, you indicate that you have read, understand, agree to
and accept all the terms of this license and intellectual property
(trademark/copyright) agreement. If you do not agree to abide by all the
terms of this agreement, you must cease using and return or destroy all
copies of Project Gutenberg(tm) electronic works in your possession. If
you paid a fee for obtaining a copy of or access to a Project
Gutenberg(tm) electronic work and you do not agree to be bound by the
terms of this agreement, you may obtain a refund from the person or
entity to whom you paid the fee as set forth in paragraph 1.E.8.

*1.B.* "Project Gutenberg" is a registered trademark. It may only be
used on or associated in any way with an electronic work by people who
agree to be bound by the terms of this agreement. There are a few things
that you can do with most Project Gutenberg(tm) electronic works even
without complying with the full terms of this agreement. See paragraph
1.C below. There are a lot of things you can do with Project
Gutenberg(tm) electronic works if you follow the terms of this agreement
and help preserve free future access to Project Gutenberg(tm) electronic
works. See paragraph 1.E below.

*1.C.* The Project Gutenberg Literary Archive Foundation ("the
Foundation" or PGLAF), owns a compilation copyright in the collection of
Project Gutenberg(tm) electronic works. Nearly all the individual works
in the collection are in the public domain in the United States. If an
individual work is in the public domain in the United States and you are
located in the United States, we do not claim a right to prevent you
from copying, distributing, performing, displaying or creating
derivative works based on the work as long as all references to Project
Gutenberg are removed. Of course, we hope that you will support the
Project Gutenberg(tm) mission of promoting free access to electronic
works by freely sharing Project Gutenberg(tm) works in compliance with
the terms of this agreement for keeping the Project Gutenberg(tm) name
associated with the work. You can easily comply with the terms of this
agreement by keeping this work in the same format with its attached full
Project Gutenberg(tm) License when you share it without charge with
others.


*1.D.* The copyright laws of the place where you are located also govern
what you can do with this work. Copyright laws in most countries are in
a constant state of change. If you are outside the United States, check
the laws of your country in addition to the terms of this agreement
before downloading, copying, displaying, performing, distributing or
creating derivative works based on this work or any other Project
Gutenberg(tm) work.  The Foundation makes no representations concerning
the copyright status of any work in any country outside the United
States.

*1.E.* Unless you have removed all references to Project Gutenberg:

*1.E.1.* The following sentence, with active links to, or other
immediate access to, the full Project Gutenberg(tm) License must appear
prominently whenever any copy of a Project Gutenberg(tm) work (any work
on which the phrase "Project Gutenberg" appears, or with which the
phrase "Project Gutenberg" is associated) is accessed, displayed,
performed, viewed, copied or distributed:

    This eBook is for the use of anyone anywhere at no cost and with
    almost no restrictions whatsoever. You may copy it, give it away
    or re-use it under the terms of the Project Gutenberg License
    included with this eBook or online at http://www.gutenberg.org

*1.E.2.* If an individual Project Gutenberg(tm) electronic work is
derived from the public domain (does not contain a notice indicating
that it is posted with permission of the copyright holder), the work can
be copied and distributed to anyone in the United States without paying
any fees or charges. If you are redistributing or providing access to a
work with the phrase "Project Gutenberg" associated with or appearing on
the work, you must comply either with the requirements of paragraphs
1.E.1 through 1.E.7 or obtain permission for the use of the work and the
Project Gutenberg(tm) trademark as set forth in paragraphs 1.E.8 or
1.E.9.

*1.E.3.* If an individual Project Gutenberg(tm) electronic work is
posted with the permission of the copyright holder, your use and
distribution must comply with both paragraphs 1.E.1 through 1.E.7 and
any additional terms imposed by the copyright holder. Additional terms
will be linked to the Project Gutenberg(tm) License for all works posted
with the permission of the copyright holder found at the beginning of
this work.

*1.E.4.* Do not unlink or detach or remove the full Project
Gutenberg(tm) License terms from this work, or any files containing a
part of this work or any other work associated with Project
Gutenberg(tm).

*1.E.5.* Do not copy, display, perform, distribute or redistribute this
electronic work, or any part of this electronic work, without
prominently displaying the sentence set forth in paragraph 1.E.1 with
active links or immediate access to the full terms of the Project
Gutenberg(tm) License.

*1.E.6.* You may convert to and distribute this work in any binary,
compressed, marked up, nonproprietary or proprietary form, including any
word processing or hypertext form. However, if you provide access to or
distribute copies of a Project Gutenberg(tm) work in a format other than
"Plain Vanilla ASCII" or other format used in the official version
posted on the official Project Gutenberg(tm) web site
(http://www.gutenberg.org), you must, at no additional cost, fee or
expense to the user, provide a copy, a means of exporting a copy, or a
means of obtaining a copy upon request, of the work in its original
"Plain Vanilla ASCII" or other form. Any alternate format must include
the full Project Gutenberg(tm) License as specified in paragraph 1.E.1.

*1.E.7.* Do not charge a fee for access to, viewing, displaying,
performing, copying or distributing any Project Gutenberg(tm) works
unless you comply with paragraph 1.E.8 or 1.E.9.

*1.E.8.* You may charge a reasonable fee for copies of or providing
access to or distributing Project Gutenberg(tm) electronic works
provided that

  - You pay a royalty fee of 20% of the gross profits you derive from
    the use of Project Gutenberg(tm) works calculated using the method
    you already use to calculate your applicable taxes. The fee is owed
    to the owner of the Project Gutenberg(tm) trademark, but he has
    agreed to donate royalties under this paragraph to the Project
    Gutenberg Literary Archive Foundation. Royalty payments must be paid
    within 60 days following each date on which you prepare (or are
    legally required to prepare) your periodic tax returns. Royalty
    payments should be clearly marked as such and sent to the Project
    Gutenberg Literary Archive Foundation at the address specified in
    Section 4, "Information about donations to the Project Gutenberg
    Literary Archive Foundation."

  - You provide a full refund of any money paid by a user who notifies
    you in writing (or by e-mail) within 30 days of receipt that s/he
    does not agree to the terms of the full Project Gutenberg(tm)
    License. You must require such a user to return or destroy all
    copies of the works possessed in a physical medium and discontinue
    all use of and all access to other copies of Project Gutenberg(tm)
    works.

  - You provide, in accordance with paragraph 1.F.3, a full refund of
    any money paid for a work or a replacement copy, if a defect in the
    electronic work is discovered and reported to you within 90 days of
    receipt of the work.

  - You comply with all other terms of this agreement for free
    distribution of Project Gutenberg(tm) works.


*1.E.9.* If you wish to charge a fee or distribute a Project
Gutenberg(tm) electronic work or group of works on different terms than
are set forth in this agreement, you must obtain permission in writing
from both the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and Michael
Hart, the owner of the Project Gutenberg(tm) trademark. Contact the
Foundation as set forth in Section 3. below.

*1.F.*

*1.F.1.* Project Gutenberg volunteers and employees expend considerable
effort to identify, do copyright research on, transcribe and proofread
public domain works in creating the Project Gutenberg(tm) collection.
Despite these efforts, Project Gutenberg(tm) electronic works, and the
medium on which they may be stored, may contain "Defects," such as, but
not limited to, incomplete, inaccurate or corrupt data, transcription
errors, a copyright or other intellectual property infringement, a
defective or damaged disk or other medium, a computer virus, or computer
codes that damage or cannot be read by your equipment.

*1.F.2.* LIMITED WARRANTY, DISCLAIMER OF DAMAGES - Except for the "Right
of Replacement or Refund" described in paragraph 1.F.3, the Project
Gutenberg Literary Archive Foundation, the owner of the Project
Gutenberg(tm) trademark, and any other party distributing a Project
Gutenberg(tm) electronic work under this agreement, disclaim all
liability to you for damages, costs and expenses, including legal fees.
YOU AGREE THAT YOU HAVE NO REMEDIES FOR NEGLIGENCE, STRICT LIABILITY,
BREACH OF WARRANTY OR BREACH OF CONTRACT EXCEPT THOSE PROVIDED IN
PARAGRAPH 1.F.3. YOU AGREE THAT THE FOUNDATION, THE TRADEMARK OWNER, AND
ANY DISTRIBUTOR UNDER THIS AGREEMENT WILL NOT BE LIABLE TO YOU FOR
ACTUAL, DIRECT, INDIRECT, CONSEQUENTIAL, PUNITIVE OR INCIDENTAL DAMAGES
EVEN IF YOU GIVE NOTICE OF THE POSSIBILITY OF SUCH DAMAGE.

*1.F.3.* LIMITED RIGHT OF REPLACEMENT OR REFUND - If you discover a
defect in this electronic work within 90 days of receiving it, you can
receive a refund of the money (if any) you paid for it by sending a
written explanation to the person you received the work from. If you
received the work on a physical medium, you must return the medium with
your written explanation. The person or entity that provided you with
the defective work may elect to provide a replacement copy in lieu of a
refund. If you received the work electronically, the person or entity
providing it to you may choose to give you a second opportunity to
receive the work electronically in lieu of a refund. If the second copy
is also defective, you may demand a refund in writing without further
opportunities to fix the problem.

*1.F.4.* Except for the limited right of replacement or refund set forth
in paragraph 1.F.3, this work is provided to you 'AS-IS,' WITH NO OTHER
WARRANTIES OF ANY KIND, EXPRESS OR IMPLIED, INCLUDING BUT NOT LIMITED TO
WARRANTIES OF MERCHANTABILITY OR FITNESS FOR ANY PURPOSE.

*1.F.5.* Some states do not allow disclaimers of certain implied
warranties or the exclusion or limitation of certain types of damages.
If any disclaimer or limitation set forth in this agreement violates the
law of the state applicable to this agreement, the agreement shall be
interpreted to make the maximum disclaimer or limitation permitted by
the applicable state law. The invalidity or unenforceability of any
provision of this agreement shall not void the remaining provisions.

*1.F.6.* INDEMNITY - You agree to indemnify and hold the Foundation, the
trademark owner, any agent or employee of the Foundation, anyone
providing copies of Project Gutenberg(tm) electronic works in accordance
with this agreement, and any volunteers associated with the production,
promotion and distribution of Project Gutenberg(tm) electronic works,
harmless from all liability, costs and expenses, including legal fees,
that arise directly or indirectly from any of the following which you do
or cause to occur: (a) distribution of this or any Project Gutenberg(tm)
work, (b) alteration, modification, or additions or deletions to any
Project Gutenberg(tm) work, and (c) any Defect you cause.


   Section 2. Information about the Mission of Project Gutenberg(tm)


Project Gutenberg(tm) is synonymous with the free distribution of
electronic works in formats readable by the widest variety of computers
including obsolete, old, middle-aged and new computers. It exists
because of the efforts of hundreds of volunteers and donations from
people in all walks of life.

Volunteers and financial support to provide volunteers with the
assistance they need, is critical to reaching Project Gutenberg(tm)'s
goals and ensuring that the Project Gutenberg(tm) collection will remain
freely available for generations to come. In 2001, the Project Gutenberg
Literary Archive Foundation was created to provide a secure and
permanent future for Project Gutenberg(tm) and future generations. To
learn more about the Project Gutenberg Literary Archive Foundation and
how your efforts and donations can help, see Sections 3 and 4 and the
Foundation web page at http://www.pglaf.org .


  Section 3. Information about the Project Gutenberg Literary Archive
                               Foundation


The Project Gutenberg Literary Archive Foundation is a non profit
501(c)(3) educational corporation organized under the laws of the state
of Mississippi and granted tax exempt status by the Internal Revenue
Service. The Foundation's EIN or federal tax identification number is
64-6221541. Its 501(c)(3) letter is posted at
http://www.gutenberg.org/fundraising/pglaf . Contributions to the
Project Gutenberg Literary Archive Foundation are tax deductible to the
full extent permitted by U.S.  federal laws and your state's laws.

The Foundation's principal office is located at 4557 Melan Dr.
S. Fairbanks, AK, 99712., but its volunteers and employees are scattered
throughout numerous locations. Its business office is located at 809
North 1500 West, Salt Lake City, UT 84116, (801) 596-1887, email
business@pglaf.org. Email contact links and up to date contact
information can be found at the Foundation's web site and official page
at http://www.pglaf.org

For additional contact information:

    Dr. Gregory B. Newby
    Chief Executive and Director
    gbnewby@pglaf.org


Section 4. Information about Donations to the Project Gutenberg Literary
                           Archive Foundation


Project Gutenberg(tm) depends upon and cannot survive without wide
spread public support and donations to carry out its mission of
increasing the number of public domain and licensed works that can be
freely distributed in machine readable form accessible by the widest
array of equipment including outdated equipment. Many small donations
($1 to $5,000) are particularly important to maintaining tax exempt
status with the IRS.

The Foundation is committed to complying with the laws regulating
charities and charitable donations in all 50 states of the United
States. Compliance requirements are not uniform and it takes a
considerable effort, much paperwork and many fees to meet and keep up
with these requirements. We do not solicit donations in locations where
we have not received written confirmation of compliance. To SEND
DONATIONS or determine the status of compliance for any particular state
visit http://www.gutenberg.org/fundraising/donate

While we cannot and do not solicit contributions from states where we
have not met the solicitation requirements, we know of no prohibition
against accepting unsolicited donations from donors in such states who
approach us with offers to donate.

International donations are gratefully accepted, but we cannot make any
statements concerning tax treatment of donations received from outside
the United States. U.S. laws alone swamp our small staff.

Please check the Project Gutenberg Web pages for current donation
methods and addresses. Donations are accepted in a number of other ways
including checks, online payments and credit card donations. To donate,
please visit: http://www.gutenberg.org/fundraising/donate


 Section 5. General Information About Project Gutenberg(tm) electronic
                                 works.


Professor Michael S. Hart is the originator of the Project Gutenberg(tm)
concept of a library of electronic works that could be freely shared
with anyone. For thirty years, he produced and distributed Project
Gutenberg(tm) eBooks with only a loose network of volunteer support.

Project Gutenberg(tm) eBooks are often created from several printed
editions, all of which are confirmed as Public Domain in the U.S. unless
a copyright notice is included. Thus, we do not necessarily keep eBooks
in compliance with any particular paper edition.

Each eBook is in a subdirectory of the same number as the eBook's eBook
number, often in several formats including plain vanilla ASCII,
compressed (zipped), HTML and others.

Corrected _editions_ of our eBooks replace the old file and take over
the old filename and etext number. The replaced older file is renamed.
_Versions_ based on separate sources are treated as new eBooks receiving
new filenames and etext numbers.

Most people start at our Web site which has the main PG search facility:

    http://www.gutenberg.org

This Web site includes information about Project Gutenberg(tm),
including how to make donations to the Project Gutenberg Literary
Archive Foundation, how to help produce our new eBooks, and how to
subscribe to our email newsletter to hear about new eBooks.
